VII SA/Wa 1720/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej W. G. kwotę 500 zł ( pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla W. G. budynku mieszkalnego jednorodzinnego według opracowania gotowego [...] o powierzchni zabudowy 70,5 m2 na działce [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że do wniosku została dołączona decyzja nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] zwalniająca W. G. z zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Organ wskazał, że zgodnie z § 39 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] października 2014 r. poza [...]) działka nr [...] położona jest na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem 1 RZN oraz jest w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Zaś zgodnie z § 39 pkt 1 lit. a i lit. b. przeznaczenie terenu w/w/ działki zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego to: – tereny rolne to jest: użytki rolne, torfowiska i oczka wodne, grunty pod urządzeniami melioracji wodnych, przeciwpowodziowych, drogi dojazdowe do gruntów oraz urządzenia techniczne i obiekty liniowe infrastruktury technicznej, – tereny zieleni naturalnej. Natomiast w w/w § 39 pkt 1 lit. c zapisano "zakazuje się lokalizacji budynków", co uzasadniało decyzję o odmowie pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania W. G. decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji, a dodatkowo poza zakazem lokalizacji budynków na działce skarżącej wynikającym z planu przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 września 2015 r. o sygn. akt IV SA/WA 756/15, który skarżąca dołączyła do odwołania. Organ wskazał też, że decyzja wydana na podstawie art. 88l st. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, którą wnioskodawczyni dołączyła do wniosku o pozwolenie na budowę, byłaby niezbędna w sytuacji, gdyby inwestorka chciała lokalizować obiekty i budowle zgodnie z wskazaniami planu miejscowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.G. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej. Skarżąca zarzucała naruszenie: 1. art. 88 I ustawy Prawo wodne z uwagi na fakt, iż wydana decyzja nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] zwolniła z zakazu zabudowy obszar działki nr [...] w mieście [...], gdzie obowiązuje zakaz zabudowy określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] sierpnia 2014 r. dla miasta [...]; 2. art. 153 ustawy Prawo postępowania przed Sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt. IV SA/Wa 756/15, w którym wskazano, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby skarżąca wystąpiła o pozwolenie na budowę, skoro otrzymała odstępstwo, bowiem faktycznie przepisy ustawy Prawo wodne (art. 88l) mają wyższą rangę niż plan miejscowy; 3. art. 138 § 1 pkt 1 KPA polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo że ta została wydana z naruszeniem przepisów art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy Prawo budowlane; 4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, że wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Organy obu instancji, odmawiając skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr [...] w [...] gm. [...], wskazały na niezgodność zamierzenia budowlanego budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca W. G. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 nr [...], która została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września sygn. akt IV SA/WA 756/45. Z mocy art. 170 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Co do zasady mocą wiążącą i powagą rzeczy osądzonej objęta jest jedynie sentencja wyroku, a nie jej uzasadnienie. Jednakże powaga mocy wiążącej rozciąga się również na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one uzupełnienie rozstrzygnięcia. Inne sądy i inne organy muszą brać pod uwagę treść prawomocnego rozstrzygnięcia. Sąd w uzasadnieniu wyroku IV SA/ WA 756/15 wskazał, że zaskarżona uchwała nie naruszała interesu prawnego skarżącej, bowiem w żadnym zakresie nie zmieniła i nie pogorszyła sytuacji prawnej właściciela działki nr [...] i możliwości jej zagospodarowania. Sąd ponadto wskazał, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny być jednoznaczne, a na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią powinien obowiązywać zakaz sytuowania obiektów budowlanych, bowiem tylko decyzja właściwego organu, wydawana na podstawie art. 88l ustawy Prawo wodne, może zezwalać na pobudowanie. Sąd stwierdził także, iż normy planistyczne zawarte w akcie prawa miejscowego muszą być zgodne (niesprzeczne) z normami ustawowymi jako hierarchicznie wyższymi. Rada gminy nie posiada uprawnienia wyrażonego w formie upoważnienia ustawowego do umieszczania w planie zagospodarowania przestrzennego kwestii dotyczących uzyskania decyzji administracyjnych, o których mowa w przepisach odrębnych z zakresu prawa wodnego. Ilekroć ustawodawca chce wprowadzić wymóg uzyskania zwolnienia, wprost o tym stanowi w ustawie. Konsekwencje i zadania właściwych organów określone są w konstytucji i ustawie i nie mogą być powtarzane bądź modyfikowane w akcie prawa miejscowego. Konkludując Sąd stwierdził, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby skarżąca wystąpiła o pozwolenie na budowę, skoro otrzymała odstępstwo, bowiem faktycznie przepisy ustawy prawo wodne (art. 88l) mają wyższą rangę niż plan miejscowy. Z uwagi na treść art. 170 p.p.s.a. organ związany jest rozstrzygnięciem Sądu i powinien uwzględnić przywołane przez Sąd w sprawie IV SA/Wa 756/15 "odstępstwo", tj. decyzję nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] października 2014 r. wydaną na podstawie art. 88l ust. 2 i art. 40 ust.3 ustawy z dnia [...] lipca 2001 r. Prawo wodne, którą skarżąca dołączyła do wniosku o pozwolenie na budowę i zwalniającą skarżącą z zakazu wykonywania robót i gromadzenia ścieków na obszarze szczególnego zagrożenia powodzą na działce o nr [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...] dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego bez podpiwniczenia i szczelnego zbiornika na nieczystości płynne. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu nie zostało przez organ wyjaśnione, czy zapis z części tekstowej planu, iż przeznaczenie 1 RZN na działce nr [...] dotyczy bezwzględnego zakazu lokalizacji budynków z uwagi na zagrożenie powodzią. W tym bowiem przypadku organ powinien uwzględnić posiadane przez skarżącą "odstępstwo" uzyskane w w/w decyzji nr[...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] października 2014 r. a odnoszące się do planowanej inwestycji. Za wiążące należy uznać stanowisko Sądu w sprawie IV SA/WA 756/15, odnoszące się do możliwości zabudowy działki nr [...] w projektowany przez skarżącą sposób. Wobec braku odniesienia się organu do zapisów planu w tym kontekście z uwagi na naruszenie przepisów postępowania art. 7 ,77 i 107 k.p.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, a także decyzję ją poprzedzającą i zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącej W. G. 500 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 200 p.p.s.a.