I SA/Łd 566/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: St. sekretarz sądowy Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...], [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym VAT za grudzień 2013 r. oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. postanowił przedłużyć P. W. termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 150.951 zł za grudzień 2013r. do dnia 31 marca 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia strony zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano w szczególności, że zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym m.in. za okres rozliczeniowy, którego dotyczy przedmiot postanowienia, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Postępowanie dotyczące przedłużenia terminu dla dokonania zwrotu reguluje przepis art. 274b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających. Natomiast z art. 277 ww. ustawy wynika, iż przepisy art. 274-276 stosuje się odpowiednio w przypadku złożenia deklaracji lub wniosku w sprawie zwrotu podatku. Przez zwrot podatku rozumieć należy zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego (art. 3 pkt 7 Ordynacji podatkowej). Taka konstrukcja powyższych regulacji ujawnia, że wolą prawodawcy było w istocie rzeczy wyważenie interesów zarówno podatników, jak i Skarbu Państwa. Z jednej strony zabezpieczają one interesy tych pierwszych przez dyscyplinowanie organów podatkowych do sprawnego realizowania jednego z podstawowych praw podatnika podatku od towarów i usług. Z analizowanych przepisów wynika bowiem po pierwsze termin, w jakim organ podatkowy ma dokonać zwrotu nadwyżki, po drugie konsekwencję prawną jego niedotrzymania, co sprowadza się do tego, że w przypadku jego uchybienia podatnikowi należą się odsetki. Natomiast z drugiej strony przewidują one uprawnienia dla organów na wypadek, gdyby zasadność zwrotu była problematyczna. Na taką ewentualność organy podatkowe upoważnione są do podjęcia postępowania wyjaśniającego dotyczącego zasadności zwrotu. W efekcie, gdy zasadność zwrotu zostanie pozytywnie dla podatnika potwierdzona, nadwyżka ta zwrócona zostanie wraz z odsetkami liczonymi jak w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Naruszenia wskazanej regulacji ustawy o podatku od towarów i usług wraz z przepisami Ordynacji podatkowej Strona dopatruje się w wydaniu przez organ pierwszej instancji zaskarżonego postanowienia, którym przedłużono termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do czasu zakończenia prowadzonego postępowania podatkowego dotyczącego weryfikacji prawidłowości rozliczenia Strony w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2013 r., przy czym jako datę przedłużenia terminu do dokonania zwrotu wskazano datę: 31 marca 2017r. W tym miejscu można wskazać na następujący fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1251/14 cyt. "Czynności organu na tym etapie nie zmierzają do wykazania, że zwrot jest niezasadny ani do wykazania, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu". Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. uzasadniając dokonane zaskarżonym postanowieniem przedłużenie terminu zwrotu podatku wskazał, iż w celu weryfikacji prawidłowości treści zadeklarowanego przez podatnika rozliczenia w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2013 r. przeprowadzono w ww. zakresie kontrolę podatkową, która zakończona została w dniu 30.06.2016 r. Z uwagi na stwierdzone - w jej wyniku -nieprawidłowości organ pierwszej instancji wszczął (postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...]) wobec strony postępowanie podatkowe, które na dzień wydania niniejszego postanowienia nie zostało zakończone. Wskazano, iż w toku rzeczonego postępowania - w odpowiedzi na skierowane zapytania - Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. przekazał organowi pierwszej instancji kserokopię decyzji z dnia [...] r. (Nr [...]) wydanej dla A Sp. z o.o., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: od października 2013 r. do marca 2014r. oraz orzekającej o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za miesiące: od listopada 2013r. do marca 2014r. W powyższym rozstrzygnięciu m.in. zakwestionowano rzetelność transakcji sprzedaży towarów uwidocznionych w treści faktur wystawionych przez ww. spółkę dla B Hurtownia Tkanin P. W., a (przez to) także transakcji (WDT) zadeklarowanych przez Stronę na rzecz C GmbH. Dodać należy, iż w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec Strony organ pierwszej instancji powołując się (w szczególności) na uzyskane informacje od administracji podatkowych właściwych dla kontrahentów Strony, tj. niemieckiej administracji podatkowej - w zakresie transakcji na rzecz C GmbH (DE 27396910) oraz czeskiej administracji podatkowej - w zakresie transakcji na rzecz D s.r.o. (CZ 01988468) stwierdził, iż cyt. "Wystawione przez Pana P. W. w ramach prowadzonej działalności FIRMA B faktury sprzedaży dotyczące transakcji wewnątrzwspólnotowych nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co w konsekwencji powoduje, iż nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów". Mając na uwadze powyższe zdaniem organu bezspornie zachodzi konieczność weryfikacji prawidłowości zadeklarowanego za miesiąc grudzień 2013 r. rozliczenia - przed dokonaniem wnioskowanego w nim zwrotu podatku. Ponadto podkreślono, że organ pierwszej instancji prowadzi obecnie wobec strony postępowanie podatkowe w ww. przedmiocie. Uwzględniając powyższe zdaniem organu II instancji Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. zasadnie przedłużył stronie - zaskarżonym postanowieniem - termin zwrotu podatku VAT za grudzień 2013r. W przedmiotowej sprawie niezbędnym jest ustalenie stanu faktycznego nie budzącego żadnych wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia, w tym w szczególności rzetelności transakcji w nim ujętych. Należy bowiem zauważyć, że o zasadności żądanego zwrotu nie świadczą jedynie prawidłowe obliczenia (formalna poprawność złożonej deklaracji). Zdaniem organu drugiej instancji zebrany materiał dowodowy bezspornie wymagał dalszych czynności wyjaśniających mających na celu sprawdzenie w toku prowadzonego postępowania podatkowego, czy podatnik zasadnie w deklaracji podatkowej VAT-7 za grudzień 2013 r. wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu. Organ podkreślił, że zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, który jest podstawowym przepisem zapewniającym realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług - w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ustawa w ust. 2 art. 86 wylicza wyczerpująco źródła podatku naliczonego. I tak, w szczególności w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Z treści powołanych wyżej przepisów art. 86 wynika, że w celu odliczenia podatku naliczonego muszą być spełnione kumulatywnie niżej wskazane przesłanki. Po pierwsze, odliczyć podatek naliczony może wyłącznie podatnik podatku od towarów i usług, po drugie, wystawca faktury otrzymanej przez nabywcę musi być podatnikiem dokonującym dostawy towarów lub usług w ramach prowadzonej przez siebie samodzielnie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 powyższej ustawy, po trzecie, nabycie musi mieć związek ze sprzedażą opodatkowaną. Dopiero spełnienie określonych powyżej warunków umożliwia podatnikowi odliczenie podatku naliczonego wynikającego z faktury potwierdzającej nabycie towarów lub usług. Stosownie zaś do treści art. 86 ust. 10 pkt 1 prawo do obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18. Powyższe przepisy są zgodne ze stosownymi regulacjami Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L z 2006 r., nr 347, poz. 1 ze zmianami), tj. w szczególności z treścią art. 167 oraz art. 168 lit. a tej dyrektywy. Bezspornym jest, zdaniem organu, że przepisy art. 87 ustawy o podatku od towarów i usług przewidują możliwość przeprowadzenia przed dokonaniem zwrotu, tzw. postępowania sprawdzającego. Z uwagi na to, że obecnie przepisy prawa muszą, co do zasady, zapewniać uzyskanie zgodności z celami określonymi w prawie wspólnotowym, należy wskazać, że przepisy umożliwiające przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego (sprawdzającego) są zgodne z zasadą nieograniczonego (co do terminu i wysokości) zwrotu nadwyżki podatku, którą można wywieźć z regulacji wspólnotowych. Kwestia ta była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 18 grudnia 1997 r. w połączonych sprawach Garage Molenheide BVBA (C-286/94), Peter Schepens (C-340/95), Bureau Rik Decan-Business Research & Development NV (BRD) (C-401/95) and Sanders BVBA (C-47/96) v. Belgische Staat, w którym stwierdzono, że stosowanie tego rodzaju środków przez państwo członkowskie, co do zasady, nie jest wykluczone. Wynika z tego, że w polskiej ustawie o podatku od towarów i usług jest jak najbardziej dopuszczalne wprowadzenie postępowania sprawdzającego i korzystanie z niego. Celem tego postępowania wydaje się bowiem przede wszystkim ochrona interesów budżetowych, które mogłyby ucierpieć na skutek prób wyłudzania nienależnych nadwyżek VAT. Pogląd taki został przedstawiony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 552/13; w wyniku zaskarżenia ww. orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27.03.2015 r. sygn. akt I FSK 510/14 oddalił skargę kasacyjną. Powołane przepisy nie nakładają, zdaniem organu, obowiązku zwrotu podatku na rachunek podatnika po upływie terminu wskazanego m.in. w art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług - czyli 60 dni od daty złożenia rozliczenia - jeżeli podjęte przez organ czynności nie pozwalają na stwierdzenie zasadności zwrotu podatku. Powyższe rozważania prowadzą zaś do konstatacji, że naczelnik danego urzędu skarbowego nie jest zatem zobligowany do dokonania zwrotu tylko dlatego, że został on wykazany w deklaracji. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z treści art. 274b § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że organ podatkowy ma prawo do przedłużenia terminu do zwrotu podatku od towarów i usług, jeśli ma uzasadnione przesłanki, by powziąć wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia tego podatku (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt III SAB/Wa 32/12). Organ podatkowy jest uprawniony do przedłużenia terminu do zwrotu podatku VAT już wówczas, gdy istnieją wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia tego podatku. Przepis art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług również nie nakłada na organ podatkowy obowiązku wykazania nieprawidłowości zadeklarowanego zwrotu. Wystarczające jest wskazanie, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do zasadności zwrotu w określonej przez podatnika wysokości. Organ podkreślił, że powyższe argumenty znajdują potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. w prawomocnych orzeczeniach WSA w Łodzi z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Łd od 1418 do 1420/13. W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie P. W. wniósł o jego uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...]r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej VATU) poprzez: a- jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT już po upływie tego terminu, podczas gdy przedłużyć termin dokonania zwrotu podatku można jedynie w czasie biegu terminu; b- jego zastosowanie w sytuacji, gdy organ nie wskazał powodów konieczności dalszej weryfikacji rozliczenia podatnika, nie wskazał, jakie dalsze wątpliwości uzasadniają przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT, ograniczając się do stwierdzenia, że konieczność weryfikacji prawidłowości rozliczenia jest "bezsporna"; c- jego zastosowanie pomimo braku okoliczności wskazujących na potrzebę dokonania dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu VAT. 2. przepisów prawa procesowego, tj. art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 w zw. z art. 219 oraz art. 233 § 1 ust. 1 w zw. z art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa - poprzez: a) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; b) dokonanie ustaleń faktycznych wykraczających poza przedmiot postępowania - tj. dotyczących zasadności zwrotu podatku VAT, nie zaś samej zasadności przedłużenia terminu zwrotu; c) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT, nieopartych na całokształcie materiału dowodowego, niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o wybrany przez siebie materiał dowodowy, wybiórcze traktowanie materiału dowodowego; niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o wybrany przez siebie materiał dowodów)', wybiórcze traktowanie materiału dowodowego; oparcie się w sposób dowolny na materiale dowodowym - nieprzedstawienie przez organ dowodu na istnienie jakichkolwiek wątpliwości mogących stanowić podstawę dalszej weryfikacji zasadności zwrotu; dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o dokument w postaci kserokopii decyzji Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. wydanej dla innego podmiotu, a także dotyczącej innego przedmiotu, podczas gdy ustalenia zawarte w ww. decyzji nie mogą zastąpić własnych ustaleń organu; brak wskazania w zaskarżonym postanowieniu powodów konieczności dalszej weryfikacji rozliczenia podatnika, brak wskazania dalszych wątpliwości uzasadniających przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT, brak wskazania, co konkretnie wymaga dodatkowego zweryfikowania; dokonanie dowolnej oceny przesłanki w postaci konieczności dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu podatku; brak w uzasadnieniu postanowienia informacji, jakie istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu VAT miał organ. W uzasadnieniu skargi strona zakwestionowała możliwość przedłużenia przez organ terminu dokonania zwrotu podatku VAT po dniu 30 czerwca 2016r., tj. po dniu zakończenia kontroli podatkowej wobec podatnika. Postanowienie o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu podatku wydane w związku z weryfikacją prawidłowości rozliczenia podatnika w ramach jednego z postępowań wskazanych w treści art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wywiera skutki jedynie do czasu zakończenia tego postępowania. Kontrola podatkowa wobec podatnika została zakończona doręczeniem protokołu z kontroli w dniu 30 czerwca 2016r. i po tej dacie organ nie miał podstaw do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT. Wcześniejsze postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku z dnia 30 czerwca 2016r. mogło przedłużyć ten termin jedynie do 30 czerwca 2016r., tj. do daty doręczenia protokołu z kontroli podatkowej. Organ nie wskazał tez na okoliczności, jakie miałyby uzasadniać prowadzenie dalszej weryfikacji zasadności zwrotu i na czym ta weryfikacja miałaby polegać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W przedmiocie prawidłowości rozliczeń podatnika z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.- P. przeprowadził kontrolę podatkową zakończoną w dniu 30 czerwca 2016r. W tym samym dniu wydano postanowienie o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2013r. do dnia 30 grudnia 2016r. W dniu 9 listopada 2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. wszczął wobec podatnika postępowanie podatkowe dotyczące podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2013r. Kolejnym postanowieniem z [...]r.. organ I instancji przedłużył termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2013r. do dnia 31 marca 2017r. Postanowienie organu I instancji zostało więc wydane w czasie trwania postępowania podatkowego w zakresie podatku VAT za miesiąc grudzień 2013r. i przed upływem terminu określonego we wcześniejszym postanowieniu z dnia 30 czerwca 2016r. Tymczasem zasadnicze zarzuty skargi nie odnoszą się do postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...]r. (utrzymanego w mocy zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji skarbowej w Ł. z dnia [...] r.), ale do postanowienia organu I instancji z dnia [...]r. Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez stronę, stało się ostateczne i organ był nim związany (art. 212 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa – t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 201). Nie można też zgodzić się z poglądem, że przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym było możliwe tylko do czasu zakończenia kontroli podatkowej. Po zakończeniu kontroli z dniem doręczenia protokołu kontroli kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu może w terminie 14 dniu od jego doręczenia przedstawić zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując równocześnie stosowne wnioski dowodowe. Kontrolujący jest zobowiązany do rozpatrzenia zastrzeżeń (art. 291 § 1 i 2 O.p.). Zakończenie kontroli nie oznacza więc braku możliwości dalszego weryfikowania rozliczenia podatnika, a organ może w terminie określonym w art. 165b § 1 O.p. wszcząć postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 24 października 2016r., sygn. akt I FPS 2/16 nie można zgodzić się z poglądem, że naczelnik urzędu skarbowego, któremu ustawodawca na zasadzie wyłączności powierzył uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu podatku działa zawsze w takiej procedurze, w jakiej odbywają się czynności weryfikujące rozliczenie podatnika. Wprowadzone od dnia 1 grudnia 2008r. nowe brzmienie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie przesądza o istnieniu takiej zbieżności. Wpływ do organu rozliczenia podatnika z wykazaną kwotą zwrotu wiąże się z czynnościami sprawdzającymi, bez których organ nie byłby w stanie zdiagnozować, czy zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT organ nie rozstrzyga o prawidłowości zadeklarowanego zwrotu podatku, a jedynie obowiązany jest wskazać na okoliczności wymagające dodatkowego zweryfikowania. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że postanowienie organu I instancji w tym zakresie jest ogólnikowe i mało precyzyjne. Jednak Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w zaskarżonym postanowieniu uzupełnił te braki i wskazał dokładnie, z jakich przyczyn konieczna jest dalsza weryfikacja zasadności wykazanego przez stronę zwrotu podatku. W dalszym ciągu zachodzą bowiem wątpliwości zarówno co do faktu dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do określonych kontrahentów, jak i faktu dokonania nabycia towarów przez skarżącego od spółki A. Wskazując na wątpliwości organ był uprawniony do powołania się również na dokument w postaci decyzji Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. (kserokopia) wydanej dla innego podmiotu, gdyż dokument ten może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku. ak