II GZ 868/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt III SA/Po 118/17 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia wpisu do ewidencji producentów postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt III SA/Po 118/17, odrzucił zażalenie [...] na postanowienie tego Sądu z dnia 28 czerwca 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie wykreślenia wpisu do ewidencji producentów. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że ww. postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 r. odmówiono stronie skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie to zostało doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej w dniu 13 lipca 2017 r. Natomiast zażalenie na to postanowienie złożono w dniu 27 lipca 2017 r. WSA stwierdził, że skoro zaskarżone postanowienie z dnia 28 czerwca 2017 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 13 lipca 2017 r., to siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 20 lipca 2017 r., natomiast skarżąca złożyła ten środek zaskarżenia dopiero w dniu 27 lipca 2017 r. Powyższe zdaniem Sądu I instancji uzasadniało odrzucenie zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). [...] wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że reguły obliczania terminów do złożenia przez strony zamieszkałe za granicą środków zaskarżenia – w tym zażaleń powinny być podobne jak przewidziane np. w art. 220 § 2 p.p.s.a., czy też art. 238 § 2 p.p.s.a. Ponadto wskazała, że postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2017 r., otrzymała od swojego pełnomocnika dopiero w dniu 28 czerwca 2017 r. Miało to wynikać z problemów w doręczaniu przez pełnomocnika skarżącej odebranej korespondencji do Tajlandii. Z niewyjaśnionych bowiem przyczyn, część wysłanej korespondencji nie dotarła na skrzynkę odbiorczą w komputerze skarżącej w Tajlandii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie, ponieważ zostało ono wniesione po terminie wynikającym z art. 194 § 2 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie zaś z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wobec tego, że przepisy jasno i kategorycznie określają w jakim terminie wnosi się zażalenie do sądu i jakie są konsekwencje przekroczenia tego terminu, sąd nie ma w tym względzie żadnego pola do własnej oceny, czy wydania decyzji uznaniowej, gdyż związany jest stanowczym brzmieniem przepisów prawa (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 638/17). Wobec powyższego zupełnie niezrozumiałym jest odwoływanie się przez wnoszącą zażalenie do treści art. 220 § 2 p.p.s.a., czy też art. 238 § 2 p.p.s.a. Należy bowiem podkreślić, że w art. 194 § 2 p.p.s.a. ustawodawca wyraźnie określił termin do wniesienia zażalenia i w tym zakresie nie ustanowił żadnych wyjątków. Bieg tego terminu rozpoczyna się w momencie doręczenia postanowienia sądu I instancji. Jest to termin procesowy, zawity (ustawowy), a więc nieprzekraczalny (zob. A. Kabat, Komentarz do art. 194 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2016). Przedłużenie terminu dopuszczalne jest jedynie w przypadku terminów sądowych (art. 84 p.p.s.a.). W tym przypadku brak jest odpowiednika np. art. 220 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II FZ 434/16). Jak wynika z akt sądowych sprawy, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 28 czerwca 2017 r., którym odmówiono stronie skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zostało doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej radcy prawnemu [...] w dniu 13 lipca 2017 r. (k. 66 akt sądowych). Zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 20 lipca 2017 r. Natomiast skarżąca złożyła ten środek zaskarżenia dopiero w dniu 27 lipca 2017 r. Wobec tego zgodnie z prawem WSA odrzucił zażalenie jako spóźnione. Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącej związanej z problemami w otrzymaniu od pełnomocnika pocztą elektroniczną odebranej korespondencji należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może w niniejszym postępowaniu oceniać przyczyn uchybienia termin. Powyższe kwestie, wychodzące poza zakres postępowania zażaleniowego, pozostają poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II GZ 86/15). Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.