II SAB/Po 60/17

Dnia 29 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi M. A. na bezczynność E. sp. z o.o. w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje E. Spółka z o.o. z siedzibą w P. do załatwienia wniosku M. A. z dnia [...] 2016 r. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pytania sformułowane w punkcie 7, punkcie 8, punkcie 10 i punkcie 11 w terminie 1 miesiąca od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. w pozostałej części postępowanie umarza, III. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, IV. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, V. oddala wniosek o wymierzenie grzywny, VI. zasądza od E. Spółka z o.o. z siedzibą w P. na rzecz skarżącego kwotę [...]zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 14 listopada 2016 r. skierowanym do E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej zwana w skrócie jako: "Spółka"), pełnomocnik M. A. zawarł wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez: 1. wskazanie czy sieci elektroenergetyczne zlokalizowane na nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w miejscowości W. dla której Sąd Rejonowy w Ś. prowadzi księgę wieczystą o nr [...] (zwanej dalej: "Nieruchomością") stanowią własność spółki E. Sp., z o.o. z siedzibą w P., a w przypadku odpowiedzi pozytywnej, o udzielenie odpowiedzi także na n/w pytania, 2. czy w/w sieci są aktualnie wykorzystywane przez Spółkę stanowiąc element większej sieci dystrybucyjnej, oraz jakie działania podejmuje Spółka względem tych sieci celem zapewnienia ich prawidłowego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem, 3. wskazanie z jakiej części Nieruchomości korzysta Spółka celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania sieci elektroenergetycznych, 4. wskazanie jakie ograniczenia w korzystaniu z Nieruchomości wiążą się z istnieniem na niej sieci elektroenergetycznych, w tym w szczególności: - wskazanie w jakiej minimalnej odległości od sieci elektroenergetycznych możliwa jest swobodna zabudowa, składowanie maszyn i urządzeń lub sadzenie drzew, - wskazanie w jakiej minimalnej odległości od sieci elektroenergetycznych możliwe jest prowadzenie prac budowlanych lub rolnych z wykorzystaniem służących do tego maszyn i urządzeń, przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, 5. jakie są parametry w/w sieci elektroenergetycznych (napięcie znamionowe; długość linii przebiegających przez Nieruchomość; ilość i rodzaj słupów oraz wszelkich innych elementów naziemnych składających się na w/w sieci; rozstaw skrajnych przewodów poszczególnych linii; nr indywidualizujący daną linię), 6. wskazanie czy w Spółce obowiązują jakieś wewnętrzne regulacje (Regulaminy, Wytyczne itp.) określające warunki budowy lub eksploatacji sieci elektroenergetycznych o parametrach odpowiadających sieciom zlokalizowanym na Nieruchomości, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej o przesłanie kopii tych dokumentów, 7. kiedy i na jakiej podstawie Spółka nabyła własność (względnie inne prawo rzeczowe) do w/w sieci elektroenergetycznych, 8. wskazanie możliwie dokładnej daty budowy oraz oddania do użytku w/w sieci oraz ich poszczególnych elementów (jeśli były budowane i oddawane do użytku w różnych terminach), 9. wskazanie na jakiej podstawie Spółka (względnie jej poprzednicy prawni) wybudowała na Nieruchomości w/w sieci lub ich poszczególne elementy, zgodnie z wymogami prawa budowlanego, poprzez przedstawienie stosownych decyzji administracyjnych (np. decyzja o pozwoleniu na budowę), 10. wskazanie na jakiej podstawie Spółka (względnie jej poprzednicy prawni) nabyła tytuł prawny do dysponowania Nieruchomością na cele budowlane poprzez przedstawienie stosownych dokumentów (np. pisemna zgoda aktualnego w dacie budowy sieci właściciela Nieruchomości; decyzja właściwego organu zezwalająca a na zajęcie Nieruchomości na cele związane z budową sieci, decyzja właściwego organu o lokalizacji inwestycji celu publicznego), 11. wskazanie czy Spółka (względnie jej poprzednicy prawni) posiada tytuł prawny do korzystania z Nieruchomości w zakresie niezbędnym do prawidłowej eksploatacji w/w sieci elektroenergetycznych, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej o udzielenie odpowiedzi także na poniższe pytania, 12. wskazanie jaki tytuł prawny posiada Spółka do korzystania z Nieruchomości poprzez eksploatację zlokalizowanych na niej sieci elektroenergetycznych, 13. wskazanie kiedy i w jaki sposób Spółka (ewentualnie jej poprzednicy prawni) nabyli tytuł prawny do korzystania z Nieruchomości poprzez eksploatację zlokalizowanych na tej Nieruchomości sieci elektroenergetycznych, 14. przedstawienie kopii wiarygodnych dokumentów potwierdzających nabycie przez Spółkę (względnie jej poprzedników prawnych) tytułu prawnego do korzystania z Nieruchomości poprzez eksploatację zlokalizowanych na tej Nieruchomości sieci elektroenergetycznych (np. prawomocne postanowienie Sądu o stwierdzeniu zasiedzenia służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu, umowa o ustanowieniu służebności przesyłu). Wnioskodawca wskazał, iż oczekuje precyzyjnej odpowiedzi na każde z zadanych pytań oraz o precyzyjne określenie wszystkich dokumentów potwierdzających okoliczności, których dotyczą ww. zapytania, oraz o przesłanie kserokopii tych dokumentów stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Zakładu Majątku Sieciowego E. sp. z o.o. Oddział Dystrybucji P., pismem z 24 listopada 2017 r. poinformował, iż żądana informacja nie może zostać udostępniona w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Powodem opóźnienia udostępnienia żądanej informacji jest konieczność odszukania w archiwach Spółki posiadanych dokumentów. W związku z powyższym, informacja ta zostanie udzielona najpóźniej do dnia 20 stycznia 2017 r. Pismem oznaczonym datą 9 lutego 2017 r. M. A. reprezentowany przez r.pr. Ł. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność E. Sp. z o.o. w P. w sprawie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej zarzucając tej Spółce naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej zwana Ustawą, polegające na nierozpoznaniu w terminie sprawy z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Strona skarżąca wniosła o: - zobowiązanie Spółki E.. Sp. z o.o. z siedzibą w P. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 14 listopada 2016 roku w terminie 14 dni licząc od dnia wydania wyroku w sprawie, - stwierdzenie, iż przewlekłe prowadzenie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie Spółce E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. grzywny w granicach określonych w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania z uwzględnieniem opłaty od skargi oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż wniosek z 14 listopada 2017 r. wpłynął do Spółki i do dnia wniesienia skargi nie został rozpoznany. Pełnomocnika skarżącego nie poinformowano też o przyczynach nierozpoznania wniosku w terminie oraz o ewentualnym wydłużeniu terminu rozpoznania sprawy. Istnieje obawa, iż w przedmiotowej sprawie do chwili obecnej nie podjęto żadnych czynności, co w sposób ewidentny świadczy o rażącym naruszeniu prawa. Strona skarżąca wskazał nadto, iż podmiot, do którego złożony został wniosek o udostępnienie informacji publicznej, powinien udostępnić żądaną informację we właściwym terminie, a w przypadku stwierdzenia, braku podstaw do jej udostępnienia - wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji bądź o umorzeniu postępowania. W ocenie skarżącej, na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są nie tylko organy władzy publicznej, ale także podmioty prywatne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych. Do tego rodzaju podmiotów zaliczają się przedsiębiorstwa energetyczne, w tym także spółka ENEA – Operator. Ponadto żądane informacje z cała pewnością mają charakter informacji publicznej. Odpowiadając na skargę pełnomocnik E. Sp. z o.o. w P. wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie umorzenie postępowania, wyjaśniając, iż w wyniku prowadzonych przez Spółkę prac archiwizacyjno-porządkowych sprawę omyłkowo umieszczono w niewłaściwym zbiorze dokumentów w konsekwencji czego odpowiedź nie została udzielona we wskazanym w piśmie z dnia 24 listopada 2016r. terminie. Po zapoznaniu się z przedmiotowa skargą Spółka dokonał szczegółowej analizy sprawy oraz ponownego badania będących w jego posiadaniu dokumentów i pismem z dnia 24 lutego 2017r. udzielił stronie odpowiedzi na wezwanie z dnia 14 listopada 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 1066 - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontroli sądu administracyjnego podlega m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowanie organów administracji w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 powołanej ustawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest bezczynność spółki E. Sp. z o.o. w P. w udzieleniu informacji publicznej. W pierwszej kolejności zgodzić się należy ze skarżącym, iż w rozpatrywanym przypadku wniesienie skargi nie było zdeterminowane żadnym terminem. Obowiązek złożenia skargi na bezczynność organu w określonym terminie nie został zawarty w żadnym obowiązującym przepisie prawa. Sąd orzekający aprobuje również pogląd, że skarga do sądu administracyjnego nie musi być w tym konkretnym przypadku poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Artykuł 52 § 1 P.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Natomiast zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia skargi) jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia prawa. Według zaś art. 52 § 4 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia skargi) w przypadku innych aktów należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Jednak już z wykładni gramatycznej wspomnianych przepisów wynika, że dotyczą one aktów i czynności, a nie bezczynności zobowiązanego podmiotu jaka była przedmiotem skargi rozpoznawanej w niniejszej sprawie. Tym samym należało przyjąć, że zasady określone w art. 52 P.p.s.a. nie znajdują zastosowania w przypadku skargi na bezczynność. Środki zwalczania bezczynności w postępowaniu administracyjnym wskazuje art. 37 K.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w określonym terminie lub na przewlekłe prowadzenie sprawy służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Jednak według art.16 ust.1 i 2 ustawy z dnia 06 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 - dalej w skrócie: "u.d.i.p.") przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wyłącznie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Przyjąć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej jest ustawą szczególną wobec Kodeksu postępowania administracyjnego. To jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tego rodzaju sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy tak stanowią przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji w niniejszym przypadku nie znajdował zastosowania art. 37 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r. o sygn. I OSK 601/05 oraz wyrok NSA z 18 sierpnia 2010r. o sygn. I OSK 851/10, a także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012r. o sygn. IV SAB/Po 87/12 – dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl ). Reasumując powyższe Sąd orzekający przyjął, że skarga złożona w niniejszej sprawie przez skarżącego była dopuszczalna. Kwestia udostępnienia informacji publicznej została uregulowana w powołanej wyżej ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tą ustawą adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p., w tym "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów" (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych do podmiotów wykonujących zadania publiczne w powyższym rozumieniu zalicza się m.in. przedsiębiorstwa energetyczne i ich wyodrębnione jednostki organizacyjne, np. oddziały (por. wyroki NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13; z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I OSK 831/13; z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2436/13; z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2874/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji określone informacje związane z wykonywaniem takich zadań przez przedsiębiorstwa energetyczne, w tym informacje (zwłaszcza decyzje administracyjne) dotyczące lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na określonej działce, co do zasady są uznawane w judykaturze za informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. (por. np. wyroki NSA z 12 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2753/13; z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2263/13; z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2994/13; z 1 października 2014 r., sygn. akt I OSK 314/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że termin "informacja publiczna" obejmuje swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy, niż tylko dokumenty urzędowe oraz że nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, T. 2002, s. 28–29). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną lub, że podmiot zobowiązany taką informacja nie dysponuje, następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2). Zaznaczyć należy także, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia w trybie wnioskowym tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym – w szczególności nie została ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) – a więc, gdy zainteresowany nie ma możliwości zapoznać się z nią inaczej, niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji. Obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy bowiem informacji ogólnodostępnej, bądź informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie (por. wyrok NSA z 20.11.2003 r., II SAB 372/03, "Wokanda" 2004, nr 5, s. 33). Aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia żądanej informacji publicznej – także tej, która jest ogólnodostępna, a nawet takiej, której organ faktycznie nie posiada – podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w formie uregulowanej u.d.i.p. powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., I OSK 3109/12, - http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W tym miejscu zauważyć należy, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.), a także z uwagi na jej "prosty" lub "przetworzony" charakter. O ile bowiem dostęp do informacji "prostych" ma właściwie nieograniczony charakter – co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., w świetle których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej – to już udostępnienie informacji publicznej "przetworzonej" wymaga wykazania przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Powyższe uwagi prowadzą do stwierdzenia, iż prawidłowe załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga od jego adresata przeprowadzenia gruntownej analizy takiego wniosku pod kątem ustalenia, czy posiada żądane informacje oraz czy są one informacjami publicznymi, czy też nie. Jeżeli zaś żądane informacje (wszystkie lub choćby niektóre z nich) stanowią informacje publiczne, to czy są one ogólnodostępne, czy też podlegają udostępnieniu tylko w trybie wnioskowym. A jeśli ten ostatni tryb okaże się właściwy – to czy zachodzą przesłanki ograniczające dopuszczalność udostępnienia żądanej informacji, np. z uwagi na to, iż informacja ta ma charakter przetworzony, na przeszkodzie jej udostępnieniu stoją ustawowo chronione tajemnice, względnie zachodzą inne przesłanki określone w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Taka wstępna weryfikacja i klasyfikacja jest niezbędna, gdyż, jak to już wyżej wskazano, w zależności od sposobu odpowiedzi na powyższe pytania inaczej będzie się przedstawiać tryb oraz forma załatwienia odnośnego wniosku. Uzupełniając powyższe wyjaśnić należy, iż u.d.i.p. określa także terminy udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Niemniej jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wyjątek od art. 13 ust. 1 u.d.i.p. został ponadto przewidziany w art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jak wynika z tego ostatniego przepisu, jeżeli wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji publicznej w formie, która wymaga poniesienia dodatkowych kosztów, organ administracji publicznej może pobrać tę opłatę od wnioskodawcy. W takim przypadku należy jednak w terminie 14 dni od złożenia wniosku powiadomić wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Zwrócić jeszcze należy uwagę na przepis art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zgodnie z którymi udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż Spółka E. Sp. z o.o. realizująca zadnie publiczne w zakresie dystrybucji energii elektrycznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielani informacji publicznej. Zauważyć przy tym należy, iż jak wynika z odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców (nr [...]) E. sp. z o.o. jest podmiotem którego jedynym udziałowcem jest Spółka Akcyjna E. (nr [...]). Jednocześnie jak wynika z informacji zamieszczonej na stronie internetowej Spółki Akcyjnej E. Skarb Państwa posiada 51,5 % udziału w kapitale zakładowym tej Spółki. E. sp. z o.o. z siedzibą w P. jest zatem spółką prawa handlowego, której jedynym akcjonariuszem jest inna Spółka, w której Skarb Państwa posiada 51,5 % akcji i co za tym idzie jest jej większościowym akcjonariuszem. Powyższe oznacza, że Skarb Państwa dysponuje pośrednio ilością udziałów w E. sp. z o.o. przekraczającą wartość graniczną przesądzającą o posiadaniu pozycji dominującej wynoszącą - zgodnie z art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów - 40%, co wskazuje, że jest ona objęta zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dalej zauważyć należy, iż Spółka odpowiadając na wniosek strony skarżącej z 14 listopada 2017 r. poinformowała wnioskodawcę w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. , iż udostępnienie wnioskowanej informacji nastąpi do dnia 20 stycznia 2016 r. niemniej termin ten nie został przez Spółkę dochowany. Dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność tego podmiotu, pismem z 24 listopada 2017 r. Spółka udostępniła częściowo żądnej informacji odpowiadając na pytania nr 1-6 oraz 9 zawarte we wniosku z dnia 14 listopada 2016 r. Należy zatem uznać, iż na dzień rozpatrywani skargi Spółka nie pozostawała w tym zakresie w bezczynności – wniosek w tym zakresie został rozpoznany merytorycznie. Ustała zatem w tej mierze bezczynność organu administracji publicznej, a tym samym postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu administracji publicznej do podjęcia określonych działań. W tej też sytuacji Sąd, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Spółki do udzielenia informacji publicznej, o którą wniósł M. A. w pkt 1-6 i 9 wniosku z 14 listopada 2016 r. - o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku. Spółka nie odniosła się jednak w żaden sposób do pytań zawartych w pkt 7, 8, 10 ,11 (zaznaczyć należy, iż pytania nr 12-14 stanowią rozwiniecie pytania nr 11). Zdaniem Sądu informacje, o które wnioskował Skarżący w piśmie z 14 listopada 2016 r., mają zatem charakter zróżnicowany i każda z nich winna być odrębnie oceniona przez Spółkę pod kątem tego, czy stanowi ona informację publiczną, a jeśli tak, to czy znajduje się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Dopiero udzielenie odpowiedzi na powyższe pytania przez podmiot zobowiązany – w czym nie jest władny tego podmiotu zastąpić Sąd, jako że ustrojową rolą sądu administracyjnego nie jest załatwianie spraw administracyjnych, a tylko kontrola sposobu ich załatwienia przez powołane podmioty administrujące – upoważniałoby do dokonania ewentualnej oceny, czy prawo do informacji publicznej danego rodzaju podlega ograniczeniu. Odmowa udostępnienia informacji ma charakter aktu woli, co oznacza, iż odmówić można wyłącznie udostępnienia informacji, którą podmiot zobowiązany posiada, zaś w przypadku nieposiadania wnioskowanej informacji lub uznaniu, iż nie stanowi ona informacji publiczna, właściwym sposobem rozpoznania wniosku jest, jak to już wyżej wskazano, poinformowanie o tym strony "zwykłym" pismem. Również ocena, czy prawo do informacji publicznej danego rodzaju podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy winna być dokonana w sposób zindywidualizowany – odrębnie dla każdej z żądanych informacji – z wyraźnym wskazaniem, jakie konkretnie przesłanki przemawiają za odmową udzielenia danej konkretnej informacji. Brak jakiekolwiek odpowiedzi Spółki na pytania zawarte w pkt 7, 8 10 i 11 (oraz ewentualnie 12-14), w tym chociażby, czy dotyczą one w ogóle informacji publicznej lub czy Spółka dysponuje tego rodzaju informacjami, świadczy o bezczynności Spółki w tym zakresie. Jak wskazano wyżej rolą Sądu nie jest zastępowanie Spółki w zakresie oceny, czy pytania te dotyczą informacji publicznej w sytuacji, gdy Spółka takiej oceny nie dokonała. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 stwierdził, iż Spółka dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej i zobowiązał Spółkę do załatwienia wniosku strony skarżącej z 14 listopad 2016 r. w zakresie pytań sformułowanych w pkt 7, 8, 10 i 11 w terminie 1 miesiąca od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami – o czym orzeczono w pkt I i III sentencji wyroku. Stwierdzona bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Niewątpliwe doszło do przekroczenie ustawowego terminu, lecz w ocenie Sądu nie wiązało się z lekceważącym stosunkiem do przepisów prawa. Podkreślić należy, iż organ częściowo odpowiedział na wniosek skarżącego z 14 listopada 2016 r. i pismem z 24 lutego 2017 r. udzielił mu pozostałych żądanych informacji, zatem Sąd dał wiarę organowi, iż bezczynność w zakresie udostępnienia informacji była skutkiem zwykłego niedopatrzenia, a nie złą wolą organu, na co wskazuje także fakt, iż po wpłynięciu skargi Spółka w ciągu kilku dniu udzielił częściowo żądnej informacji. Ponadto złożoność wniosku o udostępnienie informacji publicznej (wielość poruszanych w nim zagadnień) mogła rodzić po stronie Spółki przeświadczenie, iż udzielił już pełnej informacji w piśmie z dnia 24 lutego 2017 r. Tym bardziej, że w piśmie tym poruszono także kwestię roszczeń skarżącego o charakterze cywilnoprawnym, kierowanych do E. Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Z tych samych przyczyn Sąd oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie Spółce grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu sądowego (100 zł), wynagrodzenie reprezentującego go adwokata, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.),w wysokości [...] zł, oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł. - łącznie [...] złotych. Sprawę rozpatrzono w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a.