II OSK 3246/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 980/17 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 980/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej Spółki na zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy P. nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 26,57 zł za nieosiągnięcie w 2015 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, tj. niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 9g ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Organ ustalił, że brakująca masa odpadów przeznaczonych do recyklingu wynosiła 0,22 Mg. Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca Spółka. Zaskarżoną decyzją SKO [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W ocenie SKO, okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości. Nie jest zatem konieczne ponowne badanie, czy faktycznie odwołujący w roku 2015 nie osiągnął wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Różnice pomiędzy nim, a organem I instancji sprowadzają się w istocie do oceny, czy okoliczności te, tj. nieosiągnięcie wskazanego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia, dają podstawę do nałożenia kary w oparciu o art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy, zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak uważa odwołujący – nie sposób doszukać się w tym przypadku winy po jego stronie. Zdaniem Kolegium, odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, a zatem kwestia stopnia zawinienia przy popełnieniu deliktu objętego taką odpowiedzialnością pozostaje bez znaczenia dla oceny, czy istnieją podstawy do nałożenia kary z tego tytułu. Zgodnie z art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy, do nałożenia kary na podstawie tego przepisu konieczne jest kumulatywne spełnienie następujących warunków: - przedsiębiorca odbiera odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, - przedsiębiorca nie osiągnął w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Zdaniem Kolegium, w sprawie niniejszej zaistniały wszystkie wymienione wyżej przesłanki do nałożenia na odwołującego przedmiotowej kary, odbierał on bowiem w roku 2015 odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości i nie osiągnął w tym roku w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności, brak jest podstaw do uznania, że zanieczyszczenie odebranych odpadów w stopniu uniemożliwiającym wywiązanie się przez odwołującego z obowiązku określonego w art. 9g ustawy może skutkować uwolnieniem się od odpowiedzialności administracyjnej z tego tytułu. Odwołująca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, nie mówiąc już o wykazaniu, że faktycznie odebrane przez nią odpady nie nadawały się – z przyczyn od niej niezależnych – do poddania recyklingowi choćby na poziomie 16%. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca Spółka, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość oraz zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z właściwymi przepisami. Skarżąca sformułowała następujące zarzuty: - wydanie decyzji z naruszeniem z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a.; - naruszenie art. 15, art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, w tym odnoszących się do braku winy po stronie strony skarżącej za nieosiągnięcie w roku kalendarzowym 2015 poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia wymienionych w decyzji frakcji; - nieprawidłowe zastosowanie i błędną wykładnię art. 9x ust. 2 pkt 1 oraz art. art. 9g ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. W odpowiedzi na skargę SKO w Warszawie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 980/17, oddalając skargę, wskazał, że w obowiązującym systemie prawnym, na gruncie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zasadą jest, że to na gminie ciąży wymóg osiągania obowiązkowych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku odpadów komunalnych (art. 3b ustawy). Jeżeli jednak doszło do zawarcia indywidualnej umowy z przedsiębiorcą, to ten przedsiębiorca, a nie gmina, jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 i art. 3c ust. 2 (art. 9g ustawy). Jest to rozwiązanie oczywiste z tego względu, że to on indywidualnie zawiera umowy z właścicielami, a wszystko dzieje się poza systemem zorganizowanym przez gminę. Trudno zatem, aby w sytuacji, gdy to nie gmina jest odbiorcą odpadów i nie ona organizuje ich odbiór, była ona obciążona osiąganiem odpowiednich poziomów recyklingu. Zgodnie z art. 9f ustawy, w przypadku niedopełniania przez właściciela nieruchomości obowiązku w zakresie selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako zmieszane odpady komunalne i powiadamia o tym gminę. W aktach sprawy znajdują się półroczne sprawozdania skarżącej Spółki, jako podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za 2015 r., sporządzone w oparciu o art. 9n ust. 1-5 ustawy. W tych sprawozdaniach znajduje się Rubryka VIII zatytułowana "Wskazanie właścicieli nieruchomości, którzy zbierają odpady komunalne w sposób niezgodny z regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie gminy". W przypadku sprawozdań półrocznych złożonych przez skarżącą Spółkę za rok 2015 brak we wskazanej rubryce jakiejkolwiek adnotacji, co oznacza, że przedsiębiorca nie wykonał swojego ustawowego obowiązku i nie wskazał właścicieli nieruchomości nie stosujących się do Regulaminu. Skoro tak, to nie może obecnie stawiać Gminie skutecznego zarzutu niedopełnienia ciążących na niej obowiązków. Taki zarzut pozostaje gołosłowny i w realiach sprawy nie może odnieść żadnego skutku. Skarżąca Spółka jest podmiotem profesjonalnym, doświadczonym, który musi znać obowiązujące go przepisy prawne i jego obowiązkiem było rozważenie możliwości wykonania ciążących na nim obowiązków związanych z odbieraniem odpadów. Podmiot prowadzący działalność w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości musi tak organizować swoją działalność, żeby móc wywiązać się z ciążących na mim obowiązków. W ocenie Sądu, skarżąca Spółka w toku postępowania administracyjnego nie wykazała, że w 2015 roku zaistniały okoliczności uzasadniające ewentualne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy. W szczególności nie wykazała w żaden sposób, że wszystkie odebrane przez nią odpady były zanieczyszczone w stopniu uniemożliwiającym wywiązanie się przez nią z obowiązku określonego wart. 9g ustawy. Spółka miała wpływ na zapisy zawartej przez siebie umowy, tak aby możliwe było osiągnięcie wymaganych przepisami poziomów recyklingu. Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutów w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze. Wbrew zarzutowi skargi, w zaskarżonej decyzji Kolegium wypowiedziało się, że kwestia stopnia zawinienia przy popełnieniu deliktu objętego odpowiedzialnością administracyjną pozostaje bez znaczenia dla oceny, czy istnieją podstawy do nałożenia kary. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15 oraz art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 K.p.a. przez brak przeprowadzenia należytej kontroli zaskarżonej decyzji przez jej uchylenie, a zamiast tego oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji oraz oparcie rozstrzygnięcia na błędnej ocenie niepełnego materiału dowodowego służącego ustaleniu kluczowych kwestii w postępowaniu – w szczególności dotyczących tego, że nie wszystkie odebrane odpady komunalne stanowią materiał do pozyskania frakcji: papieru, tworzyw sztucznych, metali i szkła nadających się do recyklingu w ilości dającej możliwość osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, tj. choćby na poziomie 16%; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15 oraz art. 28 K.p.a. przez brak przeprowadzenia należytej kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji poprzez jej uchylenie, a zamiast tego oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez niezbadanie sprawy w jej całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, pomimo tego, że wykazana została zła jakość odpadów, a więc niemożność uzyskania poziomu recyklingu "nałożono karę na pieniężną na Spółkę"; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia należytej kontroli zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie (pomimo złożenia do akt postępowania administracyjnego dowodów umożliwiających przeprowadzenie takiej kontroli) oraz uznanie, że w niniejszej sprawie; bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż zbierane odpady nie posiadały odpowiednich parametrów, a tym samym, iż odpady o kodzie 15 01 06 odebrane z terenu Miasta i Gminy P. zostały prawidłowo poddane procesowi R1 – wykorzystanie głównie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii, w instalacji do termicznego przetwarzania odpadów (spalarnia), należącej do Spółki; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 157 § 1 K.p.a. poprzez brak należytej kontroli zaskarżonej decyzji polegającej na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający jego ocenę w postępowaniu zainicjowanym zgłoszeniem skargi kasacyjnej, poprzez "brak odniesienia się do kwestii oceny w postępowaniu nadzorczym skutecznego". Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 9x ust. 2 pkt 1 oraz art. 9g ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu założenia, że Spółka ponosi winę za nieosiągnięcie poziomów recyklingu, a w określonej sytuacji faktycznej nieosiągnięcie poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych i wynikało z powodu małej ilości odebranych odpadów zawierających frakcje, które mogą być poddane recyklingowi z tereny gminy P.; - art. 9 zc ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przez niezasadne nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w maksymalnej wysokości, w sytuacji gdy jej postępowanie w ogóle nie nosiło znamion szkodliwości, a wręcz było korzystne z punktu widzenia ochrony środowiska, zapewnienia odpowiednich standardów przetwarzania odpadów, a nadto było uzasadnione ekonomicznie, gdyż zmniejszało koszty przetwarzania odpadów, co z kolei przekładało się na możliwość obniżenia kosztów dla gminy oraz jej obywateli, a zatem było korzystne również z punktu widzenia interesu publicznego oraz interesu społecznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego, które zasadniczo koncentrują się wokół problemu, czy w okolicznościach tej sprawy skarżąca Spółka uwolniła się od odpowiedzialności za brak uzyskania przy odbiorze odpadów komunalnych nadających się do recyklingu choćby na poziomie 16%. Co do zasady to na gminie ciążą ustawowe obowiązki związane z selektywnym zbieraniem odpadów. W tej sprawie Miasto i Gmina P. zawarło jednak ze skarżącą Spółką stosowną umowę, na mocy której odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca odbierający odpady komunalne. Na podstawie art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach taki przedsiębiorca obowiązany jest do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 i art. 3c ust. 2. W tej sprawie umownie zastrzeżono wskazywany wyżej procent odpadów komunalnych, które powinny zostać poddane recyklingowi. Niewywiązanie się z tego obowiązku stanowi przesłankę do wymierzenia przedsiębiorcy pieniężnej kary administracyjnej w oparciu o art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wbrew argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej skarżąca Spółka nie wykazała aby w tej sprawie zaistniały okoliczności, które stanowiłyby podstawę do uwolnienia ww. podmiotu od odpowiedzialności za brak osiągnięcia wskazywanego wyżej poziomu recyklingu. W sprawie prawidłowo oceniono na podstawie półrocznych sprawozdań skarżącej Spółki, że podmiot ten nie wykazał aby przy odbiorze odpadów komunalnych selektywnie zbierana frakcja nie nadawała się do recyklingu. Trafnie też w sprawie argumentowano, że w omawianym zakresie nie wskazano właścicieli nieruchomości, od których tego rodzaju odpady miały być odbierane. Ponadto o nieprawidłowościach skarżąca Spółka nie informowała Miasta i Gminy P.. Jako kontrdowód skarżąca Spółka wskazała na pismo skierowane do Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 13 maja 2016 r. Co prawda, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, pomimo podnoszonej w tym zakresie argumentacji w skardze "zwykłej", nie wypowiedział się wprost na ww. okoliczność, jednak niewadliwie ocenił, że skarżąca Spółka nie wykazała w żaden sposób, że wszystkie odebrane przez nią odpady były zanieczyszczone w stopniu uniemożliwiającym wywiązanie się przez nią z obowiązku określonego w art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ocena taka wynika z tego, że pismo z 13 maja 2016 r. w istocie stanowiło wyłącznie reakcję Spółki na wszczęcie przez właściwy organ postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Ponadto jego treść nie wnosi do sprawy nic nowego poza gołosłownymi twierdzeniami Spółki, że selektywnie zbierane odpady były zanieczyszczone. Takie zaś twierdzenia pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym, z którego wynika, że skarżąca Spółka nie wywiązywała się z ciążących obowiązków. W omawianym zakresie nie można się zatem doszukać wskazywanego naruszenia przez organ zasad postępowania dowodowego w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym w sprawie nie wykazano aby skarżąca Spółka uwolniła się od odpowiedzialności za brak osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu. Z powyższego wywodu wynika, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, ponieważ w skardze kasacyjnej nie wykazano aby przedmiotowa sprawa nie została rozpatrzona przez organy w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. W sprawie nie tyle, jak podnosi skarżąca Spółka, wykazana została zła jakość odpadów, a więc niemożność uzyskania poziomu recyklingu i nałożenia kary pieniężnej na Spółkę, ile jedynie gołosłownie wskazywano na taką okoliczność. Ponadto wskazywaną okoliczność oceniono w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, wyjaśniając jakie konkretnie względy uniemożliwiały procesowo uznanie twierdzeń skarżącej Spółki jako decydujących o wyniku sprawy, a w ich świetle wskazywaną treść pisma z 13 maja 2016 r. należałoby i tak ocenić jako niemającą istotnego wpływu na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w sprawie argumentowano, że kwestia stopnia zawinienia przy popełnieniu deliktu objętego odpowiedzialnością administracyjną pozostaje bez znaczenia dla oceny, czy istnieją podstawy do nałożenia kary – a nie, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż zbierane odpady nie posiadały odpowiednich parametrów. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w konfrontacji z gołosłownymi twierdzeniami skarżącej Spółki nie dawał podstaw do przyjęcia, że Spółka odbierała zanieczyszczoną frakcję selektywnie zbieranych odpadów komunalnych. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. O czym już wyżej była mowa, Sąd I instancji wskazał z jakich względów nie zachodziły podstawy do uwolnienia skarżącej Spółki od odpowiedzialności, a w konsekwencji – odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15 oraz art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15 oraz art. 28 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 157 § 1 K.p.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 9x ust. 2 pkt 1 oraz art. 9g ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach to jako zarzut naruszenia prawa materialnego został błędnie sformułowany, ponieważ pomimo wskazania, że dotyczy błędnej wykładni to w wyjaśnieniu podstawy zarzutu odnosi się go do sfery stosowania prawa, tj. procesu subsumcji, a więc podstawienia stanu faktycznego pod treść normy prawnej. Poza tym w okolicznościach tej sprawy argumentowano, że niezależnie od stopnia winy skarżąca Spółka ponosi odpowiedzialność, ponieważ w sprawie zaistniały stwierdzone nieprawidłowości związane z odbiorem odpadów przeznaczonych do recyklingu. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji: "odpowiedzialność obiektywna na gruncie art. 9g ww. ustawy nie jest i być nie może odpowiedzialnością absolutną. Oznacza to w tym przypadku tyle, iż organ nie zajmuje się badaniem strony subiektywnej z urzędu, zatem istnieje tu swoiste domniemanie winy. Jednakże domniemanie to może być obalone przez podmiot zainteresowany". W tej zaś sprawie obalenie tego domniemania nie mogło nastąpić li tylko w wyniku gołosłownych twierdzeń skarżącej Spółki. Ponadto zasady, o jakich mowa w art. 9zc ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, nie mają zastosowania do kary, o jakiej mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1, ponieważ art. 9zc ma zastosowanie do innych kar enumeratywnie wymienionych w treści tego przepisu. Oznacza to, że wskazywany w skardze kasacyjnej art. 9zc nie miał w sprawie zastosowania. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 9x ust. 2 pkt 1 oraz art. 9g, a także art. 9zc ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.