II OSK 2229/16

Dnia 5 lipca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Renata Detka (spr.) Protokolant: asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II SAB/Sz 22/16 w sprawie ze skargi W. J. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz W. J. kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 19 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Sz 22/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, zobowiązał Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S[...] do załatwienia wniosku skarżącej z 8 marca 2005 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ww. organu z [...] lipca 2004 r., znak [...], przez wydanie odpowiedniego aktu w terminie 14 dni od doręczenia wyroku (pkt I), stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), wymierzył organowi grzywnę w kwocie 500 zł (pkt III) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV). Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S[...] (dalej ZWINB) wydał w dniu [...] lipca 2004 r. decyzję uchylającą decyzję organu I instancji z [...] maja 2003 r. i nałożył na [...] obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia rozbudowywanego budynku piekarni w S[...] przy ul. C [...][...] do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W dniu 14 marca 2005 r. do ww. organu wpłynęło podanie [...] z 8 marca 2005 r. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Organ w piśmie z dnia 9 czerwca 2005 r. poinformował wnioskodawczynię, że decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, a orzeczenie w tej sprawie jeszcze nie zapadło. Stwierdził, że w obecnym stanie prawnym rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 9 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 1063/07 oddalił skargę [...] na decyzję ZWINB z dnia [...] lipca 2004 r. [...] skierowała zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie na niezałatwienie przez organ jej wniosku z 8 marca 2005 r. o wznowienie postępowania administracyjnego, a następnie złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której wniosła o: - stwierdzenie bezczynności ZWINB w S[...] z rażącym naruszeniem prawa, - zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia akt organowi, - wymierzenie organowi grzywny w związku z rażącym naruszeniem prawa i niewydaniem odpowiedniego aktu administracyjnego, - zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę ZWINB w S[...] wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że pismem z 9 czerwca 2005 r. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej o wznowienie postępowania administracyjnego i może być ono zakwalifikowane jako postanowienie o odmowie wznowienia tego postępowania. Uznając skargę za zasadną Sąd I instancji wyjaśnił, że w badanej sprawie należy uwzględnić charakter żądania skarżącej, której celem było wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej w drodze nadzwyczajnego środka prawnego, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Przepisy kpa wyraźnie regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Wszczęcie to następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 kpa). Odmowa wznowienia aktualnie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 kpa). Do zmiany kpa wprowadzonej ustawą z dnia 31 marca 2010 r., odmowa wznowienia następowała w drodze decyzji. Sąd podniósł, że przywołane w odpowiedzi na skargę pismo organu z dnia 9 czerwca 2005 r. nie spełnia kryteriów aktu, jakim jest decyzja administracyjna lub postanowienie w rozumieniu kpa. Podkreślił, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa, jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Powyższe uwagi odnoszą się odpowiednio do charakteru postanowienia. Zdaniem Sądu, pismo organu z 9 czerwca 2005r. nie zawiera wszystkich wskazanych wyżej elementów aktu administracyjnego. Wprawdzie wskazuje nadawcę i adresata pisma oraz podpis osoby reprezentującej organ, to jednak nie sposób uznać, że zawiera jednoznaczne rozstrzygnięcie o istocie sprawy. Informacja organu o niemożności rozpoznania wniosku skarżącej, nie spełnia kryteriów władczego rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Sąd zwrócił uwagę, że jeżeli intencją organu miało być wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, to nie mogła temu służyć okoliczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję objętą wnioskiem o wznowienie postępowania. Powołana przesłanka mogła być bowiem oceniona przez organ dopiero po wszczęciu postępowania o wznowienie. Ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Sąd podzielił poglądy judykatury, która uznaje, że toczące się postępowanie sądowe, mające na celu zbadanie legalności określonej decyzji, nie stoi na przeszkodzie uruchomieniu postępowania mającego na celu wznowienie postępowania w sprawie zakończonej kontrolowaną przez Sąd decyzją, z zastrzeżeniem obowiązku zawieszenia postępowania nadzwyczajnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. Sąd uznał też, że stwierdzona bezczynność miała charakter rażący wskazując na znaczną, ponad 10-letnią, nieuzasadnioną zwłokę organu w załatwieniu wniosku skarżącej. Okoliczność powyższa zdecydowała o nałożeniu na organ grzywny, na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a., która stanowi sankcję za spowodowany wieloletni stan bezczynności oraz ma zapobiec podobnym zachowaniom organu w przyszłości. Wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 500 zł jest w realiach niniejszej sprawy adekwatna do wskazanych celów, jakie ma ona realizować. Określając jej wysokość Sąd wziął pod uwagę argumentację organu, że ze względu na toczące się w tej sprawie inne postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne nie dysponował on aktami sprawy, co zakreśla stopień jego zawinienia. Wprawdzie nie czyni to zarzutu bezczynności bezzasadnym, ale utrudniało organowi rozpoznanie wniosku w oparciu o akta sprawy. W złożonej skardze kasacyjnej Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S[...] wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości zarzucając, w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 149 § 1, § 1a i § 2 p.p.s.a. poprzez: 1. przyjęcie, że miała miejsce rażąca bezczynność organu, nałożenie grzywny 500 zł, a nastąpiło to wskutek błędnej oceny przez Sąd zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie; 2. uznanie wskutek błędnej interpretacji art. 56 p.p.s.a. oraz art. 54 § 3 p.p.s.a., iż organ był bezczynny, gdyż powinien wydać rozstrzygnięcie w sprawie w formie decyzji lub postanowienia, zaś jego pismo z 9 czerwca 2005 r. nie spełnia kryteriów wymaganych przez kpa dla tych aktów. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że informując [...] pismem z 9 czerwca 2005 r. o niemożności rozpoznania wniosku o wznowienie, opierał się na obowiązującym i aktualnym w tej dacie orzecznictwie NSA wyrażonym w wyroku z 7 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA/Gd 1353/98, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub też wznowienia postępowania po wniesieniu skargi w tej samej sprawie do sądu administracyjnego. Organ wskazał, że postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. GINB odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, co utwierdziło skarżącego kasacyjnie w słuszności zajętego w sprawie stanowiska. Zarzucił, że Sąd I instancji nie odniósł się do tego postanowienia i utrwalonej linii orzecznictwa w nim prezentowanej. Nadto Sąd wskutek błędnej interpretacji art. 56 p.p.s.a. oraz art. 54 § 3 p.p.s.a. uznał, iż organ był bezczynny podzielając poglądy judykatury, która uznaje, że toczące się postępowanie sądowe mające na celu zbadanie legalności określonej decyzji, nie stoi na przeszkodzie uruchomieniu postępowania mającego na celu wznowienie postępowania w sprawie zakończonej kontrolowaną przez sąd decyzją, z zastrzeżeniem obowiązku zawieszenia postępowania nadzwyczajnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania głównego. W ocenie skarżącego kasacyjnie, przywołane przez WSA orzecznictwo zapadło w sprawach prowadzonych przed organem celnym, a nie budowlanym, w których strona korzystała ze wskazanej w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej przesłanki, co powinno skutkować wszczęciem postępowania wznowieniowego i zawieszeniem go na zasadzie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. do czasu wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia. Skarżący kasacyjnie podniósł, że ani przepisy procedury sądowoadministracyjnej, ani żadne inne przepisy nie regulują sytuacji, kiedy to w toku prowadzonego postępowania ze skargi na określoną decyzję strona zażąda wznowienia postępowania w sprawie rozstrzygniętej ostateczną i zaskarżoną decyzją. W ocenie skarżącego można bezsprzecznie przyjąć, że nie ma jednolitej zasady postępowania w tej materii. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie można także przyjąć, że pismo z 9 czerwca 2005 r. nie spełnia minimum przewidzianego w art. 124 § 1 kpa dla wydania postanowienia. Wskazał, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa, co odnosi się również do postanowień z art. 126 § 1 kpa, jeśli zawierają minimum elementów niezbędnych, takich jak oznaczenie organu, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ. ZWINB w S[...] podniósł, iż Sąd zauważył wprawdzie obiektywną przeszkodę do rozpoznania wniosku, jaką był brak akt sprawy ze względu na toczące się w tej sprawie inne postępowania, lecz i tak uznał za konieczne rozpoznanie wniosku, co stanowi niekonsekwencję, która nie może skutkować uznaniem bezczynności organu, a tym bardziej nałożeniem na niego kary 500 zł. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Powołała się na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2016 r., znak [...], stwierdzające niedopuszczalność jej odwołania od pisma z 9.06.2005 r. z uwagi na to, że nie spełnia ono wszystkich elementów "decyzji", gdyż nie zawiera jednoznacznego rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art.183 § 2 p.p.s.a., skutkujące nieważnością postępowania, kontrola zaskarżonego wyroku mogła być dokonana tylko w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zawartych w skardze kasacyjnych zarzutów należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że Sąd I instancji rozpoznawał sprawę ze skargi na bezczynność organu, co determinuje tak przedmiot jak i zakres przeprowadzonej kontroli sądowej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., zakres przedmiotowy skarg na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Strona może także zaskarżyć bezczynność organu w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kpa oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w przepisach (w tym przypadku w kpa) terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub czynności, o ile do wydania takiego aktu zobowiązują go przepisy prawa. Aby skarga na bezczynność odniosła zamierzony skutek, koniecznym jest więc uprzednie ustalenie, że obowiązujące przepisy, a konkretnie Kodeks postępowania administracyjnego, w oparciu o który procedował w sprawie organ, nakazywały mu rozstrzygnąć w określonej procesowej formie wniosek [...] o wznowienie postępowania, a jeżeli tak, należy dokonać oceny, czy w takiej właśnie formie organ wniosek strony rozpoznał. Nie ulega wątpliwości, że przepisy kpa obowiązujące w dacie złożenia przez [...] wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S[...] z [...] lipca 2004 r., nakazywały w pierwszym etapie rozpoznania tego wniosku wydanie jednego z dwóch rozstrzygnięć: - postanowienia o wznowieniu (art. 149 § 1) bądź - decyzji o odmowie wznowienia, zaś od dnia 11 kwietnia 2011 r. tj. od dnia wejścia w życie przepisów ustawy z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 z późn. zm.), postanowienia o odmowie wznowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3). Jak można wywnioskować z treści pisma organu z 9 czerwca 2005 r. skierowanego do [...], a będącego jedyną – jak wynika z akt sprawy – reakcją na złożony przez nią wniosek, intencją Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S[...] była odmowa wznowienia postępowania, z uwagi na wcześniejsze złożenie skargi do sądu administracyjnego na decyzję będącą przedmiotem wniosku o wznowienie. Bezspornym jednak jest, że decyzji odmawiającej wznowienia (a od [...] kwietnia 2011 r. postanowienia w tym przedmiocie) organ nie wydał, co jest wystarczającą przesłanką do ustalenia jego bezczynności. Dlatego też sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty, zmierzające do wykazania, że zgodnie z przeważającym orzecznictwem NSA "nie jest dopuszczalne wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, w tym także postępowania o wznowienie postępowania po wniesieniu skargi w tej samej sprawie do sądu administracyjnego", nie odnoszą się do istoty sprawy, która była przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji. Podkreślenia także wymaga, że zacytowana wyżej przez autora skargi kasacyjnej teza pochodząca z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 7 stycznia 1999 r., sygn. akt IISA/Gd 1353/98, w żadnym razie nie usprawiedliwia bezczynności organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją, na którą złożono uprzednio skargę do sądu administracyjnego, jak wadliwie zdaje się ją rozumieć skarżący kasacyjnie. W pisemnych motywach tego wyroku wyraźnie bowiem wskazano, że w sytuacji takiej, jaka miała miejsce także w niniejszej sprawie, "organ administracyjny był (...) zobowiązany wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania" na podstawie art. 149 § 3 kpa, a pogląd o "niedopuszczalności" wznowienia postępowania dotyczył przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, a następnie wydania merytorycznej decyzji opartej o art. 151 kpa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przytaczanym zarówno przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jak i w skardze kasacyjnej, nie ma sporu co do tego, że wyłączona jest możliwość równoległego prowadzenia dwóch postępowań: administracyjnego i sądowoadministracyjnego, skierowanych na kontrolę tej samej decyzji ostatecznej. Różnica poglądów prezentowanych w tych orzeczeniach sprowadza się jedynie do tego, czy organ administracji powinien w takim przypadku odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa (tak np. w wyrokach NSA z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK1210/16 oraz z 11 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 680/13), czy też wznowić je postanowieniem na podstawie art. 149 § 1 kpa, a następnie zawiesić (tak z kolei wypowiedział się NSA w wyrokach z 10 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 524/13, z 17 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 580/13 oraz z 24 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 609/13). W żadnym z tych orzeczeń nie pojawia się jednak teza dająca podstawę do przyjęcia stanowiska, że po wniesieniu skargi do sądu na decyzję ostateczną, organ nie wydaje żadnego z rozstrzygnięć, o jakich mowa w art. 149 § 1 i 3 kpa, w stosunku do złożonego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, a z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie, co prowadzić musiało do uwzględnienia przez Sąd I instancji skargi na bezczynność. Bez znaczenia prawnego jest przy tym podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się do postanowienia GINB z [...] stycznia 2016 r., zapadłego w następstwie rozpoznania zażalenia [...] na bezczynność organu, w którym odmówiono wyznaczenia dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 kpa stanowi wymóg formalny do wniesienia skargi na bezczynność (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania wyroku), a stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone przy rozpoznaniu tego zażalenia nie ma wpływu na ustalenie, czy w danej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością czy też nie. Nie ma także racji autor skargi kasacyjnej zarzucając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wadliwość oceny, że pismo z 9 czerwca 2005 r. skierowane do [...] nie stanowi decyzji o odmowie wznowienia postępowania. W piśmie tym zawarta jest jedynie informacja, że "w obecnym stanie prawnym" rozpoznanie jej wniosku jest "niemożliwe" wraz z powołaniem się na przytoczoną już wyżej tezę wyroku NSA OZ w Gdańsku z 7 stycznia 1999 r. Należy zatem w pełni zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w piśmie z 9 czerwca 2005 r. organ nie zawarł żadnego władczego rozstrzygnięcia, które strona mogłaby zaskarżyć do organu wyższej instancji, a sama jego treść ma charakter wyłącznie informacyjny. Tym samym, nie mogą zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 149 § 1, § 1a i § 2 p.p.s.a., gdyż prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że organ pozostawał bezczynny, a bezsporna okoliczność, że bezczynność ta datuje się od 2005 r. rodzić musiała skutek w postaci stwierdzenia, że nastąpiło rażące naruszenie prawa w tym zakresie. Wymierzona organowi grzywna w kwocie 500 zł nie jest wygórowana, a zarzut zawarty w końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej nie zawiera żadnego przekonującego argumentu podważającego prawidłowość zaskarżonego wyroku w tej części. W szczególności, podnoszona w pisemnych motywach wyroku okoliczność, że organ nie dysponował aktami sprawy z uwagi na toczące się inne postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne, nie została przez Sąd dostrzeżona jako "obiektywna przeszkoda do rozpoznania wniosku", jak odczytał to skarżący kasacyjnie, lecz została wzięta pod uwagę w ramach określenia wysokości grzywny. Nie ma więc mowy o "sprzeczności ustaleń poczynionych przez WSA z zebranym materiałem" czy też "niekonsekwencji ze strony Sądu". Nie są także zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd art. 56 i 54 § 3 p.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Zgodnie zaś z art. 54 § 3 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Żaden z powołanych wyżej przepisów nie był stosowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w toku postępowania zakończonego zaskarżonym wyrokiem i już z tego tylko względu nie mógł ich Sąd naruszyć. Wyjaśnić jednocześnie należy, że art. 56 p.p.s.a. z uwagi na zakres regulacji nim objętej, co do zasady nie będzie miał zastosowania w sprawie, której przedmiotem jest bezczynność organu - rozumiana tak, jak przedstawiono to już na wstępie. Artykuł 53 § 3 p.p.s.a. dotyczy natomiast instytucji autokontroli, z której Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S[...] nie skorzystał po wniesieniu skargi na bezczynność. Sąd nie kontrolował zatem prawidłowości zastosowania tego przepisu przez organ. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w pkt 2 wyroku oparte zostało o art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.).