VIII SA/Wa 340/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. uchyla zaskarżoną decyzję. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] (dalej także: "Dyrektor IS", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 23 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201; dalej: "Ordynacja podatkowa", "Op") w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29a ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 99 ust. 1 i ust. 12, art. 109 ust. 3, art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej także: "skarżący", "podatnik") od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej także: "Naczelnik US", "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W toku przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli podatkowej M. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. M. z siedzibą w R., w zakresie prawidłowości rozliczenia się z podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oraz podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. stwierdzono nieprawidłowości, które stały się przyczyną wszczęcia postępowania podatkowego. W oparciu o wyciągi z rachunku bankowego ustalono, iż zatrudniona w firmie skarżącego A. J. dokonywała wielokrotnie wpłat i wypłat środków pieniężnych pomiędzy swoim rachunkiem bankowym, a rachunkiem podatnika. Organ I instancji ustalił, iż do obowiązków A. J. należało przyjmowanie zapłaty należności za świadczone usługi i sprzedane towary. Otrzymane należności A. J. wpłacała na swój rachunek bankowy, a następnie przelewała na rachunek gospodarczy firmy skarżącego z uwagi na niższe opłaty od wpłat na rachunki prywatne niż od wpłat na rachunki firmowe. W grudniu 2014 r. były to cztery wpłaty na łączną kwotę [...] zł. Organ I instancji dokonał porównania miesięcznych wpływów netto na rachunek bankowy skarżącego dokonanych przez A. J. z wartością netto sprzedaży gotówkowej wykazaną przez podatnika za miesiąc grudzień 2014 r. Organ I instancji wskazał, iż z porównania wynika, że przelewy dokonane przez A. J. w miesiącu grudniu 2014 r. przekraczają sprzedaż gotówkową wynikającą z dokumentów, tj. faktur VAT płatnych gotówką i raportów z kasy fiskalnej. Wobec tego, iż rachunek bankowy został przez podatnika założony i wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, uznano, że wszystkie wpłaty na tym rachunku związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą i stanowią należności za sprzedawane towary lub wykonane usługi, a wpływy na rachunek firmy podatnika dotyczą należności firmy [...], które nie zostały w całości przez stronę udokumentowane, a ustalona różnica ([...] zł) stanowi zaniżenie obrotów ze sprzedaży towarów i usług za miesiąc grudzień 2014 r., a konsekwencji zaniżenie kwoty podatku należnego. W oparciu o powyższe wnioski i ustalenia organ I instancji dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. i decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr 1[...] określił skarżącemu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za miesiąc grudzień 2014 r. w kwocie [...] zł, w miejsce deklarowanej przez podatnika kwoty [...] zł. Odwołanie od tej decyzji, działaniem swojego pełnomocnika, wniósł skarżący. Decyzję zaskarżył w całości i zarzucił jej naruszenie art. 120 i art. 122 Op oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że środki należące do podatnika wpłacane przez jego pracownika A. J. pochodziły ze sprzedaży niezaewidencjonowanej, w sytuacji gdy były to środki prywatne M. M., pochodzące z bieżącej działalności gospodarczej. Wskazując na powyższe autor odwołania wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż środki w kwocie [...] zł pochodziły z prywatnych zasobów skarżącego i nie miały związku z osiąganymi na bieżąco przychodami. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał przebieg postępowania w sprawie, po czym podniósł, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest wysokość obrotów podatnika z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Organ I instancji na podstawie ustaleń faktycznych dokonanych w trakcie prowadzonej kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego, w oparciu o wyjaśnienia złożone przez skarżącego i A. J. oraz w oparciu o analizę rachunku bankowego podatnika uznał, że należności wpływające na jego rachunek bankowy dotyczą jego działalności gospodarczej. Analiza transakcji na rachunku bankowym pozwoliła na stwierdzenie, że przelewy (wpłaty) dokonywane przez A. J. na konto podatnika przekroczyły sprzedaż gotówkową wynikającą z dokumentów księgowych, tj. wystawionych faktur VAT płatnych gotówką i raportów z kasy rejestrującej. Różnicę pomiędzy dokonanymi - wpłatami a udokumentowanymi obrotami organ I instancji uznał za niezaewidencjonowany obrót wynikający z prowadzonej działalności gospodarczej. W następstwie dokonanych ustaleń zakwestionował w rozliczeniu skarżącego wysokość podatku należnego za grudzień 2014 r., wskazując, że podatnik nie ewidencjonował wszystkich obrotów uzyskiwanych ze sprzedaży w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, zaniżając w rezultacie podatek należny za ww. okres o kwotę [...] zł. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż pełnomocnik skarżącego twierdzi, że wpłacone w grudniu 2014 r. środki pieniężne pochodziły z prywatnych zasobów podatnika i nie miały żadnego związku z osiąganymi obrotami pochodzącymi z prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec tak ustalonego przedmiotu sporu organ odwoławczy wskazując na podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, przywołał m.in. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 23 § 1 i § 2 pkt 2 Op. Przytoczył dokonane przez organ I instancji czynności i zgromadzone dowody, po czym wskazał, iż ze stanu faktycznego sprawy wynika, że w efekcie podjętych czynności kontrolnych stwierdzono, że w kontrolowanym okresie skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży, konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli oraz krajowy i międzynarodowy transport drogowy. Podatnik za grudzień 2014 r. przedłożył ewidencję zakupów oraz ewidencję sprzedaży wraz z dokumentami źródłowymi będącymi podstawą zapisów dokonywanych w ewidencjach oraz wyciągi z rachunków bankowych wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. Analiza rachunku bankowego wykorzystywanego przez podatnika do prowadzenia działalności gospodarczej wykazała, że w grudniu 2014 r. A. J. wielokrotnie dokonywała wpłat i wypłat środków pieniężnych z i na ww. konto bankowe. W grudniu 2014 r. A. J. dokonała czterech wpłat na kwotę łączną [...] zł na ww. rachunek bankowy skarżącego wskazując w opisie przelewu "wpłata": w dniu [...].12.2014 r. w wysokości [...] zł, w dniu [...].12.2014 r. w wysokości [...] zł, w dniu [...].12.2014 r. w wysokości [...] zł, w dniu [...].12.2014 r. w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy wskazał, iż podczas przesłuchania w dniu [...].11.2015 r. A. J. oświadczyła m.in., iż w firmie skarżącego jest zatrudniona jest od 2003 r. na stanowisku administracyjnym, a do jej obowiązków należało prowadzenie dokumentacji w tym wystawianie faktur, przyjmowanie gotówki za usługi i wprowadzanie do kasy osiągniętych przychodów, ponadto wykonuje zmiany opon, prowadzi rozmowy z kontrahentami, podpisuje umowy współpracy, ma możliwość zatrudnienia ludzi, posiada notarialne upoważnienie do reprezentowania podatnika. A. J. zeznała również, że dokonywała przelewów środków pieniężnych pomiędzy swoim rachunkiem bankowym a rachunkiem należącym do skarżącego. Wyjaśniając tę kwestię oświadczyła, iż z uwagi na duże prowizje bankowe środki pieniężne wpływające na konto skarżącego za wykonane usługi są przelewane na jej konto, aby później w miarę potrzeb firmy, przelać je na konto firmowe. Zgodnie z wyjaśnieniami świadka zdarza się, że wypłacała środki pieniężne i przechowuje je ok. 1 - 2 dni i ponownie wpłaca na konto. Dyrektor IS wskazał jednocześnie, iż podatnik złożył pisemne wyjaśnienia dotyczące prowadzonej w 2014 r. działalności gospodarczej, w których wskazał, że przelewy środków pieniężnych, które przychodziły z konta A. J. dotyczyły udzielonych mu wcześniej pożyczek oraz przeksięgowań środków, jakie wpływały na jego firmę. Wyjaśnił, że operacje takie spowodowane są między innymi tym, że A. J. z powodu jego częstych wyjazdów, na co dzień zajmuje się sprawami firmy, prowadzeniem zobowiązań i należności firmy. Wyjaśnił także, że kwoty od wpłat własnych na rachunek bankowy są niższe lub wolne od opłat dla kont prywatnych w przeciwieństwie do kont firmowych. Przelewy wychodzące z konta bankowego skarżącego na konto A. J. to częściowa spłata udzielonych mu pożyczek. Organ odwoławczy podniósł także, iż zarówno skarżący, jak i A. J. nie złożyli szczegółowych wyjaśnień w zakresie przelewów środków pieniężnych wychodzących i przychodzących na konto firmowe podatnika z rachunku bankowego A. J., mimo wezwania organu podatkowego. Z zeznań przesłuchanych w postępowaniu podatkowym świadków wynika zaś, iż zapłata za wykonywane usługi była dokonywana do rąk A. J. lub skarżącego. Dyrektor IS wskazał zatem, że zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, iż wpłaty środków pieniężnych dokonywane przez A. J. z jej konta na rachunek podatnika dotyczyły prowadzonej działalności gospodarczej. W tych okolicznościach w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie uznał księgi podatkowe w postaci ewidencji sprzedaży VAT za nie odzwierciedlającą stanu rzeczywistego, nierzetelną i nie stanowiącą dowodu tego, co wynika z zawartych w niej zapisów. Zasadnie też organ I instancji odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania na podstawie art. 23 § 2 Op, albowiem dowody zgromadzone w postępowaniu pozwalały na prawidłowe określenie podstawy opodatkowania. Dyrektor IS zarzuty odwołania uznał za bezzasadne. Podniósł, iż nie można zgodzić się z twierdzeniami pełnomocnika skarżącego, że pieniądze, które wpłacała A. J. na konto podatnika nie były związane z prowadzoną przez skarżącego działalnością, gospodarczą. Wskazane w odwołaniu argumenty nie zostały bowiem poparte żadnym dowodem, czy też chociażby uprawdopodobnione. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że skarżący w pełni świadomie zaniżał wysokość sprzedaży i podatku należnego nie wykazując całego obrotu. Nie dążył też do wyjaśnienia niniejszej sprawy, gdyż poza złożonymi w dniu [...].12.2015 r. pisemnymi wyjaśnieniami, przez całe postępowanie kontrolne i podatkowe prowadzone przed organem pierwszej instancji, zachował bierną postawę. Nie ustosunkował się również do wezwania organu pierwszej instancji i nie złożył wyjaśnień w zakresie przelewów przychodzących na swoje konto bankowe. Stan faktyczny sprawy oraz zebrany materiał dowodowy pozwalał na dokonanie przez organ I instancji oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów i podjęcie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. M. M., działaniem pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 120, art. 122 Ordynacji podatkowej oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że środki należące do podatnika wpłacane przez jego pracownika – A. J. pochodziły ze sprzedaży niezaewidencjonowanej, w sytuacji gdy były to środki prywatne M. M. nie pochodzące z bieżącej działalności gospodarczej. Podnosząc powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika wprost, że z pieniędzy M. M. dokonano w grudniu 2014r. na jego rachunek bankowy czterech wpłat w łącznej kwocie [...] zł. Środki te pochodziły z prywatnych zasobów M. M. i w żaden sposób nie miały związku z osiąganymi na bieżąco przychodami. Były to środki, które z uwagi na potrzebę ich w firmie zostały przez niego po prostu przekazane pracownicy do wpłaty. W żaden sposób nie można przyjąć by podatnik uzyskiwał przychody, których nie zgłosił do opodatkowania. Przeczy temu prowadzona przez niego dokumentacja, z której jasno wynika, że w tym okresie podatnik wykonywał normalną działalność gospodarczą i wykonywał czynności podlegające opodatkowaniu i zgłoszone do opodatkowania. Organ podatkowy dokonał oceny wszystkich dokumentów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez podatnika w całym okresie objętym decyzją i nie stwierdzono jakichkolwiek przesłanek, aby podatnik dokonał innych operacji związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej niż wynikające z prowadzonej dokumentacji księgowej. Nie doszło zatem w żaden sposób do uprawdopodobnienia, aby podatnik mógł uzyskiwać inne dochody. Przeczą temu też wszelkie dowody przeprowadzone w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Dodać należy, że w świetle art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "ppsa") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w zakresie posiadanych kompetencji, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest wysokość obrotów skarżącego osiągniętych w miesiącu grudniu 2014 r. z prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie orzekających w sprawie organów skarżący zaniżył obroty ze sprzedaży, nie wykazując w ewidencji sprzedaży VAT całości obrotów uzyskanych ze sprzedaży. Zdaniem organów wszystkie wpłaty, w tym cztery wpłaty dokonane w grudniu 2014 r. w łącznej kwocie [...] zł, na rachunek bankowy założony i wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą i stanowią należności za sprzedawane towary lub wykonane usługi. Powyższe wnioski orzekające w sprawie organy wywiodły z zeznań świadków – pracowników, z których wynika, iż zapłata za wykonywane usługi wulkanizacyjne dokonywana była do rąk skarżącego lub A. J., zaś dokonująca spornych wpłat A. J. zeznała, iż dokonywała przelewów środków pieniężnych pomiędzy swoim rachunkiem a rachunkiem skarżącego, z uwagi na duże prowizje bankowe środki pieniężne wpływające na konto skarżącego za wykonane usługi są przelewane na jej konto, aby później w miarę potrzeb firmy skarżącego, przelać je na konto firmowe. Według stanowiska skarżącego zaś, wpłaty, o których mowa, w kwocie [...] zł stanowiły środki nie związane z działalnością gospodarczą. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy o VAT oraz art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl zaś art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Z brzmienia przytoczonych przepisów wprost wynika, iż przedmiot opodatkowania stanowią odpłatna dostawa i odpłatne świadczenie usług, zaś podstawą opodatkowania z zastrzeżeniem zawartym w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub miał otrzymać. Tym samym dla określenia zobowiązania w podatku VAT (w okolicznościach niniejszej sprawy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) konieczne jest ustalenie czy w spornym okresie zaistniały zdarzenia podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, a nie wykazane przez skarżącego w prowadzonej ewidencji sprzedaży VAT. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż orzekające w sprawie organy wykazały zaistnienie takich okoliczności. Wskazując na niezaewidencjonowanie przez skarżącego wszystkich obrotów uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej, prowadzące do zaniżenia podatku należnego za grudzień 2014 r. o kwotę [...] zł, organy w istocie oparły się na porównaniu miesięcznych wpływów na rachunek bankowy podatnika z wartością netto sprzedaży gotówkowej wykazaną przez podatnika. Porównanie to wykazało różnicę – zaniżenie obrotów netto w kwocie [...] zł. Wpływy na rachunek bankowy stanowiła kwota łącznie [...] zł, składająca się z czterech wpłat dokonanych przez pracownika skarżącego – A. J. z jej rachunku bankowego. Jako uzasadnienie przyjęcia, iż środki te podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 29a ust. 1 ustawy o VAT wskazano okoliczność, iż A. J. zeznała, że z uwagi na duże prowizje bankowe środki pieniężne wpływające na konto skarżącego za wykonane usługi są przelewane na jej konto, aby później w miarę potrzeb firmy przelać je na konto firmowe. W oparciu o zeznania świadków zatrudnianych przez skarżącego: Ł. A., M. Z., J. L. organ odwoławczy wskazał, iż klienci za wykonane usługi dokonywali zapłaty w biurze, do rąk skarżącego lub A. J.. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego powyższe okoliczności, to jest porównanie rachunku bankowego skarżącego z zapisami ewidencji sprzedaży i zeznania świadków nie dają podstaw do stwierdzenia, że dokonywane przez A. J. wpłaty środków pieniężnych z jej konta na firmowy rachunek bankowy skarżącego dotyczyły działalności gospodarczej, a w szczególności stanowiły zapłatę za dostawę towarów czy usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 29a ust.1 ustawy o VAT i dotyczą sprzedaży z grudnia 2015 r. W szczególności nie wynika to z zeznań wskazywanych przez organ odwoławczy świadków Ł. A., M. Z. i J. L.. Z zeznań tych wynika jedynie, iż klienci dokonywali zapłaty w biurze do rąk właściciela firmy lub upoważnionego do przyjmowania wpłat pracownika. Taki sposób organizacji dokonywania zapłaty przez klientów nie budzi wątpliwości i nie daje podstaw do stwierdzenia, iż ewidencja sprzedaży była prowadzona nierzetelnie, a skarżący zaniżał obroty prowadzonej działalności. Jednocześnie z zeznań świadków nie wynikają wartości kwot, jakie były uiszczane przez klientów, tak aby można było je w jakikolwiek sposób odnieść do wpłat poddawanych porównaniu przez organy. Z zeznań A. J. wynika zaś, iż dzienny utarg wynosił od [...] zł do [...] zł, co przy minimalnej kwocie [...] zł dziennie nie pozwala na wpływ kwoty [...] zł w jednym miesiącu. Przywołując zeznania A. J., w których świadek stwierdza, iż z uwagi na duże prowizje środki pieniężne wpływające na konto skarżącego za wykonywane usługi są przelewane na konto świadka, aby później przelać jej na konto firmowe, organ odwoławczy nie poczynił ustaleń i nie odniósł się do podawanej przez świadka okoliczności uprzedniego wpływu środków na konto skarżącego, następnie przelania ich na konto świadka i ponownego przelania na konto firmowe. Organy skupiły się jedynie na dokonanych w grudniu 2014 r. wpłatach. Tymczasem jak wynika z zeznań A. J. środki pieniężne z firmowego konta skarżącego były przelewane na konto świadka. Stwierdzenie organu odwoławczego, iż A. J. konsekwentnie utrzymywała, że wpłaty dokonane w grudniu 2014 r. dotyczą wyłącznie środków uzyskanych z działalności gospodarczej, budzi wątpliwości w kontekście zeznań tego świadka z dnia [...] listopada 2015 r. Pytania i odpowiedzi z punktów 8 i 9 dotyczą roku 2014 r., a nie konkretnie grudnia 2014 r. Odpowiadając na tak postawione pytanie świadek mówi o środkach za wykonywane usługi, a następnie w odniesieniu do konkretnych przelewów (pkt 10 i pkt 11) wskazuje na przelewy wynikające z pożyczek środków pieniężnych. Tym samym brak jest konsekwencji co do tytułów wpłat w roku 2014 i brak też pytania dotyczącego wpłat z grudnia 2014 r. Pominięto również wskazywane przez skarżącego okoliczności zaciągania pożyczek i darowizn, na które skarżący wskazuje w wyjaśnieniu z dnia [...] grudnia 2015 r., a którymi, o ile istotnie miały miejsce i zostały wykorzystane do działalności gospodarczej, skarżący mógł dysponować, ale nie stanowią one zapłaty za dostawę towarów i usług. Zauważyć jednocześnie należy, iż z wyjaśnienia skarżącego z dnia [...] grudnia 2015 r. wynika, iż przelewy przychodzące z konta A. J. nie dotyczyły jedynie przeksięgowań środków, jakie wpływały na firmę skarżącego, ale także zaciągniętych pożyczek. W tych okolicznościach nieprecyzyjne zeznania A. J., w kontekście twierdzeń skarżącego nie pozwalają na niewątpliwe stwierdzenie, iż skarżący zaniżał wysokość sprzedaży i podatku należnego, nie wykazując całego obrotu. Nie da się bowiem wykluczyć, iż sporne wpłaty pochodziły z innych źródeł, niż zapłata za dostawę towarów i usług. Tym samym na gruncie ustalonego dotychczas stanu faktycznego, w ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż organy podatkowe wykazały zaistnienie u skarżącego w grudniu 2014 r. zdarzeń, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, które nie zostały przez podatnika zaewidencjonowane i dawałyby podstawę faktyczną do odmiennego rozliczenia podatku VAT za grudzień 2014 r. niż to uczynił podatnik. Jedynie wykazanie wystąpienia tych zdarzeń mogłoby stanowić podstawę do wydania decyzji określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc grudzień 2014 r. Tym samym zasadne są zarzuty skargi naruszenia art. 120 i art. 122 Op, organy bowiem nie wykazały, że zakwestionowane wpłaty obejmowały środki pochodzące z niezaewidencjonowanej sprzedaży. Stan faktyczny sprawy nie został dokładnie wyjaśniony, a ocena dowodów została dokonana wybiórczo i dowolnie, z pominięciem okoliczności, które mogły stworzyć odmienny obraz stanu faktycznego sprawy. Jak wynika z art. 187 § 1 Op organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a oceny czy dana okoliczność została udowodniona organ podatkowy dokonuje na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 191 Op). Powyższe naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w oparciu i wadliwe ustalony stan faktyczny sprawy organy dokonały odmiennego od poczynionego przez podatnika podatku VAT za grudzień 2014 r. z naruszeniem mających zastosowanie w tej mierze przepisów, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględnić powyższe rozważania, usunąć stwierdzone naruszenia, dokonać prawidłowej oceny dowodów i po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego wydać rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa. Wobec stwierdzonych naruszeń zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, o czym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ppsa orzekł w wyroku.