II GSK 51/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 632/17 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 632/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] marca 2014 r. funkcjonariusze Referatu Dozoru Urzędu Celnego w Szczecinie przeprowadzili kontrolę w sklepie spożywczo-przemysłowym w [...], P., w którym działalność gospodarczą prowadziła J. N. W trakcie kontroli funkcjonariusze stwierdzili, że w lokalu znajduje się włączony do sieci i gotowy do prowadzenia gier automat do gier o nazwie: [...] nr [...]. Funkcjonariusze przeprowadzili w drodze eksperymentu czynności odtworzenia możliwości prowadzenia gier na tym automacie i stwierdzili, że jest on automatem do gier w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., powoływanej dalej jako u.g.h.). W następstwie powyższego decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Szczecinie wymierzył J. N. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła organowi błędną wykładnię pojęcia "urządzający gry" jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, a tym samym niezasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry". Ponadto, zdaniem strony, art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przewidujący możliwość wymierzenia kary pieniężnej wobec braku notyfikacji projektu u.g.h., nie może być stosowany. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ, wobec braku ustawowej definicji terminu "urządzający gry", dokonał jego analizy i stwierdził, że strona wypełniła przesłankę z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., będąc podmiotem urządzającym gry. Organ podkreślił ponadto, że art. 89 u.g.h. nie był przepisem technicznym, który wymagał notyfikacji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J. N. powtórzyła argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 12 października 2017 r. oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.). W uzasadnieniu Sąd I instancji odwołał się do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 (publ. ONSAiWSA z 2016 r. nr 5, poz. 73; dostępna w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) i aprobując wyrażone w niej stanowisko powiększonego składu NSA, WSA stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – będący podstawą prawną zaskarżonej decyzji – nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE z dnia 21 lipca 1998 r. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 13, t. 20, s. 337; dalej: dyrektywa 98/34/WE) oraz stanowi samodzielną, niezależną od art. 14 ust. 1 u.g.h., podstawę prawną do wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Sąd uznał swoje związanie uchwałą, wynikające z art. 269 § 1 p.p.s.a. Dodatkowo Sąd I instancji podniósł, że Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 13 października 2016 r. w sprawie C-303/15 wskazał, że przepis art. 6 ust. 1 u.g.h., ustanawiający wymóg dotyczący zezwolenia na urządzanie gier hazardowych, nie jest przepisem technicznym. W tej sytuacji, powołując się ponadto na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14, Sąd I instancji uznał za nieuprawniony zarzut naruszenia fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej oraz naruszenia przepisów Konstytucji RP, przez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów u.g.h., która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, a zatem z naruszeniem procedury ustawodawczej i wobec tego nieobowiązującej (bezskutecznej). Sąd I instancji zauważył następnie, że kara pieniężna, której na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. podlega "urządzający grę", może być nałożona na właściciela automatu, jak i na inną osobę, która zorganizowała przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier na automatach poza kasynem, w sytuacji gdy osoba taka była zaangażowana w proces urządzania tych gier, w tym czerpała z nich zyski. "Urządzanie gry" oznacza bowiem układanie sytemu gry, organizowanie jej, określenie wygranych, udostępnienie sprzętu, lokalu. W ocenie Sądu I instancji, uznanie że skarżąca była osobą urządzającą grę nastąpiło na podstawie analizy zebranego w prawidłowy sposób materiału dowodowego. Z załączonej do akt sprawy umowy dzierżawy powierzchni z dnia [...] października 2013 r. wynika bowiem, że strona wydzierżawiła część lokalu (sklepu) o powierzchni 3 m2, w celu zainstalowania urządzeń do gier, na których dzierżawca będzie prowadził działalność gospodarczą. W zamian wydzierżawiający lokal otrzymywał czynsz w wysokości 300 zł - co potwierdza osiąganie bezpośredniego zysku z automatów wstawionych do lokalu. Skarżąca przyznała też, że "wygospodarowała powierzchnię w sklepie", aby postawić tam automat oraz informowała telefonicznie serwisanta o drobnych awariach automatu, a także dokonywała wypłat pieniędzy za wygrane. Z kolei z przesłuchania serwisanta w charakterze świadka wynika, że skarżąca została przez niego poinstruowana w zakresie obsługi automatu. W ocenie Sądu I instancji, zachowanie skarżącej obejmowało nie tylko typowe dla umowy najmu lokalu obowiązki, lecz jej aktywność wykraczała poza te obowiązki, czym umożliwiała ona niezakłóconą działalność automatu, bez której urządzanie gier przez dysponenta automatu nie byłoby możliwe lub w istotny sposób utrudnione (ograniczone). Ponadto, zdaniem Sądu I instancji, ustalenie stawki czynszu w wysokości 100 zł za 1 m2 powierzchni sklepu wiejskiego oznacza, że skarżąca świadomie czerpała zyski z nielegalnie urządzanej gry hazardowej, a nie tylko ze zwykłego wynajmu powierzchni lokalu. J. N. zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi co do istoty na podstawie art. 188 p.p.s.a., alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1. przede wszystkim art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. przez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się do wydzierżawienia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier i prowadzącemu działalność regulowaną u.g.h., bez dokonywania, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności wykraczających poza zakres czynności obciążających wydzierżawiającego powierzchnię lokalu, a tym samym niezasadne objęcie skarżącej zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i niezasadne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry"; 2. niezależnie także art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz ww. przepisów dyrektywy 98/34/WE, wyrażającą się mylnym założeniem, że kara pieniężna z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. mogła być zastosowana względem skarżącej, podczas gdy przepisy te wskutek zaniechania przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, jako nienotyfikowana "regulacja techniczna" nie mogą być stosowane, a tym samym nie mogą być prawną podstawą nałożenia na skarżącą ujemnej sankcji finansowej; z powyższym błędem wiąże się zaś mylne niezastosowanie przez WSA wynikającej z przepisów dyrektywy 98/34/WE w świetle wykładni TSUE sankcji bezskuteczności względem art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., co przesądza o niezasadności wymierzonej kary pieniężnej; 3. art. 65 § 1 i 2 w zw. z art. 659 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. –Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm.) poprzez dokonanie przez Sąd I instancji (także w drodze aprobaty ustaleń organu) błędnej wykładni umowy dzierżawy zawartej pomiędzy A. Sp. z o.o. a J. N. wskutek przyjęcia, że z umowy tej wynikają dla skarżącej prawa i obowiązki istotnie odmienne niż wynikające ze zwykłej umowy dzierżawy powierzchni, w szczególności udostępnienie lokalu do zamontowania urządzeń, zawiadamianie serwisanta urządzeń o awariach urządzenia, włączenie automatów do sieci elektrycznej, w sytuacji kiedy czynności takie nie mogą świadczyć o podejmowaniu przez skarżącą działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier". Skarżąca postawiła ponadto zarzut naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, w sytuacji gdy przy rozważeniu całokształtu sprawy istniały podstawy do uchylenia decyzji i uwzględnienia skargi, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako norma sankcjonująca wespół z sankcjonowanym nim art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi "regulację techniczną", co powoduje, iż zgodnie z koncepcją norm sprzężonych, w braku możliwości zastosowania norm sankcjonowanych niemożliwe jest również zastosowanie norm sankcjonujących, co wyklucza w stanie faktycznym sprawy wymierzenie skarżącej jakiejkolwiek kary pieniężnej z art. 89 u.g.h. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie sformułowanych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Zaskarżony wyrok nie narusza też prawa w sposób opisany w zarzutach skargi kasacyjnej. Zarzuty dotyczące prawa materialnego sformułowane w punkcie 2 petitum środka odwoławczego oraz związany z nimi zarzut naruszenia przepisów postępowania, są oczywiście chybione w świetle uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16, nie tylko prawidłowo cytowanej przez WSA w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku, ale także przez Sąd prawidłowo odczytanej, tak co do treści uchwały i płynących z niej konsekwencji prawnych, jak też co do jej mocy wiążącej na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. Nie powielając treści powyższej uchwały, stwierdzić należy, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz stanowi samodzielną podstawę prawną do wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, niezależnie od jego ewentualnych związków z technicznym art. 14 ust. 1 u.g.h., co NSA wielokrotnie tłumaczył w swym orzecznictwie, ukształtowanym jednolicie po podjęciu powyższej uchwały i nie dostrzega podstaw dla odstąpienia od tego poglądu prawnego. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie przyjąć należy, że "urządzanie gier hazardowych na automatach" to ogół czynności i działań umożliwiających takie gry hazardowe, a w szczególności: udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier, zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. W sprawach dotyczących podmiotów, którym nie można wprost przypisać cechy "urządzającego gry na automacie", to jest np. w odniesieniu do podmiotów, które wydzierżawiają powierzchnie w celu urządzania na nich gier hazardowych, organy prowadzące postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, uznając wydzierżawiającego za stronę tego postępowania, powinny dokładnie wyjaśnić rozmiar i wagę jego udziału w tego rodzaju przedsięwzięciu. Zasadnicze znaczenie należy przydać postępowaniu dowodowemu, które ma za zadanie wykazać, że wydzierżawiający/wynajmujący wykonywał konkretne czynności pozostające w bezpośrednim związku z działalnością związaną z posadowionym na wydzierżawionej powierzchni automatem, pozwalające na przypisanie mu cechy "urządzającego gry na automatach". Istniejące powiązanie urządzającego gry na automacie w lokalu i wynajmującego lokal wynikające z zawartej umowy i posadowionego w jej wyniku automatu do gier samo przez się nie może przemawiać za uznaniem wynajmującego za urządzającego gry na automacie. Każdorazowo w takich przypadkach organy administracji podatkowej mają obowiązek wnikać w rzeczywistą treść zawartej umowy i ustalić ją nie tylko w oparciu o zazwyczaj oszczędne zapisy tego rodzaju umów, lecz przy zastosowaniu wszystkich przewidzianych prawem środków dowodowych. Granica ocen w tego rodzaju sytuacjach powinna uwzględniać złożoność sytuacji faktycznych i rzeczywiste powiązania istniejące pomiędzy podmiotami (por. wyroki NSA: z dnia 9 listopada 2016 r. o sygn. akt II GSK 2736/16, z dnia 14 grudnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 2322/17; dostępne w CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wypracowany dotychczas na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym samo wynajęcie czy wydzierżawienie lokalu lub jego części w celu urządzania gier hazardowych nie przesądza ani o urządzaniu tych gier przez wynajmującego czy wydzierżawiającego, ani też takiej okoliczności nie wyłącza (por. wyroki NSA: z dnia 30 sierpnia 2018 r. o sygn. akt II GSK 350/18, z dnia 26 października 2018 r. o sygn. akt II GSK 3705/16 i z dnia 14 grudnia 2018 r. o sygn. akt II GSK 4743/16 i II GSK 4791/16; dostępne w CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie uznał, że zachowanie skarżącej świadczy o jej aktywnej postawie podczas urządzania gier na automacie znajdującym się w skontrolowanym lokalu. Przemawia za tym treść umowy łączącej ją z dysponentami automatów (spółką A. Sp. z o.o.). Z jej postanowień wynika przede wszystkim, że podpisując się pod jej treścią skarżąca miała świadomość rodzaju działalności, na której prowadzenie wyrażała zgodę. W § 1 ust. 1 umowy określono bowiem, że jej przedmiotem jest dzierżawa części lokalu pod instalację urządzenia do gier. Dalej, trzeba zwrócić uwagę, że zapłata czynszu skarżącej została w tej umowie uzależniona od eksploatacji urządzenia. W § 2 ust. 1 umowy strony ustaliły bowiem, że czynsz płatny będzie od chwili uruchomienia urządzenia. W konsekwencji przyjęcia takiego warunku zapłaty czynszu, tj. jego uzależnienia od skuteczności eksploatowania urządzenia na wynajmowanej powierzchni, niewątpliwie skarżąca kasacyjnie była zainteresowana tym, aby gry na wstawionym automacie były urządzane. Tym samym uznać należało, że skarżąca była ekonomicznie zainteresowana w eksploatacji w jej lokalu urządzenia do gier. Z treści umowy najmu wynika również, co stanowi część ustaleń faktycznych sprawy, że skarżąca była stroną wypełniającą obowiązek dokonywania zawiadomień o uszkodzeniu urządzenia (§ 4 umowy). Oznacza to zatem zobowiązanie skarżącej do sprawowania pewnego stopnia pieczy nad eksploatowanym urządzeniem, ergo prowadzoną działalnością hazardową. Powyższe ustalenia pozostają spójne z protokołem przesłuchania świadka (skarżącej), która sama przyznała, że wzywała serwisanta w przypadku drobnych awarii, oraz że w przypadku większych wygranych osobiście wypłacała wygrane graczom. Z protokołu przesłuchania serwisanta w charakterze świadka wynika, że udzielił on skarżącej podstawowych instrukcji w zakresie obsługi urządzenia. Suma zachowań skarżącej, w tym w szczególności okoliczność, że dokonywała ona wypłat pieniędzy za wygrane, w powiązaniu z uzależnieniem zapłaty czynszu od eksploatacji automatu do gier, czyni trafną ocenę Sądu I instancji, że organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca była urządzającą gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Wspólnie z dysponentem automatu, skarżąca stwarzała techniczne, ekonomiczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie automatu w celu komercyjnego organizowania gier hazardowych. Działalność gospodarcza skarżącej związana z prowadzeniem sklepu i działalność w zakresie gier hazardowych były prowadzone w symbiozie, wzajemnie oddziałując na siebie i przysparzając potencjalnych klientów. Skoro wysokość wynagrodzenia skarżącej nie zależała od wielkości udostępnianej powierzchni, lecz od faktu eksploatacji automatu do gier, to należy uznać, że skarżąca przyjęła na siebie część ryzyka działalności polegającej na urządzaniu gier na automacie. W ten sposób skarżąca nie działała już tylko jako osoba udostępniająca lokal za stały czynsz, to jest wynajmująca w rozumieniu art. 659 § 1 i 2 k.c., lecz była zainteresowana, by zapewnić możliwość stałej i niczym niezakłóconej pracy urządzenia. Wszystkie okoliczności tej sprawy świadczą o tym, że rola skarżącej w całym przedsięwzięciu wykraczała ponad zwyczajne udostępnianie spółce powierzchni lokalu, odbywające się na podstawie umowy najmu. Z tego względu organy i Sąd I instancji słusznie uznały skarżącą za urządzającą gry, pobierającą zyski z tej działalności. Zarzuty naruszenia art. 65 § 1 i 2 w związku z art. 659 § 1 i 2 k.c. okazały się nieuzasadnione, gdyż organy administracji, a za nimi Sąd nie stosowały przepisów k.c., bowiem przepisy te nie znajdowały zastosowania w tej sprawie. Należy jednak zauważyć, że argumentacja organów i Sądu dotycząca wykładni i zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. co do pojęcia "urządzającego gry", polegająca na odróżnieniu obowiązków skarżącej w zakresie obsługi automatu od zwykłych obowiązków wynikających z art. 659 § 1 i 2 k.c., była prawidłowa, co wykazano wyżej. Dlatego zarzuty błędnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz art. 65 § 1 i 2 w zw. z art. 659 § 1 i 2 k.c. nie miały żadnych podstaw. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego (pkt 2) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).