I SA/Sz 437/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lipca 2017 r. sprawy ze skargi P.W. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...[ nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. Burmistrz [...] wydał w dniu 23. 01. 2017 r. decyzję nr [...], w której określił Przedsiębiorstwu Handlowemu "[...]" Spółce Akcyjnej z siedzibą w [...] podatek od nieruchomości za rok 2014 w kwocie [...] zł a) od powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: [...] zł; b) od gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jak N: [...] zł. Organ I instancji podał, że spółka była dzierżawcą działek nr [...] oraz [...] położonych w obrębie 5 gmina [...], w tym: 1) część działki nr [...] - grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako K (kopaliny)- [...] m2; 2) część działki nr [...] - grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako K (kopaliny) – [...] m2; 3) część działki nr [...]- grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako K (kopaliny) – [...] m2 oraz dr (droga)- [...] m2; 4) część działki nr [...] - grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako dr (droga) – [...] m2 oraz N (nieużytki) – [...] m2. Właścicielem powyższych gruntów jest Gmina [...], która na podstawie umowy nr [...] z dnia 22 lutego 2008 r. wydzierżawiła je spółce. Postanowieniem z dnia 6.12.2016 r. organ pierwszej instancji wezwał stronę do wyjaśnienia czy na gruntach oznaczonych w ewidencji jako nieużytki – N o pow. [...] ha, działka [...] obrębu 5 w [...]ie w 2014 r. była prowadzona działalność gospodarcza. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony wskazał, że grunty te w 2014 r. nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Następnie organ przeprowadził oględziny działek dzierżawionych przez spółkę na podstawie których ustalił, że grunty oznaczone w ewidencji jako "K" są zadrzewione i zakrzewione oraz że na terenie znajdują się miejsca składowania odpadów bytowych, natomiast grunty oznaczone symbolem "dr" – są to drogi wewnętrzne, nieutwardzone, gruntowe. Organ pierwszej instancji wskazał na treść art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a , art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193 , poz. 1287 ze zm.), dalej "P.g.k.". art. 1, art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2015 r. poz. 460), dalej "u.d.p." i wyjaśnił, że działki oznaczone jako "dr", będące w posiadaniu spółki nie są drogami publicznymi w rozumieniu przepisów u.d.p. i w związku z tym podlegają opodatkowaniu na podstawie przepisów u.p.o.l. Grunty oznaczone jako "K" podlegają opodatkowaniu przedmiotowym podatkiem stawką podatku właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż spółka jest przedsiębiorcą. Organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie zaistniały warunki techniczne, które nie pozwalałby spółce na prowadzenie działalności gospodarczej na dzierżawionych działkach, gdyż w jego ocenie brak w 2014 koncesji na wydobycie nie może być uznane jako wystąpienie względów technicznym. Organ ten wskazał, że spółka już dnia 1.09.2008 r. uzyskała koncesję na poszukiwanie i rozpoznawanie kruszywa naturalnego złoża "[...]", Urząd Marszałkowski natomiast zawiadomieniem z dnia 31,03.2009 r. przyjął dokumentację geologiczną tego złoża zawierającą ustalenie zasobów geologicznych złoża. Zdaniem organu fakt ten potwierdza, że działki oznaczone w ewidencji jako kopaliny posiadają udokumentowane zasoby eksploatacyjne, fakt ten potwierdza także decyzja Burmistrza [...] z dnia 5.10.2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na przedsięwzięcia, w której zostały określone środowiskowe uwarunkowania zgody na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]". Organ wskazał także, że okresowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie powoduje, że nieruchomość przestaje być związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła organowi naruszenie: - art. 1a ust. 1pkt 3 u.p.o.l. przez błędną jego interpretację; - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało w dniu 30 marca 2017 r. decyzję nr [...], w której utrzymało w mocy wymienioną powyżej decyzję organu pierwszej instancji z dnia 23 stycznia 2017 r. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie, wskazał na treść art. 3 ust.1 pkt 4 lit.a u.p.o.l. i stwierdził, że podatnikiem od dzierżawionych od Gminiy [...] gruntów jest spółka, która jest przedsiębiorcą. W ocenie organu odwoławczego, przedmiotowe grunty (poza nieużytkami) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stawką podatku jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że w sprawie nie wystąpiły warunki techniczne, które uniemożliwiałyby wykorzystanie ww. działek do działalności gospodarczej przez spółkę. Odwołując się do wyroku NSA z dnia 7.02.2014 r., II FSK 1059/12, organ wskazał, że użyty w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zwrot "nie jest i nie może być wykorzystywany", wskazuje nie tylko na stan obecny przedmiotu opodatkowania, lecz także na ulokowane w przyszłości możliwości jego wykorzystywania. Natomiast grunty objęte zaskarżoną decyzja zostały wykorzystane w sposób bezpośredni na realizację celów gospodarczych spółki. Zdaniem organu z faktu, że w 2014 r. strona oczekiwała na zakończenie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji gospodarczego przedsięwzięcia, nie można wywieść, że przedmiot opodatkowania przestał być związany z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. Organ stwierdził, że decyzję o celowości dzierżawy gruntów podejmuje strona, tym samym i ryzyko nieuzyskania z dzierżawionych gruntów określonych przychodów także obciąża wyłącznie stronę. Odnosząc się natomiast do ujawnionych podczas oględzin nieruchomości odpadów, organ wskazał, że problem ten był analizowany w decyzji środowiskowej z dnia 5.10.2015 r., gdzie wskazano, że z dokonana w marcu 2015 r. ekspertyza nie potwierdziła, że składowisko odpadów stworzy zagrożenie dla wód podczas prac wydobywczych, jednocześnie jednak zobowiązano inwestora do wykonania w związku z uznaniem potrzeby monitorowania środowiska. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że koncesją z dnia 1.08.2088 r. objęta była powierzchnia [...] ha, z decyzji środowiskowej wynika powierzchnia [...] ha, a opodatkowana została powierzchnia [...] ha, to nie może być mowy o profiskalnym rozstrzygnięciu sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Jak wynikało z akt, działki oznaczone "dr" nie spełniły przesłanki drogi publicznej w rozumieniu przepisów u.d.p. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na powyższą decyzję, w której wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego błędną interpretację; - art. 121 o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania w związku z rozstrzygnięciem wszelkich zaistniałych wątpliwości na niekorzyść podatnika zgodnie z zasadą in dubio pro fisco; - art. 123 § 1 o.p. , art. 200 o.p. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym w ten sposób, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżoną decyzję przed upływem 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, - art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. przez niepodjęcie wszelkich czynności w celu dokładnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do dokonania przez organ I instancji dowolnej oceny zgromadzonych dowodów. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 5 października 2015 r. wydana przez Burmistrza [...] pomimo doręczenia jej stronie w październiku 2015 r., stała się ostateczna dopiero po wydaniu przez SKO decyzji z dnia 14 lipca 2016 r., zatem dopiero po tej dacie strona mogła podjąć działania zmierzające do pozyskania koncesji na wydobycie kopalin i rozpocząć wykorzystywanie posiadanych nieruchomości do celów działalności gospodarczej. Spółka podała także, że organ odwoławczy wprawdzie wyznaczył jej termin do zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w sprawie, jednak zaskarżona decyzja została wydana przed upływem tego terminu, organ przed jej wydaniem nie zapoznał się także ze stanowiskiem strony wyrażonym w złożonym do wypowiedzenia się terminie pismem strony z dnia 3.04.2017 r. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy według ustalonego, niespornego stanu faktycznego zaistniała przesłanka "względów technicznych" w odniesieniu do gruntu, co do którego w roku podatkowym strona nie posiadała koncesji na wydobycie kopalin oraz nie było zakończone postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkować dla realizacji gospodarczego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2014 r.), przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, że działalność gospodarcza jest to działalność, o której mowa w przepisach ustawy Prawo działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 [obecnie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013, poz. 672), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r., stosownie do art. 86 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz.1808)]. Stosownie do art. 2 tej ustawy, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. spółka jest podatnikiem nieruchomości dzierżawionych od Gminy [...]. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – [...] zł od 1 m2 powierzchni w zw. z pkt 1 lit. a obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 7.08.2013 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2011 r. (M.P. z 2013 r., poz. 724). W dniu 14 listopada 2013 r. Rada Miejska w [...]ie podjęła uchwałę nr XLVIII/573/13 w sprawie stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego poz. 3976), w której w § 1 pkt 1 lit. a ustalono roczną stawkę podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków od 1 m2 powierzchni w wysokości [...] zł. W rozpoznawanej sprawie niekwestionowane jest, że spółka jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą. Sporne jest czy grunty oznaczone symbolem "K" w ewidencji gruntów i budynków związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą przez spółkę. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 P.g.k., organ podatkowy związany jest przy wymiarze podatku od nieruchomości danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Sąd podziela stanowisko organów, że grunty będące w posiadaniu spółki, która jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowanie tych gruntów stawką podatku od nieruchomości właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków) było prawidłowe. Organy wyjaśniły, że w sprawie nie zaistniały względy techniczne, które by powodowały, iż przedmiotowe grunty nie mogą być wykorzystywane przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym przedmiotowe grunty zostały przez organ opodatkowane stawką podatku jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, a nie stawką podatku jak dla gruntów pozostałych. Wskazać należy, że mimo, iż spółka na przedmiotowych gruntach nie prowadziła działalności gospodarczej nie świadczyło to o braku możliwości opodatkowania tych gruntów stawką jak dla gruntów związanych z tą działalnością. Zgodnie bowiem z treścią przytoczonego powyżej art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jedynie łączne spełnienie wszystkich przesłanek z tego przepisu tj.: aktualnego dla danego roku podatkowego niewykorzystywania gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej, braku możliwości takiego wykorzystywania gruntów oraz faktu, że przyczyną takiego braku i możliwości wykorzystywania gruntów są względy techniczne, może skutkować opodatkowaniem gruntów przedsiębiorcy jako wg stawek dla gruntów pozostałych. Jak wynikało natomiast z akt sprawy, spółka uzyskała już w 2008 r. koncesję na wydobywanie kopalin, przedmiotowe grunty posiadały w ewidencji gruntów symbol "K" (kopaliny), koncesja ta obowiązywała do końca 2008 r. Organ podatkowy dokonał oględzin tych gruntów. Z protokołu oględzin i zdjęć wynikało, że części gruntów znajdują się śmieci, lecz wynikało to zdaniem organu, z powodu niezabezpieczenia tych gruntów przez spółkę. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu co do tego, że sam fakt znajdowania się na części gruntów śmieci nie przesądza o zaistnieniu warunków technicznych z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.l. Nie wystąpiła wskazywana przez spółkę w odwołaniu konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność możliwości i celowości prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości. Stosownie do art. 122 o.p. i art. 187 § 1 o.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie zaś z art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W tym miejscu podkreślić należy, że wyrażony w przepisie art. 122 o.p. obowiązek podejmowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym nie ma charakteru bezwzględnego. W orzecznictwie NSA podkreśla się, iż powołany przepis nie oznacza obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zatem skoro skarżąca wskazywała na ewentualną możliwość skarżenia przedmiotowych gruntów, to na niej ciążył obowiązek wykazania powyższej okoliczności, okoliczności tej jednak nie wykazała, natomiast jak słusznie zauważył organ drugiej instancji w decyzji środowiskowej z dnia 5.10.2015 r. wskazano, że z dokonana w marcu 2015 r. ekspertyza nie potwierdziła, że składowisko odpadów stworzy zagrożenie dla wód podczas prac wydobywczych, jednocześnie jednak zobowiązano inwestora do wykonania w związku z uznaniem potrzeby monitorowania środowiska. Ponadto z protokołu oględzin przedmiotowych gruntów z dnia 28.12.2016 r. , wynikało, że działki oznaczone "dr" (nr [...]) to drogi wewnętrzne, nieutwardzone, gruntowe. Z pisma Przewodniczącego Rady Miejskiej w [...]ie z dnia 8.12.2016 r. wynika, że Rada Miejska w [...]ie nie podjęła uchwały w sprawie zaliczenia działek nr [...] do kategorii dróg gminnych. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. W związku z czym należało ustalić czy grunty oznaczone "dr" dzierżawione przez spółkę należą do kategorii dróg publicznych w rozumieniu przepisów u.d.p. Drogi publiczne, zgodnie z art. 2 u.d.p., dzielą się na krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Oprócz dróg publicznych ustawa wyróżnia drogi wewnętrzne (art. 8 u.d.p.), które już nie korzystają z omawianego wyłączenia z opodatkowania. Grunty pod pasami dróg wewnętrznych, co do zasady, podlegają opodatkowaniu - z reguły podatkiem od nieruchomości. W przypadku pasów drogowych dróg wewnętrznych zlokalizowanych na gruntach rolnych lub leśnych - odpowiednie zastosowanie znajduje podatek rolny lub leśny - wówczas, gdy nie są to grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej; w innym przypadku grunt podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jak wskazano powyżej z akt sprawy wynikało, że drogi na przedmiotowych działkach nie stanowią żadnej z kategorii dróg publicznych. W związku z tym, że przedmiotowe grunty są w posiadaniu spółki (przedsiębiorcy) podlegają opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. W tym zakresie zatem sąd podzielił ocenę organów podatkowych. Podkreślić należy też, że wydobywanie kopalin niesie za sobą konieczność uzyskania stosownych pozwoleń, odpowiedniego przygotowania terenu pod taką działalność, jak i zorganizowania odpowiedniego sprzętu przez przedsiębiorcę. W rozpoznawanej sprawie spółka uzyskała stosowną koncesję i w zakresie przedmiotu swojej działalności miała wydobywanie żwiru i piasku oraz gliny i kaolinu. Tym samym, wydzierżawiając przedmiotowe grunty od Gminy [...] miała na uwadze prowadzenie działalności gospodarczej właśnie w tym zakresie. Okoliczność, że takiej działalności nie podjęła nie świadczy o istnieniu względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wręcz przeciwnie wystąpienie do organu administracyjnego o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych należy uznać za przejaw wykonywania działalności gospodarczej nakierowany na przyszłość. Zatem nie można mówić o spełnieniu przesłanki braku możliwości wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej. W przesłance tej bowiem chodzi o obiektywny i absolutny brak takiej możliwości, a nie o sytuację przejściowej niemożności wykorzystywania gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej. Już bowiem samo wystąpienie przez stronę do właściwego organu o wydanie decyzji odnośnie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia celem wystąpienia o koncesję na wydobycie kopalin świadczy zarówno o tym, że przedmiotowe grunty pozostają w posiadaniu strony ze względu na zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, a wystąpienia do organów należy traktować jako przygotowanie do prowadzenia takiej działalności. Zauważyć także należy, że przedmiotowe grunty były przez spółkę wydzierżawione od Gminy i miała ona możliwość rezygnacji z dzierżawy gruntów, które stały się jej potrzebne, czy też nie spełniały celu dla którego zostały wydzierżawione, skarżąca jednak tego nie uczyniła, a podjęła działania zmierzające do rozpoczęcia wykorzystywania gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wydobyciu kopalin. Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w skardze stanowisko organów podatkowych nie stoi w sprzeczności z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. w sprawie II FSK 3212/12 z następujących powodów: Po pierwsze stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie i w sprawie, która była przedmiotem rozpoznania przez NSA były zupełnie odmienne, w przedmiotowej sprawie bowiem skarżąca upatruje istnienia względów technicznych w okoliczności konieczności oczekiwania na udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin oraz decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych, natomiast w sprawie II FSK 3212/12, strona będąca przewoźnikiem kolejowym wywodziła istnienie względów technicznych z faktu likwidacji linii kolejowych. W rozpoznawanej sprawie mamy zatem do czynienia z rozpoczynaniem określonej działalności gospodarczej, natomiast w sprawie analizowanej przez NSA z zakończeniem tej działalności. Po drugie NSA zwrócił uwagę, że przy ustalaniu czy dana nieruchomość nadaje się do wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej należy mieć na uwadze jakiego rodzaju działalność prowadzi podatnik, w rozpoznawanej sprawie skarżąca między innymi prowadzi działalność polegającą na wydobyciu kopalin i celem realizacji tej działalności podjęła stosowne kroki prawne polegające na zwróceniu się do organów administracyjnych o wydanie odpowiednich decyzji. Zatem w przedmiotowej sprawie organy nie powoływały się wyłącznie na fakt znajdowania się przedmiotowych gruntów w posiadaniu przedsiębiorcy w oderwaniu od przedmiotu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Po trzecie, jak już powyżej wskazano wprawdzie w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka faktycznego niewykorzystywania gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej, jednak nie została spełniona przesłanka braku obiektywnej możliwości prowadzenia takiej działalności, wskazuje na to choćby okoliczność wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. W rozpoznawanej sprawie wystąpiło zatem jedynie czasowe ograniczenie wykorzystywania gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym także i skarżąca miała wpływ na czas trwania tego ograniczenia, skoro to ona decydowała kiedy wystąpi do organów o wydanie stosownych decyzji, a także to ona decydowała o wnoszeniu środków odwoławczych. Po czwarte w przedmiotowej sprawie nie można mówić o trwałości "względów technicznych", skoro działania strony polegające na wystąpieniu do stosownych organów doprowadziły do usunięcia stanu czasowego ograniczenia możliwości wykorzystywania gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem sądu w przedmiotowej sprawie nie można przekładać na trwałość braku możliwości wykorzystania gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej okoliczności trwania postępowania administracyjnego ponad rok, zwłaszcza w sytuacji, gdy to skarżąca także miała wpływ na czas trwania tego postępowania. W rozpatrywanym wyroku NSA nie chodziło bowiem o to, że rok niemożności wykonywania działalności gospodarczej skutkuje uznaniem wystąpienia trwałości niemożności prowadzenia działalności gospodarczej, sąd drugiej instancji wskazywał na fakt, że okoliczności, które powinny podlegać badaniu przez organy podatkowe w stosunku do danego przedsiębiorcy winny dotyczyć roku, za który organ ustala podatek od nieruchomości. Wobec powyższego sąd uznał za niezasadny postawiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego dotyczącego kwestii zawiadomienia spółki przez organ odwoławczy o możliwości zaznajomienia się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzeniu się co do niego z naruszeniem art. 200 § 1 O.p., sąd uznał, że wskazane naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak wynikało, z akt organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania spółki wraz z aktami organu pierwszej instancji nie przeprowadził żadnych nowych ustaleń, ani dowodów w sprawie, zaś spółka swoje stanowisko w sprawie zaprezentowała w odwołaniu i innych pismach złożonych w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Zdaniem sądu zatem, organy zapewniły spółce czynny udział w toczącym się postępowaniu, o czym świadczyły akta sprawy. Organ drugiej instancji stosownie do art. 200 § 1 O.p. wyznaczył stronie tygodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie. Okoliczność, że zaskarżona decyzja została wydana przed upływem tego terminu w świetle faktu, że organ odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego oraz w świetle treści pisma strony z dnia 3.04.2017 r., gdzie nie złożono żadnych nowych wniosków, a ustosunkowano się jedynie do stanowiska organu pierwszej instancji, nie może być uznana za takie naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a tylko takie naruszenie stosownie do treści art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mogłoby skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu, organy zebrały materiał dowodowy, dokonały jego oceny i wywiodły z niego wnioski, w sposób prawidłowy. Okoliczność, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego skarżąca wywiodła inne wnioski niż organy, nie świadczy naruszeniu przez nie przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.