III SAB/Gd 21/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie o sygn. akt [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. A. B. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we wszystkich sprawach o świadczenie pielęgnacyjne "toczących się na przełomie wielu lat – rozstrzygniętych i tych obecnie w toku". Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Gd 11/17. W wyniku wezwania skarżącego pismem z dnia 9 marca 2017 r. oraz pismem z dnia 29 marca 2017 r. o sprecyzowanie skargi poprzez wskazanie spraw (nr konkretnych decyzji/sygnatur akt), których skarga dotyczy, zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SAB/Gd 11/17 (odpis zarządzenia – k. 2), do odrębnego rozpatrzenia wyłączono skargę A. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie objętej m.in. sygn. akt SKO [...]. Następnie pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. skarżący został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi – odpisu (kserokopii) pisma, którym przed wniesieniem skargi do tut. Sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie o sygn. akt [...] skarżący wezwał wskazany organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący w piśmie z dnia 26 czerwca 2017 r. przedstawił swoje stanowisko załączając kopie 3 pism – wezwań do zaprzestania naruszenia prawa: z dnia 20 października 2016 r., z dnia 12 grudnia 2016 r. oraz z dnia 14 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej zwanej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego; t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."). W odniesieniu do samorządowego kolegium odwoławczego nie ma organu wyższego stopnia, wobec czego przed wniesieniem skargi do tut. Sądu skarżący powinien wezwać Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący - wezwany do przedstawienia odpisu (kserokopii) pisma, z którego wynikałoby, że przed wniesieniem do tut. Sądu skargi w sprawie oznaczonej sygn. akt [...] dokonał takiego wezwania – wyjaśnił, że wzywał Samorządowe Kolegium Odwoławcze niejako "hurtem" do zaprzestania naruszeń, uzasadniając to tym, że "wymienianie sygnatur, dat itd. jednostkowych spraw to robota nadto benedyktyńska, poza tym obarczona ryzykiem popełnienia omyłek pisarskich przy wklepywaniu znaków sygnatur itd., dlatego wyraźnie zaznaczył, że wezwanie zaprzestania naruszeń prawa dotyczy wszystkich postępowań, które są w SKO i czekają na ostateczne rozstrzygnięcie wg właściwości". Wyjaśnił przy tym, że jego zdaniem "nie ma obowiązku wskazywania literalnie sztuka za sztuką jakie sprawy SKO ma w bezczynności, gdy SKO wszystkie sprawy tak z zasady przewleka". Z takim stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić. To skarżący jest bowiem zobowiązany do wskazania (zindywidualizowania) sprawy, w której składa skargę na bezczynność organu, a w konsekwencji też do wykazania, że spełnione zostały przesłanki warunkujące dopuszczalność jej rozpoznania przez sąd administracyjny określone w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu to skarżący, jako osoba inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie bezczynności organu w danej sprawie – dla skutecznego uruchomienia kontroli sądowoadministracyjnej - musi wykazać, że wyczerpał wszystkie możliwe w danej sprawie środki prawne (środki zaskarżenia) dyscyplinujące czy też umożliwiające podjęcie przez skarżony organ oczekiwanego działania (załatwienia określonej sprawy). Przyjmuje się w orzecznictwie, że złożenie przez stronę (uczestnika na prawach strony) zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek skutecznego wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub niezałatwienie sprawy w terminie, bowiem wniesienie skargi jest dopuszczalne po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2013 r., II OSK 1449/13, LEX nr 1346815). W tej sytuacji, w szczególności, gdy – tak jak to ma miejsce w przypadku skarżącego – samorządowe kolegium odwoławcze prowadzi wiele spraw w odniesieniu do danego podmiotu, to na tym podmiocie ciąży obowiązek świadomego i jednoznacznego wskazania konkretnych spraw (postępowań) tego organu, w których żąda podjęcia przez ten organ określonych czynności procesowych, poprzez zakomunikowanie tego w drodze swoistego środka prawnego jakim jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Nie czyni temu wymogowi zatem zadość żądanie skarżącego skierowania niejako en bloc wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. do ogółu nieskonkretyzowanych spraw (postępowań), w których organ ma podjąć działania mające na celu ich zakończenie zgodnie z oczekiwaniem skarżącego. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa musi precyzować akt (czynność) organu do jakiego się odnosi, a nie zbiorczo odnosić się do licznych (wszystkich) postępowań czy też spraw prowadzonych w danej chwili przez wezwany organ. W zaistniałej sytuacji analiza treści przedłożonego przez skarżącego pisma z dnia 26 czerwca 2017 r. wraz załączonymi doń pismami z dnia 20 października 2016 r., z dnia 12 grudnia 2016 r. oraz z dnia 14 marca 2017 r., prowadzi do uznania, że brak jest w istocie pisma, które byłoby złożonym w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przez skarżącego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w sprawie o sygn. akt [...], co dopiero stanowi warunek skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność wskazanego organu. W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że wniesienie skargi bez wcześniejszego wezwania Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa było niedopuszczalne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., rozstrzygnął jak w sentencji postanowienia.