II SA/Rz 448/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg P. i A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] lutego 2017 r. nr [.] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargi, II. zwrócić P. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem wpisu od odrzuconej skargi, III. zwrócić A.K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem wpisu od odrzuconej skargi. P., reprezentowana przez adwokata AK, wystąpiło w dniu 6 kwietnia 2017 r. (data stempla pocztowego) ze skargą na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.]. Odrębną skargę w dniu 27 marca 2017 r. (data stempla pocztowego) wniosła AK. Z akt sprawy wynika, że P. jest inicjatorem postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej DEB 4420_B na działce nr ewid. 563 obr. [...] w [.]. Wniosek wszczynający postępowanie pochodzi z grudnia 2010 r. W sprawie wydano wiele decyzji tak w pierwszej jak i drugiej instancji, które były również poddawane kontroli sądowoadministracyjnej, w tym w sprawach o sygn. II SA/Rz 196/14, II SA/Rz 674/15, II SA/Rz 60/16, a obecnie również o sygn. II SA/Rz 745/16 (postępowanie sądowe zawieszone, dotyczące kontroli decyzji SKO w [.] z dnia [.] marca 2016 r. nr [.]). Inwestor reprezentowany był w toku postępowania administracyjnego przez pełnomocników. W aktach Kolegium o nr [.] znajduje się pełnomocnictwo dla adwokata AK, udzielone w dniu 2 grudnia 2011 r. bezterminowo, WP udzielone w dniu 8 grudnia 2014 r. z mocą od 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 stycznia 2016 r., a także TB w dniu 2 stycznia 2015 r. z mocą do dnia 31 grudnia 2015 r. Rozpatrzone zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją odwołanie od decyzji Burmistrza [.] z dnia [.] maja 2015 r. wniósł w imieniu inwestora TB, wskazując adres do korespondencji "ul. [.]" oraz dołączając ww. pełnomocnictwa dla siebie oraz WP. Zaskarżoną decyzję, jak wynika z akt Kolegium o nr [.], polecono doręczyć WP, pełnomocnikowi P. na adres "ul. [.]" – w dniu 6 marca 2017 r. (korespondencję wydano dorosłemu domownikowi AB), T. i SK – właścicielom działki nr ewid. 563 w [.] oraz Burmistrzowi [.] – jako organowi I instancji wraz z aktami sprawy. W odpowiedzi na wezwanie Sądu o uzupełnienie akt poprzez nadesłanie dowodu obwieszenia i ogłoszenia o wydanej decyzji z dnia [.] lutego 2017 r. w trybie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej zwanej: "Upzp"), Prezes SKO w [.] w piśmie z dnia 12 czerwca 2017 r. oświadczył, że w sprawie nie dokonano obwieszczeń. W związku z powyższym Sąd uznał, że skargi pochodzące od obojga skarżących ocenić należało jako niedopuszczalne z powodu ich przedwczesnego wniesienia. W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwaną "Ppsa", w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., a to z uwagi na treść art. art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), skargę należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z uwagi na to, że postępowanie administracyjne dotyczyło ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 53 ust. 1 Upzp o decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Taki sposób zawiadamiania stron oznacza, że doręczenie decyzji uznaje się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia, stosownie do art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., stosownie do ww. ustawy nowelizującej z dnia 7 kwietnia 2017 r. Skoro zatem, jak oświadczył Prezes SKO w [.], Kolegium nie dokonało wymaganego obwieszczenia o decyzji z dnia [.] lutego 2017 r. nr [.], to w świetle art. 49 K.p.a. w stosunku do A.K., która nie jest inwestorem ani właścicielem działki nr 563, nie rozpoczął bieg terminu określony w art. 53 § 1 Ppsa. Wniesiona przez nią skarga jest zatem przedwczesna, przez co niedopuszczalna i podlegająca odrzuceniu, o czym orzeczono w punkcie I postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 1 Ppsa oraz art. 53 ust. 1 Upzp. Skoro bowiem o wydanej decyzji dotychczas nie obwieszczono, a nie doręczono jej A.K. na piśmie, to nie ziścił się wobec niej warunek doręczenia, o którym była mowa w art. 53 § 1 Ppsa i art. 49 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 Upzp. Obowiązkiem SKO w [.] będzie zatem niezwłoczne wywiązanie się z obowiązków określonych w Upzp i Kpa, aby umożliwić zapoznanie się z decyzją wszystkim podmiotom, które mogą być potencjalnie stronami postępowania administracyjnego, a nie są inwestorem lub właścicielem terenu inwestycji. Jeżeli chodzi zaś o skargę Spółki to stwierdzić należy, że SKO w [.] jak dotychczas nie doręczyło temu podmiotowi swojej decyzji, a stwierdzone przez Sąd uchybienia w zakresie doręczeń były zapewne wynikiem rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym bez posiadania kompletnych akt sprawy. Na skutek podjętych przez Sąd czynności zmierzających do skompletowania akt w trybie art. 62 Ppsa ustalono, że inwestor był w toku postępowania administracyjnego reprezentowany przez kilku pełnomocników, tj. TB, W. P. oraz adwokata AK. Tylko zawodowy pełnomocnik AK legitymował się pełnomocnictwem nieograniczonym w czasie. Natomiast z pełnomocnictw dla dwóch pozostałych niezawodowych pełnomocników dołączonych do odwołania z dnia 13 czerwca 2015 r. od decyzji Burmistrza [.] z dnia [.] maja 2015 r. wynika, że pełnomocnictwo dla TB wygasło z dniem 31 grudnia 2015 r., a dla WP w dniu 31 stycznia 2016 r. Tymczasem zaskarżoną decyzję polecono doręczyć WP, na wskazany w odwołaniu adres do doręczeń, którą odebrała w jego zastępstwie w dniu 6 marca 2017 r. AB. Decyzja została zatem wysłana do podmiotu nielegitymowanego do udziału w postępowaniu administracyjnych jako przedstawiciel inwestora. W aktach Kolegium nie ma bowiem jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że WP w dniu kierowania do niego decyzji była nadal umocowany do reprezentowania inwestora. Biorąc zaś pod uwagę, że Spółka reprezentowana przez adwokata AK wniosła skargę w dniu 6 kwietnia 2017 r., a więc po upływie 30 dni od ww. bezskutecznego doręczenia decyzji nieuprawnionej do reprezentowania Spółki osobie, brak było podstaw do potraktowania ww. uchybienia jako nieistotnego i niemającego wpływu na uprawnienia procesowe strony postępowania administracyjnego. W przedstawionych okolicznościach Sąd stwierdził, że Kolegium jak dotychczas nie doręczyło swojej decyzji z dnia [.] lutego 2017 r. inwestorowi, choć powinno to uczynić stosownie do art. 53 ust. 1 Upzp oraz art. 40 § 2 K.p.a. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Rzecz w tym, że ani TB ani WP w dniu zlecenia doręczenia decyzji, tj. 27 lutego 2017 r., nie byli już pełnomocnikami Spółki, a jedynym umocowanym przedstawicielem inwestora był adwokat AK, czego jednak Kolegium nie dostrzegło. Jemu zatem należy doręczyć decyzję i dopiero od dnia dokonania takiego doręczenia Spółka będzie uprawniona do wniesienia skargi. Obecnie wniesiona przez Spółkę skarga okazała się przedwczesna, przez co niedopuszczalna i podlegająca odrzuceniu, o czym orzeczono w punkcie I postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 1 Ppsa oraz art. 53 ust. 1 Upzp. Tylko bowiem z prawidłowym wykonaniem obowiązku wynikającego z art. 40 § 2 Kpa wiązać można określone skutki prawne, do których zalicza się m.in. rozpoczęcie określonego w art. 53 § 1 Ppsa biegu terminu do wniesienia skargi. Przesłanie decyzji osobie, której umocowanie wygasło, nie może być uznane za skuteczne doręczenie decyzji stronie w rozumieniu przepisów Kpa oraz art. 53 § 1 Ppsa, skoro nie zostało skierowane do adresata – strony postępowania albo jej przedstawiciela. W niniejszej sprawie nie zachodził bowiem przypadek doręczenia decyzji stronie z pominięciem ustanowionego jej pełnomocnika, lecz wysłanie jej do podmiotu nieuprawnionego. O zwrocie wpisu na rzecz skarżących orzeczono w punkcie II i III, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa. Spółka uiściła tytułem opłaty kwotę 500 zł, a A. K. 100 zł, wobec czego takie kwoty podlegać będą zwrotowi.