I GSK 417/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 982/16 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 12 lipca 2017r., sygn. akt III SA/Po 982/16 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2016 poz.718, obecnie t.j. Dz.U. z 2019r., poz.2325, dalej: "p.p.s.a.), oddalił skargę [...] (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka", "wnioskodawca") na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu (dalej też: "Dyrektor ARiMR", "Dyrektor Agencji", "organ II instancji", "Dyrektor") z dnia [...] lipca 2016r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ostrowie Wielkopolskim z/s w Przygodzicach (dalej też: "Kierownik ARiMR", "Kierownik Agencji", "organ I instancji", "Kierownik") z [...] stycznia 2016r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: W dniu [...] maja 2013r. Spółka złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013r., deklarując pakiety rolnośrodowiskowe w latach 2013-2018. Jednocześnie wniosła o udzielenie informacji odnośnie kontynuacji programu rolnośrodowiskowego przez Spółkę od [...] i [...]. W odpowiedzi pismem z [...] maja 2013r. organ I instancji poinformował Spółkę, że brak jest informacji, aby kontynuowała ona zobowiązania tych osób. W dniu [...] czerwca 2013r. (data stempla pocztowego [...] czerwca 2013r.) do organu I instancji wpłynęło pismo Spółki informujące, że rozpoczęła ona realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego [...] marca 2010r., jednakże miała przejąć zobowiązania od [...], która swoje zobowiązanie rozpoczęła 1 marca 2008r. Ostatecznie jednak nie udało się skutecznie przejąć zobowiązania [...], a sprawa wzajemnych relacji pomiędzy nią a Spółką trafiła na drogę postępowania sądowego. W związku z wątpliwościami, czy Spółka posiada plan działalności rolnośrodowiskowej, [...] listopada 2015r. organ I instancji zwrócił się o wyjaśnienia w tym zakresie. W odpowiedzi przesłano zmianę do planu na 2013r. Organ I instancji [...] grudnia 2015r. wezwał Spółkę do złożenia planu obowiązującego przed powyższą zmianą. W odpowiedzi nadesłano plan działalności rolnośrodowiskowej na lata 2010-2015. Decyzją z [...] stycznia 2016r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ostrowie Wielkopolskim z/s w Przygodzicach odmówił skarżącej przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. Zdaniem organu I instancji Spółka nie spełniła wymogu przewidzianego w § 25 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 33, poz. 262 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 2009r." Decyzją z [...] lipca 2016r., Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję organu i instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na 2013r. jest rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013r., poz. 361 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 2013r."). Organ odwoławczy stwierdził, że plan działalności rolnośrodowiskowej jest podstawą do opracowania przez wnioskodawcę wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, natomiast niesporządzenie planu w terminie określonym w § 2 ust. 2 rozporządzenia z 2013r. uniemożliwia przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. Dalej wskazał, że przedstawione przez Spółkę plany działalności rolnośrodowiskowej dotyczą programu rozpoczętego w marcu 2010r., Spółka zaś składając wniosek na 2013r., miała na celu podjęcie nowego zobowiązania rolnośrodowiskowego, stąd winna posiadać sporządzony nowy plan działalności rolnośrodowiskowej na lata 2013-2018, który mimo wezwań, nie został złożony. Termin do sporządzenia nowego planu działalności rolnośrodowiskowej upłynął [...] czerwca 2013r. i nie jest przywracalny. Odnosząc się do zmiany wniosku organ wskazał, że w 2013r. termin składania wniosków (z sankcjami terminowymi) upłynął [...] czerwca 2013r. Oddalając skargę wyrokiem z dnia 12 lipca 2017r., Sąd I instancji podniósł, że organy administracji w decyzjach prawidłowo ustaliły i ustalenie to uzasadniły, że wniosek Spółki z [...] maja 2013r. dotyczył przyznania pierwszej płatności rolnośrodowiskowej, dotyczącej zobowiązania rolnośrodowiskowego na lata 2013-2018, a nie kontynuacji zobowiązania rolnośrodowiskowego na lata 2010-2015. Natomiast Spółka w wyznaczonym terminie nie sporządziła planu działalności rolnośrodowiskowej na lata objęte wnioskiem (2013-2018). WSA wskazał, że we wniosku z [...] maja 2013r. Spółka zaznaczyła, że podejmuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe na lata 2013-2018. Jednocześnie nie wykazała, aby możliwa była kontynuacja zobowiązania [...], rozpoczętego w 2008r. W ocenie Sądu I instancji Spółka powinna była być świadoma tej okoliczności, a ponadto została o niej zawiadomiona pismem organu z [...] maja 2013r. Zdaniem WSA zasadnie w tym kontekście wskazał organ, że Spółka nie udokumentowała okoliczności, o których mowa w § 25 rozporządzenia z 2009r. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że nie można było uznać, aby pismem Spółki z [...] czerwca 2013r. (nadanym [...] czerwca 2013r.) skutecznie zmieniono wniosek z [...] maja 2013r. w ten sposób, aby stanowił on wniosek kontynuacyjny na lata 2010-2015, ponieważ skuteczna zmiana wniosku była możliwa jedynie w terminie określonym przez § 23 ust. 2 rozporządzenia z 2013r. w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z 2007r. o płatnościach oraz art. 23 ust. 1 rozporządzenia Nr [...]. Wskazując na kwestię sporządzenia planu środowiskowego, Sąd I instancji wskazał, że Spółka mimo wezwań w terminie do [...] czerwca 2013r. nie przedstawiła planu na ten okres, a jedynie na lata 2010-2015, co w związku z zakresem nowego zobowiązania (na lata 2013-2018) nie może mieć znaczenia w sprawie. W ocenie WSA oznacza to, że nie spełniono warunku z § 2 rozporządzenia z 2013r., co skutkowało odmową przyznania Spółce płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. W skardze kasacyjnej, Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. Dodatkowo wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018r., poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ustalenia okresu realizacji przez skarżącą "programu rolnośrodowiskowego", objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich za lata 2007-2013; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, a tym samym naruszenie zasady zaufania, polegające na przyjęciu, iż wobec wątpliwości, pojawiających się na gruncie stanu faktycznego sprawy, co do okresu realizacji przez skarżącą "programu rolnośrodowiskowego" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich za lata 2007-2013, nie zachodzą przesłanki do rozstrzygnięcia spornej kwestii na korzyść skarżącej; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. polegające na braku uzasadnienia faktycznego decyzji, co do okoliczności odmiennego potraktowania skarżącej w zakresie przyznania jej dotacji w ramach "programu rolnośrodowiskowego" w latach 2010-2012 - a odmowy w roku 2013; d) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie, że organ w toku postępowania dopuścił się naruszenia art. § 25 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 25 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy w momencie składania wniosku przez skarżącą przepisy te zostały uprzednio uchylone, a obowiązywały przepisy Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W pismach z [...] i [...] czerwca 2020r. strony postępowania wyraziły zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 374 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich w sprawach, w których strona wnosząca skargę kasacyjną nie zrzekła się rozprawy lub inna strona zażądała przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, jeżeli wszystkie strony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne wyrażą na to zgodę. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny wyłącza, zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez Sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kasator w pkt I. a) - d) petitum skargi kasacyjnej jako naruszone przepisy postepowania wymienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. wiążąc je z przepisami art. 8 i 107 § 1 i § 3 k.p.a. Ponadto skarżąca kasacyjnie w obu podstawach skargi kasacyjnej zarzuca niewłaściwe zastosowanie § 25 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 przy czym w ramach naruszenia przepisów postępowania wiążąc jego naruszenie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. Skarżąca zarzuca, że wadliwie postępowanie przed organami Agencji, zaakceptowane przez Sąd I instancji, skutkowało wyciągnięciem błędnych wniosków i zastosowaniem niewłaściwych podstaw prawnych oraz wydaniem merytorycznie błędnych decyzji. Takie działanie autor skargi kasacyjnej uznał za niezgodne z zasadami dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wskazał na naruszenie zasady zaufania oraz brak w uzasadnieniu decyzji odmiennego potraktowania skarżącej, której przyznano dotację w ramach programu rolnośrodowiskowego w latach 2010-2012, a odmówiono w roku 2013. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do wymienionego w obu podstawach skargi kasacyjnej § 25 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącej w momencie składania wniosku przepisy te zostały uprzednio uchylone, a obowiązywały przepisy Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Podnieść przede wszystkim należy, że wskazane przez Spółkę Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 nie było przedmiotem rozważań zarówno organów jak i Sądu I instancji. Rozporządzenie to, utraciło moc z dniem 28 lutego 2009 roku, w tym dniu bowiem weszło w życie Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013. Należy podzielić ustalenia Sądu I instancji, że wniosek Spółki z [...] maja 2013r. dotyczył przyznania pierwszej płatności rolnośrodowiskowej, dotyczącej zobowiązania rolnośrodowiskowego na lata 2013-2018, a nie kontynuacji zobowiązania rolnośrodowiskowego na lata 2010-2015 oraz, że Spółka w wyznaczonym terminie nie sporządziła planu działalności rolnośrodowiskowej na lata objęte wnioskiem (2013-2018). Trafnie WSA przyjął, że we wniosku z [...] maja 2013r. Spółka zaznaczyła, że podejmuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe na lata 2013-2018. Jednocześnie nie wykazała, aby możliwa była kontynuacja zobowiązania [...], rozpoczętego w 2008r. Tym samym zasadnie jest twierdzenie, że nie udokumentowała ona okoliczności, o których mowa w § 25 rozporządzenia z 2009r. Stosownie bowiem do tego przepisu nowemu posiadaczowi gospodarstwa lub jego części może być przyznana płatność rolnośrodowiskowa, jeżeli objął w posiadanie użytki rolne objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym, a także złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej do kierownika biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej przez przekazującego w terminie 3 miesięcy od dnia przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego lub części tego gospodarstwa lub stada zwierząt ras lokalnych. Nie można też uznać, aby pismem z [...] czerwca 2013r. (nadanym [...] czerwca 2013r.) skutecznie zmieniono wniosek z [...] maja 2013r. w ten sposób, aby stanowił on wniosek kontynuacyjny na lata 2010-2015. Skuteczna zmiana wniosku była bowiem możliwa jedynie w terminie określonym przez § 23 ust. 2 rozporządzenia z 2013r. w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z 2007r. o płatnościach oraz art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z 30 listopada 2009r. Zgodnie z tymi przepisami ostateczny termin na złożenie wniosku (i na jego zmianę) upłynął [...] czerwca 2013r., stąd zmiana dokonana pismem nadanym [...] czerwca 2013r. nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Konsekwencją zaś podjęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego na lata 2013-2018 jest konieczność sporządzenia planu działalności rolnośrodowiskowej na ten okres. Płatność jest bowiem udzielana rolnikowi, jeżeli realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej (§ 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2013r.). Plan ten sporządza się przed upływem 25 dni od dnia, w którym upływa termin składania wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Jeżeli plan działalności rolnośrodowiskowej został sporządzony w tym terminie, uznaje się, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest realizowane od dnia 15 marca danego roku (§ 2 ust. 2 rozporządzenia z 2013r.). Niesporządzenie planu w tym terminie skutkuje odmową przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Zasadnie przyjęto też, że organ nie miał obowiązku odniesienia się do kwestii ewentualnego przyznania Spółce płatności na lata 2010-2012. Podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2013 jest rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z dnia 15 marca 2013r. poz. 361 ze zm.) Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 1-4 w/w rozporządzenia, płatność jest udzielana rolnikowi jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisowo krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa wart. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Zgodnie zaś z § 2 ust. 2 w/w rozporządzenia plan działalności rolnośrodowiskowej sporządza się przed upływem 25 dni od dnia, w którym upływa termin składania wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tj. w rozpatrywanej sprawie do [...] czerwca 2013 roku), przy udziale podmiotu prowadzącego działalność w zakresie doradzania odnośnie do sporządzania dokumentacji niezbędnej do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, na formularzu udostępnionym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jeżeli plan działalności rolnośrodowiskowej został sporządzony w tym terminie, uznaje się, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest realizowane od dnia 15 marca danego roku. Tylko łączne spełnienie przez producenta rolnego wszystkich wymienionych w § 2 przesłanek ustawowych, stanowi podstawę do przyznania płatności rolno środowiskowej. Odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy podkreślić, że żaden z nich nie podważa prawidłowości stanu faktycznego ustalonego przez organ, a zaakceptowanego przez Sąd I instancji. Podstawą do zakwestionowania prawidłowości oceny dokonanej w zaskarżonym wyroku nie mogą być wskazane przez skarżącą przepisy art. 7, k.p.a. W myśl ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (art. 21 ust.1). Z art. 21 ust. 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich wynika, że postępowanie przed organami Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zostało w dosyć istotny sposób zmodyfikowane. Ustawodawca między innymi wyłączył stosowanie zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. W świetle art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, na organach Agencji nie spoczywa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a jedynie jego wyczerpujące rozpatrzenie. Ponadto art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich stanowi, że organy Agencji nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów. Strona i inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że ustawodawca zmodyfikował obowiązki organu wynikające z art. 7 i art. 77 k.p.a. i w omawianym zakresie powołane przepisy nie mają zastosowania w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, w tym o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, gdyż postępowania te toczą się z uwzględnieniem uregulowań szczególnych. Niezasadne są zatem analizowane zarzuty w zakresie, w jakim odnoszą się do naruszenia obowiązku zebrania całego materiału dowodowego, gdyż na organach Agencji taki obowiązek nie spoczywał. Przytoczony przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy określa zasadę praworządności, do której stosowania obowiązane są wszystkie organy ARiMR. W tym ujęciu praworządność oznacza zgodność z normami (przepisami) prawa powszechnie obowiązującego. Chodzi tu więc o zakres, w jakim normy prawne regulują procedurę podejmowania decyzji administracyjnej. Do norm tych należą w szczególności normy prawa materialnego stosowane przez organ administracji publicznej (podstawa normatywna decyzji) i normy proceduralne regulujące poszczególne fazy postępowania (podstawa proceduralna decyzji). Zasadę praworządności należy rozumieć w wąskim i właściwym znaczeniu tego słowa jako przestrzeganie prawa przez organy administracji publicznej. Wyrażona także w ww. przepisie zasada działania na wniosek, stanowi o dobrowolności uczestnictwa w programie pomocowym oraz o tym, że potencjalny beneficjent płatności zobowiązany jest do samodzielnego dopełnienia obowiązku przedstawienia wszelkich dowodów niezbędnych do podjęcia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej. Wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za treść merytoryczną wniosku o przyznanie płatności, w tym także w zakresie żądanych płatności rolnośrodowiskowych. Wprawdzie nie można generalnie wyłączyć w postępowaniu w sprawie przyznania płatności obowiązków organu wynikających z przepisów art. 7 i 9 k.p.a., to jednak nie mogą one być tak daleko posunięte, aby organ miał ponosić odpowiedzialność za stronę merytoryczną wniosku producenta rolnego, bowiem prowadziłoby to do podejmowania z urzędu czynności służących konwalidacji niezgodnego z prawdą oświadczenia wnioskodawcy, co niewątpliwie nie należy do obowiązków organu. Pozostawałoby to także w sprzeczności z przepisami dyscyplinującymi wnioskodawców w zakresie żądanych dopłat, w tym przewidujących finansową odpowiedzialność producentów rolnych z tytułu ubiegania się o pomoc nie znajdującą koniecznych podstaw faktycznych i prawnych (vide: wyrok NSA z dnia 17 marca 2011r., II GSK 354/10). Wskazać zatem należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pełną odpowiedzialność za informacje zamieszczone we wniosku oraz ich niezgodności ze stanem faktycznym ponosi rolnik (por, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2008r., sygn. akt II GSK 598/08, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 września 2010r., sygn. akt III SA/G1 1212/09, czy wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29 marca 2012r., sygn. akt I SA/Ol 742/11, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że to na wnioskującej stronie spoczywa obowiązek prawidłowego wypełnienia wniosku, zgodnie z obowiązującymi w tym przedmiocie przepisami, których znajomość jest oświadczana przy jego składaniu. Podpisując oświadczenie zawarte we wniosku o płatność, skarżąca miała świadomość nie tylko korzystnych dla siebie skutków przedsięwziętych działań, ale również zgodziła się na obarczanie określonymi konsekwencjami w razie określonego naruszenia prawa. Traktowanie owych skutków w sposób wybiórczy i godzenie się przez stronę jedynie na te, które są dla niej korzystne, nie może znaleźć akceptacji. Przynależność producenta rolnego do określonych programów pomocowych nie jest obligatoryjna. Uczestnictwo w omawianych programach wymaga bowiem zawsze akceptacji ze strony zainteresowanego producenta rolnego. Może to nastąpić w formie, czy to poprzez złożenie przez rolnika odpowiedniego wniosku, dokumentów, spełnienie określonych warunków. Jeżeli producent rolny zdecydował się być uczestnikiem wybranego programu pomocowego, jego prawa i obowiązki normują obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego i prawa krajowego. Nie budzi zatem wątpliwości, że beneficjent ubiegający się o płatności powinien dołożyć należytej staranności w toku całego toczącego się postępowania. Niezależnie od powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji, akceptując przeprowadzone przez organy ARiMR postępowanie jako zgodne z zasadami procedury administracyjnej z obowiązku kontroli legalności działania wywiązał się prawidłowo. Organ nie pominął wyjaśnień strony, ani przedkładanych w toku postępowania dokumentów, ale dokonał ich oceny w sposób odmienny od strony. Należy wskazać, że według art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. Sądy Administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Art. 3 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy, ogólny i nie zawiera samodzielnej treści normatywnej. O jego naruszeniu można mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje Sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy Sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w przepisie mowa. W myśl przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy", oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Do naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść gdyby Sąd I instancji wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie. Z regulacji przyjętej w art. 133 § 1 p.p.s.a. wynika, iż Sąd Administracyjny orzeka na podstawie akt, co oznacza, że Sąd ten orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Poza sporem w sprawie niniejszej pozostaje okoliczność, że Sąd I instancji nie przeprowadził kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego w oderwaniu od zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Wskazać też należy, że przepis art. 107 § 3 k.p.a. szczegółowo określa jakie wymogi powinno spełniać uzasadnienie decyzji. Z treści tego przepisu m.in. wynika, że uzasadnienie faktyczne musi wyjaśniać okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji, uwzględniając przy tym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W szczególności w uzasadnieniu faktycznym organ zobowiązany jest wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom, odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne stosownie do postanowień art. 107 § 3 k.p.a., to wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa i jej wyjaśnienie. Wbrew zarzutom kasatora zaskarżona decyzja zawiera opis dowodów zgromadzonych w sprawie, ustalenia faktyczne i wskazanie, które dowody stanowiły o ustalonych faktach. Zdaniem NSA uzasadnienie decyzji organu odwoławczego spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., co w konsekwencji czyni zarzut niedostrzeżenia przez Sąd I instancji naruszenia przez organ wskazanego przepisu nieusprawiedliwionym. W konsekwencji Sąd I instancji nie miał również podstaw, by organowi zarzucić uchybienie wymogom uzasadnienia przyjmując że uzasadnienie to nie zawiera elementów przewidzianych art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym zarzut naruszenia tego przepisu uznać należy za chybiony. Jako skutecznie nie podważające trafności wydanego rozstrzygnięcia pozostają również zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli. W przepisie tym określono właściwość rzeczową sądów administracyjnych i przewidziano, w ramach kontroli, stosowanie ustawowych środków. Naruszenie powołanego przepisu mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość Sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji rozpoznał skargę i skontrolował, czy organy ARiMR-u w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa oraz sprawę podzielając trafność rozstrzygnięcia organów Agencji, co do braku przesłanek przyznania skarżącej wnioskowanej płatności. bezpośrednich i zasadności rozstrzygnięcia o nałożeniu sankcji. Zarzut naruszenia art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a nie może być zatem uznany za usprawiedliwiony. Przepis ten nie stanowi bowiem podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego bez wątpienia wynika, iż Spółka nie spełniła wymogów zawartych w § 25 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 33, poz. 262 ze zm.), natomiast podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na 2013r. jest rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013r., poz. 361 ze zm.). Należy też wskazać, że powołane przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. stanowią podstawę orzeczniczą dla Sądu I instancji, co oznacza, że ich zastosowanie zależy od wyniku dokonanej przez Sąd kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, na wcześniejszym etapie postępowania. Sąd w sytuacji, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa procesowego, do którego odnosi się art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., ma obowiązek oddalić skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a., co nastąpiło w niniejszej sprawie. Postępowanie wyjaśniające w sprawach o przyznanie płatności jest szczególnym, uproszczonym postępowaniem administracyjnym, w którym ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2-2013, nakłada na strony i inne osoby uczestniczce w postępowaniu obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W istocie, więc na stronie ubiegającej się o płatność spoczywa ciężar wykazania, że w sposób rzeczywisty spełnia warunki do ich uzyskania. Skarżący w toku postępowania nie przedstawił dowodu, na który wielokrotnie powoływał się tj., akt sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] pod sygn. akt [...]. Nadto z uzasadnienia omawianego zarzutu w żaden sposób nie wynika, że zostały spełnione w sprawie przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Art. 6 k.p.a. stanowi, że organy działają na podstawie przepisów prawa. Sąd I instancji prawidłowo rozstrzygnął, że organy administracji nie naruszyły prawa w postępowaniu. Z kolei art. 7 k.p.a. nakazuje podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a którego rozwinięciem i dopełnianiem jest norma art. 77 § 1 k.p.a., która nakłada na organ administracji obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zaś art. 80 k.p.a. nakazuje mu ocenić, czy okoliczność istotna dla wyniku sprawy została udowodniona. Z kolei art. 8 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budujący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zarzuty naruszenia wskazanych wyżej przepisów w procesie ustalenia nienależnie pobranych płatności nie zostały przez autora skargi kasacyjnej żaden sposób wykazane i uzasadnione, co oznacza, iż nie okazały się skuteczne. W ramach omawianej wyżej podstawy kasacyjnej skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., tj. przepisów normujących postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej. Przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ ich naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w ustawie nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty podniesione w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji dotyczące prawidłowości zastosowania w rozpoznawanej prawa materialnego - § 25 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W niniejszej sprawie zarzut niewłaściwego zastosowania wyżej wymienionego przepisu pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego, który to stan faktyczny nie został przez stronę skutecznie podważony. Zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można, uzasadniać kwestionując ustalenia stanu faktycznego. Co prawda naruszenia prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania pozostają w związku z ustaleniami dotyczącymi okoliczności faktycznych, niemniej jednak dla skuteczności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego niezbędne jest jednoczesne podniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez niedostateczne czy błędne ustalenie i ocenę okoliczności faktycznych sprawy. Jeżeli w skardze kasacyjnej skutecznie tego nie uczyniono, powyższe oznacza, że WSA w Poznaniu akceptując rozstrzygnięcie organu odmawiające skarżącej przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok nie dopuścił się naruszenia wskazanych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa. W konsekwencji, ponieważ żaden z zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej nie okazał się zasadny, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanych naruszeń prawa. Tym samym skargę kasacyjną, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie art. 184 p.p.s.a. należało oddalić. Wobec powyższego orzeczono jak w pkt. 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego (punkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu należny jest z tytułu złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, sporządzoną przez pełnomocnika profesjonalnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, który reprezentował organ na etapie postępowania przed Sądem I instancji, co uzasadniało zasądzenie kosztów w wysokości 50% stawki minimalnej – 480 zł., co dało kwotę 240 zł.