I OZ 1476/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lipca 2017 roku sygn. akt IV SA/Gl 524/17 odrzucające skargę W. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie statusu osoby bezrobotnej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 14 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 524/17 wydanym na podstawie 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę W. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pomimo wezwania skarżący nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, gdyż ponownie przesłał kserokopię skargi niezawierającą własnoręcznego podpisu. Zażalenie na to postanowienie złożył W. L., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdził, że w momencie składania skargi do Wojewody wszystkie jej egzemplarze były opatrzone podpisem. Wskazał też, że uchybienie miało prawdopodobnie miejsce w momencie kopertowania przesyłki do WSA w Gliwicach, bowiem Wojewoda otrzymał oryginał skargi. W odpowiedzi na zażalenie organ nie potwierdził zaistnienia pomyłki podczas przekazywania akt sprawy Sądowi. Stwierdził, że skarżący nie złożył do organu oryginału skargi. Ponadto podniósł, że posiadanie przez skarżącego oryginałów składanych pism, w tym skargi, potwierdza niejako złożenie tych pism w kopiach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Na mocy art. 57 § 1 tej ustawy wymóg ten odnosi się również do skargi. W orzecznictwie podkreśla się, że podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., a który w przedmiotowej sprawie nie występuje (tj. gdy strona nie może się podpisać). Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu. Z powyższej definicji jednoznacznie wynika, że podpis musi być własnoręczny i nie może być kopią. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (por. np postanowienie NSA z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt II OZ 922/14). Zgodnie z art. 49 § 1 powoływanej ustawy, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do skargi ustawa przewiduje skutek odrzucenia w sytuacji nieuzupełnienia w terminie wskazanych w wezwaniu braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ugruntowany w orzecznictwie jest pogląd, zgodnie z którym nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Z akt sprawy wynika, że skarga W. L. nie został opatrzona jego własnoręcznym oryginalnym podpisem, ale jedynie jego kserokopią. W tej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie pod rygorem jej odrzucenia. Sąd wyjaśnił skarżącemu, że powyższy brak może zostać uzupełniony poprzez nadesłanie dodatkowego egzemplarza skargi opatrzonego własnoręcznym podpisem albo podpisanie skargi znajdującej się w siedzibie Sądu. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący wystosował do Sądu pismo procesowe stanowiące uzupełnienie skargi oraz niepodpisaną własnoręcznie przez niego kopię skargi (k. 7-9). Wobec powyższego w ślad za Sądem I instancji uznać należy, że brak formalny nie został uzupełniony, zatem skarga podlegała odrzuceniu. Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu warto zaznaczyć, że w niniejszej sprawie irrelewantne jest to, czy kserokopia podpisu widniejąca na skardze jest zgodna z własnoręcznym podpisem skarżącego. Badaniu podlega jedynie kwestia braków formalnych skargi i ich prawidłowego uzupełnienia. W zażaleniu nie zaprzeczono natomiast, że skarga, która wpłynęła do WSA w Gliwicach, obarczona była brakiem formalnym. Ponadto, nie zaprzeczono temu, że brak formalny skargi nie został uzupełniony na wezwanie Sądu. Autor zażalenia wyraźnie stwierdził, że "w uzupełnieniu braków formalnych w zakreślonym terminie 7-dni przesłałem do Sądu kserokopię skargi wraz z prezentatą (datownikiem) potwierdzającym przyjęcie skargi" (k. 26). Skarżący nie wykazał też, że oryginał skargi złożył do Wojewody. W konsekwencji powyższego, zarzuty zawarte w zażaleniu uznać należy za niezasadne, a zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu. Zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.