II SA/Gd 727/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi D. K.-D., A. S. i R. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia 24 maja 2016 r., nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. D. K.-D., A. S. i R. S. wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy z 24 maja 2016 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu (działka nr [...]) domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucili: 1) istotne naruszenie trybu jej sporządzenia, a mianowicie: a) art. 17 pkt 1 oraz art. 17 pkt 9 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm.; dalej: u.p.z.p.) poprzez nieogłoszenie w prasie miejscowej podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu oraz wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia, b) art. 17 pkt 12 u.p.z.p. poprzez nierozpatrzenie przez Wójta złożonych uwag w trybie art. 17 pkt 11 w zw. z art. 18 ust. 1 i 2 u.p.z.p., c) art. 17 pkt 14 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieprzedstawienie przez Wójta Radzie Gminy listy nieuwzględnionych uwag oraz nierozpatrzenie przez Radę Gminy wszystkich złożonych uwag jak i nierozpatrzenie przez Radę Gminy w sposób indywidualny wszystkich uwag zgłoszonych, a także nieprawidłowe uzasadnienie nieuwzględnienia uwag oraz podjęcie uchwały o nieuwzględnieniu "uwagi" D. K.-D., pomimo faktycznego jej uwzględnienia, d) art. 17 pkt 5 u.p.z.p. poprzez niesporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego z uwzględnieniem art. 36 u.p.z.p., e) art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie u.p.z.p. poprzez nieuzgodnienie projektu planu z właściwym zarządcą drogi pomimo, iż zmiana zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego może mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, f) art. 17 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 55. ust. 1 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm.; dalej: u.i.ś.o.) poprzez niewprowadzenie zmian wynikających z uzyskanej opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 10 lipca 2015 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 22 lipca 2015 r., a także braku pisemnego uzasadnienia przyczyn nieuwzględnienia uwag tychże organów w planie zagospodarowania przestrzennego. 2) Istotne naruszenie zasad jej sporządzania, a mianowicie: a) art. 17 pkt 4 w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego pomimo nieaktualności Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy 23 czerwca 2004 r., b) art. 17 pkt 4 w zw. z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Gminy 23 czerwca 2004 r., c) art. 1 ust. 2 pkt 1 i 3 u.p.z.p. oraz art. 140 i 144 k.c. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej uchwale wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury polegające na dopuszczeniu zabudowy o gabarytach dominujących w stosunku do zabudowy historycznej, a także naruszenie prawa sąsiedzkiego postanowieniami planu. Uzasadniając posiadanie interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały wskazał pełnomocnik skarżących, że są oni właścicielami działek bezpośrednio sąsiadujących terenem objętym planem, tj. działki nr [...] (A. S. oraz R. S.) oraz nr [...] i [...] (D. K.-D.). Obszar objęty przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego wprowadza w sąsiedztwie nieruchomości skarżących zmiany w zabudowie poprzez zmianę funkcji obszaru z usługowo-mieszkalnej na przemysłowo-magazynowo-usługową, co niewątpliwie znacząco zmienia warunki zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. W niniejszej sprawie zmiana ta spowodowała, że w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących powstaje zakład przemysłowy, który w świetle poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego nie mógł powstać. Ta okoliczność wskazuje, że interesu prawnego skarżących należy poszukiwać także w przepisach dotyczących prawa własności i prawie wykonywania własności (art. 140 i 144 k.c), a także w przepisach prawa sąsiedzkiego. W niniejszej sprawie pismem z 9 września 2016 r. skarżący wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały nr [...] Rady Gminy z 24 maja 2016 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu (działka nr [...]). W piśmie z 12 października 2016 r. Rada Gminy wskazała na bezzasadność przedmiotowego wezwania. Uzasadniając zarzut 1a wskazali skarżący, że zgodnie z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Wójt ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Ponadto zgodnie z art. 17 pkt 9 u.p.z.p. powyższych czynności należy również dokonać w przypadku wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia. W niniejszej sprawie ww. ogłoszeń Wójt dokonał jedynie na stronie internetowej gminy, Biuletynie Informacji Publicznej Gminy, na stronie internetowej www.monitorurzedowy.pl oraz na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy. Wójt nie dokonał więc ogłoszeń o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu oraz wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia w prasie miejscowej. Natomiast brak dokonania ogłoszeń w prasie miejscowej w ww. zakresie powoduje nieważność uchwały nr [...] Rady Gminy z 24 maja 2016 r. W ocenie skarżących istotność naruszenia wynika z ograniczenia lokalnej społeczności możliwości składania uwag do projektu planu i pozbawienia jej wiedzy, co do możliwości uczestnictwa w publicznej dyskusji nad projektem planu. Odnośnie zarzutu 1b wskazano, że zgodnie z art. 17 pkt 12 u.p.z.p. wójt rozpatruje uwagi, o których mowa w art. 17 pkt 11 u.p.z.p., w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania. W niniejszej sprawie Wójt jako organ gminy nie rozpatrzył złożonych uwag. Natomiast brak rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego. Nie zgodzili się skarżący z Radą Gminy, iż samo podpisanie przez wójta wykazu złożonych uwag jest równoznaczne z ich rozpatrzeniem. Uwagi do planu oraz sposób ich rozpatrzenia stanowią część dokumentacji planistycznej. Natomiast w niniejszej sprawie nie doszło do rozpatrzenia przez Wójta złożonych uwag jak i do upublicznienia wyniku tego rozpatrzenia. Ponadto zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. W niniejszej sprawie z uwagi na nierozpatrzenie przez Wójta uwag Rada Gminy nie otrzymała od Wójta wniesionych uwag jak i listy nieuwzględnionych przez niego uwag. Rada Gminy nie mogła więc zapoznać się ze złożonymi uwagami. Dnia 21 kwietnia 2016 r. skarżąca D. K.-D. wniosła dziewięć uwag do przedmiotowego projektu planu zagospodarowania przestrzennego obrębu . Uwagi te zbiorczo w ww. załączniku zostały opisane jako uwaga nr 3, w której to wyszczególniono siedem uwag. Pominięto w tym przypadku uwagę dotyczącą uwzględnienia opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 22 lipca 2015 r. oraz skutków finansowych zaproponowanego projektu (uwaga nr 5 i 6 w piśmie z 21 kwietnia 2016 r.). Ponadto 22 kwietnia 2016 r. A. S. oraz R. S. wnieśli cztery uwagi do przedmiotowego projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w Załączniku nr 2 uwagi przez nich wniesione zostały zbiorczo opisane jako "Uwaga nr 2", w której to wyszczególniono trzy uwagi. Pominięto w tym przypadku uwagę dotyczącą sąsiedztwa w ocenie strategicznej (uwaga nr4 w piśmie z dnia 22 kwietnia 2016 r.). Brak rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, skutkujące - w związku z regulacją art. 28 ust. 1 u.p.z.p. - koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie przyjęcia planu miejscowego. Wywodząc zasadność zarzutu 1c wskazali skarżący, że zgodnie z art. 17 pkt 5 u.p.z.p. Wójt sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 u.p.z.p., tj. roszczeń odszkodowawczych właścicieli. Nie ma żadnych wątpliwości, iż uchwalenie planu miejscowego pociąga za sobą skutki finansowe. Zatem, aby gmina, uchwalając plan, była świadoma następstw finansowych, wymaganym załącznikiem do planu miejscowego jest również prognoza skutków finansowych uchwalenia planu. Odnośnie zarzutu 1d skarżący wskazali, że zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie u.p.z.p. wójt winien uzgodnić projekt planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu może mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. W niniejszej sprawie zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy z 24 maja 2016 r. zmieniono przeznaczenie terenu z usługowo-mieszkalnego na produkcyjno-magazynowo-usługowe, umożliwiając tym samym właścicielowi działki objętej ww. uchwałą prowadzenie działalności produkcyjnej, tj. działalności, która to z uwagi na swoją funkcję (produkcję) będzie miała wpływ na ruch drogowy jak i sama drogę - jej stan nawierzchni. Bez wątpienie niezbędne więc było w świetle ww. przepisów dokonanie uzgodnień z właściwym zarządcą drogi, czego w niniejszej sprawie nie dokonano. Formułując zarzut 1e powołali się skarżący na regulację art. 17 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 55. ust. 1 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 z późn. zm.; dalej: u.i.ś.o.), wskazując na jej naruszenie poprzez niewprowadzenie zmian wynikających z uzyskanej opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 10 lipca 2015 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 22 lipca 2015 r., a także braku pisemnego uzasadnienia przyczyn nieuwzględnienia uwag tychże organów w planie zagospodarowania przestrzennego. W opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 10 lipca 2015 r. podniesiono wiele uwag do Projektu, w tym przede wszystkim wskazano, iż grunty leśne na terenie działki o nr [...] (B 012-ZL) powinny zostać w dotychczasowym użytkowaniu. Organ ten nie miał wątpliwości, iż Projekt powinien gwarantować nietykalność tego obszaru leśnego. Równocześnie organ ten zaznaczył, iż przedmiotowy obszar leśny ma w szczególności pełnić funkcję izolacyjno-krajobrazową. Ponadto wskazano, iż w Projekcie winien być zapis informujący inwestorów o obowiązywaniu ochrony dziko występujących gatunków roślin, zwierząt i grzybów oraz ich siedlisk zgodnie z przepisami o ochronie przyrody. Nie jest to bez znaczenia gdyż na terenie działki o nr [...] (B 012-ZL) występuje wiele gatunków roślin, zwierząt i grzybów. Natomiast w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 lipca 2015 r., wskazano na potrzebę wprowadzenia zieleni izolacyjnej wokół całego terenu 1P/U i 2P/U. Równocześnie w tym miejscu pragnę wskazać, iż istniejący las na terenie działki o nr [...] (B 012-ZL) jest zielenią izolacyjną, tak więc opinia tego organu jest w pewnej zgodności z opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 10 lipca 2015 r. Należy w tym przypadku zauważyć, iż powyższe organy wskazują na konieczność pozostawienia na terenie objętym przedmiotową uchwałą istniejącej zieleni (lasu). Przechodząc do wywiedzenia zasadności zarzutów naruszenie trybu sporządzania planu wskazali skarżący, że za zarzutem 2a, że naruszony został art. 17 pkt 4 w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego pomimo nieaktualności Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy 23 czerwca 2004 r. W toku prac planistycznych sporządzono, na wniosek D. K.-D., ocenę aktualności dokumentów planistycznych oraz analizę zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy . W analizie tej stwierdzono, iż "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy uznać należy za wymagające aktualizacji". Kolejny zarzut zawarty w punkcie 2b dotyczy naruszenia art. 17 pkt 4 w zw. z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Gminy dnia 23 czerwca 2004 r.. W ocenie skarżących zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (działka nr [...]) wprowadzona uchwałą nr [...] Rady Gminy z 24 maja 2016 r. jest sprzeczna z wiążącymi ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy , które to zostało uchwalone uchwałą nr [...] Rady Gminy dnia 23 czerwca 2004 r. (dalej: Studium). Sprzeczności skarżący upatrują w tym, że w Studium (Rozdział II pkt 1.1., str. 134) ustalono podział obszaru gminy na cztery funkcje A, B, C i K. Obszar objęty zaskarżoną uchwałą dotyczy jednocześnie strefy A i K. Tylko w obszarze A i B możliwe jest lokalizowanie zakładów przemysłowych jak i usługowych niezwiązanych z turystyką. W strefie K zgodnie ze Studium (str. 135 i str. 138) priorytetem jest zachowanie ciągłości struktur przyrodniczych i ich ochrona. Równocześnie w Studium wskazano, iż gmina na tym terenie wspiera rozwój obiektów obsługujących ruch turystyczny i uatrakcyjniających pod względem rekreacyjnym ten obszar. Wskazano bezpośrednio, iż jest to teren potencjalnego rozwoju gospodarczego gminy związanego z turystyką. Z tych też powodów uznano jako politykę gminy dbałość o ład przestrzenny poprzez potrzebę uzyskania opinii gminnej komisji urbanistyczno-architektonicznej dla obiektów kubaturowych wymagających pozwolenie na budowę w szczególności zlokalizowanych poza terenem ośrodków usługowych. Równocześnie wskazano o potrzebie wspierania na tym terenie przekwalifikowania istniejących sposobów użytkowania na obsługujące ruch turystyczny. Uchwała dotyczy strefy K, sprzeczne ze Studium są zmiany mające na celu zmiany funkcji obszaru z usługowo-mieszkalnej na przemysłowo-magazynowo-usługową. Ponadto w zaskarżonej uchwale przekwalifikowano grunty leśne na nieleśne, co jest sprzeczne z priorytetem zachowania struktur przyrodniczych i ich ochrony. Zważając na zapisy Studium odnośnie strefy K, zakazano w niej lokalizowania zakładów przemysłowych, a także przekwalifikowania gruntów leśnych na nieleśne. Należy zważyć, iż zabudowa przemysłowa powoduje utratę walorów krajobrazowych jak i przyrodniczych, które winny być priorytetowo chronione na tym obszarze. Ponadto z uwagi na dbałość o ład przestrzenny w zaskarżonej uchwale zgodnie ze Studium (str. 138) winno się uwzględnić konieczność uzyskania opinii gminnej komisji urbanistyczno-architektonicznej dla obiektów kubaturowych wymagających pozwolenie na budowę w szczególności zlokalizowanych poza terenem ośrodków usługowych. Jako kolejny argument na twierdzenie o niezgodności wskazali, że zgodnie ze Studium (Rozdział II pkt 1.2., str. 136) konieczne jest właściwe kształtowanie stref ekotonowych wspólnie z Nadleśnictwem. Natomiast strefa ekotonowa, to strefa przejściowa między lasem, a innym gruntem. Uchwała dotyczy lasu (działa nr [...]), tak więc stref ekotonowych. Dlatego konieczne jest w tym przypadku ukształtowanie strefy ekotonowej wraz z Nadleśnictwem K. Dodatkowo podkreślili skarżący, że zgodnie ze Studium (Rozdział II pkt 1.2., str. 136) należy zachować maksymalne zadrzewienia na terenach istniejącej i planowanej zabudowy. Dlatego też las objęty zaskarżoną uchwałą winien się ostać jako teren biologicznie czynny. Zaznaczyli skarżący, że nie wzięto pod uwagę zakazu stosowania zabudowy o gabarytach dominujących w stosunku do zabudowy historycznej (rozdział II pkt 4.4.1., str. 154). Natomiast analiza powierzchni zabudowy działki (55%) jak i intensywności zabudowy (do 0,6) oraz jej wysokości (14 m) wskazuje, że nowy plan zagospodarowania przestrzennego pozwala na zabudowę dominującą w stosunku do zabudowy historycznej. Zakaz ten również został zawarty w rozdziale II pkt 4.4.3. str. 155 Studium, gdzie wskazano zakaz stosowania zabudowy o nadmiernych gabarytach i zabudowy obniżającej estetykę otoczenia. W bezpośrednim sąsiedztwie istnieje zabudowa mieszkaniowa, w tym historyczna, dlatego też zakaz te winien zostać uwzględniony w zaskarżonej uchwale. Ponadto pkt 10 str. 173 Studium wskazuje, że nie przewiduje się sporządzenia planów miejscowych dla obszarów w wyniku których nastąpi zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w przypadku strefy K dla obszaru mniejszego niż 20 ha (strefę K należy traktować jak strefę C). W niniejszej sprawie projekt planu przewiduje zmianę przeznaczenia gruntu mniejszego niż 5 ha, co jest niedozwolone w świetle Studium. Ostatni zarzut dotyczący trybu sporządzania planu 2c dotyczy naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 i 3 u.p.z.p. oraz art. 140 i 144 k.c. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej uchwale wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury polegające na dopuszczeniu zabudowy o gabarytach dominujących w stosunku do zabudowy historycznej, a także naruszenie prawa sąsiedzkiego postanowieniami planu. W niniejszej sprawie proponowane gabaryty zabudowy nie tworzą harmonijnej całości przy uwzględnieniu istniejącej zabudowy. Wręcz przeciwnie pozwalają one na stworzenie dużego budynku, mającego funkcję przemysłową lub magazynową pomimo faktu, iż w sąsiedztwie istnieje niska zabudowa mieszkaniowa. Uwzględniając gabaryty zaproponowane w Uchwale umożliwiono inwestorowi stworzenie największego budynku w S., który z całą pewnością będzie sprzeczny z harmonijną całością jak i estetyką okolicy. Tak więc zaskarżona uchwała w tym zakresie jest niezgodna z przepisami prawa jak i ze studium. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 140 i 144 k.c. oraz art. 6 u.p.z.p. zaznaczyli skarżący, iż uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu kształtującego wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, może pociągać za sobą konsekwencje w sferze własnościowej i w sferze uciążliwości życia na danym terenie. W ocenie skarżących można przyjąć w niniejszej sprawie, iż zaskarżony akt prawa miejscowego narusza interes prawny skarżących, znajdujący oparcie w przysługującym ich prawie własności nieruchomości, położonej w bezpośrednim sąsiedztwie z terenem objętym planem, którego zasięg został ograniczony tylko do obszaru trzech działek, przeznaczonych pod zaprojektowaną w planie, a kwestionowaną przez skarżących funkcję. W przypadku przeprowadzenia procedury planistycznej dla tak niewielkiego terenu, należącego do jednego właściciela, i w przypadku tak daleko idącej zmiany w planie sposobu jego wykorzystania i zagospodarowania w stosunku do dotychczas faktycznie na nim realizowanego, szczególnie wskazane jest dogłębne wyważenie sprzecznych interesów różnych podmiotów wspólnoty lokalnej i jednocześnie wytłumaczenie i uzasadnienie zainteresowanym wszelkich powodów przyjętych rozważań planistycznych, w tym tych wpływających na sposób wykonywania prawa własności, z zachowaniem gwarancji ochrony praw osób, których interesy pozostają w kolizji z interesem realizowanym przez organ planistyczny. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy zakwestionowała w pierwszej kolejności naruszenie interesu prawnego skarżących przez postanowienia zaskarżonej uchwały i z tego względu Rada wniosła o odrzucenie skargi. Z ostrożności procesowej Rada wniosła o oddalenie skargi przedstawiając swoja argumentację do poszczególnych zarzutów skargi. Ad 1a i 1c: W ocenie Rady zamieszczenia informacji odnośnie przystąpienia do sporządzenia planu oraz o wyłożeniu jego projektu do publicznego wzglądu na stronie monitora urzędowego stanowi wystarczającą realizację wymogu upublicznienia tych danych. Sam publikator spełnia wszelkie wymogi jakie ustawodawca stawia prasie. W zakresie zachowania wskazanych przez skarżących przepisów prawnych, Rada wyraziła przekonanie, że dochowała wszelkich form powiadomienia społeczności lokalnej o procedurze sporządzania planu miejscowego. Także forma oceny wniesionych zarzutów jest zgodna z przepisami. Ad1b: Zarzut dotyczący tego, że Wójt Gminy nie wydał zarządzenia w zakresie sposobu rozpatrzenia uwag oraz "nie upublicznił" sposobu tego rozpatrzenia uznano za niezasadny. W ocenie Rady przywołany przepis art. 17 pkt 12 "ustawy planistycznej" wcale nie nakłada takich obowiązków na organ sporządzający projekt planu miejscowego. Rada działała bowiem przy sporządzaniu skarżonego planu miejscowego według trybu obowiązującego od 2003 r. i wywiązała się wprost z przepisu art. 17 pkt 12 "ustawy planistycznej" - tj. Wójt rozpatrzył złożone uwagi, a te których nie uwzględnił przekazał do rozpatrzenia Radzie Gminy - która może wyrazić stanowisko inne niż organ wykonawczy gminy. Nie ma ustawowego obowiązku wydania zarządzenia w zakresie rozpatrywania uwag. Ad1d: W zakresie zarzutu dotyczącego braku prognozy skutków finansowych sporządzenia planu miejscowego wbrew twierdzeniom skarżących dokumentacja prac planistycznych zawiera rzeczone opracowanie. Pełni ono rolę zbliżoną do opracowania ekofizjograficznego i jest dokumentem informacyjno-analitycznym, który nie może mieć wpływu na naruszenie interesu prawnego skarżących. Ad1e: W zakresie zarzutu dotyczącego braku uzgodnienia projektu planu miejscowego z właściwym zarządcą drogi, Rada, że jeżeli obszar opracowania planu miejscowego (który sporządza wójt) graniczy z drogą gminną (której zarządcą jest także Wójt) irracjonalnym byłoby twierdzenie, że ten sam organ który przygotowuje projekt planu miejscowego mógłby sobie tegoż samego projektu nie uzgodnić. Ze względów funkcjonalnych jak też ze względu na zasady ekonomiki procesowej w adekwatnych sytuacjach projekty planów miejscowych nie są formalnie uzgadniane. Ad1f: W zakresie zarzutu braku uwzględnienia przez Wójta Gminy opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, wskazano, że pełnomocnik skarżących nie dostrzega różnicy pomiędzy formą uzgodnienia a formą opinii. Wadliwie zdaniem Rady pełnomocnik skarżących wywodzi, że RDOŚ i PPIS dokonuje w procedurze planistycznej uzgodnienia przyjmowanych rozwiązań, podczas gdy organy te jedynie wyrażają niewiążące Radę opinie. Ad 2a: Samo stwierdzenie nieaktualności Studium w oparciu o przepis art. 32 ustawy o planowaniu [...], nie eliminuje go z obrotu prawnego. Studium obowiązuje nadal i jest odpowiednio podstawą do sporządzania planów miejscowych, wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie uznała Rada zarzutu oparcia ustaleń planu o nieaktualne, nieobowiązujące Studium. Ad 2b: Ustosunkowując się do wywodów skarżących, że teren objęty planem położony jest na obszarze dwóch stref wskazała Rada, że wówczas obowiązują kierunki zagospodarowania terenu właściwe dla tych obydwu stref jednocześnie. W związku z tym na stosownym obszarze mogą być zarówno lokowane zakłady przemysłowe, jak również usługi turystyki. W tym zakresie nadmienił pełnomocnik Rady, że przedmiotowe studium pisane było na podstawie ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, stąd przyjęte rozwiązania planistyczne odbiegają od tych określanych w studiach sporządzanych na podstawie ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie oznacza to jednak, że sporządzając plany miejscowe nie można korzystać z rozwiązań przyjętych w studiach sporządzonych pod rządami przepisów "starej ustawy". AD2c: Wskazał pełnomocnik Rady na niesłuszne kwestionowanie przez skarżących możliwości sporządzenia planu dla niewielkiego obszaru. Zaprzeczyła Rada jakoby doszło do naruszenia ładu przestrzennego postanowieniami planu. W oparciu o powyższe Rada Gminy wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778), zwanej dalej u.p.z.p., stanowiącego zakres kontroli sądowej w przypadku studium i planu miejscowego, naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W doktrynie i orzecznictwie pojęcie "zasad sporządzania" wiąże się z merytorycznym opracowaniem aktu planistycznego, a więc z zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), na którą wskazuje się w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., przy czym obecnie tylko "istotne" a nie każde naruszenie zasad sporządzania planu prowadzić może do stwierdzenia nieważności uchwały w całości lub w części. Natomiast jako "istotne naruszenia trybu" rozumie się takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte rozwiązania planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzenia aktu planistycznego. Wskazać należy, że kryterium legalności uchwały rady gminy stanowi jej zgodność z prawem. Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r.,poz. 1369) - dalej jako "p.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zasadnicze i pierwszorzędne znaczenie dla zakresu rozpoznania niniejszej skargi ma weryfikacja interesu prawnego skarżących, którego naruszenie otwiera dopiero drogę do kontroli legalności kwestionowanej uchwały. Stanowiący normatywny wzorzec oceny legitymacji skargowej skarżących w niniejszej sprawie przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) - zwana dalej "u.s.g.", stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga wykazania przez stronę skarżącą, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jej własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie strony, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych dla niego następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony, natomiast podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Podkreślenia wymaga także, iż reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r.,II OSK 2105/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r., II OSK 2550/10; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., II FSK 817/14; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 listopada 2015 r., II SA/Gd 165/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga wniesiona na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma bowiem - jak podkreśla Trybunał Konstytucyjny - charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (wyrok TK z dnia 4 listopada 2003 r., SK 30/02, OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4). Strona skarżąca podnosi w skardze, że obszar objęty przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego wprowadza w sąsiedztwie nieruchomości skarżących zmiany w zabudowie poprzez zmianę funkcji obszaru z usługowo- mieszkalnej na przemysłowo-magazynowo-usługową, co znacząco zmienia warunki zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Wobec tej okoliczności wskazuje, że interes prawny skarżących wynika z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Przepis art. 140 Kodeksu cywilnego stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Natomiast zgodnie z art. 144 tej ustawy, właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Zauważyć także należy, iż na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. skarżąca A. S. świadczyła, że jej działka sąsiaduje z planem od strony północnej, przy czym prowadzi gospodarstwo ekologiczne. W tej chwili sąsiaduje z lasem, ale las ten (zgodnie z zaskarżoną uchwałą – uwaga Sądu) przeznaczony jest do wycinki, co będzie miało wpływ na prowadzenie tego gospodarstwa. W świetle powyższego zdaniem Sądu zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących w sposób dający im legitymację skargową. Niewątpliwie bowiem każda regulacja zawarta w planie miejscowym, wprowadzająca zakaz określonego wykorzystywania nieruchomości lub prowadząca w inny sposób do ograniczenia możliwości korzystania z niej, której właściciel musi się wbrew własnej woli podporządkować, prowadzi do naruszenia uprawnień właścicielskich, chronionych art. 140 Kodeksy cywilnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1667/15 – dostępny w CBOSA). Przystępując zatem do merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze Sąd stwierdza, co następuje. Podzielić należy stanowisko strony skarżącej dotyczący nieogłoszenia w prasie miejscowej podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu oraz wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia. Zgodnie z art. 17 pkt. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Stosownie natomiast do art. 17 pkt 9 u.p.z.p. wymieniony wyżej organ wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Powyższe przepisy określają wymóg publikacji w prasie miejscowej. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.) przez prasę rozumie się publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską. Kluczowe dla pojęcia "prasa miejscowa" jest natomiast lokalne znaczenie, czyli ograniczenie zasięgu przekazywania informacji za jej pomocą do terenu danej miejscowości czy też do niej i miejscowości sąsiednich. Prasa ta musi być publicznie i powszechnie dostępna. U.p.z.p. nie precyzuje wymaganego sposobu dystrybucji czy częstotliwości wydawania prasy miejscowej. Ważne jest tylko to, aby częstotliwość wydawania takiego periodyku prasowego umożliwiała zapoznanie się z treścią ww. ogłoszenia we właściwym czasie oraz miejscu. Jak wynika z akt sprawy i co stanowi okoliczność bezsporną, stosowne ogłoszenia, o których mowa w art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p. ukazały się na stronie internetowej www. monitorurzedowy.pl. Taki sposób publikacji ogłoszeń nie odpowiada w ocenie Sądu powyższym regulacjom u.p.z.p. bowiem nie jest on ograniczony do obszaru określonego jako lokalny. Jednakże wadliwość ta nie może zostać uznana jako istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skoro mieszkańcy obszaru objętego planem oraz z nim sąsiadujący mieli dostęp do informacji ogłoszonych na stronie internetowej www. monitorurzedowy.pl. Sąd nie podziela zawartego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 17 pkt 12 u.p.z.p. Zgodnie z art. 17 pkt 11 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu. Stosownie natomiast do art. 17 pkt 12 u.p.z.p. organ ten rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania. Następnie w myśl art. 17 pkt 14 tej ustawy przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. U.p.z.p. nie określa precyzyjnie w jaki sposób ma nastąpić rozstrzygnięcia wójta a następnie rady w sprawie zgłoszonych uwag. Ustawa w szczególności nie określa, czy rozstrzygnięcia te powinny dotyczyć każdej z uwag osobno, czy też możliwe jest łączne ich rozpoznanie. W przedmiotowej sprawie załącznik nr 2 do zaskarżonej uchwały zawiera w 3 pkt. syntetycznie ujęty wykaz uwag złożonych po wyłożeniu planu do publicznego wglądu wraz ze sposobem ich rozpatrzenia Okoliczność, iż w syntetycznym opisie uwag poszczególnych podmiotów pominięto argumenty powtarzające się oraz tożsame ze stanowiskiem organów opiniujących (PPIS oraz RDOŚ) nie stanowi istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem zdaniem Sądu ten zarzut skargi uznać należy za nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 pkt 5 u.p.z.p. poprzez niesporządzenie prognozy skutków finansowych podjęcia zaskarżonej uchwały zauważyć należy, iż w aktach sprawy znajduje się opracowanie Prognoza Skutków Finansowych Uchwalenia Zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Obrębu z 2015 r. opracowany przez mgr inż. J. B.. Tym samym zarzut ten jest niezasadny. Nie znalazł uznania Sądu kolejny zarzut skargi dotyczący braku uzgodnienia zmiany planu z zarządcą drogi (art. 17 pkt 6 u.p.z.p.). W konkretnej sprawie zarządcą drogi, na którą może mieć wpływ uchwalona w zaskarżonym planie zmiana zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego jest wójt . Nieracjonalne byłyby zatem jakiekolwiek uzgodnienia dokonywane przez ten organ z samym sobą. Niezasadny jest też zarzut dotyczący naruszenia 17 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 55. ust. 1 i 3 u.i.ś.o. Zgodnie z art. 55. ust. 1 u.i.ś.o. organ opracowujący projekt dokumentu, o którym mowa w art. 46 lub 47, bierze pod uwagę ustalenia zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko, opinie organów, o których mowa w art. 57 i 58, oraz rozpatruje uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Ust. 3 powyższego artykułu stanowi natomiast, że do przyjętego dokumentu załącza się pisemne podsumowanie zawierające uzasadnienie wyboru przyjętego dokumentu w odniesieniu do rozpatrywanych rozwiązań alternatywnych, a także informację, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: 1) ustalenia zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko; 2) opinie właściwych organów, o których mowa w art. 57 i 58; 3) zgłoszone uwagi i wnioski; 4) wyniki postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone; 5) propozycje dotyczące metod i częstotliwości przeprowadzania monitoringu skutków realizacji postanowień dokumentu. Powyższy przepis bez wątpienia odnosi się do tego typu dokumentów, jak miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego gminy. Z jego brzmienia wynika jednak, iż "pisemne podsumowanie" załącza się do przyjętego dokumentu, co w tym przypadku oznaczałoby, że załącza się po podjęciu uchwały przez radę gminy. Do podobnego wniosku prowadzi wykładnia ust. 4 art. 55 omawianej ustawy, z którego wynika, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta jako organ sporządzający projekt miejscowego planu "przekazuje przyjęty dokument wraz z podsumowaniem właściwym organom" (regionalny dyrektor ochrony środowiska, państwowy powiatowy inspektor sanitarny). Regionalny dyrektor ochrony środowiska jest organem administracji rządowej niezespolonej na obszarze województwa, dla którego organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (art. 123 i art. 127 ust. 3 ww. ustawy). Obowiązek przedstawienia właściwym organom pisemnego podsumowania, nie wynika z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązek ten jest bowiem realizowany dopiero w następstwie podjęcia uchwały przez Radę Gminy. Procedura planistyczna określona w u.p.z.p. kończy się przedstawieniem wojewodzie uchwały wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych (art. 20 ust. 2 u.p.z.p.) i ogłoszeniem przez wojewodę uchwały rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego w dzienniku urzędowym województwa. W tym zakresie ustawa o udostępnianiu informacji nie wprowadziła w powyższej ustawie żadnych zmian. Zaś obowiązek wystąpienia o opinię do regionalnego dyrektora ochrony środowiska(art. 17 pkt 6 lit. a) tiret trzecie u.p.z.p., nie ma nic wspólnego z obowiązkiem przekazania temu organowi pisemnego podsumowania. Poza tym są to dwie różne czynności mające miejsce na różnych etapach procedury planistycznej. Zgodzić się należy ze stanowiskiem prezentowanym w odpowiedzi na skargę, iż opinie uzyskane w trybie art. 17 pkt 6 lit. a) u.p.z.p. nie były wiążące w przedmiotowej sprawie. Stanowisko takie potwierdza ukształtowany w doktrynie i orzecznictwie pogląd dotyczący tego rodzaju formy współdziałania organów, jak również przewidziane w art. 25 ust. 2 reguły postępowania przy opiniowaniu projektów planu. Niezrozumiały jest w ocenie Sądu kolejny zarzut skargi dotyczący podjęcia zaskarżonej uchwały mimo nieaktualności Studium. Strona skarżąca nie wyjaśnia na czym polegać ma nieaktualność Studium i jaki ma ona wpływ na tryb podjęcia czy treść zaskarżonej uchwały. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący niezgodności zaskarżonej uchwały ze Studium. W toku postępowania sądowoadministracyjnego ustalono bezspornie, że obszar objęty zaskarżonym planem położony jest jednocześnie w dwóch strefach - A i K. Zgodzić się należy ze stanowiskiem zawartym w skardze, iż w strefie A możliwe jest lokalizowanie zakładów przemysłowych, natomiast w strefie K priorytetem jest zachowanie ciągłości struktur przyrodniczych i ich ochrona. Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Ustalenia studium mają moc prawną wiążącą w odniesieniu do działań organów gminy przygotowujących się do sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże okoliczność, iż obszar objęty zaskarżoną uchwałą położony jest w obu strefach (A i K) jak też i to, że przepisy Studium nie przewidują w takiej sytuacji uprzywilejowania dla kierunków zagospodarowania terenu poszczególnych stref świadczy o tym, iż w obszarze tym mogą być lokalizowane obiekty właściwe dla każdej z nich, a zatem także zakłady przemysłowe. Zasadnie zatem organ planistyczny uznał, iż zaskarżona uchwała nie narusza ustaleń studium. Niezrozumiały jest ostatni z zarzutów skargi jakoby zaskarżona uchwała nie uwzględniała wymagań ładu przestrzennego. Nieczytelność tego zarzutu wynika z faktu, iż skarżący dostrzegają w nim również naruszenie art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez ład przestrzenny rozumieć należy takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, aby osiągnąć ład przestrzenny w powyższym rozumieniu, konieczne jest uwzględnienie wszystkich uwarunkowań i wymagań w zakresie funkcjonalnym, społeczno-gospodarczym, środowiskowym, kulturowym oraz kompozycyjno-estetycznym. Zauważyć należy, iż celem zaskarżonej uchwały była zmiana funkcji objętego nią obszaru z usługowo - mieszkalnej na przemysłowo-magazynowo-usługową. Zatem oceniając pojęcie ładu przestrzennego, o którym wyżej mowa należy uwzględnić uwarunkowania funkcjonalne i społeczno-gospodarcze związane ze zmianą funkcji obszaru będącego przedmiotem zmienionego planu. A zatem dopuszczenie zabudowy o gabarytach właściwych dla funkcji przemysłowo-magazynowo-usługowej nie narusza ładu przestrzennego w rozumieniu u.p.z.p. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.