I SA/Po 301/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi BS na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oddala skargę Minister Finansów działający przez organ upoważniony – Dyrektora Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 13 października 2016 r., nr [...] pozostawił bez rozpatrzenia wniosek B. S. (dalej zwanego również skarżącym lub wnioskodawcą) o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie pierwszego z postawionych we wniosku pytań. Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji wyjaśnił, że spodziewa się nabycia tytułem darowizn od ojca i matki nieruchomości i środków pieniężnych znajdujących się na terytorium RP, akcji w spółce komandytowo-akcyjnej, udziałów w sp. z o.o., a także ogółu praw i obowiązków w spółce nieposiadającej osobowości prawnej. Darczyńcy oraz wnioskodawca posiadają obywatelstwo polskie. Również w Polsce znajduje się ich stałe miejsce pobytu. Darowizna środków pieniężnych zostanie wykonana w ten sposób, że darczyńca wpłaci środki pieniężne na rachunek bankowy wnioskodawcy. Skarżący udokumentuje zatem ich otrzymanie dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy. W przypadku zaś darowizny nieruchomości, akcji SKA lub udziałów w sp. z o.o. oraz ogółu praw i obowiązków w spółce nieposiadającej osobowości prawnej darczyńca i skarżący podpiszą stosowną umowę darowizny w wymaganej prawem formie. Wnioskodawca zgłosi również nabycie tytułem darowizny właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – co może mieć miejsce w przypadku darowizny środków pieniężnych – w terminie 6 miesięcy od spełnienia przyrzeczonego świadczenia. Wyjaśniono również, że wartość darowanych składników majątkowych w ramach jednej darowizny przekroczy [...] zł. Skarżący przewiduje, że darowizna nastąpi nie wcześniej niż 01 stycznia 2017 r. Na tle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego skarżący zwrócił się do organu z następującymi pytaniami: 1) Czy stosując do otrzymanej darowizny zwolnienie z art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 205 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.s.d.") powinien brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie tego przepisu skoro w jego ocenie spełnia on warunki zwolnienia zawarte w tym przepisie, z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego w tym ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.")? Innymi słowy czy wobec tego w opisanym zdarzeniu przyszłym otrzymane tytułem darowizny składniki majątku będą zwolnione od podatku od spadków i darowizn, o ile tylko skarżący spełni warunki z art. 4a ust. 1 u.p.s.d.? 2) Czy jeśli wnioskodawca spełnia warunki zwolnienia z art. 4a ust. 1 u.p.s.d. dla otrzymanych składników majątkowych tytułem darowizny, możliwość skorzystania z tego zwolnienia może być ograniczona w związku z uwzględnieniem przepisów art. 119a-119f O.p.? 3) Czy jeśli zdaniem organu interpretacyjnego, oceniając czy do wnioskodawcy ma zastosowanie zwolnienie z art. 4a ust. 1 u.p.s.d., należy brać pod uwagę nie tylko literalne jego brzmienie i warunki formalne w nim zawarte ale także przepisy art. 119a-119f O.p., to prawidłowe jest stanowisko, że zastosowanie zwolnienia dla otrzymanych w drodze darowizny składników majątkowych z podatku, o którym mowa w art. 4a ust. 1 u.p.s.d., stanowi przedmiot i cel tego przepisu ustawy w rozumieniu art. 119a § 1 O.p.? 4) Czy w razie potwierdzenia w pytaniach nr 1-3 stanowiska wnioskodawcy, tj. stwierdzenia, że fakt otrzymania darowizny jest zwolniony z opodatkowania, niezależnie od innych okoliczności w przepisie tym niewymienionych oraz niezależnie od treści art. 119a-119f O.p., zastosowanie się do takiej interpretacji indywidualnej skutkuje możliwością zastosowania ochrony wynikającej z art. 14k-14n O.p., w szczególności skutkuje zastosowaniem zwolnienia z zapłaty podatku oraz odsetek od zaległości podatkowych? Odnośnie pierwszego z poruszonych pytań wnioskodawca stwierdził, że dla zwolnienia z podatku omawianej darowizny, powinien on brać pod uwagę wyłącznie warunki z art. 4a ust. 1 u.p.s.d. Otrzymane składniki majątku tytułem opisanej darowizny będą zwolnione z podatku od spadków i darowizn, bowiem jedyne warunki zastosowania zwolnienia wskazano w powołanym przepisie. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący omówił warunki zastosowania zwolnienia wynikającego z przywołanego ostatnio przepisu. Ustawodawca w art. 4a ust. 1a u.p.s.d. kategorycznie przesądził, że darowizny udzielone w określonych warunkach mają być definitywnie zwolnione z podatku. W analizowanym przypadku istotne jest tylko to, czy skarżący otrzyma składniki majątkowe od określonej grupy osób i zgłosi otrzymanie składników majątkowych w terminie 6 miesięcy, a w przypadku środków pieniężnych otrzyma je m.in. na rachunek bankowy (lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym). Inne okoliczności, jak choćby powody dokonania darowizny, nie mają znaczenia. Organ wezwał następnie skarżącego do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji poprzez doprecyzowanie, do jakich konkretnie przepisów wnioskodawca odwołuje się w pytaniu nr 1. Udzielając odpowiedzi na to wezwanie wnioskodawca wskazał, że jego pytanie zmierza do ustalenia czy spełnia on warunki zwolnienia określonego w art. 4a u.p.s.d. oraz czy istnieją inne przepisy wpływające na prawa i obowiązki skarżącego jako obdarowanego. Innymi słowy w pytaniu nr 1 skarżący oczekuje odpowiedzi na pytanie czy spełnia warunki zwolnienia z podatku i czy jedyną podstawę prawną określającą warunki zwolnienia jest art. 4a u.p.s.d. Skarżący zaznaczył, że w swoim stanowisku wskazał wyraźnie, iż spełnia warunki zwolnienia z podatku i nie widzi jakichkolwiek innych przepisów prawa podatkowego w tym wśród przepisów O.p., które ograniczałyby przysługujące na podstawie tego przepisu zwolnienie, z uwagi na co niemożliwe jest ich wskazanie. Ewentualnie gdyby istniały takie inne przepisy, niedostrzeżone przez wnioskodawcę, to celem pytania nr 1 jest pozyskanie o nich wiedzy. W ocenie skarżącego nie ma on obowiązku wskazywania przepisów prawa, które znajdują zastosowanie do jego sytuacji. To nie wnioskodawca wskazuje, które dokładnie przepisy znajdują w jego sprawie zastosowanie, lecz dokonuje tego organ na podstawie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz stanowiska wnioskodawcy. W ocenie organu dokonując analizy złożonego wniosku o wydanie interpretacji wraz z jego uzupełnieniem należy wskazać, że skarżący nie uzupełnił wniosku w zakresie umożliwiającym wydanie interpretacji na skutek niewskazania przepisów, których interpretacji oczekuje. Podstawą postępowania interpretacyjnego jest przedstawiony wyczerpująco stan faktyczny/zdarzenie przyszłe oraz przepisy prawa, które w ocenie podatnika mogą mieć do niego zastosowanie. Zaniechanie przez wnioskodawcę wskazania konkretnych regulacji prawnych jest negatywną przesłanką wydania interpretacji. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zakres żądania wnioskodawcy wyznacza natomiast w szczególności: stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), stan prawny (przepisy prawa) oraz zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji. W ocenie organu to wnioskodawca winien wskazać, jakie przepisy prawa podatkowego powinny znaleźć zastosowanie w rozważanej sprawie i jaka jest ich prawidłowa interpretacja. Składający wniosek o wydanie interpretacji zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie. Wyczerpująco przedstawione stanowisko wnioskodawcy powinno polegać na wskazaniu przepisów prawa mogących stanowić podstawę dochodzonej interpretacji oraz na ocenie ich znaczenia dla przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W ocenie organu istnieje zakaz uzupełniania przez organ wydający interpretację za wnioskodawcę stanu prawnego wskazanego we wniosku, będącego jego obligatoryjną częścią. W formularzu wniosku o wydanie interpretacji wyznaczono obligatoryjne elementy tego wniosku obejmujące m.in. zaistniały stan faktyczny i wskazanie przepisów prawa będących przedmiotem interpretacji. Powołano się również na orzeczenia sądów administracyjnych potwierdzające powyższy pogląd. Organ podkreślił dodatkowo, że w wezwaniu poprosił skarżącego o potwierdzenie czy innymi przepisami prawa są przepisy art. 119a i następne O.p. Zarówno treść pierwotnego wniosku, jak i dalsze wyjaśnienia skarżącego nie dają organowi podstaw do wydania interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca nie wskazał, jakie przepisy prawa podatkowego miałyby być przedmiotem wnioskowanej interpretacji a w konsekwencji nie przedstawił oceny prawnej, jaką należałoby przyjąć w zarysowanym stanie faktycznym. Końcowo zaznaczono, że wydanie omawianego postanowienia nie powoduje utraty prawa do wystąpienia z nowym wnioskiem o wydanie interpretacji z uwzględnieniem informacji wskazanych w wezwaniu. Skarżący wniósł zażalenie na omówione powyżej postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości oraz merytoryczne rozpatrzenie złożonego wniosku. Postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 14b § 1 i § 3 O.p. – poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) mimo spełnienia wymogów określonych w art. 14b tego aktu; 2) art. 169 § 1 w zw. z art. 14h i 14g § 1 oraz 14b § 2a O.p. – poprzez zastosowanie tych przepisów do złożonego wniosku w sytuacji gdy nie istniały przesłanki do ich zastosowania. Minister Finansów działający przez organ upoważniony – Dyrektora Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji. W ocenie organu w sprawie nie doszło do naruszenia żadnego z powołanych w zażaleniu przepisów. Analiza wzoru wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zestawieniu z przepisami O.p. potwierdza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa podatkowego, które mają zostać zinterpretowane przez organ. Zgodnie zaś z art. 14g § 1 O.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. Składający wniosek o wydanie interpretacji winien wypełnić wszystkie wymogi formalne wynikające z art. 14b - art. 14h O.p. w tym m.in. wymogi dotyczące jednoznacznego wskazania przepisów prawa podatkowego tak, aby organ podatkowy mógł dokonać oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na gruncie tych norm. W przypadku wątpliwości, organ podatkowy jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w taki sposób, aby na podstawie uzyskanych informacji mógł wydać interpretację, w której udzieli jednoznacznej odpowiedzi w sprawie oceny prawnej zaprezentowanego przez wnioskodawcę stanowiska. Wyjaśniono również, że art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Z uwagi na powyższe bez wątpienia zasadnie uznano, że złożony przez skarżącego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, nie spełniał wymogów formalnych, z uwagi na co wydane zostało postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Uprzednio wezwano jednak wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez sprecyzowanie czy w ramach pytania nr 1 wnioskodawca wnosi o analizę przepisów dotyczących klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, tak jak uczyniono to w odniesieniu do pozostałych zadanych pytań. Wnioskodawca mimo wezwania nie wskazał, jakie przepisy prawa podatkowego miałyby być przedmiotem interpretacji. Przyjęcie sposobu rozumowania skarżącego sprowadzającego się do żądania wydania interpretacji pomimo istnienia braków formalnych wniosku doprowadziłoby do sytuacji, w której organ interpretacyjny musiałby dokonać interpretacji wszelkich norm prawa podatkowego, mających jakikolwiek związek z nakreślonym we wniosku stanem faktycznym. Postanowienie z dnia [...] stanowi przedmiot skargi kierowanej do WSA w Poznaniu. W skardze wnioskodawca, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – doradcę podatkowego wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca się naruszenie: 1) art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1, art. 14b § 2a oraz 14b § 3 O.p. – mające istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez utrzymanie w mocy postanowienia wydanego w I instancji, czego skutkiem jest niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o wydanie interpretacji, wymagane przez te przepisy zostały spełnione przez skarżącego a jednocześnie brak było przesłanek które stanowią podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej i odmowy wszczęcia postępowania; 2) art. 120 O.p. – mające istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez niezastosowanie tego przepisu i działanie nie na podstawie przepisów prawa. W kontekście tego zarzutu podniesiono, że organ stwierdził arbitralnie i bez wyraźnej podstawy prawnej, że wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania innych przepisów prawa podatkowego, mających zastosowanie w sprawie, niż te których zastosowanie uznał za uzasadnione skarżący; 3) art. 121 w zw. z art. 14h O.p. – mające istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem, polegającym na wzywaniu podatnika do wskazania, innych przepisów prawa podatkowego, niż te, które za znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie uznaje wnioskodawca; 4) art. 125 § 1 O.p. – mające istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez wskazanie, iż wnioskodawca powinien wskazać inne przepisy prawa podatkowego, niż te, które uznaje za znajdujące zastosowanie w sprawie, co skutkuje przedłużaniem postępowania bez żadnego uzasadnienia prawnego i występowania w sprawie faktycznej konieczności uzupełnienia takich przepisów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Rozstrzygnięcie zawisłego przed sądem sporu sprowadza się do ustalenia legalności pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że zaniechanie we wniosku o wydanie interpretacji wskazania konkretnych regulacji prawnych stanowi przesłankę negatywną jej wydania. W ocenie organu to wnioskodawcę obciąża obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa podatkowego, które mają zostać zinterpretowane przez organ. Kwestionując powyższe zapatrywania organu w skardze zarzuca się niezgodne z prawem pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji bez rozpoznania mimo uczynienia zadość wszelkim przesłanką jej wydania. Uzasadniając powyższy pogląd strona skarżąca podnosi, że obowiązkiem podmiotu ubiegającego się o wydanie interpretacji jest jedynie przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego. Rozważania co do meritum należy rozpocząć od wyjaśnienia specyfiki indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz postępowania, w ramach którego są one wydawane. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że interpretacja indywidualna jest wydawana wyłącznie na wniosek podmiotu zainteresowanego, zgodnie zaś z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z uregulowań przytoczonego przepisu wynika, że to na podmiocie występującym z wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu faktycznego lub też opisu zdarzenia przyszłego. Co jednak szczególnie istotne wnioskodawcę obciąża również obowiązek przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Dokonanie prawidłowej wykładni art. 14b § 3 O.p. wymaga ustalenia znaczenia sformułowania "ocena prawna". Zwrot "ocena" na gruncie reguł języka powszechnego oznacza opinię o czymś lub o kimś dokonaną w wyniku analizy [tak: Słownik Języka Polskiego PWN, dostęp pod adresem: sjp.pwn.pl], wyrażenie poglądu, czy dana osoba lub rzecz jest dobra czy zła, na podstawie przyjętych kryteriów [tak: Wielki Słownik Języka Polskiego, dostęp pod adresem: wsjp.pl]. Zwrot "prawo" na gruncie reguł języka powszechnego oznacza tyle co ogół przepisów i norm prawnych regulujących stosunki między ludźmi danej społeczności [tak: Słownik Języka Polskiego PWN, dostęp pod adresem: sjp.pwn.pl]. Omawiając instytucję indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego należy dodatkowo wskazać na definicję legalną przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 3 pkt 2 O.p., ilekroć w ustawie jest mowa o: przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że poprzez ocenę prawną o której mowa w art. 14b § 3 O.p. należy rozumieć opinię co do skutków które prawo podatkowe wiąże z przedstawionym przez wnioskodawcę opisem stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Z uwagi na posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "ocena prawna" opinia podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji co do skutków które prawo podatkowe wiąże z opisanym stanem faktycznym bądź zdarzeniem przyszłym musi być wyrażona na tle przepisów prawa podatkowego, wyrażających normy prawo-podatkowe stanowiące kryteria dokonywanej przez wnioskodawcę, a następie organ oceny. Uczynienie zadość wymogowi przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego przedstawionego przez podmiot występujący z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wymaga wskazania przez ten podmiot przepisów na tle których formułowana jest ocena. W przypadku niewskazania przepisów prawa podatkowego na tle których wnioskodawca dokonuje własnej oceny skutków podatkowych, oceny takiej nie sposób uznać za ocenę prawną z uwagi na jej oderwanie od przepisów prawa podatkowego, stanowiących przedmiot postępowania interpretacyjnego a zarazem kryterium oceny stanowiska wnioskodawcy. Również w orzecznictwie wskazuje się, że wyczerpująco przedstawione stanowisko wnioskodawcy powinno wskazywać przepisy prawa, mogące stanowić postawę dochodzonej interpretacji, oraz ocenę ich znaczenia dla wyczerpująco przedstawionego we wniosku stanu faktycznego [tak: wyrok NSA z dnia 14 września 2011 r., I FSK 1355/10, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Co zaś szczególnie istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia zawisłej przed sądem sprawy, zaniechanie przez stronę jasnego i nie budzącego wątpliwości wskazania przepisów prawa, o których wykładnię w kontekście danego stanu faktycznego się ubiega, uzasadnia ocenę, że wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanowiska własnego wnioskodawcy. W administracyjnym postępowaniu o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie nie obowiązuje tradycyjnie czy też obiegowo pojmowana "cywilistyczna" zasada, że strona może dać organowi stosującemu prawo tylko fakty, ten zaś daje jej prawo. Zważyć bowiem należy, że wnioskodawca obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia nie tylko stanu faktycznego, ale również odnoszącego się do niego własnego stanowiska, co w postępowaniu interpretacyjnym oznaczać może tylko dokonywaną przez stronę ocenę prawną [tak: wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2010 r., I GSK 968/09]. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżący zwrócił się do organu z pytaniem, czy stosując do otrzymanej darowizny zwolnienie z art. 4a ust. 1 u.p.s.d. powinien brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie tego przepisu skoro w jego ocenie spełnia on warunki zwolnienia zawarte w tym przepisie, z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego w tym O.p.? Innymi słowy skarżący pragnął się dowiedzieć czy w opisanym zdarzeniu przyszłym otrzymane tytułem darowizny składniki majątku będą zwolnione od podatku od spadków i darowizn, o ile tylko skarżący spełni warunki z art. 4a ust. 1 u.p.s.d. Analiza treści omawianego pytania prowadzi do wniosku, że skarżący chciał w istocie uzyskać interpretację podatkową wyłączającą zastosowanie do przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wszelkich poza art. 4a ust. 1 u.p.s.d. przepisów prawa podatkowego. Z uwagi na niewskazanie konkretnych przepisów prawa podatkowego, nieznajdujących w ocenie skarżącego zastosowania do przedstawionej we wniosku sytuacji organ interpretacyjny zasadnie wezwał do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji poprzez jednoznaczne wskazanie interpretacji jakich przepisów O.p. i u.p.s.d. domaga się skarżący. Wnioskodawca mimo wezwania nie wskazał wprost przepisów objętych zakresem jego pytania. Wbrew zarzutom skargi wydając zaskarżone postanowienie nie naruszono art. 14b § 3 O.p. Złożony przez stronę skarżącą wniosek nie spełniał zadość wymogą warunkującym możliwość wydania interpretacji. Z uwagi bowiem na nie zawarcie we wniosku o wydanie interpretacji wyczerpującej oceny prawnej zdarzenia przyszłego nie spełniono wymgów z art. 14b § 3 O.p., co zostało zasadnie stwierdzone przez organ. Za zasadne należy również uznać zastosowanie art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 O.p. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Stosownie z kolei do postanowień art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Przytoczony ostatnio przepis znajduje odpowiednie zastosowanie w toku postępowania interpretacyjnego z uwagi na postanowienia art. 14h O.p. O prawidłowości zastosowania postanowień art. 169 § 1 O.p. świadczy fakt wezwania skarżącego do uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji. Nieuzupełnienie braków wniosku uniemożliwiło – w świetle powyższych rozważań – organowi dokonanie oceny stanowiska skarżącego wykluczając tym samym możliwość wydania interpretacji indywidualnej. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. Pierwszy z powołanych ostatnio przepisów przewiduje możliwość odmowy wszczęcia postępowania, gdy tymczasem w poddanej sądowej kontroli sprawie złożony przez skarżącego wniosek o wydanie interpretacji został pozostawiony bez rozpoznania w związku z nieuzupełnieniem jego braków. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie nie narusza również postanowień art. 14b § 1 O.p., bowiem wydanie interpretacji indywidualnej jest możliwe dopiero w sytuacji wniesienia przez wnioskodawcę poprawnego wniosku czyniącego zadość wszystkim wymogą z art. 14b § 3 O.p. Za chybiony należało uznać także zarzut naruszenia art. 14b § 2a O.p. Zgodnie z tym przepisem, przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej. Przytoczony przepis nie stanowił podstawy wydania zaskarżonego postanowienia jak również poprzedzającego je postanowienia zapadłego w I instancji. Za bezzasadne należy uznać również zarzuty naruszenia reguł ogólnych postępowania, tj. zarzuty naruszenia art. 121, art. 125 § 1 oraz art. 120 O.p. Jak wynika z powyższych rozważań organ zasadnie przyjął, że wnioskodawcę obciąża obowiązek wskazania przepisów prawa na tle których dokonano przedstawionej we wniosku o wydanie interpretacji oceny prawnej skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Zajęcie przez organ opisanego stanowiska w żadnej mierze nie koliduje z wyrażoną w art. 125 § 1 O.p. zasadą szybkości i wnikliwości działania. Wezwanie przez organ skarżącego do uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji nie może być poczytywane za naruszenie wynikającej z art. 121 O.p. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Obowiązek wezwania do uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji wynika z postanowień art. 14b § 3 w zw. z art. 14h i art. 169 § 1 O.p. Stworzenie podmiotowi występującemu z wnioskiem o wydanie interpretacji możliwości uzupełnienia popełnionych uchybień stanowi przejaw prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu. Podkreślić należy, że w wystosowanym do wnioskodawcy wezwaniu prawidłowo pouczono, że nieuzupełnienie braków wniosku o wydanie interpretacji skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Za bezzasadny należy uznać również zarzut naruszenia wynikającej z art. 120 O.p. zasady legalizmu. Jak wynika bowiem z powyższych rozważań organ prawidłowo wywiódł, że z postanowień art. 14b § 3 O.p. wynika wymóg wskazania przez podmiot występujący z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej konkretnych przepisów prawa podatkowego znajdujących bądź też nie w ocenie wnioskodawcy zastosowanie w odniesieniu do przedstawionego we wniosku zdarzenia. Konkludując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie wydane w I instancji opowiada prawu. W tym stanie rzeczy skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).