II SA/Gd 234/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na postanowienie Wojewody z dnia 25 lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych oddala skargę. Postanowieniem z dnia 24 grudnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz.1409 ze zm.), Prezydent Miasta - po rozpatrzeniu wniosku A. odmówił wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisu § 14a ust. 3 rozporządzenia Ministra Spaw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. nr 74, poz. 836 ze zm.) w sprawie usytuowania na budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. S., działka nr [...], obręb [...] w G., nośników reklamowym ograniczających oświetlenie dzienne mieszkań. Organ wskazał, że Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia 21 października 2014 r. odmówił udzielenia upoważnienia na wnioskowane odstępstwo. Jednocześnie organ pouczył, że na postanowienie służy żalenie. A. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewoda, postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r., na podstawie art. 134 Kpa w związku z art. 144 Kpa, stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Ustawa ta nie przewiduje jednakże możliwości wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 Kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, naruszenie art. 127 Kpa poprzez jego niezastosowania, co pozbawiło skarżącą możliwości wniesienia środka zaskarżenia oraz naruszenie art. 142 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie, mimo iż rozstrzygnięcie organu I instancji było postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Do przepisów techniczno-budowlanych, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie oraz warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych. Z art. 9 ust. 1 wynika, że od przepisów warunków technicznych, o których mowa w art. 7, dopuszcza się odstępstwo w przypadkach szczególnie uzasadnionych, Zgodnie zaś treścią art. 9 ust. 2 prawa budowlanego właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia właściwego ministra, który ustanowił przepisy techniczno- budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Stosownie natomiast do treści art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przede wszystkim wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej postanowienie w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych wydawane na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane nie jest ani postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, ani też postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto ani w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, ani też w przepisach ustawy - Prawo budowlane, nie zostało przewidziane zażalenie na takie postanowienie. Stąd też pouczenie zawarte w postanowieniu Prezydenta Miasta było błędne. Nie ulega przy tym wątpliwości, że błędne pouczenie nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach. Podejmowane przez organ architektoniczno - budowlany rozstrzygnięcie w przedmiocie zgody na odstępstwo nie jest odrębnym aktem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Należy mieć bowiem na uwadze, że z art. 9 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane wynika, że wniosek w tym przedmiocie do ministra składa organ architektoniczno-budowlany przez wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Związane jest więc ono z postępowaniem w przedmiocie pozwolenia na budowę. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że postanowienia wydanego w przedmiocie zgody na odstępstwo nie można traktować jako merytorycznie odrębnego od postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (por. postanowienie NSA z dnia 23 grudnia 2014 r, II OSK 3249/14 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl i orzeczenia tam przywołane). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, miejsce, jakie art. 9 ustawy - Prawo budowlane zajmuje w systematyce tej ustawy, również nie świadczy o tym, że postanowienie udzielające zgodę bądź odmawiające udzielenia zgody na odstępstwo wydawane jest w odrębnym postępowaniu, niezależnym od postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wynika ono jedynie z charakteru tego przepisu jako przewidującego wyjątek od ogólnej zasady zgodności procesu inwestycyjno-budowlanego z przepisami, o których mowa w art. 7 Prawa budowlanego. W tej sytuacji zasadnie organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia na podstawie art. 134 Kpa w zw. z art. 144 Kpa. Podniesione w skardze zarzuty nie mogą więc odnieść skutku w niniejszym postępowaniu. W szczególności zaś w sprawie nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 Kpa, zaś art. 127 Kpa, dotyczący odwołania od decyzji, nie mógł mieć w ogóle zastosowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.