II GSK 873/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1059/17 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Spółki A 2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 24 października 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1059/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), uwzględnił skargę Spółki A (dalej zwanej "Skarżącą"), uchylając zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej zwanego "SKO") z [...] kwietnia 2017 r. (nr [...]) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Ponadto WSA na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ppsa zasądził od SKO na rzecz Skarżącej 7033 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 19 listopada 1992 r. pomiędzy Spółką B (dalej zwanej "Spółką B") a Wojewodą Warszawskim (będącym wówczas zarządcą dróg publicznych) została zawarta umowa o współpracy gospodarczej, której przedmiotem było zainstalowanie i eksploatacja na terenie Warszawy, w tym w pasie drogi ul. Wolskiej, m.in. konstrukcji ogłoszeniowych montowanych na istniejących masztach oświetleniowych, trakcyjnych itp. do oplakatowania dwustronnie. Umowa ta została zawarta na 15 lat od dnia jej podpisania, z możliwością przedłużenia o kolejne 10 lat. W kwietniu 2002 r. doszło do cesji praw i obowiązków wynikających ze wspomnianej umowy z Spółką B na Skarżącą, za porozumieniem Zarządu Dróg Miejskich (który z kolei przejął prawa i obowiązki po Wojewodzie Warszawskim, w imieniu nowego zarządcy dróg publicznych – Prezydenta m.st. Warszawy). Natomiast w kwietniu 2007 r. Prezydent m.st. Warszawy oświadczył Skarżącej, że wspomniana umowa nie zostanie przedłużona po upływie okresu, na który została zawarta, tj. po 19 listopada 2007 r. Zarząd Dróg Miejskich (dalej zwany "ZDM") zobowiązał jednocześnie Skarżącą do wydania wszystkich terenów w pasach dróg publicznych w stanie wolnym od jakichkolwiek urządzeń umieszczonych na tych gruntach na podstawie umowy. Podjęta następnie przez Skarżącą próba doprowadzenia do ustalenia, że umowa nie wygaśnie z dniem 19 listopada 2007 r. nie powiodła się, gdyż Sąd Arbitrażowy przy Krajowej Izbie Gospodarczej w Warszawie oddalił powództwo Skarżącej, a Sąd Okręgowy w Warszawie XX Wydział Gospodarczy oddalił skargę Skarżącej na wyrok sądu arbitrażowego. W dniach 10 maja oraz 13 lipca 2008 r. Pogotowie Drogowe ZDM przeprowadziło rutynowe kontrole pasa drogowego ul. Wolskiej, z których sporządzono protokoły oraz dokumentację fotograficzną. Stwierdzono, że we wskazanym pasie funkcjonowały reklamy w postaci dwustronnych tablic reklamowych z logo Skarżącej, o łącznej powierzchni reklamowej 4,32 m² każda, umieszczone na słupach oświetleniowych. Pismem z 30 lipca 2010 r. ZDM, działając w imieniu Prezydenta m.st. Warszawy, zawiadomił Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego ul. Wolskiej w okresie od 19 listopada 2007 r. przez umieszczenie w nim reklam w postaci dwustronnych tablic reklamowych o łącznej powierzchni reklamowej 4,32 m² każda. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania Skarżąca wniosła o umorzenie tegoż postępowania. Wyjaśniła, że wskazane nośniki reklamowe zbyła w 2007 r. na rzecz Spółki B (której następcą prawnym jest Spółka C), na dowód czego przedstawiła umowy: z 8 czerwca 2007 r. (dotyczącą zbycia 343 nośników reklamowych) oraz z 24 lipca 2007 r. (dotycząca zbycia 53 nośników reklamowych). Decyzją z [...] czerwca 2011 r. Prezydent m.st. Warszawy nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 81 648 zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. Wolskiej przez umieszczenie w nim: 1) trzech reklam w postaci dwustronnych tablic reklamowych o łącznej powierzchni reklamowej 4,32 m² każda w okresie od 20 listopada 2007 r. do 10 maja 2008 r., 2) jednej reklamy w postaci dwustronnej tablicy reklamowej o łącznej powierzchni reklamowej 4,32 m² w okresie 20 listopada 2007 r. do 13 lipca 2008 r. Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. SKO, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej zwanej "kpa") w zw. z art. 40 ust. 6 i ust. 12 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.; dalej zwanej "udp"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy. Zdaniem SKO, w sprawie udowodniono, że w terminach wskazanych w sentencji w pasie drogowym ul. Wolskiej znajdowały się cztery dwustronne tablice reklamowe należące do Skarżącej. SKO stwierdziło, że Skarżąca utraciła uprawnienie do zajmowania ww. pasa drogowego z dniem 19 listopada 2007 r., a skoro w dalszym ciągu umieszczała w tym pasie swoje urządzenia, to czyniła to bez zezwolenia. W ocenie SKO, trudno przyjąć za wiarygodne, aby na tablicach faktycznie eksploatowanych przez inny podmiot znajdowało się logo Skarżącej i to Skarżąca, a nie inny podmiot podejmowała wszelkie działania prawne z zarządcą drogi. Skarżąca złożyła do WSA skargę na decyzję SKO. Zarzuciła m.in. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 28 kpa i z art. 40 ust. 12 udp przez sprzeczne z materiałem dowodowym uznanie jej za stronę tego postępowania. WSA uwzględnił skargę. WSA stwierdził, że stroną postępowania w przedmiocie bezprawnego umieszczenia reklamy w pasie drogowym jest wyłącznie właściciel danej reklamy, który tym samym jest podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacji z organem administracji publicznej. Wobec tego WSA uznał, że jedynie właściciel reklamy będzie biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 40 ust. 12 udp. Zdaniem WSA, ZDM miał prawo nie wyrazić zgody na przedłużenie umowy zawartej z Wojewodą Warszawskim, a tym samym uprawnione było stanowisko, że po 19 listopada 2007 r. wspomniane tablice reklamowe powinny być usunięte z przedmiotowego pasa drogowego. WSA stwierdził jednak, że na mocy umowy z 8 czerwca 2007 r. Skarżąca zbyła na rzecz innego podmiotu przedmiotowe nośniki reklamowe umieszczone na latarniach znajdujących się w pasie drogowym ul. Wolskiej. W ocenie WSA, zestawienie poszczególnych dat wskazuje, że Skarżąca zajmowała pas drogowy w okresie od 2002 r. do 8 czerwca 2007 r., a po tej dacie (w związku z zawartą umową sprzedaży) w lokalizacji ul. Wolskiej nie powinno być żadnych nośników reklamowych należących faktycznie do Skarżącej. WSA stwierdził, że zgodnie z art. 75 kpa dowodem może być wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem WSA, do wyjaśnienia sprawy nie przyczyniają się zdjęcia wykonane w czasie kontroli pasa drogowego, ponieważ nie pozwalają na ustalenie nazwy ulicy, na której zostały wykonane, a zatem uniemożliwiają jednoznaczną lokalizację reklamy. Tymczasem ustalenie tego rodzaju jest istotne, albowiem w decyzji wyraźnie wskazano ul. Wolską jako miejsce, w którym Skarżąca bez zezwolenia zajmowała pas drogowy. WSA uznał, że zdjęcia te nie przesądzają również, kto jest właścicielem reklamy, gdyż tylko na niektórych z nich widać wskazane w decyzji logo Skarżącej, który to fakt mógłby ewentualnie wskazywać na właściciela reklamy. Ponadto ze zdjęcia nie można również wywieść informacji o powierzchni reklamy (co jest istotne dla obliczenia wysokości kary), ani czy nośnik jest jedno-, czy dwustronny. WSA zauważył, że w trakcie pierwszej kontroli z 10 maja 2008 r. organ szczegółowo wskazał w notatce o jakie nośniki chodzi, opisując ich położenie na ul. Wolskiej względem ulic prostopadłych do niej, natomiast opisowi temu nie przyporządkowano poszczególnych zdjęć. Z kolei opis kontroli z 13 lipca 2008 r. nie zawiera szczegółowego wskazania lokalizacji. Podczas tej kontroli sporządzono jedynie dokumentację fotograficzną tablicy reklamowej, przy czym wykonana dokumentacja fotograficzna nie została w żaden sposób opisana, co ponownie czyniło ją nieczytelną, a dopiero pismo przewodnie załączone do reklamy wskazuje na jej lokalizację na ul. Wolskiej, ale bez wskazania odcinka tej ulicy, co czyni niemożliwym umiejscowienie reklamy. Wobec tego WSA ocenił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. SKO złożyło skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania (a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku – o zmianę pkt 2. zaskarżonego wyroku przez miarkowanie wysokości zasądzonych kosztów do kwoty wpisu sądowego, tj. 1633 zł), a także o zasądzenie poniesionych kosztów postępowania, to jest kosztów wpisu od skargi kasacyjnej. SKO oświadczyło też, że zrzeka się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi SKO zarzuciło: 1) rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na braku ustalenia w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego sprawy, zaniechaniu należytego skontrolowania ustaleń faktycznych poczynionych przez SKO, odrzuceniu ustaleń poczynionych przez SKO bez wyjaśnienia przyczyny stanowiska, nieprawidłowym i niepełnym wskazaniu WSA co do dalszego toku postępowania; 2) mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 75 § 1 kpa przez arbitralne pozbawienie mocy dowodowej dowodów istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia: a) umowy sprzedaży z 8 czerwca 2007 r. zawartej pomiędzy Skarżącą a Spółką B (poprzednik prawny Spółki C), b) notatek z kontroli pasa drogowego uzupełnionych fotografiami - z 10 maja 2008 r. - 8 fotografii oraz z 13 lipca 2008 r. - 2 fotografie; 3) rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 200 i art. 206 ppsa przez brak jakiegokolwiek uzasadnienia wysokości zasądzonych kosztów oraz nierozważenie zasadności ich miarkowania w trybie art. 206 ppsa, co doprowadziło do wydania orzeczenia rażąco niesprawiedliwego. W uzasadnieniu SKO wskazało argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca (zastępowana przez adwokata) wniosła skargi kasacyjnej na rozprawie i jej oddalenie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania Spółka C wniosła o przeprowadzenie rozprawy oraz o nieuwzględnianie skargi kasacyjnej. W piśmie z 2 maja 2021 r. Skarżąca ponowiła wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W piśmie z 13 maja 2021 r. Skarżąca podtrzymała wnioski złożone w odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz przedstawiła podsumowanie swojego stanowiska w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 ppsa, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 75 § 1 kpa. Uchybienie to miało polegać na arbitralnym pozbawieniu mocy dowodowej wskazanych w zarzucie dowodów istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Zauważyć należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa stanowi podstawę prawną uchylenia aktu administracyjnego w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny innego (niż dające podstawę do wznowienia postępowania) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast z art. 75 § 1 kpa wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, przy czym w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA zasadnie uznał, że fotografia może być jednym z dowodów, o których mowa w art. 75 kpa, o ile zarejestrowany nie niej obraz przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę WSA, że fotografie dołączone do notatek z 10 maja 2008 r. i z 13 lipca 2008 r. nie przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy, ponieważ na ich podstawie nie jest możliwe zidentyfikowanie lokalizacji sfotografowanych tablic reklamowych. Na fotografiach nie uwidoczniono w szczególności numerów budynków, ani nazwy ulicy. Tego deficytu nie niweluje opis fotografii zamieszczony w notatkach. W przypadku notatki z 10 maja 2008 r. opis ten jest lakoniczny i - wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej - nie umożliwia precyzyjnego ustalenia lokalizacji tablic reklamowych. Natomiast w przypadku notatki z 13 lipca 2008 r. w ogóle nie wskazano, w którym miejscu ul. Wolskiej (o ile w ogóle na tej ulicy) zostały wykonane załączone do notatki fotografie. Ponadto ani na podstawie notatek, ani załączonych do nich fotografii nie można ustalić powierzchni tablic reklamowych. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, WSA nie pozbawił mocy dowodowej dowodu w postaci umowy sprzedaży z 8 czerwca 2007 r. zawartej pomiędzy Skarżącą a Spółką B. Okoliczność, że WSA inaczej niż SKO ocenił skutki niektórych postanowień tej umowy nie oznacza, że naruszył przez to art. 75 kpa. Autor skargi kasacyjnej zarzucił WSA naruszenie art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które miało polegać na nieustaleniu w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego sprawy, zaniechaniu należytego skontrolowania ustaleń faktycznych poczynionych przez SKO, odrzuceniu ustaleń poczynionych przez SKO bez wyjaśnienia przyczyny stanowiska, nieprawidłowym i niepełnym wskazaniu WSA co do dalszego toku postępowania. Zarzut ten jest niezasadny. W art. 141 § 4 ppsa ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Natomiast art. 7 kpa stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast art. 80 kpa stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom określonym w art. 141 § 4 ppsa. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, WSA przedstawił w uzasadnieniu wyroku stan faktyczny sprawy, zawarł stanowisko w zakresie zgromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organy administracji, a z całokształtu uzasadnienia można wywieść, jakie uchybienia organy powinny naprawić w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Co się tyczy stanowiska WSA odnośnie do umowy sprzedaży z 8 czerwca 2007 r. (w tym jej § 3, z którego wynika, że Skarżąca jest zainteresowana umieszczeniem nowych nośników reklamowych i w związku z tym będzie kontynuować postępowania dotyczące zezwolenia na zajęcia pasa drogowego w różnych lokalizacjach), to nie ulega wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że WSA odnosił się do zawartej na s. 5 decyzji SKO oceny eksploatowania tablic reklamowych po wygaśnięciu umowy o współpracy oraz prowadzenia przez Skarżącą licznej korespondencji z ZDM w zakresie możliwości dalszego eksploatowania nośników. Z uzasadnienia wyroku wynika też, dlaczego WSA zakwestionował stanowisko SKO, że reklamy w pasie drogowym umieściła Skarżąca. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, kontrola dokonana przez WSA nie naruszyła art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w sposób i w zakresie wskazanym w analizowanym zarzucie. WSA prawidłowo uznał, że w świetle postanowień umowy sprzedaży z 8 czerwca 2007 r. m.in. na ul. Wolskiej po tej dacie nie powinno być żadnych nośników reklamowych należących faktycznie do Skarżącej, a teza przeciwna musiałaby znajdować jednoznaczne potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Jak wskazano wyżej, z materiału dowodowego, na który powołały się organy (obejmującego notatki z kontroli pasa drogowego oraz fotografie załączone do notatek), nie wynika w sposób bezsporny ani lokalizacja tablic reklamowych, ani to, że za funkcjonowanie tych tablic w pasie drogowym w czasie kontroli odpowiada Skarżąca, zwłaszcza że z umowy sprzedaży z 8 czerwca 2007 r. wynika, że po tej dacie Skarżąca nie była właścicielem reklam i że - jak wskazał WSA na s. 4 uzasadnienia wyroku - nabywca był zobowiązany do usunięcia logo Skarżącej z nośników reklamowych, czego nie uczyniono. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 141 § 4 ppsa nie został przez WSA naruszony również w powiązaniu z art. 200 i art. 206 ppsa. W zaskarżonym wyroku WSA zasądził od SKO na rzecz Skarżącej 7033 zł. Uzasadniając to rozstrzygnięcie WSA prawidłowo wskazał podstawę prawną, to jest art. 200 w zw. z art. 205 ppsa. Z przywołanych przepisów wynika, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 ppsa), przy czym do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 ppsa). Odrębne przepisy, o których mowa w art. 205 ppsa, to m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia wynika, że stawkę minimalną wynagrodzenia adwokata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, oblicza się na podstawie § 2 tego rozporządzenia, czyli zależnie od wartości przedmiotu sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazana przez WSA podstawa prawna rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w zestawieniu z okolicznościami takimi jak wartość przedmiotu zaskarżenia, czy fakt zastępstwa procesowego Skarżącej przez adwokata w postępowaniu przed WSA oraz zrealizowany obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od skargi – pozwalają na kontrolę instancyjną rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu kosztów postępowania zasądzonych w zaskarżonym wyroku. W ramach analizowanego zarzutu autor skargi kasacyjnej nie zarzucił, że zasądzona kwota została nieprawidłowo obliczona. Podnosi jedynie, że WSA nie rozważył miarkowania kosztów na podstawie art. 206 ppsa, co doprowadzić miało do wydania rażąco niesprawiedliwego orzeczenia. Zgodnie z art. 206 ppsa sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Takie brzmienie przepisu wskazuje, że intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis, przy czym nie można skutecznie czynić sądowi zarzutu naruszenia art. 206 ppsa przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy sąd nie skorzystał z (fakultatywnego) uprawnienia przewidzianego w tym przepisie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11). Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądzając od SKO na rzecz Skarżącej 2700 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA. PG