IV SA/Gl 168/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. nie stwierdził u A. C. choroby zawodowej narządu słuchu, wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367, ze zm.). Organ ustalił co prawda, że podczas długoletniej pracy górniczej wymieniony pracownik był narażony na szkodliwe działanie hałasu, ale przedmiotowa choroba zawodowa nie została u niego rozpoznana przez placówki medyczne I i II stopnia z uwagi na niespełnienie kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. W odwołaniu pracownik zarzucił, że organ pominął jego wniosek dowodowy o przeprowadzenie oględzin miejsca pracy na okoliczność występowania hałasu o natężeniach powodujących u niego uszkodzenie słuchu, co uniemożliwiło należytą weryfikację stanu jego zdrowia i obronę jego praw w postępowaniu. Odwołanie rozpatrzył najpierw Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, jednak jego decyzja z dnia [...] została unieważniona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Op 41/16, w którym przesądzono, że właściwym organem odwoławczym jest Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. i że brak jest podstaw do wyłączenia tego organu od rozpoznania sprawy. Zaskarżoną decyzją ostatnio wymieniony organ w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podzielając jej ustalenia i wnioski. W szczególności wskazano na orzeczenia lekarskie obu placówek uprawnionych do diagnostyki chorób zawodowych, w których określono poziom niedosłuchu odbiorczego w obu uszach skarżącego poniżej normatywnej wielkości 45 dB, z tym że w uchu prawym 22-27 dB. Placówka II stopnia ustosunkowała się przy tym do dwóch zaświadczeń lekarskich przedłożonych przez skarżącego w postępowaniu odwoławczym uznając, że nie mogą one prowadzić do weryfikacji wydanych orzeczeń lekarskich. Organ ocenił te orzeczenia jako spójne i merytorycznie uzasadnione i w konsekwencji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił jej naruszenie art. 235¹ w zw. z art. 235² Kodeksu pracy i rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez ich niewłaściwą wykładnię i niezasadne przyjęcie, że u strony nie występują objawy choroby zawodowej. Nadto zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 78 § 1 kpa oraz § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy z pominięciem wniosku dowodowego strony a w konsekwencji błędne ustalenie braku objawów choroby zawodowej. W uzasadnieniu skargi wskazano na odrzucenie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy oraz złożonych przez niego zaświadczeń lekarskich. Ponownie powołał się też na pominięcie dowodu z oględzin miejsca pracy. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W toku postępowania sądowego skarżący przedłożył dalszą dokumentację medyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom obowiązującego prawa. Tryb postępowania w zakresie chorób zawodowych określa wskazane rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 237 § 1 Kodeksu pracy. Przewiduje ono rozpoznawanie chorób zawodowych tylko w wyznaczonych jednostkach orzeczniczych I i II stopnia. Tym samym wyłączone jest w tym względzie prowadzenie postępowania dowodowego na zasadach ogólnych procedury administracyjnej, w tym również dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Wniosek skarżącego o przeprowadzenie takiego dowodu nie mógł być więc uwzględniony. Natomiast wydane w sprawie orzeczenia lekarskie rzeczywiście nie budzą wątpliwości i zastrzeżeń i dlatego słusznie zostały przyjęte przez organy jako podstawa rozstrzygnięcia sprawy. Rozporządzenie w swoim załączniku przewiduje bowiem, że chorobę zawodową narządu słuchu musi charakteryzować ubytek słuchu wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Orzeczenia lekarskie obu placówek medycznych zawierają jedynie drobne różnice w określeniu poziomu niedosłuchu skarżącego, ale zgodnie wskazują na brak tego wymaganego normatywnie poziomu. W przypadku ucha prawego wielkość ubytku słuchu nie sięga nawet 30 dB, a zatem znacznie poniżej wartości wskazanej w rozporządzeniu. Zauważyć należy, że mimo tej jednoznaczności wyników badań organ przed wydaniem decyzji uzupełnił materiał dowodowy, uzyskując dodatkowo wyjaśnienie placówki II stopnia w odniesieniu do zaświadczeń przedłożonych przez skarżącego. Placówka ta wykazała braki w jednym z tych zaświadczeń oraz dostrzegła w drugim zaświadczeniu niepotwierdzenie wyników audiometrycznych badaniem obiektywnym. Już z tego powodu zaświadczenia te nie mogły podważyć omawianych orzeczeń lekarskich. Zarówno te zaświadczenia, jak i dalsze dokumenty złożone do akt sądowych pozostają bez wpływu na wynik sprawy także z innej przyczyny. Otóż dla choroby narządu słuchu rozporządzenie zakreśla 2-letni okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Z niezakwestionowanego ustalenia organu I instancji, wynikającego z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że skarżący pracował w takim narażeniu do 14 listopada 2013 r. (potem do zakończenia zatrudnienia urlop lub zasiłek chorobowy). Tak więc owe udokumentowane objawy, spełniające kryteria z pozycji 21 wykazu chorób zawodowych musiały wystąpić najpóźniej do 14 listopada 2015 r. Orzeczenia lekarskie kompetentnych placówek zostały sporządzone przed upływem tego terminu i nie zdiagnozowały wymaganego poziomu niedosłuchu. Natomiast materiały złożone przez skarżącego pochodzą z późniejszego okresu i także z tego powodu powoływanie się na nie jest bezskuteczne. Całkowicie chybiony okazał się w końcu zarzut dotyczący pominięcia dowodu z oględzin miejsca pracy skarżącego. Fakt istnienia narażenia zawodowego został przecież wyraźnie ustalony przez organy administracyjne, w związku z czym zbędne byłoby prowadzenie dalszego postępowania dowodowego na tą okoliczność. Ponieważ jednak do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest jeszcze jej rozpoznanie, a to nie nastąpiło, zatem wynik postępowania trafnie został zaprezentowany w zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. mr