III SA/Kr 643/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie: WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Zaskarżonym przez Z. Ś. (dalej skarżący) postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie przepisu art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie – k.p.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność zażalenia skarżącego wniesionego na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r. nr [...]. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta, w imieniu którego działał Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo z dnia 19 kwietnia 2017 r. nr [...], o treści: "w odpowiedzi na postanowienie [...] z dnia [...] 2017 r, przekazujące zażalenie Z. Ś., zam. T ul. [...] na postanowienie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] 2017 r. znak [...], informuję, iż we wskazanej dacie organ pomocy społecznej nie wydawał postanowienia". W dniu [...] 2017 r. została wydana decyzja znak [...] w sprawie zasiłku okresowego. Nie znajdując podstaw ani możliwości do zmiany decyzji, w trybie art. 133 kodeksu postępowania administracyjnego, przekazuję akta sprawy." W dniu 28 kwietnia 2017 r. do siedziby Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło zażalenie Z. Ś. "na postanowienie mops nr postanowienia [...]", w którym zawarł zarzuty natury personalnej wobec pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. nr [...] przekazało ww. zażalenie organowi pierwszej instancji celem rozpatrzenia według właściwości i nadania sprawie biegu zgodnie z art. 132 i 133 k.p.a. Prezydent Miasta w piśmie z dnia 18 maja 2017 r., skierowanym do Kolegium wskazał, że w dacie 19 kwietnia 2017 r. nie wydawał żadnego postanowienia, jedynie w dacie tej przekazał do organu odwoławczego akta sprawy o wskazanej wyżej sygnaturze w związku ze złożonym odwołaniem od decyzji z dnia [...] 2017 r. nr [...]. Odwołanie zostało rozpatrzone przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w następstwie opisane na wstępie postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia Z. Ś. "na postanowienie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] 2017 r., w którym podaje numer sprawy: [...]". W uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia Kolegium podniosło, że zażalenie przysługuje zgodnie z dyspozycją przepisu art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia, gdy Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Niedopuszczalność zażalenia może przybrać postać przedmiotową, jak i podmiotową. W niniejszej sprawie zachodzi niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych, gdyż Kodeks postepowania administracyjnego nie przewiduje zażalenia na czynność materialno – techniczną przekazania odwołania w trybie art. 133 k.p.a., a taki przedmiot miało pismo Dyrektora MOPS z dnia 19 kwietnia 2017 r., znak: [...]. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie SKO. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 119 P.p.s.a. sprawa może być bowiem rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Skoro w niniejszym przypadku na skutek skargi skarżącego kontroli Sądu zostało poddane postanowienie w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia, a więc mieszczące się w katalogu postanowień wskazanych w art. 119 pkt 3 P.p.s.a., to sprawa ta mogła być skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym z urzędu. Zaznaczyć przy tym należy, że w tym zakresie Sąd nie jest związany innymi wnioskami strony skarżącej oprócz wniosku, wskazanego w art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), stosowanym do zażaleń na podstawie przepisu art. 144 k.p.a.: organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (tu: zażalenia) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Analiza wskazanego art. 134 k.p.a. prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym ma obowiązek dokonać ustaleń, czy wniesione odwołanie bądź zażalenie jest dopuszczalne. W przypadku więc ustalenia, że na postanowienie zażalenie nie przysługuje obowiązkiem organu odwoławczego jest stwierdzenie w formie postanowienia jego niedopuszczalności, co nie pozwala na przystąpienie przez organ do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. W rozpatrywanej sprawie z taką sytuacją mieliśmy do czynienia. Analiza akt administracyjnych sprawy wykazała bowiem, że skarżący objął zakresem zażalenia z daty 28 kwietnia 2017 r. pismo Prezydenta Miasta, w imieniu którego działał Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, z dnia 19 kwietnia 2017 r. nr [...] o charakterze informacyjnym, a które dotyczyło przekazania w trybie art. 133 k.p.a. złożonego przez skarżącego środka zaskarżenia do organu drugiej instancji. Skarżący wniósł więc zażalenie na czynność materialno – techniczną, która nie została poddana na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego kontroli instancyjnej, gdyż zgodnie z przepisem art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi ( por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt IV SAB/Po 22/11, LEX nr 1155209; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wa 93/11, CBOSA; postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 169/12, LEX nr 1120619; postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Go 67/13, CBOSA.). Wobec powyższego zgodzić się należało ze stanowiskiem SKO, że w niniejszej sprawie zażalenie skarżącego było niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Prawidłowo więc SKO wydało na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienie stwierdzające niedopuszczalność tego zażalenia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji wyroku.