II SA/Wa 2085/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Kwiecińska Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. A. M. po zwolnieniu ze służby w październiku 2007 r. otrzymał sześciomiesięczną odprawę. Następnie w grudniu 2007 r., w trybie art. 155 K.p.a., został wyeliminowany z obrotu prawnego rozkaz personalny o zwolnieniu strony ze służby. Strona pełniła więc służbę do [...] stycznia 2012 r., kiedy to rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji została zwolniona ze służby na własną prośbę. Podaniem z 9 maja 2014 r. strona zwróciła się do Komendanta [...] Policji o wypłatę odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby, w kwocie nie mniejszej niż 36000 zł. Komendant Główny Policji decyzją z [...] lipca 2014 r. odmówił przyznania żądanego świadczenia. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, ograniczając żądanie do wypłaty różnicy pomiędzy kwotą odprawy ustalonej w 2007 r., a odprawy należnej przy zwolnieniu ze służby w 2012 r. Komendant Główny Policji decyzją z [...] września 2014 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. Podniósł, że odprawę można wypłacić tylko jeden raz, bowiem świadczenie to nie ma charakteru wielorazowego. Wskazał również, iż w sytuacji gdy odprawę w 2007 r. strona otrzymała w maksymalnej wysokości, tj. w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, to w chwili obecnej żądanie strony nie może zostać zrealizowane. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiodła strona, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając organowi naruszenie przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 115 ust. 1 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skarżący rozwinął ww. zarzut, podnosząc dodatkowo, że organ ograniczył się do zbadania tylko jednej z przesłanek, o jakich mowa w art. 115 ustawy o Policji, czyli do tzw. mnożnika, uchylając się od zbadania materii wysokości uposażenia zasadniczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób wyczerpujący zbadał całość sprawy. W myśl przepisu art. 115 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej, równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, zaś odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Treść wyżej powołanej normy prawnej wskazuje więc, w sposób oczywisty, iż ustawodawca odnosił się w niej do dwóch elementów rzutujących na wysokość odprawy tj.: - długości pełnienia służby, - wysokości uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Te dwa elementy organ musi więc brać pod rozwagę zarówno przy ustalaniu odprawy, jak też – po ponownym przyjęciu do służby – przy ustalaniu odprawy uzupełniającej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się bowiem pogląd, że po ponownym zwolnieniu ze służby funkcjonariusza, przysługuje mu tzw. odprawa uzupełniająca, czy też jak to określił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 marca 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 224/13 – "świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby". Z uwagi na powyższe, organ rozpoznając wniosek strony o przyznanie uzupełnienia odprawy, winien zbadać, czy w stosunku do wcześniej przyznanej odprawy, uległ zmianie któryś z dwóch wskaźników, o jakich mowa w art. 115 ust. 1 ustawy o Policji. Analiza niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że organ uchybił powyższemu obowiązkowi. W uzasadnieniu skarżonej decyzji odniósł się jedynie do elementu długości pełnienia służby, czyli do tzw. mnożnika i z faktu zastosowania przy wypłacaniu odprawy w 2007 r., mnożnika w maksymalnej wysokości wywiódł wniosek o niezasadności żądania. Nie zbadał jednakże tego, czy na dzień złożenia wniosku inicjującego niniejsze postępowanie, uległ zmianie drugi wskaźnik, o jakim mowa w art. 115 ust. 1 omawianej ustawy, tj. czy zmieniła się wysokość uposażenia otrzymywanego przez stronę na ostatnio zajmowanym stanowisku w stosunku do wysokości tego uposażenia przysługującego stronie przed wcześniejszym wypłaceniem odprawy. W sytuacji bowiem, gdy ustawodawca w komentowanym przepisie odnosił się do elementu wysokości uposażenia otrzymywanego na "ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym", to jako oczywista jawi się konkluzja, że badaniu podlega wysokość uposażenia na dzień aktualnego (ostatniego) zwalniania ze służby, a nie tego, jakie miało miejsce wcześniej. W rozumieniu przepisu art. 115 ust. 1 ustawy o Policji określenie "ostatnio zajmowane stanowisko" odnosi się do stanowiska piastowanego bezpośrednio przed złożeniem wniosku o wypłatę odprawy uzupełniającej. W świetle powyższych dywagacji uznać należało, że organ nie ustalił wyczerpująco całego stanu faktycznego i nie zbadał całości stanu faktycznego sprawy. To zaś sprawiało, że samo rozstrzygnięcie jawiło się jako przedwczesne, a nadto nie poddające się merytorycznej ocenie tutejszego Sądu. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby uwzględniając rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu, ustalić wyczerpująco stan faktyczny sprawy, a następnie, w odniesieniu do tych ustaleń, ocenić zasadność wniosku strony.