VII SA/Wa 2158/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. K. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], wydana w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych, w następującym stanie faktycznym prawnym: W dniu [...] kwietnia 2016 r. skarżący – A. K. zgłosił organowi I instancji zamiar budowy pasa wyłączenia z ruchu (dz. ew. [...] z obr. [...]), przebudowy odcinka chodnika (dz. ew. [...] z obr. [...]) oraz demontażu ekranów akustycznych na wysokości nowowybudowanego budynku usługowo-biurowego na terenie przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obr. [...]). Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: Prawo budowlane), Prezydent [...] wezwał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o decyzję Konserwatora Zabytków zezwalającą na wykonanie opisanych w zgłoszeniu robót budowlanych, z uwagi na położenie terenu inwestycji w strefie ochrony konserwatorskiej "[...] ", wpisanej do rejestru zabytków pod numerem [...] na mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 1979 r. Następnie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] (znak [...]), działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, Prezydent [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia inwestora, w części dotyczącej demontażu ekranów akustycznych. Organ I instancji wskazał, że w ww. zakresie inwestycja jest sprzeczna § 65 ust. 3 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], ustanowionego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], ze zm.), zw. dalej planem miejscowym. Przepis ten ustala nakaz realizacji ekranów akustycznych od uciążliwości komunikacyjnej trasy [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...]. Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta [...] wniósł w terminie inwestor – A.K., nie zgadzając się z ww. oceną. W opinii inwestora, przepisy planu miejscowego nie sprzeciwiają się demontażowi ekranów akustycznych, ponieważ należy je stosować w zgodzie z ich logiczną wykładnią i celami dla ochrony których zostały ustanowione. Zdaniem inwestora, rolę ekranów może obecnie pełnić budynek powstały przy ul. [...] na działce ew. nr [...], którego kubatura zapewnia, lepszą ochronę przed hałasem dalej położonych części kwartału niż istniejące ekrany. Do odwołania inwestor załączył opinię rzeczoznawcy. Niezależnie od powyższego odwołujący się podał, że w dniu [...] października 2013 r. uzyskał wydaną przez Prezydenta [...] decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, której integralnym załącznikiem był projekt architektoniczno-budowlany. Z projektu tego jednoznacznie wynikało zaś, że inwestor planuje likwidację istniejących ekranów akustycznych celem m. in. umożliwienia dojścia i dostępu do planowanego budynku oraz, że planowany budynek spełni rolę ekranu akustycznego, dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej położonej w głębi, w sposób bardziej efektywny niż istniejące ekrany, położone u podstaw wału ulicy [...]. Po rozpatrzeniu tego odwołania, Wojewoda [...] wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, iż obowiązkiem organu administracji jest kompleksowe zbadanie zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych, wraz z dołączonymi do niego dokumentami, celem dokonania oceny, czy planowane roboty budowlane mogą być legalnie prowadzone w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania. Wskazał przy tym na treść art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego (w brzmieniu aktualnym na datę wniesienia zgłoszenia). Stwierdził następnie, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczy robót budowlanych polegających na budowie pasa wyłączenia z ruchu (dz. ew. [...] z obr. [...]), przebudowy odcinka chodnika (dz. ew. [...] z obr. [...]) oraz demontażu ekranów akustycznych na wysokości nowowybudowanego budynku usługowo-biurowego na terenie przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obr. [...]). Zaskarżoną decyzją sprzeciw został wniesiony jedynie wobec robót budowlanych, polegających na demontażu ekranów akustycznych od strony [...]. W pozostałym zakresie należy uznać, że nastąpił skutek, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, tj. upłynął termin do zgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ. Dlatego w niniejszym postępowaniu odwoławczym kontroli podlegała jedynie zasadność wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru demontażu ekranów akustycznych. Zauważył, że Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. (znak [...]), wezwał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o decyzję Konserwatora Zabytków zezwalającą na wykonanie opisanych w zgłoszeniu robót budowlanych. Zaskarżona decyzja została wydana przed upływem terminu wyznaczonego w ww. postanowieniu. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji po wydaniu tego postanowienia dostrzegł sprzeczność zgłoszonych robót budowlanych z planem miejscowym i uznał, że decyzja wojewódzkiego konserwatora zabytków nie jest potrzebna, ponieważ jej efektem nie byłoby konwalidowanie sprzeczności inwestycji z planem miejscowym. Powyższe rozumowanie, jak stwierdził Wojewoda [...], należy uznać za prawidłowe. Niecelowe jest bowiem, zdaniem tego organu, zobowiązywanie inwestora do uzyskiwania ww. dokumentu, jeżeli inwestycja, w zgłoszonym kształcie, jest niezgodna z planem miejscowym, co jest przesłanką do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Dodał, że jeżeli powyższe uznać za naruszenie przepisów o postępowaniu, to nie miało ono wpływu na rozstrzygnięcie i jest zgodne z zasadą ekonomii procesowej oraz zasadą szybkości postępowania, wyrażoną w art. 12 k.p.a. Następnie, Wojewoda [...] podał, że zgodnie z § 65 ust. 3 pkt 2 planu miejscowego, dla obszaru [...], na którym znajduje się przedmiotowa inwestycja, plan miejscowy "ustala nakaz realizacji ekranów akustycznych od uciążliwości komunikacyjnej Trasy [...] na odc. ul. [...] - ul. [...] ", natomiast § 65 ust. 2 pkt 3 ustala "wymóg realizacji ekranów akustycznych w l.r. trasy [...] ". Skrót "l.r." należy rozumieć jako linie rozgraniczające. Ponadto § 30 pkt 2 lit. b planu miejscowego "ustala zasadę lokalizacji ekranów akustycznych w liniach rozgraniczających tras [...] i [...] na odcinkach wzdłuż istniejących funkcji chronionych (zabud. wielorodzinna, usługi oświaty, zdrowia i opieki społecznej)''. Trasa [...], zgodnie z rysunkiem planu i § 32 planu, obejmuje przede wszystkim [...], w tym odcinek sąsiadujący z obszarem [...]. Zgodnie z opinią akustyczną rzeczoznawcy, załączoną do odwołania, projektowany budynek, na podstawie pozwolenia na budowę w odrębnej procedurze, jako wyższy od istniejących ekranów, zapewni skuteczniejsze ekranowanie akustyczne od nich - "(...) pod warunkiem, że ekran zostanie uzupełniony łącznikiem-ekranem akustycznym usytuowanym na terenie inwestora - oznaczonym kolorem zielonym na załączonym rysunku - o tej samej wysokości i strukturze konstrukcyjnej co istniejący ekran akustyczny. Ten łącznik jest niezbędny w celu wyeliminowania bardzo uciążliwych impulsów akustycznych, jakie generowałyby się w pozostawionej przerwie między istniejącym ekranem a bryłą nowego budynku. Przedmiotowe zgłoszenie nie obejmuje budowy tego łącznika. Wniosek inwestora oraz przedłożona dokumentacja projektowa przewiduje wyłącznie demontaż ekranów, dlatego efekt inwestycji byłby niezgodny z wnioskami przedłożonej przez inwestora opinii akustycznej. Jeżeli inwestor twierdzi, że cel planu miejscowego, tj. ochrona przed uciążliwościami akustycznymi związanymi z [...], zostanie osiągnięta poprzez budowę łącznika przewidzianego w ww. opinii akustycznej, a wniosek nie obejmuje jego budowy, to argumentacja inwestora jest sama w sobie niespójna i błędna. Przechodząc dalej, Wojewoda [...] ponownie zauważył, że § 65 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego jednoznacznie ustala wymóg realizacji ekranów akustycznych w liniach rozgraniczających trasy [...]. Tymczasem, budynek mający zastąpić te ekrany jest oddalony od tej linii i znajduje się na działce ew. nr 3. Organ I instancji słusznie więc stwierdził niezgodność przedmiotowej inwestycji z planem miejscowym, ponieważ jej efektem będzie usunięcie istniejących ekranów z linii rozgraniczającej trasy [...], wbrew przytoczonym ustaleniom planu miejscowego. Organ odwoławczy dodał, że gdyby plan miejscowy w sposób bardziej ogólny postulował zapewnienie terenom na wschód od [...] odpowiednich warunków akustycznych, być może rozwiązania zaproponowane w opinii akustycznej, załączonej do odwołania, byłyby prawidłowe. Skoro jednak plan miejscowy w § 65 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 szczegółowo uregulował sposób ochrony tych terenów przed hałasem, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może pominąć tych uregulowań powołując się na logikę i cele ochrony, o których mówi inwestor. Byłaby to w istocie wykładnia per non est, tj. interpretowanie przepisów prawnych tak, by pewne ich fragmenty okazały się zbędne, co zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie jest dopuszczalne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2015 r., III SA/Wa 3499/14, nieprawomocny, i przywołane tam orzecznictwo). Warto też podkreślić, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie bada się legalności, ani tym bardziej sensowności ustaleń planu miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., II OSK 2342/10). W świetle powyższego, jak stwierdził Wojewoda [...], przesłanka art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego została spełniona i sprzeciw został wniesiony zasadnie, w oparciu o prawidłową podstawę prawną. Skargę do Sądu na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] wniósł A. K.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonym decyzjom zarzucił: 1. naruszenie mającego istotny wpływ na wynik sprawy prawa materialnego, tj.: § 65 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] zatwierdzonego uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] października 2006 r. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą stwierdzeniem istnienia bezwzględnego nakazu zachowania istniejących na gruncie ekranów akustycznych w sytuacji, gdy ekrany zostały usytuowane sprzecznie z postanowieniami ww. planu miejscowego a na skutek wybudowania budynku przy ul. [...], spełniającego rolę zabudowania ekranizującego, znacznie obniżył się poziom hałasu związany z Trasą [...], czyniąc bezzasadnym istnienie ekranów akustycznych - co uzasadnia ich demontaż; § 7 ust. 1 pkt 23, § 30 ust. 2 pkt b oraz § 126 planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] zatwierdzonego uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] października 2006 r. poprzez ich pominięcie, art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest możliwe z uwagi na naruszenie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy do ww. naruszenia nie doszło ponieważ plan miejscowy nie przewiduje usytuowania ekranów akustycznych na odcinku na którym miałyby podlegać demontażowi, jak również dlatego, że na skutek powstania nowego budynku przy ul. [...] nastąpiła poprawa warunków akustycznych i zniwelowanie uciążliwości związanej z hałasem komunikacyjnym którego istnienie uzasadniało obowiązek postawienia ekranów akustycznych. 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącego oraz nie ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, co miało wpływ na wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, iż w sprawie nie doszło do bezzasadnego zgłoszenia sprzeciwu, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy zaskarżanej decyzji w sytuacji, gdy uchybienia organu miały istotny wpływu na wynik sprawy, co winno skutkować uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia robót budowlanych polegających na demontażu ekranów akustycznych na wysokości nowowybudowanego budynku usługowo-biurowego przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obr. [...]) w W.. Podstawę materialnoprawną tych decyzji stanowił art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Stosując ten przepis organy obu instancji wskazały na niezgodność zamierzenia obejmującego likwidację ekranów akustycznych z § 65 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], ustanowionego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], ze zm.). Poza sporem pozostaje, iż w przypadku zgłoszenia obejmującego roboty naruszające przepisy, w tym prawa miejscowego, organ architektoniczno-budowlany winien w przewidzianym do tego terminie zareagować wnosząc sprzeciw. Przy czym, w każdej sprawie wniesienie sprzeciwu (m. in. z tego powodu, i na podstawie cyt. powyżej art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego), winno być poprzedzone wyczerpującymi ustaleniami stanu faktycznego, a tego w niniejszej sprawie zabrakło. Pomimo zarzutów sformułowanych w odwołaniu do decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., wskazujących na kwestie niewyjaśnione w sprawie a mogące mieć znaczenie prawne, braki w tym zakresie nie zostały uzupełnione także na etapie postępowania odwoławczego. Z tej też przyczyny, Sąd uznał, iż sprawa nie została należycie rozpatrzona, to zaś skutkować musiało uwzględnieniem skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozwijając powyższe Sąd zauważa, iż w odwołaniu od decyzji organu I instancji inwestor – A. K. wskazał na dwie kwestie, a tylko jedna z nich została rozważona przez Wojewodę. Po pierwsze zwrócił uwagę na fakt wybudowania nowego budynku przy ul. [...] znacząco zmieniającego warunki akustyczne obszaru, co winno być uwzględnione przy interpretacji zapisów ww. planu miejscowego; po drugie - wskazał na to, iż w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę dla ww. budynku przy ul. [...], przewidziano likwidację istniejących ekranów akustycznych celem m. in. umożliwienia dojścia i dostępu do planowanego budynku. W projekcie tym, jak podniesiono dalej w odwołaniu, zaproponowano likwidację ekranów akustycznych, zlokalizowanych bezpośrednio wzdłuż zachodniej i północno-zachodniej granicy działki inwestycyjnej m. in. celem uzyskania zarówno drogi pożarowej, jak i otwarcia ekspozycji na projektowany budynek. Zgodnie z projektem drogę pożarową stanowić miały otaczające projektowany obiekt ulice: od zachodu – ul. [...], od północy – ul. [...]. "Umożliwienie tak zlokalizowanej drogi pożarowej wiązało się z demontażem ekranów akustycznych". Nadto, odwołujący się podał, że pismem z dnia [...] września 2011 r. sygn. [...] Zarząd Dróg Miejskich uzgodnił zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego ul. [...] polegającą na budowie budynku biurowego wraz z likwidacją ekranów akustycznych w miejscu planowanej inwestycji. Powyższe okoliczności (nawiązujące przede wszystkim do zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącego nowopowstałego budynku przy ul. [...]), nie zostały w żaden sposób przez organ odwoławczy zweryfikowane. Wojewoda [...] nie poczynił żadnych ustaleń w ww. zakresie, nie wyjaśnił tym samym, czy przywołana przez inwestora w tej kwestii argumentacja ma jakiekolwiek znaczenie, a w efekcie - wpływ na końcowy wynik postępowania. Stąd też w pełni rację ma skarżący podnosząc, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów procesowych z uwagi na brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie odniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, nadto - nie ustalenie wszystkich okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Zważyć przy tym trzeba, iż sprzeciw wniesiony w niniejszej sprawie dotyczy zgłoszenia obejmującego demontaż ekranów akustycznych usytuowanych w liniach rozgraniczających ul. [...] i częściowo ul. [...] (tj. na skręcie w ul. [...]), na wysokości ww. inwestycji obejmującej budowę budynku biurowo-usługowego. Wyjaśnienie ww. kwestii, co mogło mieć miejsce tylko poprzez uzupełnienie postępowania dowodowego i włączenie do akt projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę dla budynku zaprojekowanego przy ul. [...], jest więc -zdaniem Sądu- istotne. Bez tego bowiem nie sposób wykluczyć, że roboty polegające na demontażu ekranów akustycznych zostały zaakceptowane przez organ architektoniczno-budowlany innym, wcześniejszym rozstrzygnięciem (ostatecznym i pozostającym w obrocie prawnym). W takiej zaś sytuacji stosowanie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w stosunku do ww. zamierzenia należałoby uznać za wadliwe. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, iż rację ma skarżący podnosząc, że istniejące ekrany akustyczne objęte dokonanym zgłoszeniem (v. projekt budowlany załączony do zgłoszenia – sytuacja zagospodarowania działki), znajdują się w części w miejscu nie przewidzianym w ww. planie miejscowym. Przy czym, z § 65 ust. 2 pkt 3 planu wynika wymóg realizacji ekranów akustycznych w liniach rozgraniczających trasy [...]. Nadto, w § 65 ust. 3 pkt 2 plan miejscowy ustala nakaz realizacji ekranów akustycznych od uciążliwości komunikacyjnej trasy [...] na odc. ul. [...] – ul. [...]. Jednocześnie, § 126 przewiduje dla [...] (odcinek: [...] – [...] [...]), ekrany akustyczne zgodnie z rysunkiem planu. Ten zaś na przedmiotowym w sprawie odcinku [...] (od ul. [...] do ul. [...]) wskazuje lokalizację orientacyjną ekranów akustycznych, co istotne - tylko w l. r. ul. [...] pomiędzy ul. [...] a ul. [...]; nie przewiduje natomiast ekranów na skręcie w ul. [...]. Zgodnie zaś z dokumentacją przedłożoną w sprawie, takie ekrany w tym miejscu zostały wykonane, a jako kolidujące z nowopowstałym budynkiem przy ul. [...], zostały również objęte przedmiotowym w sprawie zgłoszeniem i przewidziane do likwidacji. W ocenie Sądu, i ten aspekt sprawy winien być przez organ odwoławczy dostrzeżony i rozważony, a tego także w tej sprawie zabrakło, na co słusznie wskazano w skardze. Organ II instancji orzekając w sprawie nie wziął bowiem pod uwagę § 7 oraz § 126 planu miejscowego, w konsekwencji - części graficznej tego planu wskazującej w tym przypadku na orientacyjne położenie ekranów akustycznych, która nie obejmuje ul. [...] (tj. skrętu w tę ulicę). Nie sposób zaś zgodzić się z organem, aby demontaż ekranów akustycznych na odcinku, na którym takich ekranów nie przewidziano w planie, był niezgodny z ustaleniami § 65 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 planu i uzasadniał zastosowanie w sprawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Z tych też powodów Sąd uznał, iż skarga jest zasadna, a sprawa winna być ponownie rozpatrzenia przez organ II instancji. Jednocześnie Sąd stwierdza, że pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. W szczególności Sąd uznał, iż w okolicznościach sprawy nie sposób przyjąć, aby nowowybudowany budynek przy ul. [...] mógł pełnić funkcję ekranu przed uciążliwościami [...] (wypełniając tym samym nakazy w tym zakresie zawarte w planie miejscowym), a wobec tego – aby w takiej sytuacji możliwe było usunięcie istniejących w l. r. [...] ekranów akustycznych. W tej kwestii, zdaniem Sądu, organ II instancji prawidłowo wskazał, że skoro ww. budynek nie znajduje się w "l. r." [...] (co zaś pozostaje bezsporne), to nie może stanowić o wypełnieniu § 65 ust. 2 pkt 3 planu (wprowadzającego wymóg realizacji ekranów w l. r. trasy [...] – wskazując nie tylko na konieczność wykonania ekranów, ale też na ich lokalizację); nadto – bez wykonania tzw. łącznika, o którym mowa w opinii załączonej przez skarżącego do odwołania, wskazany budynek nie stanowi ochrony przed hałasem, a robót związanych z wykonaniem takiego łącznika przedmiotowym zgłoszeniem nie objęto. Z tych też przyczyn ww. argumenty skarżącego nie mogły odnieść zamierzonego skutku, niemniej pozostałe podniesione w skardze – wskazują na konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Prowadząc postępowanie Wojewoda [...] winien więc wziąć pod uwagę powyższe uwagi Sądu, w efekcie – uzupełnić akta sprawy o decyzję Prezydenta m[...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] (przywołaną w odwołaniu a dotyczącą pozwolenia na budowę budynku przy ul. [...]w W.) oraz zatwierdzony nią projekt budowlany, w celu zweryfikowania zakresu inwestycji objętej tym rozstrzygnięciem. Winien także ponownie orzekając w sprawie i stosując przepisy prawa miejscowego, wziąć pod uwagę nie tylko część opisową planu miejscowego, tj. § 65, lecz również § 7 i 126 tego planu, a także jego część graficzną. W konsekwencji, winien jeszcze raz ocenić, czy demontaż ekranów akustycznych przewidziany w dokumentacji załączonej do zgłoszenia jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego. W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Orzekając o kosztach Sąd uwzględnił wniosek zawarty w skardze, wysokość uiszczonego wpisu oraz koszty zastępstwa procesowego, te ostatnie – stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Sąd wziął pod uwagę także uiszczoną opłatę skarbową od udzielonego przez skarżącego pełnomocnictwa przyjmując tym samym, iż koszty zastępstwa procesowego w sprawie wyniosły 497 zł.