II SA/Wr 149/17

Dnia 26 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Protokolant Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi, dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz parkingu dla samochodów osobowych oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta Powiatu W. działając na podstawie art. 151 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego odmówił we wznowionym postępowaniu A. M. uchylenia decyzji własnej z dnia [...] z [...] r. Nr [...] udzielającej W. J. pozwolenia na budowę jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi, dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz parkingu dla samochodów osobowych wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr [...], [...], [...] w miejscowości K., obręb ewidencyjny [...], gmina Ż. z powodu braku podstaw do jej uchylenia określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Uzasadniając decyzję organ orzekający wyjaśnił, że w dniu 29 czerwca 2016 r. A. M. – powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa – wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. Nr [...], powyżej opisaną. Motywując żądanie weryfikacyjne wnioskodawca wskazał, że: 1) działki nr [...], [...] i [...] są działkami położonymi w sąsiedztwie działki [...], będącej własnością wnioskodawcy, w związku z czym decyzje administracyjne wydawane dla tych nieruchomości dotyczą jego interesu prawnego, 2) decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę ogranicza zdobyte przez wnioskodawcę uprawnienia i korzyści związane z korzystaniem z prawa własności w postaci korzystania z nieruchomości w sposób niezakłócony, 3) zakres oddziaływań inwestycji uznać należy za znaczny, z uwagi na fakt, iż nieruchomości w bliskim i dalszym sąsiedztwie przeznaczone są wyłącznie pod zabudowę zagrodową, 4) realizacja tej inwestycji spowoduje nie tylko ograniczenie uprawnień wnioskodawcy z tytułu prawa własności, ale także znaczne utrudnienia w korzystaniu z tej nieruchomości. Starosta Powiatu W. podał następnie, że po stwierdzeniu w toku czynności wstępnych dopuszczalności wniosku, postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wznowił postępowanie w opisanej we wniosku sprawie, a następnie dokonał ponownie oceny w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania obiektów wskazanych we wniosku o pozwolenie na budowę, a poprzez to dotyczącej również kręgu osób uprawnionych do dysponowania legitymacją procesową strony w postępowaniu zakończonym udzieleniem pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ orzekający wskazał – przywołując przepisy art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu, przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, w tym zabudowy. Starosta Powiatu W. wyjaśnił też w uzasadnieniu, że w judykaturze administracyjnej wypracowane zostało jednoznaczne stanowisko, zgodne z którym w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę właściciel sąsiedniej nieruchomości winien wskazać konkretny przepis prawa materialnego, przewidujący w skonkretyzowanym stanie faktycznym danej sprawy ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Ponadto opisał parametry i wskaźniki określone dla przedmiotowej zabudowy w decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] r. Nr [...] o warunkach zabudowy, wskazując, że w postępowaniu zakończonym tą decyzją A. M. również nie uczestniczył w charakterze strony. Podkreślił przy tym, że organ administracji architektoniczno-budowlanej udzielający pozwolenia na budowę jest związany ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto – stosownie do przepisu art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 tej ustawy. W tym kontekście Starosta Powiatu W. wskazał, że stronami w postępowaniu związanym z wydaniem przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę byli, poza inwestorem, właściciele działek bezpośrednio graniczących z terenem objętym inwestycją, tj. działek o numerach nr [...], [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...]. Działka należąca do wnioskodawcy nie graniczy bezpośrednio z terenem objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę, gdyż jest oddzielona od tego obszaru drogą gminną - ulicą [...] - stanowiącą działkę nr [...] i nie jest nawet skierowana w stronę granicy działki nr [...], gdyż jest przesunięta w kierunku południowym względem działek nr [...], [...] i [...], obr. ewid. [...], objętych kwestionowanym pozwoleniem na budowę. Inwestycja objęta kwestionowanym pozwoleniem na budowę została także uzgodniona w zakresie obsługi komunikacyjnej z właściwym zarządcą drogi gminnej - tj. działki nr [...], a Wójt Gminy Ż., jako zarządca tej drogi, wyraził zgodę, na zjazd z tej drogi na działkę inwestora. Zgodnie z informacją zawartą na projekcie zagospodarowania terenu (str. 64 projektu budowlanego), ww. zjazd z drogi gminnej nr [...], będzie przedmiotem odrębnego wniosku i opracowania. Poza tym, w odległości 6 metrów od obu linii rozgraniczających tę drogę zostały wyznaczone nieprzekraczalne linie zabudowy, zarówno dla terenu przedmiotowej inwestycji, jak i dla zabudowy na działkach po przeciwnej stronie drogi, czyli tej należącej do A. M. Oznacza to, że działka należąca do A. M. leży poza obszarem oddziaływania przedmiotowych budynków, bo potencjalna minimalna odległość między ścianami budynków na obu tych terenach, będzie bezspornie gwarantowała spełnienie obowiązujących warunków technicznych, określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zarówno w zakresie ochrony p.poż (§§ 271-273), jak i w zakresie zapewnienia właściwego nasłonecznienia pomieszczeń i dostępu do nich światła dziennego (§§ 13 i 60). Potwierdza to rysunek projektu zagospodarowania terenu oraz zawarta w projekcie budowlanym analiza nasłonecznienia i zacieniania, z której wynika, że budynek – oznaczony w projekcie budowlanym cyfrą "4" – usytuowany najbliżej nieruchomości A. M. – nie będzie w ogóle zacieniał tej działki. Brak jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...], spowodowanych wydanym pozwoleniem na budowę, dowodzi, że wnioskodawca posiada tylko interes faktyczny, a nie prawny, związany z kwestionowaną decyzją, wobec tego nie przysługiwał mu przymiot strony postępowania zakończonego decyzją Starosty Powiatu W. nr [...] z dnia [...] r. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez A. M. W odwołaniu działający jego imieniem pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, powołując się jednocześnie na przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy oraz art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego. Zarzuty odwołania zostały omówione w jego uzasadnieniu. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w szczegółowy sposób opisał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Następnie przedstawił ustawowe warunki wznowienia postępowania jako nadzwyczajnego trybu weryfikacji orzeczeń administracyjnych i wyjaśnił, że oceny co do tego, czy wnioskodawca jest stroną postępowania o udzielenie przedmiotowego pozwolenia na budowę należy dokonać przez pryzmat przepisów regulujących kwestię interesu prawnego w postępowaniu o takim przedmiocie. Wojewoda D. wskazał przy tym – tak jak organ pierwszej instancji – na przepisy art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił sposób, w jaki przeprowadzona została ocena posiadania przez A. M. przymiotu strony w badanym postępowaniu. Na wstępie wyjaśnił, że z dokonanych ustaleń wynika, iż wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w K., którą tworzą dwie działki oznaczone numerami [...] i [...] i dla której prowadzone jest przez Sąd Rejonowy [...] IV Wydział Ksiąg Wieczystych jedna księga wieczysta, przy czym działka o numerze [...] to fragment byłego rowu melioracyjnego, stanowiący wąski pasek gruntu otoczony ze wszystkich stron terenem działki o numerze [...]. Organ orzekający wskazał też, że teren inwestycji to działki oznaczone numerami: [...], [...] i [...] i graniczy od strony północnej i zachodniej z gminną działką drogową o numerze 187 dr, która od strony południowo-zachodniej pasem o szerokości ok. 4 m oddziela narożnik działki stanowiącej własność wnioskodawcy od terenu inwestycji. W ocenie Wojewody D. takie wzajemne usytuowanie terenu inwestycji i działki numer [...], pozbawione bezpośredniego sąsiedztwa powoduje brak konieczności uwzględniania w odniesieniu do wskazanej działki norm odległościowych, wynikających z § 12 powoływanego wcześniej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu wymagana była natomiast analiza usytuowania projektowanych obiektów, które są budynkami z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi wobec innych obiektów w kontekście zapisów § 13 powołanego rozporządzenia, regulującego kwestię naturalnego oświetlenia takich pomieszczeń i ich przesłaniania. Taka szczegółowa analiza została przez organ odwoławczy przeprowadzona i przedstawiona w uzasadnieniu, a wynika z niej, że lokalizacja planowanych budynków nie będzie miała żadnego wpływu na naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zarówno, w domu będącym w budowie, czy potencjalnych obiektach, które powstałyby na terenie działki nr [...]. Organ orzekający wyjaśnił też, że podobnie przedstawia się kwestia tzw. nasłonecznienia, regulowana przepisami, zawartymi w § 60 powoływanego rozporządzenia biorąc pod uwagę orientację względem stron świata oraz znaczną odległość pomiędzy budynkami (ok. 55 m – pomiar z mapy), należy stwierdzić, że planowane zamierzenie inwestycyjne w żaden sposób nie będzie wpływało na czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w dniach równonocy w budynku wnioskodawcy, a zatem w takim zakresie projektowania inwestycja także nie będzie oddziaływać na omawianą nieruchomość. Następnie organ odwoławczy podał – powołując się na projekt zagospodarowania terenu, że od strony zachodniej zaprojektowano parking na 78 miejsc postojowych w odległości od ok. 2,5 m do ok. 7 m od granicy działki nr [...] (pomiar z mapy). Z § 19 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia wynika, że w przypadku planowania lokalizacji na danym terenie w ilości powyżej 60 stanowisk postojowych, istnieje wymóg zachowania min. 20 m odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. W sytuacji, gdy najbliższy fragment tego parkingu będzie zlokalizowany w odległości ok. 35 m od najbliższego narożnika działki nr [...], to obszar oddziaływania projektowanych, wydzielonych miejsc postojowych nie będzie obejmował nieruchomości wnioskodawcy, a zatem nie można w tym przypadku mówić o oddziaływaniu na tę nieruchomość. W uzasadnieniu Wojewoda D. odniósł się także do przepisów odrębnych, o których mowa w art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane i wyjaśnił, że teren inwestycji nie jest objęty ustaleniami aktu prawa miejscowego czyli obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast rozważenia wymagały przepisy dotyczące ochrony środowiska, jako ewentualna podstawa dla stwierdzenia oddziaływania zamierzonej inwestycji na nieruchomość wnioskodawcy. Przedstawiając ocenę dokonaną w tym zakresie organ orzekający stwierdził, że planowana inwestycja, która obejmuje zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy 9,277,06 m² - 0,927706 ha, nie należy do przedsięwzięć mogących w znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity: z 2016 r. poz. 71). Inwestycja ta posiada powierzchnię zabudowy większą niż 0,5 ha, ale nie jest położona na obszarze objętym formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, a jednocześnie powierzchnia ta jest mniejsza niż 2 ha, co powoduje, że inwestycja nie będzie zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 pkt 53 lit b rozporządzenia), a co mogłoby wymagać oceny oddziaływania na środowisko, na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm.). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że planowany charakter zabudowy, jako zabudowy mieszkaniowo-usługowej, nie generuje takich wielkości oddziaływań: hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych, promieniowania elektromagnetycznego, zanieczyszczenia powietrza, gleby i wody, które regulowane byłby przepisami, dotyczącymi ochrony środowiska. Ponadto - odnosząc się do argumentacji zawartej we wniosku o wznowienie postępowania i w odwołaniu – organ wskazał, że źródłem interesu prawnego w sprawie nie mogą być immisje pośrednie (np. hałas), bowiem fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Natomiast uwzględniając powoływane przez wnioskodawcę przepisy art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego Wojewoda D. wyjaśnił, że realizacja inwestycji zgodnie z koncepcją przedstawioną w projekcie budowlanym nie uniemożliwia realizacji prawa własności A. M. i dochodzenia roszczeń w stosownej procedurze przed sądem powszechnym. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii, wyprowadzenie interesu prawnego wnioskodawcy z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, organ zwrócił uwagę na treść tego przepisu z którego wynika, że obiekty budowlane wraz ze związanymi z nimi urządzeniami budowlanymi należy - biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania - projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Organ wskazał, że planowana inwestycja nie odbiera i z nie utrudnia wnioskodawcy dostępu do drogi publicznej. Inwestycja objęta kwestionowanym pozwoleniem na budowę nie obejmuje gminnej działki drogowej nr [...] oraz zjazdów (odrębne opracowanie), a dostęp nieruchomości wnioskodawcy do drogi publicznej odbywał się będzie na dotychczasowych zasadach - poprzez ul. [...] (działka nr [...]) do ul. [...]. Wojewoda D. podkreślił przy tym – odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie każde spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić, jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy a pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich, winno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno – budowlanymi. Zdaniem organu orzekającego przeprowadzona przy badaniu obszaru oddziaływania inwestycji analiza pod względem techniczno - budowlanym oraz analiza na podstawie innych przepisów, prowadzi do wniosku, że przedmiotowa inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości, których władającym jest A. M., a ponadto nie utrudni dotychczasowego korzystania z tych nieruchomości. Analiza materiału dowodowego nie daje żadnych podstaw do uznania, że w sprawie naruszone zostały uzasadnione interesy osób trzecich, w tym interesy wnioskodawcy. W zakończeniu uzasadnienia Wojewoda D. stwierdził, że nieruchomość wnioskodawcy, obejmująca działkę nr [...] i nr [...] w K. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, objętej przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie oznacza to, że A. M. nie jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę, a tym samym nie jest stroną w postępowaniu wznowieniowym, zatem w rozpatrywanej sprawie nie istnieje wskazywana przyczyna wznowienia, określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, co uprawniało do odmowy uchylenia kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował A. M. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi, działający imieniem A. M., pełnomocnik zaskarżając decyzję organu odwoławczego w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy: – art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Starosty Powiatu W. nr [...] z dnia [...], usytuowanie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Starosty Powiatu W. nr [...] podczas gdy okoliczności sprawy i z zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazują na konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wskazanej wyżej decyzji. oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a to: – art. 28 ust. 2, art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że działka nr [...], której właścicielem jest Skarżący nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w postaci jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi, dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz parkingu dla samochodów osobowych wraz z zagospodarowaniem terenu, na dz. Nr [...], [...] i [...] w miejscowości K., obr. ewid. [...], gm. [...], pomimo, że granicę obu działek dzieli jedynie droga o szerokości 3 metrów. Powołując się na przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. A i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pełnomocnik skarżącego wniósł: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu W. nr [...] z dnia [...] roku, odmawiającej uchylenia decyzji Starosty Powiatu W. nr [...] z dnia [...] roku, którą udzielono Panu W. J. pozwolenia na budowę jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi, dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz parkingu dla samochodów osobowych wraz z zagospodarowaniem terenu, na dz. Nr [...], [...] i [...] w miejscowości K., obr. ewid. [...], gm. [...], 2. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedstawiona została szczegółowa argumentacja, stanowiąca rozwinięcie zarzutów sformułowanych w skardze. Pełnomocnik skarżącego wskazał w niej ponownie, że wnioskodawca wyprowadza swój interes prawny z przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego. Ponadto zwrócił uwagę, że do przepisów odrębnych, uwzględnionych w art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane należą przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, co powoduje – w warunkach tej sprawy, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, o którym mowa w art. 28 ust. 2 wskazanej powyżej ustawy powinien być rozpatrywany z wykorzystaniem granic obszaru analizowanego, wyznaczonego na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na potrzeby ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji czyli jej cech i funkcji. Pełnomocnik A. M. podkreślił przy tym – odwołując się do poglądów judykatury administracyjnej, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy zawsze określać w sposób indywidualny z uwzględnieniem okoliczności i warunków konkretnej sprawy. Z uzasadnienia skargi wynika również, że w ocenie pełnomocnika skarżącego organy orzekające w postępowaniu instancyjnym odmawiając skarżącemu przymiotu strony ograniczyły się do rozważenia skutków zabudowy mieszkalnej, przy czym w obszarze oddziaływania uwzględniono tylko niezabudowane działki, natomiast nie zanalizowały skutków zrealizowania zabudowy usługowej, jaka została przewidziana w parterze budynku mieszkalnego. Ponadto – jak wskazał pełnomocnik – poza zakresem dokonywanej przez organy oceny pozostało oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na nieruchomość skarżącego wynikająca ze znacznego ograniczenia w trakcie budowy dojazdu do tej nieruchomości, spowodowanego koniecznością wykorzystania ciężkiego sprzętu budowlanego i gromadzenia na drodze materiałów budowlanych. Zdaniem pełnomocnika ograniczenia w dostępie do nieruchomości skarżącego będą istniały również po zrealizowaniu inwestycji ze względu na przyjęty w projekcie zbyt niski wskaźnik miejsc postojowych w odniesieniu do mieszkania, czego konsekwencją będzie prawdopodobne parkowania przy drodze, stanowiącej działkę numer [...], stanowiącej jednocześnie drogę przeciwpożarową i dojazdową do nieruchomości skarżącego, a jednocześnie istnienie budynków wielorodzinnych i parkingu spowoduje wzmożony hałas oraz zanieczyszczenie powietrza, które niekorzystnie wpłyną na nieruchomość skarżącego. Ponadto pełnomocnik skarżącego motywując zarzuty i wnioski skargi wskazał, że zachowanie normowanych odległości obiektu projektowanego od istniejących lub przewidywanych nie oznacza braku oddziaływania, o którym mowa w przepisie art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Wyjaśnił również, że zrealizowanie przedmiotowej inwestycji, w zakresie której przewidziano 96 mieszkań, 396 mieszkańców i 2 lokale usługowe, spowoduje generowanie hałasu, naruszenie zasad współżycia społecznego, zakłócone ponad przeciętną miarę korzystanie z nieruchomości przez skarżącego oraz sprzeczność z dotychczasowym sposobem zagospodarowania obszaru, przeznaczonego pod zabudowę zagrodową lub jednorodzinną. W ocenie pełnomocnika doprowadzi też do degradacji analizowanego obszaru, który przestanie pełnić funkcję mieszkaniową i rekreacyjną. W dalszej części uzasadnienia skargi zamieszczona została argumentacja kwestionująca zgodność zatwierdzonego projektu budowlanego, obejmującego przedmiotową inwestycję ze wskaźnikami i parametrami zabudowy i zagospodarowania terenu określonymi w decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] r. Nr [...] o warunkach zabudowy, wydanej dla przedmiotowej inwestycji oraz zgodność z przepisami ustawy – Prawo budowlane, w tym przede wszystkim z art. 28 ust. 2, art. 32 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 2 tej ustawy oraz przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 6 marca 2017 r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 19 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uwzględnienie skargi, natomiast pełnomocnik uczestnika postępowania W. J. wniósł o oddalenie skargi w całości. Pełnomocnicy stron w swoich wypowiedziach powołali argumenty zmierzające do wykazania zasadności zgłoszonych wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Z 2017 r. poz. 1369), z którego wynika, że Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podjęte zostały z uwzględnieniem przepisów regulujących jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikowania orzeczeń administracyjnych tj. wznowienia postępowania. Tryb ten umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia administracyjnego dotkniętego kwalifikowaną wadą o charakterze formalnym, a jego skuteczność uzależniona jest od wykazania zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w sposób taksatywny w przepisie art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., typowanej przez podmiot, który inicjuje czynności procesowe. Ustalenie tej okoliczności następuje w toku postępowania, którego przeprowadzenie musi być poprzedzone postanowieniem o wznowieniu postępowania wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Inicjatywę w zakresie wszczęcia postępowania wznowieniowego ustawodawca - generalnie - przyznał organowi, który orzekał w sprawie oraz stronie postępowania, czyli podmiotowi legitymowanemu wg kryteriów wskazanych w art. 28 k.p.a. Zgodnie z poglądami doktryny uprawnienie do złożenia podania o wznowienie postępowania ma zatem każda jednostka, która twierdzi, że decyzja wydana w postępowaniu jurysdykcyjnym (zwykłym) dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, niezależnie od tego, czy umożliwiono jej uczestniczenie w tym postępowaniu w charakterze strony, czy też nie (por. B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, Warszawa 2006; M. Szubiakowski, M. Wierzbowski, A. Witkowska: Postępowanie administracyjne - ogólne, podatkowe, i egzekucyjne, Warszawa 1996). Zważyć też należy – co stanowczo jest podkreślane w doktrynie i orzecznictwie, a co organy właściwe instancyjnie uwzględniły w podejmowanych czynnościach procesowych, że w przypadku wskazywania we wniosku o wznowienie postępowania jako podstawy żądania weryfikacyjnego przesłanki określonej w przepisie art. 145 § 1 pkt 4, kwestie z tym związane muszą być ocenione w postępowaniu merytorycznym, następującym po wydaniu postanowienia w trybie art. 149 § 1 kpa. Z tej racji obowiązuje w postępowaniu wznowieniowym subiektywna koncepcja legitymacji procesowej strony, bowiem gwarancja, jaką dla uprawnień procesowych strony ustawodawca skonstruował poprzez przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa wymaga, aby zasadność zarzutu naruszenia w tym zakresie prawa oceniać wyłącznie w postępowaniu prowadzonym zgodnie z zasadami przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Istotne też jest, że przyjęcie w postępowaniu wznowieniowym subiektywnej koncepcji legitymacji procesowej nie oznacza w konsekwencji dowolnego przyznawania statusu strony postępowania administracyjnego, prowadzonego w konkretnej (indywidualnej) sprawie administracyjnej, bowiem status taki zawsze wynikać musi z obowiązujących przepisów prawa materialnego. Teoretyczna różnica bowiem pomiędzy tą, a obiektywną koncepcją legitymacji procesowej strony sprowadza się wyłącznie do momentu, w którym właściwy organ orzeka o istnieniu interesu prawnego lub obowiązku o jakich mowa w art. 28 kpa lub w przepisach szczególnych. Według koncepcji obiektywnej właściwy organ jest do tego uprawniony przed wszczęciem postępowania w sprawie, a według koncepcji subiektywnej po jego przeprowadzeniu. W rozpoznawanej sprawie żądanie weryfikacyjne wniesione przez A. M. w dniu [...] r., wyprowadzone z treści art. 145 § 1 pkt 4 kpa odnosiło się do postępowania przeprowadzonego przez Starostę Powiatu W. i zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] r. Nr [...] udzielającą W. J. pozwolenia na budowę jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi, dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz parkingu dla samochodów osobowych wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach oznaczonych numerami: [...], [...] i [...] w miejscowości K., obręb ewidencyjny [...], gmina [...]. W powołanym we wniosku wznowieniowym przepisie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, ustawodawca jako jedną z przesłanek uprawniających do dokonania nadzwyczajnej weryfikacji ostatecznej decyzji, uwzględnił sytuację, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu tą decyzją zakończonym. Wskazanie przez wnioskodawcę takiej podstawy żądania obligowało właściwy organ, będący adresatem wniosku wznowieniowego do przeprowadzenia postępowania – po uprzednim stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia i podjęcia postanowienia w trybie art. 149 § 1 kpa – mającego na celu ustalenie, czy podmiot wnioskujący był uprawniony do uczestniczenia w zakończonym postępowaniu w charakterze strony i w sposób niezgodny z prawem został gwarantowanego ustawowo udziału w tym postępowaniu pozbawiony. Wobec przedmiotu sprawy objętej wnioskiem weryfikacyjnym A. M. postępowanie w opisywanym powyżej zakresie należało prowadzić stosując przepis art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, który w sposób szczególny – w relacji do art. 28 kpa – określa kryteria kwalifikowania jednostki jako stronę postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę. W myśl przywoływanego już w uzasadnieniu przepisu art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. To ostatnie pojęcie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w przepisie art. 3 pkt 20 powoływanej ustawy, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, w tym zabudowy. Te uwarunkowania prawne zostały uwzględnione przez organy w postępowaniu instancyjnym, a Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania przyjętej przez nie oceny. Zdaniem Sądu organy obu instancji, a przede wszystkim Wojewoda D. z należytą starannością i w sposób wszechstronny rozważyły prawdopodobieństwo oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość wnioskodawcy w sposób, o którym mowa w przywoływanym powyżej przepisie art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane i prawidłowo uznały, że takie oddziaływanie nie zaistnieje. Sąd podziela też ocenę organów właściwych instancyjnie, dokonaną w kontekście art. 5 ust. 1 pkt 9 powoływanej ustawy i uznających, że zamierzona inwestycja po jej zrealizowaniu zapewni wymagane ustawowo poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej oraz nie będzie ingerować w chronione dobra. Wyjaśnić przy tym należy, że Sąd w toku dokonywanych w sprawie czynności ocenych uwzględnił i aprobował stanowisko prezentowane w judykaturze administracyjnej, zgodnie z którym dla przyznania danemu podmiotowi statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie jest konieczne stwierdzenie naruszającego prawo oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość tego podmiotu, ale wystarczające jest uznanie, że możliwe jest potencjalne oddziaływanie w sposób określony ustawowo, nawet jeśli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wszystkie wymagania, wynikające z ustawy i przepisów techniczno-budowlanych. Istotne też jest, że wbrew sugestiom pełnomocnika skarżącego obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, nie może być postrzegany poprzez granice obszaru analizowanego wyznaczonego na potrzeby postępowania zmierzającego do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (np. wyrok NSA z 19 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1759/16). Cele wyznaczania obu obszarów są całkowicie odmienne. Obszar analizowany wyznaczony jest wyłącznie w celu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy z poszanowaniem zasady dobrego sąsiedztwa, natomiast obszar oddziaływania zamierzonego obiektu wyznaczony jest dla zagwarantowania ochrony i uprawnień procesowych podmiotom, dysponującym określonym prawem do nieruchomości w zagospodarowaniu, w tym zabudowie których zamierzony obiekt wprowadza ograniczenie. Różnorodność materii w jakich oba obszary są wykorzystywane eliminuje – zdaniem Sądu – możliwość ich utożsamiania, zamiennego traktowania czy wspólnego posługiwania się nimi na poszczególnych etapach procedury inwestycyjnej. Z materiału sprawy i niekwestionowanych ustaleń organów orzekających w postępowaniu instancyjnym wynika, że nieruchomość skarżącego, którą stanowią działki oznaczone numerami [...] i [...] (fragment byłego rowu melioracyjnego w formie wąskiego paska gruntu) nie graniczy z terenem inwestycji tj. działkami o numerach: [...], [...] i [...]. Brak bezpośredniego sąsiedztwa nieruchomości skarżącego i działek zamierzonego zainwestowania – jak prawidłowo wskazały organy orzekające – wyłącza powinność rozważania możliwości oddziaływania planowanych obiektów na nieruchomość skarżącego w warunkach § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oznacza to jednocześnie, że istniejące usytuowanie terenu inwestycji i przewidziana w projekcie lokalizacja poszczególnych obiektów nie wprowadzi żadnego ograniczenia w sposobie zagospodarowania, w tym zabudowie nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Takich ograniczeń nie spowoduje również konieczność dostosowania zamierzenia inwestycyjnego do wymagań określonych w § 13 rozporządzenia powyżej powołanego. Rozważając kwestię uregulowaną w tym przepisie, dotyczącą zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt Wojewoda D. wyczerpująco zanalizował rozwiązania projektowe, miejsce posadowienia obiektów wchodzących w skład zamierzonej inwestycji ich parametry wysokościowe, odległości od położonego najbliżej terenu zainwestowania narożnika działki oznaczonej numerem [...], przy uwzględnieniu szerokości działki drogowej numer [...] oddzielającej obie nieruchomości. Materiał sprawy uprawnia również do stwierdzenia, że zamierzona inwestycja nie wprowadza też żadnych ograniczeń określonych w przepisie art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane w zakresie spełnienia wymagań wynikających z przepisu § 60 powoływanego rozporządzenia technicznego, w którym prawodawca nakazał zapewnienie m.in. pokojom mieszkalnym podanego czasu nasłonecznienia w dniach równonocy. W uznaniu Sądu taką samą ocenę przyjąć należy w odniesieniu do zastosowanego w zatwierdzonym projekcie budowlanym rozwiązania dotyczącego wydzielonych miejsc postojowych, w tym ich ilości oraz usytuowania względem granic działki i okien budynku mieszkalnego. Ponadto zastosowanie się projektanta do wymagań gwarantujących ochronę przeciwpożarową stosownie do przepisów rozdziału 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także zapewnienie poprzez działkę drogową nr [...] drogi pożarowej, powodują, że również w tej sferze nie zaistniało wobec nieruchomości skarżącego żadne ograniczenie w swobodzie inwestorskiej. Ograniczenia wskazane przez ustawodawcę nie wynikają także – zdaniem Sądu – z przepisów ustawy o ochronie przyrody, ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które należałoby stosować w związku z realizacją przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Argumentację przedstawioną w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd bezwzględnie akceptuje. Ograniczeń takich – jak zasadnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda D. – nie można kojarzyć również z immisjami pośrednimi, które zawsze stanowią kategorię subiektywnych odczuć zainteresowanego podmiotu i nie podlegają reglamentacji ustawowej. Zdaniem Sądu materiał sprawy wskazuje, że legitymacji procesowej wnioskodawcy w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie można skonstruować na przepisach art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego, powoływanych przez pełnomocnika. Prawidłowo przeprowadzone przez organy administracyjne postępowanie wyjaśniające wykazało, że działania inwestora związane z zamierzeniem budowlanym nie są sprzeczne z przepisem art. 144 kodeksu cywilnego i nie ingerują w sposób wykonywania prawa własności przez skarżącego ani nie ograniczają zakresu jego poszczególnych uprawnień. Ponadto wbrew zarzutom zawartym w skardze ograniczeń kwalifikowanych w myśl art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane nie będzie też powodować zabudowa usługowa, zlokalizowana w parterze jednego z budynków mieszkalnych w formie dwóch lokali usługowych, nieokreślonych rodzajowo. Rozważając możliwość spowodowania ograniczeń, o jakich mowa w powołanym przepisie w kontekście art. 28 ust. 2 ustawy ( Prawo budowlane uwzględnia się ( stosownie do treści powołanych przepisów ( obiekt budowlany (obiekty budowlane jako elementy zamierzenia inwestycyjnego), a nie jego część. Istotne w ocenie dokonywanej w tym zakresie są parametry i cechy obiektu budowlanego oraz jego usytuowanie względem sąsiednich nieruchomości, które nie podlegają wyodrębnieniu. Unormowanych w art. 3 pkt 20 powoływanej ustawy ograniczeń nie można również wyprowadzać ( jak twierdzi pełnomocnik skarżącego ( z ewentualnych utrudnień o charakterze tymczasowym (przejściowym), jakie wynikać mogą z prowadzenia budowy, w tym konieczności dostarczania materiałów budowlanych, używania maszyn i ciężkiego sprzętu budowlanego. Nie mają one charakteru trwałego ani nie ograniczają możliwości zagospodarowania sąsiedniej nieruchomości, w tym jej zabudowy. Nie pozbawiają tej działki drogowej numer [...] funkcji drogi przeciwpożarowej, a obowiązkiem inwestora jest zapewnienie jej przepustowości i dostępności. Ograniczeń wymaganych dla uzyskania przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie można wiązać również z zarzutami naruszenia zasad współżycia społecznego, sprzeczności zamierzonej inwestycji z dotychczasowym zagospodarowaniem obszaru i zdegradowania jego rekreacyjno-mieszkaniowej funkcji. Żadna z tych okoliczności nie jest uwzględniona w przepisie prawa, który mógłby stanowić podstawę dla uznania interesu prawnego jednostki w rozumieniu przepisu art. 28 kpa i pośrednio art. 28 ust. 2 ustawy ( Prawo budowlane. Należy też zwrócić uwagę, że za ograniczenia określone w art. 3 pkt 20 ustawy ( Prawo budowlane jako wyznacznik statusu strony w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę, nie mogą być uznane ani dyskomfort, indywidualnie traktowany i wynikający w ogóle z istnienia w sąsiedztwie zabudowy np. mieszkaniowej, ani też zewnętrzne przejawy funkcjonowania zbiorowej społeczności tj. wzmożony hałas. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia w postępowaniu orzekającym przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1-3 ustawy – Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazać należy, że wobec odmowy uznania A. M. za stronę postępowania w opisywanej wcześniej sprawie niedopuszczalne było ocenienie w postępowaniu odwoławczym prawidłowości udzielonego W. J. pozwolenia na budowę. Możliwość kwestionowania decyzji w postępowaniu zwyczajnym poprzez wykorzystanie odwołania jest zastrzeżone dla strony postępowania, czyli podmiotu spełniającego kryteria określone w przepisie art. 28 kpa i przepisach szczególnych. Działanie organu odwoławczego na zasadzie oficjalności, którego przejawem jest również rozpatrzenie odwołania pochodzącego od nieuprawnionego podmiotu ma znamiona rażącego naruszenia prawa. Mając na względzie przedstawione wcześniej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, na budowę której udzielone zostało pozwolenie kwestionowane przedmiotowym wnioskiem wznowieniowym, co oznacza, że A. M. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu prowadzonym przez Starostę Powiatu W., zakończonym wydaniem tego pozwolenia, a w konsekwencji obliguje do stwierdzenia, że nie zaistniała w sprawie przesłanka określona w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W obowiązujących warunkach prawnych wobec takich ustaleń organy właściwe instancyjnie prawidłowo orzekły o odmowie uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, objętej żądaniem weryfikacyjnym zawartym we wniosku skierowanym przez A. M. do Starosty Powiatu W. w dniu 29 czerwca 2016 r. Stwierdzając w tych okolicznościach brak podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny – stosownie do przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.