VII SA/Wa 1125/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki ( spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 r. sprawy ze skargi "[...]" S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją znak [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołań "[...]" S.A. w [...] reprezentowanej przez E. S., I. W., M. W., M. M., B. K., A. P. oraz M. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.2013r., znak: [...]; stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].08.2002r., nr [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "[...]" sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego B2 z zespołem garaży G2 w zespole budynków mieszkalno - garażowych - III etap realizacji na działce nr ew. [...], przy ul. [...] w [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].12.2003r., znak: [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję GINB wyjaśnił, że ww. decyzją Wojewoda [...] stwierdził na wniosek A. J. nieważność opisanej powyżej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Od powyższej decyzji Wojewody [...] "[...]" S.A. w [...] oraz wyżej wskazane osoby złożyli odwołania do GINB. GINB, po wyjaśnieniu istoty postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz istoty rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. podkreślił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższy przepis jest jasny w swej treści i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Decyzja o warunkach zabudowy determinuje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, bowiem ta wydawana jest w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Pozwolenie na budowę nie może więc zmieniać ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...]; o pozwoleniu na budowę została poprzedzona wydaniem decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...]; ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowę 7 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami na działce przy ul. [...] w [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2002 r., znak: [...]; nadając jej brzmienie "dla budowy 5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami wraz z przyłączami. Obiekty o łącznej powierzchni zabudowy ok. 2.318,0 m2, kubaturze ok. 21.470 nr oraz ok. 60 mieszkaniach i ok. 52 miejsc parkingowych". Powyższe ustalenie ilości miejsc postojowych było więc odmienne od wynikającego z pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy (tj. 1,2 stanowiska na 1 mieszkanie - na terenie własnej działki). Ponadto, w/w decyzją ustalono linię zabudowy - min. 10 m od granicy działki wzdłuż ulicy, maksymalną wysokość budynku - 3 kondygnacje w tym poddasze użytkowe, dach symetryczny, kalenicowy. Jak wynika natomiast z projektu budowlanego spornej inwestycji projektowany budynek B2 nie przekracza ustalonej linii zabudowy (projekt zagospodarowania terenu). W budynku B2 o kubaturze 4640 nr i powierzchni zabudowy 591,4 m2 o dachu symetrycznym i kalenicowym zaplanowano 10 mieszkań. Z opisu technicznego sporządzonego dla całej inwestycji (tj. 5 budynków) wynika, że dla mieszkańców projektowanego osiedla przewidziano 51 miejsc postojowych w garażach, a w sumie na działce inwestycyjnej mają znajdować się 73 miejsca parkingowe (opis techniczny- str. 1). Z uwagi na powyższe należało uznać, że kontrolowane pozwolenie na budowę nie narusza warunków zabudowy, dotyczących liczby miejsc parkingowych. Jak wynikało z projektu budowlanego inwestycji (rys. 10) dla planowanego budynku przewidziano 4 kondygnacje (w tym poddasze użytkowe) i "antresolę" dla mieszkań znajdujących się na czwartych kondygnacjach. Zgodnie z § 3 pkt. 14 obowiązującego w dacie wydania weryfikowanego pozwolenia na budowę rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r., nr 15, poz. 140 z późn. zm.) przez liczbę kondygnacji rozumie się liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych. Pomieszczenia oznaczone w projekcie budowlanym jako antresole nie wypełniają definicji antresoli zawartej w § 3 pkt. 19 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zgodnie z którym przez antresolę należy przez to rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona - z uwagi na fakt, że zostały ona przegrodzone ścianami od strony wewnętrznej. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r., obowiązujące w dniu wydania weryfikowanego rozstrzygnięcia. nie zawierało definicji antresoli. Odnosząc się do kwestii zaprojektowania przedmiotowego budynku jako 4 kondygnacyjnego, podczas gdy w/w decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2001r. dopuszczała maksymalnie 3 kondygnacje, GINB wskazał, że jest to odstępstwo od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego poprzez dodanie jednej kondygnacji. Organ administracji publicznej orzekający o pozwoleniu na budowę, jest bezwzględnie związany warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie może od tych warunków odstąpić. W sytuacji nie respektowania tychże warunków zabudowy w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, stanowi to do rażące naruszenie przepisów prawa miejscowego, ale także art. 35 ust, 1 pkt. 1 lit. b Pr. bud. Decyzja Prezydenta [...] została wydana z oczywistym i niewątpliwym naruszeniem przepisu bezwzględnie obowiązującego, które wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Odnosząc się do zarzutu podnoszonego w skardze, dotyczącego braku możliwości stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z uwagi na realizację spornej inwestycji, GINB stwierdził, że powyższe nie wyłącza możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia dotkniętego, którąkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Negatywna przesłanka z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. odnosi się do skutków prawnych, a nie faktycznych. Realizacja inwestycji stanowi natomiast czynność faktyczną o skutkach materialnych, a nie skutek prawny. Na konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego przedmiotowego pozwolenia na budowę, bez wpływu pozostaje okoliczność wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Na powyższe nie ma także wpływu stopień winy inwestora. Ponadto, bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawał w ocenie GINB podnoszony w odwołaniu inwestora zarzut, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie określa się liczby kondygnacji budynku tylko wysokość górnej krawędzi elewacji, gdyż powyższy sposób określenia maksymalnej wysokości budynku nie ma odzwierciedlenia w przepisach prawa obowiązujących w dacie wydawania weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, jak wskazano wyżej organy administracji architektoniczno - budowlanej nie są właściwe do kwestionowania decyzji o warunkach zabudowy ale są nią związane w procesie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. GINB uznał, że Wojewoda orzekł w oparciu o komplet zebranego materiału dowodowego ze szczególnym uwzględnieniem kwestii podnoszonych przez strony postępowania. Jednocześnie GINB nie stwierdził, innych naruszeń prawa w decyzji Prezydenta Miasta [...], stypizowanych w art. 156 § 1 k.p.a. Z uwagi na powyższe należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...]; stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002r., nr [...]. Z tą decyzją GINB nie zgodziła się skarżąca [...] S.A. z siedzibą w [...], składając pismem swego pełnomocnika z dnia 28 maja 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając decyzję w całości, skarżąca zarzuciła jej naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Pr. bud. oraz art. 9 i 10 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż stroną/adresatem zaskarżonej decyzji jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zamiast [...] S.A. z siedzibą w [...], (błędne określenie strony podmiotowej w decyzji administracyjnej), a ponadto naruszenie: 1. § 3 pkt. 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r., nr 15, poz. 140 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez GINB w Warszawie, pomimo braku definicji legalnej antresoli, że pomieszczenia oznaczone przez projektanta w zatwierdzonym przez Prezydenta Miasta [...] projekcie budowlanym, jako antresole w rzeczywistości nie mogą być zakwalifikowane jako tego typu pomieszczenia, i należy je wliczyć do liczby kondygnacji budynku, 2. § 3 pkt. 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), poprzez jego zastosowanie i powołanie się na definicję legalną antresoli, pomimo tego że tenże akt wykonawczy na moment wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].08.2002 roku, nie obowiązywał, 3, art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud. poprzez błędną ocenę wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z rażącym naruszeniem prawa (tj. warunków zabudowy) oraz brak wszechstronnego rozważenia przez organ II instancji i wykazania przesłanek do zastosowania przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.. 4. naruszenie art. 11 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez niewykazanie przez GINB przesłanek rażącego naruszenia prawa przez decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., a także poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, które skutkowało niewłaściwym uzasadnieniem skarżonej decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania i o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi, skarżąca wyjaśniła, że GINB wadliwie uznał, iż stroną, adresatem zaskarżonej decyzji jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zamiast [...] S.A. z siedzibą w [...]. Wydana przez GINB decyzja nie ma adresata, gdyż nie może to być spółka [...] Sp. z o.o., a zatem nie może podlegać wykonaniu. GINB błędnie uznał, że pomimo braku definicji legalnej antresoli pomieszczenia oznaczone przez projektanta w zatwierdzonym przez organ administracyjny projekcie budowlanym, jako antresole w rzeczywistości nie mogą być zakwalifikowane jako tego typu pomieszczenia i należy je wliczyć do liczby kondygnacji budynku. Jednocześnie nie precyzuje z jakiego powodu dokonał takiej wykładni tego przepisu i uznania, iż kwestionowane pomieszczenia nie stanowią antresol w rozumieniu tego aktu. Powołanie się na definicję legalną antresoli z § 3 pkt. 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dla oceny projektu budowlanego Inwestora, pomimo tego że ten akt wykonawczy na moment wydania przez Prezydenta Miasta [...] decyzji o pozwoleniu na budowę nie obowiązywał stanowi naruszenie prawa. Ponadto, nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa musi być przy tym uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Wobec powyższego, w ocenie skarżącej, GINB nie uzasadnił w sposób przekonujący, iż ewentualne odstępstwo przez Prezydenta Miasta [...] od warunków technicznych określonych w decyzji o warunkach zabudowy doprowadziło do rażącego naruszenia prawa, ani nie dokonał w sposób wnikliwy analizy w jakim stopniu to odstępstwo narusza prawo i czy w tym konkretnym przypadku zrealizowanie budowy nie da się pogodzić z porządkiem prawnym, Nie został w sposób przekonujący rozpatrzony i uzasadniony przez GINB ekonomiczny i gospodarczy aspekt skutków utwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, nie wykazano przesłanek rażącego naruszenia prawa przez decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. GINB niewłaściwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, co skutkowało niewłaściwym uzasadnieniem skarżonej decyzji. Uzasadnienie, którego treść nie wyjaśnia wystarczająco motywów, jakimi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, potwierdza wadliwość skarżonej decyzji. GINB, w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r., VII SA/Wa 1291/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję GINB, uznając, że organ ten wadliwie ocenił kwalifikowany charakter naruszenia prawa. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, wniesionej od ww. wyroku przez GINB, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r. II OSK 1316/15, uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, ze WSA w Warszawie dokonał błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b Pr. bud. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej każdorazowo obciąża obowiązek udowodnienia, że rozbieżność pomiędzy liczbą kondygnacji budynku ustaloną w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz liczbą kondygnacji budynku zatwierdzoną w decyzji o pozwoleniu na budowę ma charakter rażącego naruszenia prawa. Ponadto, NSA wskazał na to, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku o większej liczbie kondygnacji niż ustalona maksymalna liczba kondygnacji w decyzji o warunkach zabudowy (przy jednoczesnym braku określenia wysokości budynku w metrach) dotknięta jest wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że w przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy ustalono maksymalną wysokość budynku wyłącznie przez określenie liczby kondygnacji budynku. "W takiej sytuacji, aby nie można było skutecznie przypisać decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wady rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., projekt budowlany zatwierdzony pozwoleniem na budowę winien przewidywać maksymalnie 3 kondygnacje budynku. W tym stanie rzeczy rolą Sądu pierwszej instancji jest dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w tym - przy uwzględnieniu wyrażonego wyżej poglądu prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego - dokonanie oceny, czy rację ma organ, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją, co do której złożony został wniosek o stwierdzenie jej nieważności, w istocie przewiduje pięć kondygnacji, czy też organ myli się w tym zakresie i liczba kondygnacji jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy". Postępowanie nieważnościowe, jak wyjaśnił NSA, nie może zastępować postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją, czy też uzupełniać postępowania dowodowego i to postępowania dowodowego, które wykracza poza zakres postępowania zwykłego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego "nie można tak dalece "rozciągać" rozumienia i oceny skutków ekonomiczno-społecznych, jakie powoduje określona decyzja, jak czyni to Sąd pierwszej instancji". W ocenie tego Sądu "w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę wskazano dane techniczne – "kondygnacje – 3". W tej sytuacji konieczna jest ocena, czy przedmiotowa decyzja udzielająca pozwolenia na budowę budynku o 3 kondygnacjach zatwierdza jednocześnie projekt budowlany budynku o 3 kondygnacjach czy – jak twierdzi organ – o 5 kondygnacjach. Sąd pierwszej instancji w ogóle nie dokonał oceny decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w aspekcie ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie ocenił, czy rację ma organ twierdząc, że z projektu budowlanego wynika, że zaprojektowano budynek o 5 kondygnacjach. Sąd pierwszej instancji skupił się na zbyt daleko idącym rozumieniu skutków ekonomiczno-społecznych. Nadto w rozważaniach merytorycznych Sąd pierwszej instancji zrelacjonował stanowisko organu, nie wypowiadając własnego stanowiska odnośnie kwestii istotnych w niniejszej sprawie, w tym liczby kondygnacji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, zważył, co następuje. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: "p.p.s.a.") sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja GINB jest prawidłowa i nie narusza prawa. Dlatego też skarga nie jest zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia organu administracji publicznej, które zakończyło się kontrolowaną w niniejszym postępowaniu decyzją GINB, jest postępowaniem szczególnego rodzaju. Jego przedmiotem, a zarazem wyznacznikiem granic dopuszczalności badania, jest ustalenie, czy decyzja administracyjna, objęta kontrolą organu, była obarczona którąkolwiek z wad, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analiza akt sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że zarówno Wojewoda [...], jak i GINB prawidłowo ocenili, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].08.2002r., nr [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "[...]" sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego B2 z zespołem garaży G2 w zespole budynków mieszkalno - garażowych została wydana z rażącym naruszeniem ówcześnie obowiązującego art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b Pr. bud. Powołany przepis stanowił bowiem, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub wymaganiami pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Nie ulega wątpliwości, że Prezydent Miasta [...] ustalił [...] listopada 2011 r. w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu warunek, że maksymalna wysokość budynku (włączając poddasze użytkowe) nie może przekroczyć trzech kondygnacji – pkt. 4 warunków z ww. decyzji. Równie niewątpliwym jest to, że ten sam organ, decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. zezwolił na budowę budynku o trzech kondygnacjach i nie zostało to zmienione decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2002 r. o zmianie decyzji pozwolenie na budowę. Ww. decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prezydent [...] zatwierdził jednakże również projekt budowlany [...], który – co wynika ze stanowiącego element projektu przekroju poprzecznego 1: 100 i rysunku elewacji południowej – przewidywał budynek pięciokondygnacyjny. Należy bowiem pamiętać, że zgodnie z § 13 pkt. 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez liczbę kondygnacji rozumie się liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych. Jak natomiast wynika z projektu, poddasze miało mieć charakter użytkowy - pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, dlatego też (zgodnie z § 6 cyt. rozporządzenia) było tzw. kondygnacją użytkową. Jak słusznie orzekł w wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. II OSK 682/10 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie "Poddasze to przestrzeń między stromym dachem a ostatnią kondygnacją budynku. W sytuacji, gdy przestrzeń nad określoną kondygnacją posiada chociażby częściowo strop, należy traktować ją jako kolejną kondygnację, a nie jako poddasze". Z tej też przyczyny niezasadny był zarzut skarżącej naruszenia § 3 pkt. 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r., nr 15, poz. 140 z późn. zm.), "poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez GINB w Warszawie, pomimo braku definicji legalnej antresoli, że pomieszczenia oznaczone przez projektanta w zatwierdzonym przez Prezydenta Miasta [...] projekcie budowlanym, jako antresole w rzeczywistości nie mogą być zakwalifikowane jako tego typu pomieszczenia, i należy je wliczyć do liczby kondygnacji budynku". Z powyższych przyczyn zatwierdzenie projektu ewidentnie niezgodnego z udzielonymi warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwolenie na budowę spowodowało, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. naruszała d. art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b Pr. bud. Naruszenie to miało charakter rażący, gdyż było to oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, gdyż naruszało nie tylko prawo miejscowe, ale zarazem ład przestrzenny ustalony planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...], uchwalonym [...] maja 1994 i opublikowanym w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. W orzecznictwie zgodnie zaś podkreśla się, iż rażące naruszenie prawa występuje zawsze wówczas, gdy naruszenie dotyczy przepisu prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, a tak jest w wypadku cyt. art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b Pr. bud. Należy również wziąć pod uwagę, że ustawodawca wyraźnie wskazał, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 34 ust. 1 Pr. bud.). Jak słusznie zauważył NSA w cyt. w. wyroku II OSK 1316/15 "Wymagania te zawarte są w decyzji o warunkach zabudowy, która - z mocy art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 u.p.z.p.. - wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób jednoznaczny określa pewne wymogi dla nowoprojektowanych inwestycji, to decyzja o pozwoleniu na budowę, a wcześniej projekt budowlany, powinna wymogi te spełniać (por. także wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., II OSK 1316/12, ONSA). W tym wyroku NSA wyraźnie podkreślił, że "Nie stanowi przesłanki negatywnej stwierdzenia nieważności decyzji fakt ukończenia budowy, zrealizowania decyzji o pozwoleniu na budowę. (por. wyrok NSA z 18 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 210/11, LEX nr 1219089)" i tut. Sąd takie stanowisko również podziela. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzut naruszenia "art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud. poprzez błędną ocenę wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z rażącym naruszeniem prawa (tj. warunków zabudowy) oraz brak wszechstronnego rozważenia przez organ II instancji i wykazania przesłanek do zastosowania przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a." za niezasługujący na uwzględnienie. Należy wskazać bowiem, że GINB prawidłowo wyjaśnił na s. 2 – 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji przesłanki stosowania art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., natomiast dokonana przez ten organ ocena "wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z rażącym naruszeniem prawa" nie była błędna, ale prawidłowa, co wynika również ze stanowiska, wyrażonego przez tut. Sąd w niniejszym uzasadnieniu. Z tych samych przyczyn niezasadnym był zarzut naruszenia "art. 11 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez niewykazanie przez GINB przesłanek rażącego naruszenia prawa przez decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., a także poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, które skutkowało niewłaściwym uzasadnieniem skarżonej decyzji". Należy ponadto zauważyć, że nadzwyczajne postępowanie, które GINB przeprowadził dotyczyło – czego zdaje się nie dostrzegać skarżąca – kwestii oceny prawidłowości wydanej w szczególnym, nieważnościowym trybie decyzji Wojewody [...] i w zakresie tego, czy słusznie uznał on decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002r., nr [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "[...]" sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę za rażąco naruszającą prawo, a przez to nieważną. GINB wydał zaskarżoną decyzję na podstawie bardzo obszernego materiału dowodowego, zebranego w sprawie; przede wszystkim jednak na podstawie poprawnej analizy art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. i art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b Pr. bud. Dokonana przez GINB analiza przepisów i subsumcja stanu faktycznego oraz wyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podobnie, jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które w pełni odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wadliwy jest też zarzut naruszenia § 3 pkt. 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), "poprzez jego zastosowanie i powołanie się na definicję legalną antresoli, pomimo tego że tenże akt wykonawczy na moment wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].08.2002 roku, nie obowiązywał". GINB bowiem tego przepisu w ogóle nie zastosował; zamieścił natomiast informację o jego brzmieniu w charakterze wyjaśnienia, dodając jednakże na końcu, że "Należy jednak zauważyć, że w/w rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r., obowiązujące w dniu wydania weryfikowanego rozstrzygnięcia nie zawierało definicji antresoli". Odnośnie zarzutu skarżącej naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Pr. bud. oraz art. 9 i 10 k.p.a. poprzez "błędne uznanie, iż stroną/adresatem zaskarżonej decyzji jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zamiast [...] S.A. z siedzibą w [...], należy wyjaśnić, że stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego była spółka z ograniczoną odpowiedzialnością o nazwie "[...]", a nie spółka akcyjna o tej samej nazwie" wskazać należy, co następuje. [...] Sp. z o.o. była adresatem decyzji Prezydenta Miasta [...], stąd organa obu instancji tą właśnie spółkę uznały za stronę postępowania nieważnościowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego zostało wszczęte nie na wniosek [...] sp. z o.o. lub [...] S.A., ale A. J.. Jak natomiast podaje [...] S.A. na swojej stronie internetowej [...] w 2007 roku spółka [...] sp. z o.o. została przekształcona w spółkę akcyjną [...] S.A. Jak wynika z danych Centralnej Informacji KRS, stan na dzień 5 sierpnia 2017 godz. 21:23:07, Numer KRS: [...], [...] SPÓŁKA AKCYJNA powstała z przekształcenia [...] SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ na zasadach z art. 551 § 1 i n. k.s.h. oraz w planie przekształcenia zarządu [...] Sp. z o.o. z 5 stycznia 2006 r. (ze zm.), zbadanego przez biegłego rewidenta. Uchwała o przekształceniu zapadła [...] stycznia 2007 r. na nadzwyczajnym walnym zgromadzeniu wspólników [...] sp. z o.o. Z akt sprawy nie wynika, aby od daty odwołania od decyzji Wojewody [...] [...] S.A. poinformowała organa administracji lub Sąd (w tym Naczelny Sąd Administracyjny), że zostało dokonane przekształcenie podmiotowe beneficjenta pozwolenia na budowę. Fakt taki nie jest zaś notorium administracyjnym i nie można skutecznie prawnie zarzucać organowi, że – nie wiedząc o przekształceniu – wysłał decyzję na poprawny adres, ale zamiast określenia spółka akcyjna użył oznaczenia spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, czyli ostatniego, znanego organowi. Oznacza to, że - wynikające z niepoinformowania organu o przekształceniu – nawet błędne określenie charakteru prawnego spółki odwołującej się nie ma żadnego wpływu na treść decyzji GINB i nie może być powodem uchylenia tejże decyzji z przyczyn formalnych. Podkreślić należy także, że decyzja została przesłana na właściwy adres Spółki i została przez nią odebrana. Ponadto, wbrew twierdzeniu skarżącej, decyzja stwierdzająca nieważność orzeczenia administracyjnego nie podlega "wykonaniu". Szczególny charakter takiej decyzji polega bowiem na tym, że solo actu wywołuje ona skutek prawny w postaci eliminacji wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Z powyższych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zaskarżoną decyzję GINB i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z prawidłowe, natomiast skargę [...] S.A. za nieuzasadnioną i dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.