VII SA/Wa 1999/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd ( spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 r. sprawy ze skargi I.G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2016 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.) - po rozpatrzeniu odwołania I. G.- utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z [...] kwietnia 2016 r., Nr [...] odmawiającą uchylenia własnej decyzji z [...] kwietnia 2015 r. Nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie budowli - instalacji radiokomunikacyjnej na działce oznaczonej nr ewid. [...] obręb [...], w m. S.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że do PINB w M. wpłynął wniosek I. G. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu powiatowego Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. PINB w M. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2015 r. Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmówił uchylenia własnej decyzji Nr [...] z dnia [...].04.2015 r. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania I. G. ocenił pozytywnie argumentację i stanowisko organu I instancji i podzielił jego ocenę stanu faktycznego i prawnego w sprawie. Kolejno, organ opisał zasady rządzące postępowaniem o wznowienie postępowania i wskazał, że kontrolowane rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b ". Następnie organ odwoławczy, powołując się na art. 28 k.p.a. oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a także orzecznictwo sądowo-administracyjne wskazał, że w rozpatrywanym przypadku dotyczącym budowli - instalacji radiokomunikacyjnej znajdującej się na działce oznaczonej nr ewid. [...] obręb [...], położonej w miejscowości S. - skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2015 r. Materiał zebrany w sprawie potwierdza, że inwestor roboty budowlane przy budowie instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych [...] na dachu budynku na nieruchomości położonej w miejscowości S., przy ul. [...] stanowiącej działkę oznaczoną nr ewid. [...] obręb [...] wykonał na podstawie zgłoszenia z dnia [...] października 2014 r., złożonego do Referatu Architektury i Budownictwa w S., Starostwa Powiatowego w M. Zgłoszenie to zostało przyjęte bez wniesienia sprzeciwu. Dokumentacja techniczna instalacji radiokomunikacyjnych stanowiąca integralną część ww. zgłoszenia kwalifikuje instalację radiokomunikacyjną pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). PINB w M. zauważył, że z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia wynika, że parametry techniczne anten dla minimalnych i maksymalnych pochyleń wiązek kształtują się w sposób następujący: "Azymuty 35°, 165° i 256° zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° jak i maksymalnych pochyleń wiązek 5° (dla azymutów 35°, 165°) oraz 6° (dla azymutu 265°) brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 200 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny". W podsumowaniu analizy obliczeniowej przeprowadzonej kwalifikacji przedmiotowych anten, sporządzonej przez mgr inż. U.K. (spec. systemów ochrony atmosfery) wskazano: "(...) dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten sektorowych, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dn. 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych." Omawiana dokumentacja techniczna wskazuje, że dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposób sprawdzania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), nie został przekroczony oraz, że w osi głównej promieniowania anten sektorowych, miejsca dostępne dla ludności nie występują. Ustalenia te obejmują działki położone w odległości 200 m od środka elektrycznego anten, w tym również teren działki oznaczonej nr ewid. [...] obręb [...] położonej w S., do której wnioskodawczyni posiada tytuł prawny. Odnosząc się do zarzutów skarżącej organ powołał się na orzecznictwo sądowo-administracyjne i zauważył, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 3.06.2009 r. sygn. akt II SA/Bd 265/09 "(...) zaliczenie stacji bazowej telefonii komórkowej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest zależne od odległości miejsc dostępnych dla ludności od anten stacji bazowej i równoważnych mocy promieniowanych izotropowo przez te anteny. W tym celu w trakcie postępowania należy skorzystać, np. z osoby posiadającej wiedzę specjalistyczną, wyznaczyć obszar oddziaływania (przy czym, przy znanej wysokości masztu i odległości miejsc dostępowych dla ludności obszar taki można wyznaczyć przy zastosowaniu twierdzenia Pitagorasa) i skonfrontować to z sytuacją w terenie i tym samym ocenić, czy w obszarze oddziaływania obiektu znajdują się miejsca dostępne dla ludności". W związku z powyższym organ wojewódzki stwierdził, że PINB w M. prawidłowo na podstawie analizy dokumentacji technicznej uznał, że instalacja radiokomunikacyjna - stacja bazowa telefonii komórkowej [...] nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko ani też przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokumentacja techniczna sporządzona została przez osobę ze stosownymi uprawnieniami. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do kwestionowania dokumentacji wykonanej przez osobę o odpowiednim przygotowaniu zawodowym (spec. systemów ochrony atmosfery). Zdaniem organu wojewódzkiego nieruchomość skarżącej nie znajduje się w strefie oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnej znajdującej się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości S., która nie narusza interesów skarżącej i nie ogranicza w sposób niedopuszczalny zabudowy działki skarżącej. Przedmiotowa inwestycja nie wprowadziła ograniczeń w korzystaniu z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta S. (uchwała Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] czerwca 2008 r.). Na koniec organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko organu powiatowego, iż w przedmiotowym postępowaniu skarżąca nie ma przymiotu strony, a zatem nie można twierdzić, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, czyli że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zasadnie zatem organ powiatowy jako podstawę materialno-prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia przyjął art. 151 § 1 pkt 1 Kpa. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w doktrynie oraz w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Argumenty przedstawione przez skarżącą w odwołaniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2016 r. złożyła I.G. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 151 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z: 1. Art. 6 ust 1 załącznik 1 pkt 20 Konwencji z Arhus w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 lit c oraz § 2 ust 1 pkt 7 lit g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) poprzez przyjęcie, że właściciele sąsiedniej nieruchomości nie mają prawa do podważania stanowiska inwestora, co do tego, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowanych i to, pomimo że dokumentacja nie uwzględnia faktycznej mocy EIRP oraz maksymalnych tiltów. Ponadto w niniejszej sprawie inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa uwzględniając 2 kwestie, o których mowa powyżej; 2. Art. 28 ust 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane poprzez nie wskazanie, jakie konkretnie przepisy prawa materialnego organ objął analizą ustalając obszar oddziaływania obiektu tym bardziej, że nie podał ilości, mocy, maksymalnych pochyleń anten, które uwzględnił podczas wydawania decyzji. Ponadto organ nie dokonał analizy przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010, nr 213, poz. 1397 ze zm.) z uwagi, iż zgodnie z nimi inwestycja wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w odległości 200 oraz 300 metrów i to osoby winny posiadać prawo do obrony swojego interesu prawnego; 3. Art. 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane w związku z art. 28 ust 2 oraz 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane poprzez naruszenie istoty prawa własności poprzez ograniczenie zagospodarowania terenów sąsiednich w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi albowiem uznano, że tylko właściciel nieruchomości, na której planowana jest inwestycja może wznosić wysokie obiekty budowlane. 4. Art. 7, 8, 107 § 1 i 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie decyzji w sposób nie możliwy do odkodowania z uwagi na: a) brak odniesienia się do zarzutów, czym naruszono zasadę uczciwości procedowania w demokratycznym państwie.; b) brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny według danych katalogowych anten (brak danych w dokumentacji); c) brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód; d) brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) i jej merytorycznego uzasadnienia z uwzględnieniem maksymalnej wysokości dopuszczalnej zabudowy dla obiektów budowlanych przy maksymalnym pochyleniu anten. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonej decyzji -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna, a jej wnioski nie mogą być uwzględnione, bowiem zarówno kwestionowana decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. W rozpatrywanej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję PINB w M. z [...] kwietnia 2016 r., Nr [...] odmawiającą uchylenia własnej decyzji z [...] kwietnia 2015 r. Nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie budowli - instalacji radiokomunikacyjnej na działce oznaczonej nr ewid. [...] obręb [...], w m. S. - nie znajdując podstaw do uwzględnienia, wskazanej przez wnioskodawczynię postępowania wznowieniowego, przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Po wznowieniu postępowania zadaniem organu jest zbadanie istnienia podstaw wznowienia, a w razie ich stwierdzenia organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej wydaje decyzję, określoną w art. 151 k.p.a. Za podstawę wznowienia skarżąca wskazała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z art. 145 § 1 pkt 4 wyraźnie zatem wynika, że tylko strona, która nie brała udziału w postępowaniu bez swej winy, może złożyć wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. W art. 28 k.p.a. precyzuje pojęcie strony postępowania administracyjnego i stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie utrwalone jest z kolei stanowisko, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. (por. wyrok NSA z 26 października 1999 r. IV SA 1739/97, LE nr 47859). Zasadnie zatem organy zarówno pierwszej instancji, jak i odwoławczy w sprawie niniejszej dokonując oceny wniosku w aspekcie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uznały, iż I. G. nie ma przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym budowli - instalacji radiokomunikacyjnej, a zakończonym kwestionowaną decyzją PINB w M.. Jak wynika z akt sprawy, decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. umorzył, wszczęte z urzędu, postępowanie administracyjne w sprawie budowli - instalacji radiokomunikacyjnej znajdującej się na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] obręb [...] w S.. Stronami postępowania zakończonego wskazaną decyzją byli [...] Sp. z.o.o. oraz Państwo W. i T. P.. W postępowaniu tym zasadnicze znaczenie miało zatem zbadanie prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania w oparciu o przepisy art. 28 k.p.a. w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Jak już wspomniano, zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Obszarem oddziaływania zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jest zaś teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (chodzi tu o przepisy powszechnie obowiązujące, zawierające regulacje odnoszące się do odległości obiektów i granic nieruchomości, przepisy z zakresu ochrony środowiska, warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i inne obiekty). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać trzeba, że z akt sprawy bezspornie wynika, że I.G. jest właścicielką działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] obręb [...] w S.. Z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta S. (uchwała nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] czerwca 2008r.) wynika, że działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] obręb [...] i budowla - instalacja radiokomunikacyjna znajdująca się na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] obręb [...] w S. położone są na terenie oznaczonym symbolem VI-MN48 gdzie ustala się rozwój funkcji mieszkalnictwa jednorodzinnego w formie budynków wolnostojących, bliźniaczych i szeregowych, gdzie dopuszcza się lokalizowanie usług podstawowych, jako pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, pod warunkiem, że ich powierzchnia nie przekroczy 30% powierzchni całkowitej budynku, lokalizowanie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zgodnie z ustaleniami dla jednostek strukturalnych, wyznaczonych na rysunku planu miejscowego i przestrzeganiem wszystkich ustaleń niniejszej uchwały dotyczących zabudowy, lokalizowanie stałych budynków gospodarczych i garaży, pod warunkiem dostosowania ich usytuowania do istniejącego drzewostanu i ukształtowania terenu oraz zachowaniu wszystkich innych ustaleń planu, dotyczących zabudowy (nie więcej niż 1 obiekt o powierzchni do 50m2w obrębie działki budowlanej). W świetle powyższych ustaleń za organem stwierdzić należy, iż sporna instalacja radiokomunikacyjna znajdująca się na działce nr ew. [...] w S. swym obszarem oddziaływania nie wprowadziła ograniczeń w korzystaniu z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta S. (uchwała nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] czerwca 2008r.,). Nie naruszyła zatem interesów osób trzecich, w tym również zapewnienia dostępu do drogi publicznej oraz granic własności społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu rozciągającego się na przestrzeń nad i pod jego własnością. Wobec takiej konfiguracji działek w terenie (działki inwestycyjnej oraz działki należącej do skarżącej) oraz wskazanego oddalenia, należy uznać, że nieruchomość skarżącej nr ew. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji zaprojektowanej na działce nr ew. [...]. Tym samym skarżącej nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Inwestycja nie wprowadza bowiem ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości należącej do skarżącej, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane. Kolejno wskazać trzeba, że znajdująca się w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy dokumentacja techniczna wskazuje, że dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposób sprawdzania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), nie został przekroczony oraz, że w osi głównej promieniowania anten sektorowych, miejsca dostępne dla ludności nie występują. Ustalenia te obejmują działki położone w odległości 200 m od środka elektrycznego anten, w tym również teren działki oznaczonej nr ewid. [...] obręb [...] położonej w S., do której tytuł prawny posiada skarżąca. W związku z powyższym organ wojewódzki zasadnie stwierdził, że PINB w M. prawidłowo na podstawie analizy dokumentacji technicznej uznał, że instalacja radiokomunikacyjna - stacja bazowa telefonii komórkowej [...] nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko ani też przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do argumentu skargi dotyczącego niezbędności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wskazać trzeba, że słusznie organ uznał za wystarczającą sporządzoną przez specjalistę systemów ochrony atmosfery mgr inż. U. K. ocenę techniczną - analizę obliczeniową przeprowadzonej kwalifikacji przedmiotowych anten, w której podsumowaniu wskazano: "(...) dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten sektorowych, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dn. 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych." A zatem, dokumentacja techniczna w sprawie sporządzona została przez osobę ze stosownymi uprawnieniami. Organy zasadnie nie znalazły podstaw do kwestionowania dokumentacji wykonanej przez osobę o odpowiednim przygotowaniu zawodowym (spec. systemów ochrony atmosfery). Wskazać kolejno należy, że stosownie do brzmienia przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353, dalej Rozporządzenie) wyłącza się z tych przedsięwzięć instalacje radiokomunikacyjne radioliniowe, a wyłącznie to ma charakter bezwzględny. (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r., II OSK 2189/14, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie było zatem konieczne przeprowadzenie oceny wraz z wydaniem ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro zaś inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, za niezasadny należy uznać kolejny zarzut skargi o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko również z udziałem społeczeństwa. W ocenie Sądu kontrola zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, iż nie naruszają one prawa. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, i art. 107 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono bezspornie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organ w sposób nie budzący wątpliwości przytoczył fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśnił jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń. Sąd nie podziela zatem podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia również przepisów procesowych. Konkludując, należy wskazać, że organy dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego. Dokładnie wyjaśniły kwestię legitymacji procesowej skarżącej. Zarzuty skargi o charakterze procesowym zmierzały do wykazania wadliwości ustalenia braku przymiotu strony skarżącej, czego Sąd nie potwierdził. Dlatego zarzuty te pozostawały w konsekwencji bez wpływu na rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu w sprawie nie zaszła będąca podstawą wznowienia przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dlatego stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., należało odmówić uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z [...] kwietnia 2015 r. Nr [...], co prawidłowo uczyniły organy orzekające w postępowaniu wznowieniowym. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.