II SA/Wr 169/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA - Julia Szczygielska Sędzia WSA - Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Protokolant starszy sekretarz sądowy - Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi H.K. i J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 dalej skrót k.pa.), którą po rozpatrzeniu wniosku H. i J.K., (dalej: skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymano w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] firmy P. S.A., Nr [...] lokalizowanej w Ś. przy ul. [...] ( dz. Nr 49/3, 50 A.M. 2 obręb 4)" W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia podano, że decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ś. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] firmy P. S.A., Nr [...] lokalizowanej w Ś. przy ul. [...] (dz. Nr 49/3, 50 A.M. 2 obręb [....])". Decyzja ta wobec nie wniesienia odwołania decyzja stała się ostateczna. W dniu 17 lipca 2014r. do Kolegium Odwoławczego wpłynął od skarżących wniosek wraz z odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...], o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [...] r., nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] firmy P. S.A., Nr [...] lokalizowanej w Ś. przy ul. [...] (dz. Nr 49/3, 50 A.M. 2 obręb [...])". W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że decyzja z dnia [...] r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 22 sierpnia 2014r. Kolegium Odwoławcze zawiadomiło o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności w/w decyzji z argumentacją, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji. Od tej decyzji skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podnosząc, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest przedsięwzięciem znacząco szkodliwie działającym na środowisko i zdrowie, wymagającym opracowania raportu i przeprowadzenia oceny przez Prezydenta Ś. z udziałem społeczeństwa. Zdaniem skarżących Prezydent Miasta Ś. był zobowiązany ewentualnie przy pomocy biegłego powołanego na podstawie art. 84 §1 k.p.a. do samodzielnej wnikliwej oceny opinii powołanych na stronie 2 decyzji z dnia [...] r., nr [...] czyli opinii RDOŚ W. z dnia 15 lutego 2010 r. oraz DPWIS W. z dnia 17 lutego 2010 r. Tymczasem tego obowiązku zaniechano, co doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia sprawy w decyzji nr [...] przez bezkrytyczne zakwalifikowanie stacji bazowej [...] do przedsięwzięć nieszkodliwych dla środowiska i zdrowia z pominięciem obowiązującego prawa i społecznego interesu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu podało, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem, którego istotą nie jest rozstrzyganie co do meritum sprawy rozstrzygniętej w decyzji, ale jest postępowaniem, które w swoim przedmiocie ma kwestię wyłącznie nieważności decyzji lub niezgodności z prawem tej decyzji. Rozstrzygając w kwestii nieważności decyzji organ administracji publicznej, w przedmiotowej sprawie, rozpatruje jedynie istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanego aktu przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, jest zobowiązane jedynie do zajęcia się sprawami prawnymi i nie może dokonywać ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak też nie ma możliwości uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w efekcie doprowadziłoby do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Dalej winno ustalić czy w sprawie nie wystąpiła przeszkoda, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a., w myśl którego nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Stosownie do art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzenie nieważności dotyczy wyłącznie decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Powyższe zestawienie ma charakter zamknięty, co oznacza, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie podlegają rozszerzeniu. Istotne jest również to, że w postępowaniu w przedmiocie nieważności decyzji administracyjnej właściwy organ administracji publicznej nie jest związany żądaniem strony wnoszącej o stwierdzenie nieważności, co oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie rozpatruje wszystkie przesłanki opisane w art. 156 § 1 k.p.a., a nie tylko te, na które powołuje się wnioskodawca. Wobec tego Kolegium w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r., jak też obecnie, przeanalizowało wszystkie przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a., a nie tylko te, które wskazały strony we wniosku z dnia 17 lipca 2014r. I tak, analizując poszczególne zapisy powołanego wyżej przepisu nie zachodzi w sprawie przesłanka, dotycząca naruszenia przepisów o właściwości. (art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a.). Decyzja wydana została przez organ właściwy, zarówno rzeczowo jak i miejscowo. Nie zachodzi w sprawie przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. - bowiem sprawa nie była rozstrzygnięta inną decyzja ostateczną. W sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt.4 k.p.a. bowiem decyzja nie została skierowana do osób nie będących stronami w sprawie. Nie zachodzi w sprawie przesłanka niewykonalności decyzji w dniu jej wydania o charakterze trwałym, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie tej przesłanki uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch warunków: a) niewykonalność decyzji musi istnieć musi istnieć w momencie jej wydania (np. zmiana stanu prawnego obejmująca datę wydania decyzji), b) niewykonalność decyzji musi mieć charakter trwały (adresat decyzji jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowiony w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonywania obowiązków) Nie zachodzi w sprawie przesłanka z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., że w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Rozpatrując tę przesłankę należy wskazać, że do zakresu pojęcia "czyn zagrożony karą" zalicza się czyny zagrożone sankcją karną przewidzianą w kodeksie karnym, kodeksie karnoskarbowym, kodeksie wykroczeń oraz w innych przepisach pozakodeksowych. Wykonanie kwestionowanej decyzji nie rodzi sankcji karnych określonych wskazanymi aktami. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt. 7 k.p.a., a dotycząca istnienia wady powodującej nieważność decyzji z mocy prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z powodu wady powodującej nieważność z mocy prawa może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy prawo materialne dopuszcza w sposób wyraźny i wprost, że określona wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. W rozpatrywanej sprawie podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] stanowił art. 105 § 1 k.p.a., która nie była decyzją merytoryczną. Została wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., który wprowadza wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i stanowi, że w sytuacji gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Umorzenie postępowania na tej podstawie jest obligatoryjne. Nie ma więc tu zastosowania przesłanka z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. W dalszej części rozważań Kolegium Odwoławcze odniosło się do art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., na który wskazują skarżący we wniosku z dnia 17 lipca 2014 r. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Następnie Kolegium Odwoławcze wskazało, iż na podstawie stanowiska sądów administracyjnych czy piśmiennictwa można przyjąć, że brak podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 §1 pkt.2 k.p.a. będzie miał miejsce, gdy: a) decyzja podjęta poza sferą stosunków regulowanych prawem powszechnie obowiązującym, b) decyzja podjęta w sferze regulowanej przepisami prawa cywilnego, c) decyzja podjęta na podstawie przepisów prawa administracyjnego niemających charakteru powszechnie obowiązującego, d) decyzja podjęta w sferze regulowanej przepisami powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego kształtującego sytuacje prawne adresatów w sposób bezpośredni (ex lege), e) decyzja podjęta w sferze regulowanej przepisami prawa administracyjnego, ale niedającymi upoważniania do załatwienia sprawy w tej formie prawnej, f) decyzja podjęta w sferze regulowanej prawem administracyjnym, dającym upoważnienie do zastosowania tej formy działania administracji publicznej, ale w odniesieniu do stanów faktycznych diametralnie odmiennych od występujących w danej sprawie, g) decyzję (postanowienie) podjęto z urzędu w sytuacji, gdy można to było uczynić jedynie na wniosek strony. Ponadto wydanie decyzji bez podstawy prawnej będzie oznaczało także brak podstawy prawno-procesowej. Taka sytuacja wystąpi, gdy organ administracji publicznej prowadzący postępowanie nie dysponując podstawą prawną do rozstrzygnięcia określonej kwestii w drodze decyzji, w takiej formie to czyni, czyli organ wydaje decyzję administracyjną: pozostawiając sprawę bez rozpatrzenia czy też podejmując postępowanie wznowieniowe albo postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Podobnie rzecz się będzie miała w sytuacji, kiedy organ odwoławczy orzeka w sprawie, której nie dotyczy odwołanie i w konsekwencji działa z urzędu, wydając decyzję odwoławczą co do innej decyzji niż zaskarżona w odwołaniu. Podstawą prawną decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. był art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym: "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części". Z tego wynika, że decyzja Prezydenta Miasta nie jest dotknięta omawianą wadą, ponieważ w sytuacji gdy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] firmy P. S.A., Nr [...] lokalizowanej w Ś. przy ul. [...] (dz. Nr 49/3, 50 A.M. 2 obręb 4) stało się bezprzedmiotowe, to należy je na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzyć w formie decyzji. Art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. stanowi również, że stwierdzeniu nieważności podlega decyzja administracyjna, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie prawa materialnego, które zaważyło na treści decyzji. Należy podzielić pogląd wyrażony przez Kolegium w decyzji z dnia [...] r., iż rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze, gdyż prowadzi ono w konkretnej sprawie do odstąpienia od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, a samo pojęcie rażącego naruszenia prawa należy odnosić jedynie do takiego naruszenia, które jest oczywiste, szczególnie istotne, takie które powodują, że decyzja, będąca przedmiotem postępowania nieważnościowego, jest ewidentnie sprzeczna z prawem, posiadająca wady o tak dużym ciężarze gatunkowym, który powoduje, że decyzja musi zostać bezwzględnie usunięta z obrotu prawnego i to ze skutkiem wstecz. Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje bowiem, że następuje jej obalenie ze skutkiem wstecznym (ex tunc). Rażące naruszenie prawa to też takie, gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a jego cechą jest to, iż sprzeczność ta uwidacznia się już przez proste zestawienie przepisu prawa i decyzji ze sobą. Ponadto jak już wskazywano przesłanka ta może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych, gdyż z brzmienia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wynika wcale, aby wadliwość miała dotyczyć tylko podstawy materialnoprawnej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 1986 r., SA/Wr 370/86). W takim kontekście winna być zbadana w postępowaniu nieważnościowym kontrolowana decyzja umarzająca postępowanie. Art. 105 § 1 k.p.a. ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95, OSNAPiUS 1996, nrll,poz. 150). Innymi słowy bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, podstawą wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] firmy P. S.A., Nr [...] lokalizowanej w Ś. przy ul. [...] (Dz. Nr 49/3, 50 a.m. 2 obręb [...])", było ustalenie przez Prezydenta Miasta Ś., po przeanalizowaniu zgromadzonych materiałów: - wniosku strony z informacją o planowanym przedsięwzięciu, - uzyskanych opinii - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - pismo z dnia 15 lutego 2010r. o znaku: [...] oraz D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (pismo z dnia 17 lutego 2010r. o znaku: [...]) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ( Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), a także szczegółowymi uwarunkowaniami związanymi z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogąco znacząco oddziaływać na środowisko, a mianowicie usytuowaniem przedsięwzięcia - ze zwróceniem uwagi na możliwe zagrożenie środowiska, rodzajem i charakterystyką przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwości wystąpienia uciążliwości nie stwierdzono podstawy prawnej, a tym samym konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W tym stanie rzeczy zostały spełnione przesłanki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 105 §1 k.p.a. i postępowanie w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: " Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] firmy P. S.A., Nr [...] lokalizowanej w Ś. przy ul. [...] ( Dz. Nr 49/3, 50 a.m. 2 obręb [...])" należało umorzyć. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucili pominięcie przy rozstrzyganiu i w podstawie prawnej przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny art. 144 w związku z art.143, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. zał. 1 Tabela 2 lp.7, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska, ustawy z dnia 3 października 2008 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz.1227 ) art. 3.2 i art.80.2, co spowodowało wadliwe rozstrzygnięcie i naruszenie art. 6 k.p.a. - utrzymanie przez Kolegium wadliwej decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., nr [...] spowoduje: zagrożenie zdrowia robotników przy przeglądach, konserwacji i remontach dachu oraz normalnej pracy na hali produkcyjnej oraz degradację wartości użytkowej i rynkowej nieruchomości - wadliwe przyjęcie, że wniosek inwestora oraz załączona do niego Analiza zgodności planowanej inwestycji z dnia 10 listopada 2009 r. nie jest przedsięwzięciem szkodliwym dla środowiska - błędne uznanie, że wniosek inwestora został pozytywnie zaopiniowany w postępowaniu uzgodnieniowym przez RDOŚ i PWIS - brak ustosunkowania się do merytorycznych zarzutów naruszeń prawa zawartych we wniosku z dnia 28 stycznia 2013 r., nr [...] oraz z dnia 7 listopada 2014 r., nr [...] co rażąco naruszyło art. 75 § 1, art. 70 § 1, art. 80, art. 107 § 3, k.p.a. - brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sadowego, co doprowadziło do rażącego naruszenia art. 84 § 1 k.p.a.. Wobec tego skarżący wspólnie ze Stowarzyszeniem Ekologicznym "O." zleciły sporządzenie opinii z dnia 28 stycznia 2015 r., nr [...], stanowiącej załącznik do niniejszej skargi. - liczne naruszenia prawa materialnego, w tym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzuciły organom orzekającym nie przeprowadzenia merytorycznej analizy przedsięwzięcia zaplanowanego w warunkach znacznych braków informacyjnych w dokumentacji inwestora, rażącego naruszania praw właścicieli sąsiednich nieruchomości, w tym nieruchomości nr 42 wbrew postanowieniom mpzp " Ś.P." oraz art. 80.2 OOŚ, znacznego przekroczenia dopuszczalnej wartości PEM w miejscach dostępnych dla ludności z naruszeniem rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. oraz stwierdzenie nieważności w całości Decyzji Prezydenta Miasta Ś. nr [...] z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] jak i poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] firmy P. S.A., Nr [...] lokalizowanej w Ś. przy ul. [...] (dz. Nr 49/3, 50 A.M. 2 obręb 4)", nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Wskazać należy, że kontrolowana przez sąd decyzja została wydana w trybie stwierdzenia nieważności. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Zgodnie z powołaną regulacją organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 k. p. a. ma miejsce tylko i wyłącznie wtedy, gdy organ stwierdza, że jest dotknięta jedną z wyżej wymienionych przesłanek. Do pozytywnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie wystarczy więc takie naruszenie prawa, które nie ma charakteru kwalifikowanego. Wobec tego zakres przedmiotowy administracyjnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter ograniczony, ponieważ nie służy ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy, ale ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, których pozostawanie w tym obrocie byłoby sprzeczne z zasadą praworządności, która jest jedną z naczelnych zasad konstytucyjnych (art. 7 Konstytucji). W ocenie Sądu zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławczego zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., jak i poprzedzającej ją decyzją z dnia [...] r. po przeprowadzeniu kontroli decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] firmy P. S.A., Nr [...] lokalizowanej w Ś. przy ul. [...] (dz. Nr 49/3, 50 A.M. 2 obręb 4)", odmówiło stwierdzenia jej nieważności, ponieważ nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k. p. a. W świetle poczynionych przez Sąd rozważań i zgodnie z dokonaną wykładnią przepisów prawa, należało zatem uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty, które zostały podniesione przez skarżących nie znajdują żadnego uzasadnienia. W tej sytuacji skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono w sentencji wyroku.