II OSK 3141/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 310/17 w sprawie ze skargi A.J. na uchwałę Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę, 2. zwrócić A.J. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Wyrokiem z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 310/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A.J. na uchwałę Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Wyrok ten został wydany w następującym, wskazanym przez Sąd, stanie sprawy: Zaskarżona uchwała podjęta została w trybie i na zasadach określonych w przepisach art. 135 ust. 1, 2, 3a i 3b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) oraz w następstwie decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2009 r. określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Rozbudowa Portu Lotniczego im. [...]" w G. W punkcie II ppkt 3 decyzji środowiskowej nałożono na [...] sp. z o.o. w G. obowiązek wystąpienia do właściwego organu o zwiększenie dotychczasowego obszaru ograniczonego użytkowania utworzonego rozporządzeniem Wojewody Pomorskiego nr 8/2002 z dnia 26 lipca 2002 r., poprzez jego zwiększenie do izofony 50 dB dla pory nocnej i 60 dB dla pory dziennej, wyznaczonej odpowiednio, dla stanu po zakończeniu etapu I przebudowy Portu Lotniczego im. [...] oraz po zakończeniu realizacji całego przedsięwzięcia, jeżeli po zastosowaniu dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych, przyjętych na podstawie systemu pomiaru ciągłego poziomów hałasu w środowisku, programu monitoringu hałasu lotniczego i analizy, jak też analizy porealizacyjnej określonej w pkt II.2., wynikać będzie konieczność zmiany tego obszaru. Decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2009 r. została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Skargę na decyzję SKO oddalono prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 191/09. W zaskarżonej uchwale przyjęto, że granicą obszaru ograniczonego użytkowania będzie obwiednia izolinii 45 dB w porze nocy hałasu operacji lotniczych. Tak utworzony obszar podzielono na dwie strefy ze względu na rodzaj chronionego terenu: strefa B (strefa zewnętrzna) oraz strefa A (strefa wewnętrzna). Granice strefy A i B określono na załączonej do uchwały mapie poglądowej obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego [...]. Granice obszaru ograniczonego użytkowania i stref A i B opisane zostały za pomocą współrzędnych geodezyjnych, pozwalających na jednoznaczne i precyzyjne ich wyznaczenie. Ponadto, w celu łatwiejszej identyfikacji, do uchwały załączono wykaz obrębów geodezyjnych i działek położonych w obszarze ograniczonego użytkowania oraz w poszczególnych strefach. W skardze na powyższą uchwałę A.J. zarzucił, że wydana ona została na podstawie decyzji środowiskowej, która nie jest zgodna z prawem. Ponadto treść tej decyzji jest całkowicie sprzeczna z rozwiązaniami raportu, a analiza porealizacyjna nie powinna być metodą tworzenia nowego obszaru dla lotnisk, gdyż opiera się jedynie na monitorowaniu hałasu za pomocą mikrofonów, które w przypadku G. są całkowicie sfałszowane, a ponadto została wydana bez przeprowadzenia oddziaływań skumulowanych hałasu między lotniskiem, koleją [...] i [...], co powoduje, że obszar w ogóle ich nie ujmuje. Skarżący zarzucił ponadto, że brak jest jakichkolwiek podstaw do dzielenia wyznaczonego obszaru na strefę A i B. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 289/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił własne postanowienie z dnia 5 września 2016 r. o odrzuceniu skargi i ponownie odrzucił skargę wniesioną w tej sprawie, uznając ją za niedopuszczalną z powodu braku naruszenia postanowieniami zaskarżonej uchwały interesu prawnego ani uprawnienia skarżącego. Jednocześnie orzekł o kosztach postępowania i kosztach sądowych. Jednakże postanowienie to, w zakresie odrzucenia skargi i rozliczenia kosztów sądowych z tym związanych, zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 892/17. W motywach Sąd odwoławczy wyjaśnił, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie potwierdza, by Sąd pierwszej instancji przeprowadził rzeczywistą kontrolę spełnienia przez skarżącego przywołanego materialnego kryterium dopuszczalności skargi, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, jeżeli się uwzględni, że ocena prawna Sądu została oparta wyłącznie na prostej konstatacji, że działka, której właścicielem pozostaje skarżący, nie została włączona do utworzonego na mocy zaskarżonej uchwały obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G. Końcowo formułując wytyczne Sąd ten wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji powinien rozważyć podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące błędów popełnionych przez Sejmik Województwa Pomorskiego dotyczących wyznaczenia granic obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G., przyjmując, że niewłączenie działki nr [...] do tego obszaru nie może być samoistną podstawą do odrzucenia skargi. Powyższe nie zmienia jednak tego, że kontrola uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] może zostać skutecznie przeprowadzona jedynie w sytuacji potwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji, że legitymacja skargowa skarżącego opiera się na naruszeniu interesu prawnego, który ma charakter konkretny, indywidualny, realny i obiektywny. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 28 czerwca 2017 r. przedstawił swoje stanowisko. Zaś w dniu 19 lipca 2017 r. przedłożył do akt sprawy dodatkową dokumentację. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż uchwała Sejmiku Województwa Pomorskiego została podjęta w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Dlatego też zastosowano konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na wstępie, w motywach wyroku, Sąd zaznaczył, że kontrola legalności zaskarżonej uchwały odbyła się w warunkach związania oceną prawną zawartą we ww. postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017 r., stosownie do art. 190 p.p.s.a. Mając zatem na uwadze powyższe Sąd pierwszej instancji uznał, że w tej sprawie badanie skargi od strony formalnoprawnej, w kontekście uprawnienia do wniesienia skargi, jest niewystarczające, co potwierdził NSA w postanowieniu z dnia 11 maja 2017 r. W rozpoznawanej sprawie ocena legitymacji skargowej skarżącego, którego nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] nie została objęta ustanowionym zaskarżoną uchwałą obszarem ograniczonego użytkowania, uzależniona była od zweryfikowania jej zgodności z prawem również w kontekście zarzutów stawianych przez skarżącego uchwałodawcy. Skarżący bowiem upatrywał związku pomiędzy swoją indywidualną sytuacją prawną, a naruszeniami prawa towarzyszącymi procedowaniu i podejmowaniu uchwały o obszarze ograniczonego użytkowania, co spowodowało uszczuplenie jego uprawnień wskutek nieobjęcia jego działki tym obszarem. Dokonując zatem szczegółowego badania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, w świetle zarzutów sformułowanych w skardze oraz w kolejnych pismach procesowych skarżącego - z dnia 10 stycznia 2017 r. i z dnia 28 czerwca 2017 r., również w kontekście przedkładanych dokumentów, w tym złożonych przed rozprawą w dniu 19 lipca 2017 r., Sąd doszedł do przekonania, że uchwała Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] pozostaje w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym. Zdaniem Sądu podniesione przez skarżącego zarzuty nie potwierdziły się. Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów Sąd wyjaśnił, że brzmienie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), właściwe na dzień wydania uchwały, potwierdza, że jednym z trzech podstawowych, równoprawnych środków, z których wynika obowiązek wyznaczenia obszarów ograniczonego użytkowania, jest analiza porealizacyjna. Nadto uzależnienie zasięgu obszaru ograniczonego użytkowania związanego z realizacją inwestycji polegającej na rozbudowie Portu Lotniczego im. [...] od wyników analizy porealizacyjnej nastąpiło w ostatecznej i prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2009 r. określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Zwrócono bowiem uwagę, że dopiero monitoring hałasu lotniczego po zakończeniu realizacji rozbudowy portu lotniczego może dostarczyć miarodajnych danych dla określenia obszarów, w których wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie akustyczne, którego nie da się zneutralizować. Nadto Sąd dodał, że twierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających wyznaczenie obszaru ograniczonego użytkowania nakłada niejako automatycznie na właściwy organ, w tym przypadku sejmik województwa ("art. 135 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska") obowiązek jego wyznaczenia, co też miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W tym zakresie Sąd nie doszukał się naruszeń prawa, które dyskwalifikowałyby zaskarżoną uchwałę. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących nieprawidłowości decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie przedmiotowego portu lotniczego, Sąd zaznaczył, że funkcjonuje ona w obrocie prawnym i jest wiążąca. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO w G. z dnia [...] stycznia 2009 r., a WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 191/09 oddalił skargę na ww. decyzję SKO. W tej sytuacji żadna z kwestii podnoszonych przez skarżącego, które współkształtowały treść decyzji środowiskowej i miały miejsce w toku procedury poprzedzającej podjęcie tego rozstrzygnięcia, nie może być przedmiotem ponownego badania w toczącym się obecnie postępowaniu, mającym zresztą zupełnie inny przedmiot. Podobnie nietrafne, zdaniem Sądu, są zarzuty odnośnie rozszerzenia istniejącego obszaru ograniczonego użytkowania utworzonego poprzednio przez Wojewodę Pomorskiego w 2002 r. Otóż kwestia ta przedstawia się inaczej niż twierdzi skarżący. Obszar ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego [...] – [...] zlokalizowanego w [...] został utworzony po raz pierwszy rozporządzeniem Nr 8/2002 Wojewody Pomorskiego z dnia 26 lipca 2002 r., a granicę tego obszaru stanowiła obwiednia izofony 50 dB dla pory nocnej i 60 dB dla pory dziennej. Przedstawiając obszerną argumentację w tym zakresie Sąd doszedł do konkluzji, że obszar ograniczonego użytkowania utworzony pierwotnie przepisami rozporządzenia Wojewody Pomorskiego nr 8/2002 z dnia 26 lipca 2002 r. obowiązywał do czasu wydania zaskarżonej uchwały w tym przedmiocie przez sejmik województwa i został nią w całości zastąpiony. Na poparcie wskazanego stanowiska Sąd powołał się na argumentację Sądu Najwyższego zawartą w wyroku z dnia 6 maja 2011 r. sygn. akt II CSK 421/10. Również w procedurze tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz w jego wyznaczonym zasięgu Sąd wojewódzki orzekający ponownie nie dostrzegł naruszeń obowiązujących zasad jego tworzenia. W ocenie Sądu nie są trafne zarzuty skarżącego co do nieprawidłowości w pomiarach hałasu, w tym co do ilości i lokalizacji punktów pomiarowych oraz braku uwzględnienia lotów po okręgu. Obszerna dokumentacja zgromadzona w toku podejmowania zaskarżonej uchwały nie podważa bowiem prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych, które stały się podstawą do ustalenia kwestionowanych granic obszaru ograniczonego użytkowania, skarżący zaś nie przedstawił dowodów, które mogłyby doprowadzić do odmiennej oceny. Z treści analizy porealizacyjnej wynika, że monitoring hałasu na terenach zlokalizowanych wokół lotniska prowadzony był w oparciu o zasady określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku przez zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem (Dz.U. Nr 140, poz. 824). Przy czym Sąd zaznaczył, że prowadzone były kontrole przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, które potwierdziły prawidłowość prowadzonych ciągłych pomiarów hałasu, wyznaczenia punktów pomiarowych i ich lokalizacji. Zaś na zlecenie Urzędu Marszałkowskiego w G. sporządzono ekspertyzę obszaru ograniczonego użytkowania wokół portu lotniczego, której zadaniem było zweryfikowanie dokumentacji i materiałów archiwalnych, które posłużyły do sporządzenia analizy porealizacyjnej, pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami. We wnioskach tej ekspertyzy stwierdzono, że liczba i lokalizacja punktów pomiarowych jest zgodna z wymaganiami formalno-prawnymi, a w szczególności z obowiązującą metodyką referencyjną pomiarów ciągłych. Lokalizacja punktów pomiarowych i zastosowana metodyka pomiarowa doprowadziły do wiarygodnych danych w zakresie oceny hałasu lotniczego, a w szczególności trafności wyznaczenia przebiegu linii równego poziomu hałasu, w tym linii o wartościach dopuszczalnych. Nadto Sąd dodał, że nie potwierdziły się zarzuty skarżącego, że lotów po okręgu nie uwzględniono w monitoringu hałasu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, materiały dokumentujące wykonywane w sprawie pomiary hałasu potwierdzają, że punkty pomiarowe rozmieszczono również po bokach lotniska, po wschodniej, zachodniej i południowej stronie pasa startowego. Także materiały zgromadzone w sprawie, w tym protokoły z kontroli pomiarów hałasu potwierdzają, że były dokonywane pomiary poziomów hałasu na działce nr [...] i normy hałasu są tam zachowane. Przy czym Sąd zwrócił uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżącego pomiary te nie były jednodniowe, ale obejmowały okres od 17 do 29 kwietnia 2014 r. Podsumowując, po obszernych rozważaniach, w tych okolicznościach sprawy, Sąd nie podzielił zarzutów odnośnie wadliwości w pomiarach hałasu, które stały się podstawą określenia zasięgu obszaru ograniczonego użytkowania, a więc uchwała nie narusza prawa w tym zakresie w taki sposób, by ukształtować naruszenie interesu prawnego skarżącego. W ocenie Sądu nie potwierdziła się także zarzucana zaskarżonej uchwale sprzeczność z Programem Ochrony Środowiska przed Hałasem dla [...], stanowiącym załącznik do uchwały Nr [...] Rady Miasta G. z dnia [...] grudnia 2009 r., opracowanym w oparciu o "Analizę hałasu lotniczego" z grudnia 2008r. Sąd nie podzielił też zarzutów skarżącego odnośnie niezgodności z prawem treści zaskarżonej uchwały określającej dwie strefy A i B w ramach utworzonego obszaru ograniczonego użytkowania oraz dopuszczenie w tych strefach zabudowy, w tym mieszkaniowej, w strefie A pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej izolacyjności przegród budowlanych oraz właściwego klimatu akustycznego w pomieszczeniach wymagających ochrony akustycznej. W związku z tym, że na obszarze ograniczonego użytkowania negatywne oddziaływania nie w każdym miejscu są tak samo intensywne, za dopuszczalne Sąd uznał określenie pewnych podstref, w których warunki korzystania z nieruchomości będą różne. Zatem na terenie jednego obszaru mogą występować zróżnicowane ograniczenia odpowiadające występującemu stanowi faktycznemu skutkujące wyznaczeniem różnych jego stref. Reasumując Sąd uznał, że skarżący nie zdołał skutecznie podważyć zgodności zaskarżonej uchwały z prawem w taki sposób, by wykreować naruszenie swego interesu prawnego. Zgodnie z oceną prawną zawartą w wiążącym postanowieniu NSA z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 892/17, tylko naruszenie prawa przy tworzeniu obszaru ograniczonego użytkowania mogłoby uzasadniać naruszenie interesu prawnego skarżącego, którego nieruchomość wskutek tych wadliwości nie zostałaby objęta granicami obszaru, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sąd zauważył także, że do dnia podjęcia zaskarżonej uchwały wszystkie badania poziomów hałasu na działce skarżącego wykazały, że standardy akustyczne są zachowane, co też uzasadniało niewłączanie działki nr [...] do utworzonego obszaru ograniczonego użytkowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów reprezentacji przez pełnomocnika, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1/ naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 135 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2017 r., tj. w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały) w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw, w zw. z "art. 134 ustawy" w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa polegające na: a) braku dokonania przez Sąd pierwszej instancji (na etapie ponownego badania sprawy, w związku z treścią oraz kierunkiem rozstrzygnięcia inkorporowanego w treści postanowienia NSA z dnia 11 maja 2017 r. II OSK 892/17 w ramach szerokiego zakresu kognicji dekodowanemu z regulacji art. 134 p.p.s.a.) kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji in ius w postaci art. 135 ust. 1 oraz art. 135 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2017 r., tj. w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały, które to brzmienie znajdzie zastosowanie w świetle art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej z dnia 9 października 2015 r.) tj.: regulacji materialnoprawnych: - określających przesłanki, warunki oraz tworzenie obszaru ograniczonego użytkowania; - określających dopuszczalne kryteria metodologiczne w oparciu o które określa się konieczność i celowość tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, który to brak łącznej subsumpcji wyszczególnionych regulacji materialnoprawnych skutkował: • uznaniem przez Sąd pierwszej instancji (w kontekście wskazanej w postanowieniu NSA z dnia 11 maja 2017 r. konieczności poddania badaniu przez Sąd pierwszej instancji legalności i materialnoprawnej prawidłowości procedury uchwalenia przez Sejmik Województwa Pomorskiego kwestionowanej uchwały nr [...], a także poddania ocenie w kontekście zagadnienia legalności oraz materialnoprawnej prawidłowości wyszczególnionej uchwały interesu prawnego skarżącego dekodowanego z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa), iż: • uchwała Sejmiku Województwa Pomorskiego nr [...] została przyjęta w warunkach zachowania zasad tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania oraz z zachowaniem trybu jej uchwalania (które to tryb oraz zasady dekodowane są ze wskazanych powyżej regulacji materialnoprawnych), a finalnie, iż: wyszczególniona uchwała jest legalna i zgodna z regulacjami materialnoprawnymi stanowiącymi podstawę jej uchwalenia (w szczególności ze wspomnianą regulacją art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska), która ocena merytoryczna Sądu pierwszej instancji determinowała treść rozstrzygnięcia w materii oddalenia skargi skarżącego w następstwie uznania, iż nie zachodzą podstawy do wyeliminowania wskazanej uchwały z obrotu prawnego, w sytuacji gdy: a) kumulatywne zastosowanie oraz kumulatywna interpretacja regulacji art. 135 ust. 1 oraz art. 135 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym przed datą 1 stycznia 2017 r., tj. w dacie tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G.) prowadzi do konkluzji, iż: • na etapie tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G. doszło do istotnego naruszenia zasad oraz trybu tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania obejmującego (jak wskazał uprzednio skarżący zarówno w złożonej skardze na uchwałę nr [...], uprzednio wywiedzionej skardze kasacyjnej z dnia 7 marca 2017 r., a także piśmie z dnia 28 czerwca 2017 r., złożonym w toku sprawy II SA/Gd 310/17; • wyznaczenie obszaru ograniczonego użytkowania przyjętego mocą zaskarżonej uchwały nr [...], na środku metodologicznym w postaci analizy porealizacyjnej, która to sytuacja pozostaje w sprzeczności z regulacją art. 135 § 5 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2017 r.), która to regulacja: in extenso w przywołanym uprzednio brzmieniu przewidywała możliwość oparcia na analizie porealizacyjnej jedynie obszaru ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi krajowej, o której mowa w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, nie przewidując jednocześnie analizy porealizacyjnej jako środka mogącego stanowić wyłączne miarodajne kryterium w przypadku ustalania obszaru ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia w postaci lotniska użytku publicznego, który to rodzaj przedsięwzięcia bezspornie stanowi Port Lotniczy im. [...] w G. Sąd pierwszej instancji zatem w następstwie braku łącznego zastosowania oraz łącznej wykładni art. 135 ust. 1 oraz art. 135 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu sprzed daty 1 stycznia 2017 r. (znajdującym zastosowanie do uchwały nr [...]), (które to regulacje pozostają względem siebie w relacji lex generali - lex specialis) uznał, iż: - utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G. mogło nastąpić w oparciu o środek w postaci analizy porealizacyjnej, a finalnie iż: - utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...]w G. na podstawie analizy porealizacyjnej ma charakter "proter legem", a uchwała nr [...] wyznaczająca obszar ograniczonego użytkowania na wskazanym środku metodologicznym jest legalna i prawidłowa pod kątem materialnoprawnym, w szczególności: - zgodna jest z zasadami oraz trybem tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, a w konsekwencji, iż: - nie zachodzi interes prawny skarżącego w wyeliminowaniu wskazanej uchwały z obrotu prawnego, a w konsekwencji, iż: - brak jest podstaw do wyeliminowania wskazanej uchwały z obiegu prawnego, podczas gdy: - opisana w poprzedzających akapitach sytuacja prawna, pozostaje w antynomii z brzmieniem regulacji art. 135 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2017 r., tj. regulacji in ius nieobjętej subsumpcją przez Sąd pierwszej instancji stanowiąc kwalifikowaną wadliwość materialnoprawną wskazanej uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego, godząca w zasady oraz tryb tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, uzasadniającą wyeliminowanie wskazanej uchwały z obrotu prawnego w trybie art. 3 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 90 ustawy o samorządzie województwa; 2/ naruszenie art. 135 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2017 r., tj. w dacie uchwalenia kwestionowanej uchwały przez Sejmik Województwa Pomorskiego), w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw z dnia 9 października 2015 r. w zw. z "art. 134 ustawy" w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa polegające na: a) braku dokonania przez Sąd pierwszej instancji na etapie ponownego badania sprawy w zakresie (zgodnym z treścią postanowienia NSA z dnia 11 maja 2017 r. II OSK 892/17) kumulatywnej subsumpcji oraz egzegezy wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji art. 135 ust. 1 oraz art. 135 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu sprzed daty 1 stycznia 2017 r., który to brak łącznego zastosowania oraz kumulatywnej interpretacji przez Sąd pierwszej instancji wyszczególnionych regulacji in ius skutkował: - uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, iż: - uchwała Sejmiku Województwa Pomorskiego nr [...] została przyjęta w warunkach zachowania zasad normujących tworzenie obszaru ograniczonego użytkowania oraz z zachowaniem trybu tworzenia wskazanego obszaru ograniczonego użytkowania a finalnie, iż: wyszczególniona uchwała jest legalna i zgodna z regulacjami materialnoprawnymi stanowiącymi podstawę jej uchwalenia (w szczególności ze wspomnianą regulacją art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska), która ocena merytoryczna Sądu pierwszej instancji determinowała treść rozstrzygnięcia w materii oddalenia skargi, w następstwie uznania, iż nie zachodzą podstawy do wyeliminowania wskazanej uchwały z obrotu prawnego, w tym nie występuje interes prawny po stronie skarżącego do zakwestionowania wskazanej uchwały, w sytuacji gdy: - łączna subsumpcja oraz wykładnia wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji materialnoprawnych (niedokonana przez Sąd pierwszej instancji na etapie kontroli legalności oraz materialnoprawnej prawidłowości uchwały nr [...]) prowadzi do wniosku, iż: - na kanwie niniejszej sprawy (w opozycji do stanowiska merytorycznego zawartego w wyroku Sądu pierwszej instancji) w rzeczywistości zaistniało istotne naruszenie trybu tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu im. [...] w G. w postaci: - wydania pozwoleń na użytkowanie poszczególnych elementów infrastruktury Portu Lotniczego im. [...], tworzących części składowego przedmiotowego Portu Lotniczego, a także rozpoczęcie użytkowania wskazanych elementów infrastruktury Lotniska przed datą wydania objętej zaskarżeniem uchwały nr [...]; Sąd pierwszej instancji uznał zatem legalność oraz materialnoprawną prawidłowość uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego "Nr [...]", oddalając finalnie skargę, w sytuacji gdy: - w świetle wyszczególnionych, a niepoddanych subsumpcji przez Sąd pierwszej instancji regulacji materialnoprawnych w brzmieniu obowiązujących w dacie przyjęcia kwestionowanej uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego, - zaistniała kwalifikowana wada prawna, godząca w tryb tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, a przejawiająca się w: - zakłóceniu chronologicznej relacji prawnej pomiędzy uchwałą w materii utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz pozwoleniami na użytkowania, a także legitymacją do faktycznego rozpoczęcia użytkowania poprzez w szczególności: - uchwalenie uchwały Nr [...] po dacie wydania pozwoleń na użytkowanie oraz dacie faktycznego przystąpienia do użytkowania. Sąd pierwszej instancji uznał w konsekwencji, iż kwestionowana uchwała nr [...] jest legalna i prawidłowa pod kątem materialnoprawnym, w szczególności: - zgodna jest z zasadami oraz trybem tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, a w konsekwencji, iż : - nie zachodzi interes prawny skarżącego w wyeliminowaniu wskazanej uchwały z obrotu prawnego, a w konsekwencji: - brak jest podstaw do wyeliminowania wskazanej uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego z obiegu prawnego, podczas gdy: • opisana w poprzedzających akapitach sytuacja pozostaje w antynomii z brzmieniem regulacji art. 135 ust. 1 oraz art. 135 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2017 r., tj. regulacji in ius nieobjętych subsumpcją przez Sąd pierwszej instancji), stanowi kwalifikowaną wadliwość materialnoprawną, naruszającą tryb tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, uzasadniająca wyeliminowanie wskazanej uchwały z obrotu prawnego w trybie art. 3 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 90 ustawy o samorządzie województwa; 3/ naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 47 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych z art. 3 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 147 p.p.s.a., obejmujące: • dokonanie przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni wyszczególnionych regulacji in ius wyrażające się w: • przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż w świetle kumulatywnej wykładni wyszczególnionych regulacji materialnoprawnych, a mianowicie: wyszczególnionej regulacji art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, normującej podstawy materialnoprawne oraz tryb utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, wyszczególnionej regulacji art. 47 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej, normujących zasady intertemporalne związane z obowiązywaniem aktów prawa miejscowego, w tym aktów dotyczących tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania wydanych uprzednio przez wojewodów w ramach ustawowych kompetencji • zachodziła dopuszczalność rozszerzenia przez Sejmik Województwa Pomorskiego mocą uchwały nr [...], obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G., wprowadzonego mocą rozporządzenia Wojewody Pomorskiego Nr [...], a finalnie, iż: • dokonane rozszerzenie przez Sejmik Województwa Pomorskiego dotychczasowego obszaru ograniczonego użytkowania wprowadzonego mocą rozporządzenie 8/2002, zamiast utworzenia nowego obszaru ma charakter propter legem i nie kreuje wadliwości przyjętej uchwały nr [...], która to merytoryczna ocena Sądu pierwszej instancji w konsekwencji determinowała treść rozstrzygnięcia w materii oddalenia skargi, w sytuacji gdy: • kumulatywna wykładnia wyszczególnionych regulacji in ius (uwzględniająca również ratio legis zmiany regulacji prawnych oraz wskazanej regulacji intertemporalnej) prowadzi do wniosku, iż: • fakt obowiązywania rozporządzenia Wojewody Pomorskiego Nr 8/2002 również po dacie 1 stycznia 2008 r. nie zwalniało Sejmiku Województwa Pomorskiego od realizacji procedury utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G. zgodnie z regulacją art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, tj.: - utworzenia nowego obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska, którego to utworzenia konieczność wynikała z oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności z raportu oddziaływania na środowisko, albowiem: • wykładnia regulacji art. 47 ust. 2 oraz ust. 3 wspomnianej ustawy z dnia 19 lipca 2015 r. (dokonana w świetle ratio legis nowej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, która stanowiła prawidłową implementacją prawa UE w tym zakresie, w tym także nowego zakresu przedmiotowego unormowania z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska w przedmiocie obszaru ograniczonego użytkowania), prowadzi do konkluzji, iż: - wskazana regulacja materialnoprawna określając granice temporalne obowiązywania rozporządzenia Wojewody tworzącego uprzednio obszar ograniczonego użytkowania, w szczególności: - normując, iż wskazany akt prawa miejscowego obowiązywał do daty uchwalenia nowej uchwały przez Sejmik Województwa Pomorskiego jako organ przejmujący kompetencje od Wojewody, ustanawiała wyraźne rozróżnienie na stan prawny obowiązujący uprzednio, tj. przed datą ustawowego przejścia kompetencji na rzecz Sejmiku Województwa Pomorskiego, a stan po dacie przejścia wskazanych ustawowych kompetencji, który winien być oceniany przez pryzmat regulacji obowiązujących po powyższej dacie; Ergo Sąd pierwszej instancji nie dokonując łącznej interpretacji art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz regulacji intertemporalnej dekodowanej z art. 47 ust. 2 oraz ust. 3 wskazanej powyżej ustawy z dnia 19 lipca 2005 r. sformułował błędną ocenę, iż: - okoliczność mocy obowiązującej rozporządzeń Wojewodów ustanawiających przed datą 1 stycznia 2008 r. obszary ograniczonego użytkowania dawała sejmikom województw legitymację do rozszerzania wcześniejszych obszarów ustanowionych przez wojewodów, w sytuacji gdy: • kumulatywna interpretacja wskazanych regulacji, przeprowadzona z uwzględnieniem ratio legis ich wprowadzenia, wskazuje, iż: - poprzednie rozporządzenia wojewodów miały moc obowiązującą jednie do czasu utworzenia nowych obszarów przez Sejmiki Województw, zgodnie z regulacją art. 135 § 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie powinny zaś stanowić podstawy nowych obszarów w związku z przewidzianym ustawowo wygaśnięciem ich mocy obowiązującej, a w konsekwencji, iż - obowiązywanie poprzednich obszarów ustanowionych mocą rozporządzeń wojewodów nie tylko nie wykluczało tworzenia nowych obszarów po zmianie kompetencji, lecz dodatkowo: - nakazywało tworzenie nowych obszarów, z związku z ograniczoną temporalną mocą poprzednich obszarów. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, iż rozszerzenie przez Sejmik Województwa Pomorskiego obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] ustanowionego uprzednio mocą rozporządzenia Wojewody Nr 8/2002 nie stanowi obejścia prawa, nie stanowiąc wadliwości kreującej podstawę do wyeliminowania wskazanej uchwały z obrotu prawnego w trybie art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 90 ustawy o samorządzie województwa, podczas gdy: • w świetle dokonanej propter legem łącznej wykładni art. 135 ust. 1 oraz art. 47 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 19 lipca 2005 r. rozszerzenie przez Sejmik Województwa Pomorskiego mocą uchwały nr [...] obszaru ustanowionego mocą rozporządzenia Wojewody Nr 8/2002, nie zaś utworzenie nowego obszaru, stanowi praktykę naruszającą ratio legis wyszczególnionych regulacji in ius, a finalnie godząc w zasady oraz tryb tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania stanowi naruszenie materialnoprawnej prawidłowości wspomnianej uchwały, uzasadniające zastosowanie instrumentów prawnych zmierzających do wyeliminowania wskazanej uchwały z obiegu prawnego; 4/ Naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 176 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 czerwca 2011r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku przez zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem w zw. z ust. 2 pkt 2 oraz pkt 3 załącznika nr 1B do wyżej wymienionego rozporządzenia pt: Referencyjna metodyka wykonywania ciągłych pomiarów poziomów hałasu wprowadzanego do środowiska przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych w związku z eksploatacją lotnisk oraz kryteria lokalizacji punktów pomiarowych (tj. część załącznika nr 1 określającej kryteria lokalizacji punktów pomiarów) polegające na: a) braku dokonania przez Sąd pierwszej instancji subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji in ius, tj.: (- zarówno regulacji rangi ustawowej w postaci art. 176 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska inkorporującej kompetencje do określenia wymogów prowadzenia pomiarów immisji generowanych przez przedsięwzięcie w postaci lotniska, jak też: - szczegółowych regulacji aktu wykonawczego w postaci wspomnianego rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r. w postaci ust. 2 pkt 2 oraz pkt 3 załącznika nr 1B do wyżej wymienionego rozporządzenia, a więc regulacji szczególnej określającej zasady rozmieszczenia punktów pomiarów na etapie prowadzenia ciągłych pomiarów hałasu generowanego przez lotnisko) w odniesieniu do ujawnionych przez skarżącego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego aspektów związanych z nieprawidłowością dokonywanego pomiaru ciągłego poziomów hałasu, w tym nieprawidłowościami związanymi bezpośrednio z rozmieszczeniem punktów pomiarowych hałasu (które to nieprawidłowości wpływały, jak wskazał skarżący, na nieprawidłowość procedury związanej z utworzeniem obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G.), a mianowicie; a) aspektu obejmującego oparcie pomiaru natężenia hałasu generowanego przez Port Lotniczy im. [...] w G. na 4 punktach pomiarowych, w sposób niezgodny z zapisem zawartym w programie ochrony przed hałasem dla miasta [...], a także wbrew wskazaniom zawartym w dokumentach urzędowych załączonych przez skarżącego do złożonego do akt sprawy pisma z dnia 28 czerwca 2017 r., w szczególności w piśmie Departamentu Środowiska i Rolnictwa Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego z dnia 13 listopada 2012 r. zawierającego postulat wyznaczenia punktu pomiarowego przy ulicy [...]; b) aspektu obejmującego brak przeprowadzenia wstępnych analiz akustycznych zmierzających do zapewnienia właściwego rozpoznania zjawiska akustycznego, a w konsekwencji do usytuowania punktów pomiarowych w lokalizacji umożliwiającej identyfikację hałasu pochodzącego od statków powietrznych ze względu na poziom oraz charakter tła akustycznego, który to aspekt wyszczególniony został w piśmie Ministra Środowiska z dnia 19 lutego 2014 r. przedłożonego w załączeniu do pisma skarżącego z dnia 28 czerwca 2017 r. złożonego do akt sprawy; c) aspektu obejmującego lokalizację punktów pomiarowych stanowiących podstawę przeprowadzonego pomiaru ciągłego hałasu niezgodnie z zasadą dekodowaną z ust. 2 pkt 3 załącznika nr 1B do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r., w szczególności: - lokalizację punktu pomiarowego PP3 w dzielnicy [...] poniżej lotniska, która to lokalizacja nie pozwala na uwzględnienie rzutów na powierzchnię tras dolotowych i odlotowych lotniska; - lokalizację punktów pomiarowych PP2 oraz PP3 oraz PP4 (tj. punktów przy ulicy [...] w B., [...] oraz przy ulicy [...] w granicach obszaru, w miejscach zasłoniętych przez budynki, tj.: w lokalizacji nieobejmującej rzutów na powierzchnię tras dolotowych i odlotowych lotniska, przy uwzględnieniu rodzajów operacji lotniczych, a ponadto na nieruchomościach pracowników lotniska; d) aspektu związanego z pominięciem lokalizacji punktu pomiarowego na osiedlu [...] oraz [...], tj. w miejscach w których umieszczenie punktów pomiarowych byłoby zgodne z zasadą dekodowaną z ust. 2 pkt 3 załącznika nr 1B do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r., tj. w sposób pozwalający na uwzględnienie rzutów na powierzchnie tras dolotowych i odlotowych lotniska przy uwzględnieniu rodzajów operacji lotniczych; e) aspektu związanego z lokalizacją punktów pomiarowych przy uwzględnieniu błędnych izofon obwiązujących na obszarach przylegających, jak chociażby w odniesieniu do dzielnicy [...] w której obowiązują izofony jak dla zabudowy miejskiej, gdy tymczasem znajduje się tam szkoła, czyli miejsce przebywania dzieci i młodzieży, czyli izofona powinna wynosić 45 db; który to brak zastosowania przez Sąd pierwszej instancji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji materialnoprawnych do zarysowanych w pkt. a-e poprzedzającego akapitu aspektów relewantnych prawnie skutkował: - uznaniem apriori przez Sąd pierwszej instancji, iż pomiaru poziomu hałasu generowanego przez Port Lotniczy im. [...], determinujący granice utworzonego obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego (w tym w szczególności wpływający na nieuwzględnienie w granicach obszaru nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność skarżącego) prowadzony był zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2 pkt 2 i 3 załącznika 1B do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r., która to sformułowana przez Sąd pierwszej instancji ocena merytoryczna determinowała finalne rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w materii: • braku zaistnienia kwalifikowanych wad kreujących podstawę do wyeliminowania uchwały "nr [...]" z obrotu prawnego, w sytuacji gdy: subsumpcja wskazanych regulacji in ius do ujawnionych kwestii związanych z lokalizacją punktów pomiarów i dokonanie szczegółowej oceny lokalizacji powyższych punktów pomiarowych, prowadzi do konkluzji, iż: • na etapie lokalizacji wskazanych punktów pomiarowych wystąpiły nieprawidłowości tworzące stan sprzeczny z ust. 2 pkt 2 i 3 załącznika 1B do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r. (wyszczególnione w pkt a-e poprzedzającego akapitu), wpływające na określenie granic obszaru ograniczonego oddziaływania. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał apriori prawidłowość dokonanych pomiarów, oddalających zarzuty skarżącego w powyższym zakresie, a finalnie oddalając skargę, w warunkach: - braku oceny zasadności zarzutów skarżącego odnoszących się do sposobu wyznaczenia oraz lokalizacji punktów pomiarowych w kontekście subsumpcji oraz szczegółowej analizy wskazanych regulacji art. 176 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz regulacji inkorporowanych w załączniku 1B rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r.; 5/ naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 176 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 czerwca 2011r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku przez zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem w zw. z ust. 2 pkt 1 załącznika nr 1B do wyżej wymienionego rozporządzenia pt: Referencyjna metodyka wykonywania ciągłych pomiarów poziomów hałasu wprowadzanego do środowiska przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych w związku z eksploatacją lotnisk oraz kryteria lokalizacji punktów pomiarowych (tj. części załącznika nr 1 określającej kryteria lokalizacji punktów pomiarów) polegające na: a) braku dokonania przez Sąd pierwszej instancji subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji in ius, tj.: - zarówno regulacji rangi ustawowej w postaci art. 176 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska inkorporującej kompetencje do określenia wymogów prowadzenia pomiarów immisji generowanych przez przedsięwzięcie w postaci lotniska jak też: - szczegółowej regulacji aktu wykonawczego w postaci wspomnianego rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r. w postaci ust. 2 pkt 1 załącznika nr 1B do wyżej wymienionego rozporządzenia, a więc regulacji o charakterze lex specialis normującej zasady umiejscowienia lub sondy mikrofonowej służącej do stałego pomiaru hałasu, które to umiejscowienie stanowi także kryterium prawidłowej lokalizacji punktu pomiarowego, który to brak subsumpcji wyszczególnionych regulacji materialnoprawnych skutkował: - brakiem poddania przez Sąd pierwszej instancji szczegółowej analizie sformułowanego uprzednio przez skarżącego (w toku postępowania w materii utworzenia miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego) zastrzeżenia dotyczącego niezgodnego z regulacją w postaci ust. 2 pkt 1 załącznika nr 1B do wyżej wymienionego rozporządzenia, umiejscowienia mikrofonu oraz sond mikrofonowych służących do pomiaru ciągłego hałasu generowanego przez Port Lotniczy im. [...] w G., w szczególności: - zarzutu dotyczącego braku umiejscowienia wskazanych urządzeń pomiarowych zgodnie z parametrami określonymi explicite na kanwie ust. 2 pkt 1 rozporządzenia załącznika nr 1B, tj.: - przy zachowaniu wysokości urządzeń pomiarowych w pionie na wysokości 4 m nad ziemią, - przy zachowaniu lokalizacji stożka w przestrzeni otaczającej urządzenia pomiarowe, wewnątrz stożka o kącie powierzchniowym 160º, a także: - zarzutu dotyczącego lokalizacji punktów pomiarowych, w szczególności: - dokonanie lokalizacji punktu pomiarowego PP3 w dzielnicy [...] poniżej lotniska, która to lokalizacja nie pozwala na uwzględnienie rzutów na powierzchnię tras dolotowych i odlotowych lotniska, - dokonanie lokalizacji punktów pomiarowych PP2 oraz PP3 oraz PP4, tj. punktów przy ulicy [...] w [...],[...] oraz przy ulicy [...] w granicach obszaru, w miejscach zasłoniętych przez budynki, w sposób kreujący przeszkody wpływające na sposób rozchodzenia się dźwięku wewnątrz stożka o kącie powierzchniowym 160º oraz osi pokrywającej się z osią mikrofonu; Sąd pierwszej instancji uznał finalnie legalność oraz prawidłowość materialnoprawną uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego nr [...], w ramach braku: - zbadania materialnoprawnej prawidłowości dokonanych pomiarów ciągłych hałasu generowanego przez Port Lotniczy im. [...]w G., które miały bezpośredni wpływ na określenie granic utworzonego obszaru ograniczonego oddziaływania wokół Portu Lotniczego im. [...]w G., w kontekście subsumpcji oraz egzegezy regulacji normujących zasady usytuowania urządzeń do ciągłego pomiaru hałasu; 6/ naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 176 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 czerwca 2011r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku przez zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem w zw. z ust. 2 pkt 10 w zw. z ust. 3 pkt 10 w zw. z ust. 3 pkt 11 Załącznika nr 1G do wyżej wymienionego rozporządzenia pt: Referencyjna metodyka wykonywania ciągłych pomiarów poziomów hałasu wprowadzanego do środowiska przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych w związku z eksploatacją lotnisk oraz kryteria lokalizacji punktów pomiarowych (tj. części załącznika nr 1 określającej kryteria lokalizacji punktów pomiarów) polegające na: • braku dokonania przez Sąd pierwszej instancji subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji in ius, tj.: - zarówno regulacji rangi ustawowej w postaci art. 176 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska inkorporującej kompetencje do określenia wymogów prowadzenia pomiarów immisji generowanych przez przedsięwzięcie w postaci lotniska, jak też: - szczegółowych regulacji aktu wykonawczego w postaci wspomnianego rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r. w postaci: - ust. 2 pkt 10 załącznika nr 1G do wyżej wymienionego rozporządzenia, tj. regulacji in ius określającej wymóg sporządzania miesięcznych sprawozdań z pomiaru ciągłego hałasu, zawierającego pomiary ewidencjonowane poziomu hałasu przy uwzględnieniu parametrów w postaci lokalizacji punktów pomiarowych, częstotliwości operacji lotniczych oraz rodzaju statku powietrznego; - ust. 3 pkt 10 załącznika nr 1G do wyżej wymienionego rozporządzenia, tj. regulacji in ius określającej wymóg sporządzania rocznych sprawozdań z pomiaru ciągłego hałasu, zawierającego pomiary ewidencjonowane poziomu hałasu przy uwzględnieniu parametrów w postaci lokalizacji punktów pomiarowych, częstotliwości operacji lotniczych oraz rodzaju statku powietrznego; - ust. 3 pkt 10 załącznika nr 1G do wyżej wymienionego rozporządzenia, tj. regulacji in ius określającej wymóg sporządzania jako integralnej części sprawozdań rocznych ujęć graficznych (mapowych) zawierających położenie dróg startowych, punktów pomiarowych, tras dolotowych i odlotowych z lotniska oraz przeprowadzonych pomiarów i obliczeń, który to brak łącznej subsumpcji wyszczególnionych regulacji materialnoprawnych skutkował: • brakiem poddania przez Sąd pierwszej instancji szczegółowej analizie sformułowanego przez skarżącego zarzutu obejmującego: • brak oparcia wyników pomiaru ciągłego hałasu na etapie poprzedzającym wyznaczenie granic utworzonego obszaru ograniczonego oddziaływania na miesięcznych oraz rocznych sprawozdaniach uwzględniających poziom hałasu w kontekście lokalizacji punktów pomiarowych oraz ilości wykonywanych operacji lotniczych, • oparcie granic utworzonego mocą uchwały nr [...] obszaru ograniczonego użytkowania na mapach obrazujących operacie lotnicze dokonywane w ramach funkcjonowania Portu Lotniczego im. [...]w G. z 2005 oraz 2006r., nie zaś na rocznych ujęciach graficznych obrazujących rzeczywistą ilość operacji lotniczych w dacie trwania postępowania w przedmiocie utworzenia obszaru ograniczonego oddziaływania wokół Portu Lotniczego im. [...]w G.; Sąd pierwszej instancji uznał finalnie legalność oraz prawidłowość uchwały nr [...], w szczególności: • prawidłowość materialnoprawną procedury wyznaczenia granic utworzonego obszaru, w tym kryterium w postaci poziomu ciągłego pomiaru hałasu w warunkach: • braku zbadania: - czy brak odniesienia się na etapie tworzenia obszaru ograniczonego oddziaływania do miesięcznych oraz rocznych sprawozdań określających poziom hałasu przy uwzględnieniu lokalizacji punktów pomiarowych oraz ilości operacji lotniczych, - czy oparcie ilości operacji lotniczych na etapie tworzenia obszaru ograniczonego oddziaływania na mapach z 2005 i 2006 r., bez uwzględnienia rocznych ujęć graficznych, uwzględniających położenie dróg startowych, prawidłowo posadowionych punktów pomiarowych, tras dolotowych i odlotowych oraz aktualizowanych rocznie pomiarów i obliczeń, w tym w szczególności dotyczących ilości operacji lotniczych, miało charakter prawidłowy, w szczególności czy: - uchwała nr [...] nieuwzględniająca pomiarów, hałasu w oparciu o dokumentację określoną w ust. 2 pkt 10, ust. 3 pkt 10 oraz ust. 3 pkt 11 wskazanego załącznika G do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2016 r., a także uwzględniająca dane dotyczące operacji lotniczych oparte na mapach z 2005 i 2006 r. nie jest objęta wadą stanowiąca podstawę do jej wyeliminowania z obiegu prawnego; 7/ naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 176 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 czerwca 2011r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku przez zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem w zw. z ust. 1 oraz ust. 2 załącznika nr 1E do wyżej wymienionego rozporządzenia pt.: Referencyjna metodyka wykonywania ciągłych pomiarów poziomów hałasu wprowadzanego do środowiska przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych w związku z eksploatacją lotniska oraz kryteria lokalizacji punktów pomiarowych (tj. części załącznika nr 1 określającej kryteria lokalizacji punktów pomiarów) polegające na: "a) braku dokonania przez Sąd pierwszej instancji wyszczególnionych", a) braku dokonania przez Sąd pierwszej instancji subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji in ius, tj.: (- zarówno regulacji rangi ustawowej w postaci art. 176 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska inkorporującej kompetencje do określenia wymogów prowadzenia pomiarów immisji generowanych przez przedsięwzięcie w postaci lotniska, jak też: - szczegółowych regulacji aktu wykonawczego w postaci wspomnianego rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r. w postaci ust. 1 oraz ust. 2 o załącznika nr 1E do wyżej wymienionego rozporządzenia, a więc regulacji szczególnej określającej zasady wykonywania ciągłych pomiarów hałasu generowanego przez Port Lotniczy, w szczególności: - określający kryteria w oparciu o które winny być przeprowadzane wspomniane ciągłe pomiary hałasu generowanego przez lotnisko) - w odniesieniu do ujawnionych przez skarżącego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego aspektów związanych z nieprawidłowością dokonywanego pomiaru ciągłego poziomów hałasu, w tym nieprawidłowościami związanymi bezpośrednio z: - brakiem dokonywania pomiarów przy uwzględnieniu kryterium w postaci lotów po okręgu, - oparciem pomiarów na zaniżonej wartości operacji lotniczych wynoszącej 30% w porze nocnej, która to wartość operacji lotniczych (ujęta uprzednio w decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2009 r. w materii uwarunkowań środowiskowych zgody na realizację inwestycji Rozbudowa Portu Lotniczego im. [...] w G.) całkowicie pomija zawarty w raporcie oddziaływania na środowisko postulat nakazujący ograniczenie operacji lotniczych w porze nocnej, która to ilość operacji jest miarodajna dla prawidłowego określenia ilości hałasu generowanego przez przedsięwzięcie; (które to nieprawidłowości wpływały, jak wskazał skarżący, na nieprawidłowość procedury związanej z utworzeniem obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...]w G.), który to brak zastosowania przez Sąd pierwszej instancji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji materialnoprawnych do zarysowanych w poprzedzającym akapicie aspektów relewantnych prawnie skutkował: - uznaniem apriori, przez Sąd pierwszej instancji, iż pomiar poziomu hałasu generowanego przez Port Lotniczy im. [...], determinujący granice utworzonego obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego (w tym w szczególności wpływający na nieuwzględnienie w granicach obszaru nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność skarżącego) prowadzony był zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1 oraz ust. 2 załącznika 1E do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r., która to sformułowana przez Sąd pierwszej instancji ocena merytoryczna determinowała finalne rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w materii: • braku zaistnienia kwalifikowanych wad kreujących podstawę do wyeliminowania uchwały nr [...] z obrotu prawnego, w sytuacji gdy: subsumpcja wskazanych regulacji in ius do ujawnionych kwestii związanych z lokalizacją punktów pomiarów i dokonanie szczegółowej oceny lokalizacji powyższych punktów pomiarowych, prowadzi do konkluzji, iż: • na etapie lokalizacji wskazanych punktów pomiarowych wystąpiły nieprawidłowości tworzące stan sprzeczny z ust. 1 oraz ust. 2 załącznika 1E do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r. (wyszczególnione w poprzedzającym akapicie), wpływające na określenie granic obszaru ograniczonego oddziaływania; W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał apriori prawidłowość dokonanych pomiarów, oddalających zarzuty skarżącego w powyższym zakresie, a finalnie oddalając skargę, w warunkach: - braku oceny zasadności zarzutów skarżącego odnoszących się do przyjęcia nieprawidłowej zaniżonej wartości operacji lotniczych oraz braku uwzględnienia operacji lotniczej w postaci lotów po okręgu (tj. niezgodności z ust. 1 załącznika 1E do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r., który to aspekt wynikał m.in.: z pisma Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego z dnia 7 lutego 2014 r. oraz pisma Wojewody Pomorskiego z dnia 29 lipca 2014 r., stanowiących załączniki do pisma z dnia 28 czerwca 2017 r. przedłożonego do akt sprawy II SA/Gd 310/16); 8/ naruszenie przez Sąd pierwszej instancji regulacji art. 129 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 90 § 1 ustawy o samorządzie województwa w zw. z regulacjami Księgi Trzeciej Tytułu VI Kodeksu cywilnego, regulacji "art. 129 § 2 oraz § 4 oraz art. 136 § 2" polegające na: • braku kumulatywnej subsumpcji oraz interpretacji przez Sąd pierwszej instancji wyszczególnionych powyżej regulacji materialnoprawnych, skutkujących: - błędnym uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, iż wyszczególnione regulacje materialnoprawne mają względem siebie charakter indyferentny, w szczególności dokonania przez Sąd pierwszej instancji kumulatywnej subsumpcji oraz egzegezy wskazanych cytat "w p"- koniec cytatu: - obejmują odrębne reżimy prawne, które nie oddziaływają na siebie, która to sformułowana przez Sąd pierwszej instancji ocena merytoryczna skutkowała uznaniem, iż: - po dochodzenia przez skarżącego roszczeń cywilnoprawnych o naprawienie szkody związanej z funkcjonowaniem Portu Lotniczego im. [...]w G. nie jest konieczne uprzednie stwierdzenie naruszenia interesu prawnego związanego z utworzeniem obszaru ograniczonego oddziaływania Portu Lotniczego "etitum" zarzutu kasacyjnego regulacji in ius, w sytuacji gdy: • szczegółowa analiza wskazanych regulacji materialnoprawnych prowadzi do konkluzji, iż pozostają one ze sobą w ścisłej relacje, albowiem: - uprzednie wykazanie, iż uchwała w materii utworzenia obszaru ograniczonego oddziaływania Portu Lotniczego i naruszenia interesu prawnego skarżącego, dekodowanego z art. 129 ustawy Prawo ochrony środowiska ma bezpośrednie znaczenie dla wykazania zasadniczych podstaw roszczenia cywilnoprawnego ex delicto, a mianowicie: - wykazania szkody, - wykazania nieprawidłowości działania organów odpowiedzialnych za funkcjonowanie lotniska i tworzenia granic obszaru ograniczonego oddziaływania, - wykazania adekwatnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zaistniałą po stronie skarżącego szkodą oraz nieprawidłowościami działania organów odpowiedzialnych za funkcjonowanie lotniska i tworzenia granic obszaru ograniczonego oddziaływania. Sąd pierwszej instancji w następstwie braku łącznego zastosowania oraz łącznej wykładni wskazanych regulacji in ius pominął okoliczność ścisłego związku prawnego reżimów prawnych, wyznaczanych przez zarówno regulacje art. 129 ustawy Prawo ochrony środowiska, jak też regulacji Kodeksu cywilnego normujących reżim odpowiedzialności deliktowej, w szczególności: - konieczność uprzedniego wykazania wadliwości uchwały w przedmiocie obszaru ograniczonego użytkowania wokół lotniska dla wykazania zasadniczych przesłanek warunkujących skuteczność odpowiedzialności cywilnoprawnej ex delicto; II. naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia (tj. podstawę skargi kasacyjnej wskazaną na gruncie art. 174 ust. 1 pkt l p.p.s.a.), a mianowicie: 1. naruszenie art. 106 § 3 w zw. z art. 141 § 3 p.p.s.a. polegające na: a) braku uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji dowodów dokumentarnych w postaci pism urzędowych określonych szczegółowo w pkt a-r pisma skarżącego z dnia 28 czerwca 2017 r. i przedłożonych wraz z przedmiotowym pismem do akt sprawy II SA/Gd 310/17, których to dowodów dokumentarnych uzupełniające przeprowadzenie (w trybie wynikającym ze wspomnianej regulacji in procedendo w postaci art. 106 § 3) było niezbędne dla prawidłowego i kompleksowego zbadania oraz wyjaśnienia: - czy na etapie tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G. nie doszło do wskazanych przez skarżącego istotnych naruszeń zasad i trybu tworzenia obszaru ograniczonego, obejmujących: • brak stworzenia odpowiedniej liczby punktów pomiarowych, adekwatnie (jak zostało to explicite w treści wspomnianej interpretacji) do charakterystyk usytuowania źródeł hałasu, własności pochłaniających i odbijających oraz zagospodarowania terenu, w szczególności własności ekranowania i uginania fal dźwiękowych, a także: • brak zapewnienia lokalizacji punktów pomiarowych uwzględniającej łącznie typy operacji lotniczych takie jak start, lądowanie, przelot, w tym loty po kręgu, mimo jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości brzmienia wspomnianego pkt E załącznika nr 1 do wspomnianego rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r., w szczególności: • brak usytuowania punktu pomiarowego przy ulicy [...], celem zapewnienia akuratnej oraz kompletnej procedury tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, • oparcie procedury utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół lotniska na zaniżonej wartości operacji lotniczych wynoszącej 30% w porze nocnej, która to wartość operacji lotniczych (ujęta uprzednio w decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2009 r. w materii uwarunkowań środowiskowych zgody na realizację inwestycji rozbudowa Portu Lotniczego im. [...] w G.) całkowicie pomija zawarty w raporcie oddziaływania na środowisko postulat nakazujący ograniczenie operacji lotniczych w porze nocnej, która to ilość operacji jest miarodajna dla prawidłowego określenia ilości hałasu generowanego przez przedsięwzięcie; • oparcie pomiaru natężenia hałasu generowanego przez Port Lotniczy im. [...] w G. na 4 punktach pomiarowych, w sposób niezgodny z zapisem zawartym w programie ochrony przed hałasem dla miasta [...]. • brak przeprowadzenia kontroli prawidłowości wykonania pomiaru hałasu przez organ ochrony środowiska w związku z brakiem możliwości technicznych, albowiem wyszczególnione dowody dokumentarne ujawniały relewantnie prawne aspekty, wskazujące na nieprawidłowość dokonanych pomiarów ciągłych hałasu generowanego przez Port Lotniczy im. [...] w G., wpływających na nieprawidłowe wyznaczenie granic utworzonego obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego, w szczególności (wspomniany uprzednio): a) aspekt obejmujący oparcie pomiaru natężenia hałasu generowanego przez Port Lotniczy im. [...] w G. na 4 punktach pomiarowych, w sposób niezgodny z zapisem zawartym w programie ochrony przed hałasem dla miasta [...], a także wbrew wskazaniom zawartym w dokumentach urzędowych załączonych przez skarżącego do złożonego do akt sprawy pisma z dnia 28 czerwca 2017 r., w szczególności w piśmie Departamentu Środowiska i Rolnictwa Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego z dnia 13 listopada 2012 r. zawierającego postulat wyznaczenia punktu pomiarowego przy ulicy [...]; b) aspekt obejmujący brak przeprowadzenia wstępnych analiz akustycznych zmierzających do zapewnienia właściwego rozpoznania zjawiska akustycznego, a w konsekwencji do usytuowania punktów pomiarowych w lokalizacji umożliwiającej identyfikację hałasu pochodzącego od statków powietrznych ze względu na poziom oraz charakter tła akustycznego, który to aspekt wyszczególniony został w piśmie Ministra Środowiska z dnia 19 lutego 2014 r. przedłożonego w załączeniu do pisma skarżącego z dnia 28 czerwca 2017 r. złożonego do akt sprawy; c) aspekt obejmujący lokalizację punktów pomiarowych stanowiących podstawę przeprowadzonego pomiaru ciągłego hałasu niezgodnie z zasadą dekodowaną z ust. 2 pkt 3 załącznika nr 1B do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r. w szczególności: - lokalizację punktu pomiarowego PP3 w dzielnicy [...] poniżej lotniska, która to lokalizacja nie pozwala na uwzględnienie rzutów na powierzchnię tras dolotowych i odlotowych lotniska; - lokalizację punktów pomiarowych PP2 oraz PP3 oraz PP4 (tj. punktów przy ulicy [...] w [...],[...] oraz przy ulicy [...] w granicach obszaru, w miejscach zasłoniętych przez budynki, tj.: w lokalizacji nieobejmującej rzutów na powierzchnię tras dolotowych i odlotowych lotniska, przy uwzględnieniu rodzajów operacji lotniczych, a ponadto na nieruchomościach pracowników lotniska; d) aspekt związany z pominięciem lokalizacji punktu pomiarowego na osiedlu [...] oraz [...], tj. w miejscach w których umieszczenie punktów pomiarowych byłoby zgodne z zasadą dekodowaną z ust. 2 pkt 3 załącznika nr 1B do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r., tj. w sposób pozwalający na uwzględnienie rzutów na powierzchnię tras dolotowych i odlotowych lotniska przy uwzględnieniu rodzajów operacji lotniczych; e) aspekt związany z lokalizacją punktów pomiarowych przy uwzględnieniu błędnych izofon obwiązujących na obszarach przylegających, jak chociażby w odniesieniu do dzielnicy [...] w której obowiązują izofony jak dla zabudowy miejskiej, gdy tymczasem znajduje się tam szkoła czyli miejsce przebywania dzieci i młodzieży, czyli izofona powinna wynosić 45 db; f) aspekt związany z oparciem pomiarów na zaniżonej wartości operacji lotniczych wynoszącej 30% w porze nocnej; g) aspekt związany z brakiem dokonywania pomiarów przy uwzględnieniu kryterium w postaci lotów po okręgu; Sąd pierwszej instancji pomijając wyszczególnione dowody dokumentarne załączone do pisma z dnia 28 czerwca 2017 r. uznał w konsekwencji: a) prawidłowość dokonanych pomiarów ciągłych hałasu generowanego przez Port Lotniczy, a finalnie prawidłowość ustalenia i wyznaczenia kryteriów w oparciu o które dokonane zostało wyznaczenie granic obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G., b) uznał, iż skarżący nie podważył prawidłowości ustalenia i wyznaczenia kryteriów w oparciu o które dokonane zostało wyznaczenie granic obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G., a finalnie nie wykazał nieprawidłowości związanych z wyznaczeniem granic obszaru ograniczonego użytkowania w sytuacji gdy: • wyszczególnione dokumenty stanowiły przedłożone w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowody ujawniające i potwierdzające sformułowane przez skarżącego zarzuty odnoszące się do nieprawidłowości dokonanych pomiarów ciągłych hałasu generowanego przez Port Lotniczy, a finalnie nieprawidłowości ustalenia i wyznaczenia kryteriów w oparciu o które dokonane zostało wyznaczenie granic obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G., które to nieprawidłowości wskazywały na naruszenie zasad i trybu tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, a finalnie: • wskazywały na istnienie podstaw do wyeliminowania uchwały nr [...] z obiegu prawnego jako dotkniętej kwalifikowanymi wadami zasad i trybu; - braku wyszczególnienia przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności przedłożenia przez stronę skarżąca w toku postępowania II SA/Gd 310/17 wyszczególnionych w poprzedzających akapitach dowodów dokumentarnych oraz: - brak ujawnienia przez Sąd pierwszej instancji w treści uzasadnienia objętego zaskarżeniem wyroku wynikających z treści przedmiotowych dowodów dokumentarnych relewantnie prawnych aspektów, wskazujących na nieprawidłowość dokonanych pomiarów ciągłych hałasu generowanego przez Port Lotniczy im. [...] w G., wpływających na nieprawidłowe wyznaczenie granic utworzonego obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego, do których w szczególności zaliczyć można (wspomniany uprzednio): a) aspekt obejmujący oparcie pomiaru natężenia hałasu generowanego przez Port Lotniczy im. [...] w G. na 4 punktach pomiarowych, w sposób niezgodny z zapisem zawartym w programie ochrony przed hałasem dla miasta [...], a także wbrew wskazaniom zawartym w dokumentach urzędowych załączonych przez skarżącego do złożonego do akt sprawy pisma z dnia 28 czerwca 2017 r., w szczególności w piśmie Departamentu Środowiska i Rolnictwa Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego z dnia 13 listopada 2012 r., zawierającego postulat wyznaczenia punktu pomiarowego przy ulicy [...]; b) aspekt obejmujący brak przeprowadzenia wstępnych analiz akustycznych zmierzających do zapewnienia właściwego rozpoznania zjawiska akustycznego, a w konsekwencji do usytuowania punktów pomiarowych w lokalizacji umożliwiającej identyfikację hałasu pochodzącego od statków powietrznych ze względu na poziom oraz charakter tła akustycznego, który to aspekt wyszczególniony został w piśmie Ministra Środowiska z dnia 19 lutego 2014 r. przedłożonym w załączeniu do pisma skarżącego z dnia 28 czerwca 2017 r. złożonego do akt sprawy; c) aspekt obejmujący lokalizację punktów pomiarowych stanowiących podstawę przeprowadzonego pomiaru ciągłego hałasu niezgodnie z zasadą dekodowaną z ust. 2 pkt 3 załącznika nr 1B do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r., w szczególności: - lokalizację punktu pomiarowego PP3 w dzielnicy [...] poniżej lotniska, która to lokalizacja nie pozwala na uwzględnienie rzutów na powierzchnie tras dolotowych i odlotowych lotniska, - lokalizację punktów pomiarowych PP2 oraz PP3 oraz PP4 (tj. punktów przy ulicy [...] w [...],[...]oraz przy ulicy [...] w granicach obszaru, w miejscach zasłoniętych przez budynki, tj.: w lokalizacji nieobejmującej rzutów na powierzchnię tras dolotowych i odlotowych lotniska, przy uwzględnieniu rodzajów operacji lotniczych, a ponadto na nieruchomościach pracowników lotniska; d) aspekt związany z pominięciem lokalizacji punktu pomiarowego na osiedlu [...] oraz [...], tj. w miejscach w których umieszczenie punktów pomiarowych byłoby zgodne z zasadą dekodowaną z ust. 2 pkt 3 załącznika nr 1B do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r., tj. w sposób pozwalający na uwzględnienie rzutów na powierzchnię tras dolotowych i odlotowych lotniska przy uwzględnieniu rodzajów operacji lotniczych; e) aspekt związany z lokalizacją punktów pomiarowych przy uwzględnieniu błędnych izofon obwiązujących na obszarach przylegających, jak chociażby w odniesieniu do dzielnicy [...] w której obowiązują izofony jak dla zabudowy miejskiej, gdy tymczasem znajduje się tam szkoła czyli miejsce przebywania dzieci i młodzieży, czyli izofona powinna wynosić 45 db; f) aspekt związany z oparciem pomiarów na zaniżonej wartości operacji lotniczych wynoszącej 30% w porze nocnej; g) aspekt związany z brakiem dokonywania pomiarów przy uwzględnieniu kryterium w postaci lotów po okręgu, które to elementy winny zostać w treści uzasadnienia wyroku wskazane zgodnie z regulacją art. 141 § 4 p.p.s.a., które to regulacje przewidują obowiązek wskazywania w treści uzasadnień wyroków (poprzez odpowiednie stosowanie regulacji dotyczących uzasadnień wyroków) stanu sprawy oraz stanowisk stron. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Województwo Pomorskie wniosło o jej odrzucenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa, ewentualnie o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała. Stąd też przystąpiono do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej w ramach zgłoszonych zarzutów. Natomiast wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec ujawnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny przesłanek skutkujących odrzuceniem skargi A.J., zaistniała podstawa do zastosowania przy rozpoznawaniu wniesionego środka odwoławczego przepisu art. 189 p.p.s.a. Stosownie bowiem do treści art. 189 p.p.s.a., jeżeli skarga ulegała odrzuceniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę. Z mocy wyraźnego uregulowania, uchylenie orzeczenia w trybie art. 189 p.p.s.a. następuje w formie postanowienia. Dotyczy to także sytuacji, gdy uchyleniu podlega wyrok. Zgodnie z wykładnią gramatyczną, przepis art. 189 p.p.s.a. powinien mieć zastosowanie w tych sytuacjach, kiedy droga do wydania wyroku była zamknięta, gdyż istniały przesłanki z art. 58 p.p.s.a. Przepis art. 189 p.p.s.a. pozwala bowiem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na własną ocenę, czy w dacie orzekania przed wojewódzkim sądem administracyjnym istniały przesłanki do odrzucenia skargi, niezależnie od tego, jak w tym zakresie orzekł Sąd pierwszej instancji. Jak natomiast wskazuje art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym, z uwagi na przedmiot zaskarżenia w tej sprawie a to uchwałę Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wobec Portu Lotniczego im. [...] w G., pozostaje art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2015 r. poz.1392, ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia – zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Przytoczony wyżej przepis art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa dopuszczalność skargi na uchwałę organu samorządu województwa dodatkowo uzależnia od wykazania przez skarżącego, że kwestionowana uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Oznacza to, że osoba skarżąca uchwałę organu samorządu województwa, jak w tej sprawie, musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Niespełnienie tej przesłanki winno natomiast skutkować odrzuceniem skargi – stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po dokonaniu oceny zarzutów skargi generalnie uznał, że brak jest naruszenia interesu prawnego skarżącego postanowieniami zaskarżonej uchwały. Niewątpliwie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z tym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji należy się w pełni zgodzić, dlatego też taka ocena wyrażona w sprawie uzasadniała zastosowanie konstrukcji prawnej z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. i odrzucenie wniesionej skargi a nie jej oddalenie w trybie art. 151 p.p.s.a., jak uczyniono to w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W okolicznościach tej sprawy, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie miał jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi na podstawie art. 147 p.p.s.a., stąd też zarzut podnoszony w tym zakresie w skardze kasacyjnej nie jest trafny. Przystępując do dalszych rozważań zaznaczyć należy, iż podjęte przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcie kwestionowane wniesioną skargą kasacyjną jest konsekwencją poprzedniego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 892/17, którym uchylono zaskarżone wówczas postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 289/16 w zakresie odrzucenia skargi A.J. W uchylonym postanowieniu uznano, że skoro skarżący jest właścicielem działki nr [...], która nie została włączona do utworzonego mocą zaskarżonej uchwały obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...], to interes prawny ani uprawnienie wnoszącego skargę tym samym nie zostały naruszone kwestionowanym aktem. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny eliminując z obrotu prawnego to postanowienie zobowiązał Sąd pierwszej instancji do przeprowadzania rzeczywistej kontroli spełnienia przez skarżącego kryterium dopuszczalności skargi, przy czym ocena ta nie miała polegać jedynie na prostej konstrukcji, że działka skarżącego, której jest właścicielem, nie została włączona do utworzonego na mocy zaskarżonej uchwały obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G., lecz miała polegać na rozważeniu formułowanych przez skarżącego zarzutów dotyczących błędów popełnionych przez Sejmik Województwa Pomorskiego dotyczących wyznaczenia granic obszaru analizowanego przedmiotowego Lotniska. Tym samym Sąd pierwszej instancji, przy ponownej ocenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego zaskarżoną uchwała został zobowiązany do weryfikacji formułowanych zarzutów wobec skarżonej uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia [...] lutego 2016 r. aby ustalić czy legitymacja skargowa opiera się na naruszeniu interesu prawnego, który ma charakter konkretny, indywidualny, realny i obiektywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku kolejny raz rozpoznając skargę A.J. będąc związanym w trybie art. 190 p.p.s.a. postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 892/17, w pełni zastosował się do wytycznych zamieszczonych w cytowanym wyżej postanowieniu i przeprowadził prawidłową kontrolę zaskarżonej uchwały w oparciu o formułowane przez skarżącego zarzuty wobec uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia [...] lutego 2016 r. Natomiast, mając na uwadze przede wszystkim naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego tym aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, to trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż skarżący nie zdołał skutecznie podważyć zgodności zaskarżonej uchwały z prawem w taki sposób, by wykreować naruszenie swego interesu prawnego. Prawidłowo bowiem zaznaczono w zaskarżonym wyroku, iż zgodnie z oceną prawną zawartą w wiążącym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017r., sygn. akt II OSK 892/17, tylko naruszenie prawa przy tworzeniu obszaru ograniczonego użytkowania mogłoby uzasadniać naruszenie interesu prawnego skarżącego, którego nieruchomość wskutek tych wadliwości nie zostałaby objęta granicami obszaru, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Dlatego też, zgodnie z tym co już wyżej zaznaczono, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie braku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego zaskarżoną uchwałą należy zaznaczyć, że wbrew stanowisku skarżącego wyrażonemu w skardze kasacyjnej prawidłowo przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej uchwały wykazała, że w sprawie tej nie doszło do naruszeń prawa (błędów popełnionych przez Sejmik Województwa Pomorskiego) formułowanych przez skarżącego wobec wyznaczenia granic obszaru ograniczonego użytkowania przedmiotowego Lotniska. Przywołane zaś w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego, w całości jako chybione, nie zasługiwały na uwzględnienie. W ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 135 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2017 r.) w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw), w zw. z "art. 134 ustawy" w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa jak również zarzut naruszenie art. 135 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2017 r.), w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw z dnia 9 października 2015 r. w zw. z "art. 134 ustawy" w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Zaskarżona uchwała, na co właściwie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji wydana została na podstawie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.o.ś.". Przepis ten, w brzmieniu właściwym na dzień wydania uchwały stanowił, że jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Dyspozycja art. 135 ust. 1 p.o.ś. dopuszczała zatem utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania w sytuacji, gdy wynikało to z przeglądu ekologicznego, z oceny oddziaływania na środowisko albo z analizy porealizacyjnej. Zatem jednym z trzech podstawowych, równoprawnych środków, z których wynika obowiązek wyznaczenia obszarów ograniczonego użytkowania (art. 135 ust. 1 p.o.ś.), jest analiza porealizacyjna. W tej sprawie, co jest niesporne, po zakończeniu pierwszego etapu rozbudowy Portu Lotniczego im. [...]przedstawiono analizę porealizacyjną (jej obowiązek przeprowadzenia zawarto w ostatecznej i prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach - przypomnienie NSA) i to z tej analizy wynikała potrzeba utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla przedmiotowego Lotniska. Ustawodawca w art. 135 p.o.ś. określił trzy konkretne opracowania, które mają taką samą rangę ważności i zawierają odpowiedni zakres, na podstawie których można tworzyć obszar ograniczonego użytkowania. Natomiast samodzielną i wystarczającą podstawą dla podjęcia zaskarżonej uchwały był art. 135 ust. 1 p.o.ś., który uprawniał do skorzystania z wyników analizy porealizacyjnej w celu wyznaczenia granic obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska. Utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania nie wynikało w tej sprawie z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - o czym mowa w art. 135 ust. 4 i 5 p.o.ś. Zatem przepis art. 135 ust. 4 i 5 p.o.ś., na który powołuje się skarżący w zw. z art. 135 ust. 1 p.o.ś., nie był i co zasadnie podkreślił Sąd pierwszej instancji, nie musiał być podstawą tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Tym samym w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, przepis art. 135 ust. 4 i 5 p.o.ś. nie miał zastosowania. Podobnie rzecz się ma z powołanym w tych zarzutach przepisem art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw, który jest przepisem intertemporalnym w związku z wprowadzaną nowelizacją ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Dotyczy on postępowań w sprawie środowiskowych uwarunkowań i stanowi, że do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (a to ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku - przypomnienie Sądu), dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Niesporne jest, iż wyżej przywołana norma intertemporalna w żaden sposób nie mogła mieć zastosowania przy uchwalaniu skarżonej uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego. Natomiast jedynie informacyjnie należy w tym miejscu przypomnieć, że postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania powołanej wyżej ostatecznej i prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach toczyło się w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, a nie ustawy środowiskowej, wobec zastosowania w sprawie art. 153 ustawy środowiskowej - patrz wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 437/17. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 47 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych z art. 3 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 147 p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię. Zdaniem skarżącego zaskarżoną uchwałą wadliwie dokonano poszerzenia obszaru ograniczonego użytkowania ustalonego rozporządzeniem Wojewody Pomorskiego Nr 8/2002 z dnia 26 lipca 2002 r., które już nie obowiązywało, gdyż wygasło z dniem wejścia w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, tj. z dniem 15 listopada 2008 r. Jednakże w powyższym zakresie nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji błędnej wykładni wskazanych powyżej norm prawa materialnego albowiem odnosząc się w tym zakresie do zarzutu skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku jednoznacznie prawidłowo przyjął, iż przedmiotowa uchwała jest nowym obszarem ograniczonego użytkowania, nie zaś rozszerzeniem dotychczasowej strefy. Należy w pełni podzielić stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku, iż decydujące znaczenie dla bytu prawnego aktów powołujących do życia obszary ograniczonego użytkowania, na podstawie art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. w ówczesnym brzemieniu, miała ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz.U. Nr 175, poz. 1462). Przed nowelizacją wskazane przepisy uprawniały do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub dla zakładów lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie i wskazywały jako uprawniony organ - wojewodę, a jako właściwy akt – rozporządzenie. Tak właśnie został utworzony obszar ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego [...] zlokalizowanego w [...] rozporządzeniem Nr 8/2002 Wojewody Pomorskiego z dnia 26 lipca 2002 r. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że podmiot uprawniony i formę aktu tworzącego obszar zmieniono w wyniku nowelizacji dokonanej w art. 19 pkt 5 w związku z art. 48 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., upoważniając do jego wydawania w drodze uchwały sejmik województwa. Ustawa ta zawierała jednak przepis przejściowy – art. 47 ust. 2 – przewidujący zachowanie mocy przez akty prawa miejscowego wydane na podstawie przepisów zmienianych do czasu wydania nowych aktów przez organy przejmujące zadania i kompetencje. Zaś w ust. 3 przyjęto, że wojewodowie ogłoszą w terminie do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wykazy aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą z zakresu zadań i kompetencji podlegających przekazaniu niniejszą ustawą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. odnosi się nie tylko do aktów prawa miejscowego istniejących w dniu wejścia w życie tej ustawy (1 stycznia 2006 r.), ale do wszystkich aktów prawa miejscowego wydanych przez właściwe organy – na podstawie przepisów zmienianych tą ustawą – w okresie poprzedzającym przejęcie ich zadań i kompetencji przez inne organy administracji terenowej wymienione w ustawie. Przedstawiona wykładnia uzasadnia pogląd, że rozporządzenie Nr 8/2002 Wojewody Pomorskiego z dnia 26 lipca 2002 r. zachowało – na podstawie przytoczonego wyżej przepisu przejściowego – moc obowiązującą po dniu 1 stycznia 2008 r. do czasu "wydania nowego aktu prawa miejscowego przez organy przejmujące zadania i kompetencje", a zatem do wejścia w życie uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego im. [...] w G. Należy również podkreślić, iż wskazywane wyżej rozporządzenie Nr 8/2002 Wojewody Pomorskiego z dnia 26 lipca 2002 r., co trafnie podkreślił Sąd pierwszej instancji, nie utraciło mocy z dniem 15 listopada 2008 r. wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stanowisko to wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie – patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2011 r. sygn. akt II CSK 421/10 publikowany LEX nr 863961 oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt III CZP 62/16, publikowanej LEX nr 2151575. Zatem, mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji co do wykładni przywołanego wyżej przepisu przejściowego art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., że skutkiem wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. zmieniającej kompetencje do określania obszarów ograniczonego użytkowania było przedłużenie obowiązywania aktów dotychczas wydanych przez wojewodów do chwili podjęcia kolejnych aktów w tym zakresie już na nowych zasadach. Nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji wadliwej wykładni art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 15 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych gdyż w motywach zaskarżonego wyroku nie przedstawiano jej, a i skarga kasacyjna poza przywołaniem wyłącznie ww. norm nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji na poparcie takiego zarzutu, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu właściwe odniesienie się do niego. Kolejna grupa zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego oznaczona jako nr 4, 5, 6 i 7 (na stronie 15 petitum skargi kasacyjnej błędnie oznaczono zarzut jako nr 6 zamiast prawidłowo wskazać nr 7) odnosi się generalnie do błędów w pomiarach hałasu wykonywanych w tej sprawie. Otóż analizując motywy zaskarżonego wyroku w kontekście przedstawionego materiału dowodowego sprawy, jak również w oparciu o dołączone przez skarżącego materiały na etapie postępowania sądowoadministracyjnego uznać należy, iż wskazany w tym zakresie zarzut naruszenia art. 176 ust. 1 p.o.ś. w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku przez zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem w zw. z ust. 2 pkt 2 oraz pkt 3 załącznika nr 1B do wyżej wymienionego aktu, w zw. z ust. 2 pkt 1 załącznika nr 1B do wyżej wymienionego aktu, w zw. z ust. 2 pkt 10 w zw. z ust. 3 pkt 10 w zw. z ust. 3 pkt 11 załącznika nr 1G do wyżej wymienionego rozporządzenia w zw. z ust. 1 oraz ust. 2 załącznika nr 1E do wyżej wymienionego rozporządzenia, poprzez wadliwe ich zastosowanie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów skarżącego zawartych w skardze kasacyjnej, a odnoszących się do wykazywanych tam nieprawidłowości w pomiarach hałasu. Niewątpliwie zebrana obszerna dokumentacja w toku podejmowania zaskarżonej uchwały nie podważa prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych, które stały się podstawą do ustalenia kwestionowanych granic obszaru ograniczonego użytkowania. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że skarżący nie przedstawił dowodów, które mogłyby doprowadzić do odmiennych wyników pomiarów hałasu w środowisku niż dokonane w ramach oceny porealizacyjnej, bądź uzasadniałyby wadliwość zastosowanej metodologii. Podzielić trzeba stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku, iż zarzuty skarżącego w tym zakresie są wyłącznie gołosłownymi twierdzeniami niepopartymi stosownym materiałem dowodowym. Twierdzenie to również należy przyjąć na etapie rozpoznawania wniesionej skargi kasacyjnej, gdyż podnoszone zarzuty w skardze kasacyjnej nie mają oparcia w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym sprawy, a te ustalenia w żaden sposób nie zostały podważone odpowiednimi zarzutami naruszenia prawa procesowego skargi kasacyjnej. Jedynie w tym miejscu należy przypomnieć, co zresztą podkreślał wyraźnie Sąd pierwszej instancji, że w ostatecznej i prawomocnej decyzji środowiskowej z dnia [...] stycznia 2009 r. Prezydent Miasta G. nałożył na inwestora obowiązek prowadzenia ciągłego pomiaru hałasu po zakończeniu prac związanych z I etapem rozbudowy lotniska. Monitoring taki wdrożył inwestor w 2010 r. i prowadził posługując się podmiotem wyspecjalizowanym w analizie pomiarów hałasowych, którego wyniki badań stały się materiałem wyjściowym dla sporządzonej analizy porealizacyjnej. Z treści analizy porealizacyjnej jednoznacznie wynika, że monitoring hałasu na terenach zlokalizowanych wokół lotniska prowadzony był w oparciu o zasady określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku przez zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem. Kwestionowanie zatem prawidłowości tych pomiarów, wykonanych w oparciu o właściwy akt podustawowy wydany w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 176 ust. 1 p.o.ś. w żadnym wypadku nie oznacza niewłaściwego zastosowania w tej sprawie ww. normy p.o.ś., jak również powołanych w skardze kasacyjnej przepisów rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r. Trafnie zaznaczył Sąd pierwszej instancji, że w ramach funkcjonowania systemu ciągłego monitorowania hałasu lotniczego zgromadzona została w okresach półrocznych dokumentacja przedstawiająca sytuację akustyczną w czterech wytypowanych punktach pomiarowych. Prowadzono również kontrolę zagrożenia hałasem w postaci okresowej i bieżącej informacji o poziomach dźwięku oraz miesięcznych raportów zawierających określenie dobowych poziomów dźwięku dla pory dnia i nocy. Zgromadzona w ten sposób baza danych z okresu lat 2011 i 2012 pozwoliła na dostarczenie danych niezbędnych do stworzenia mapy akustycznej [...] i stanowiła bazę wyjściową do sporządzenia analizy porealizacyjnej. Prowadzono również pomiary ciągłe poziomów hałasu lotniczego, z których wyniki ujęto w sprawozdaniach z maja 2013 r. oraz z kwietnia 2014 r. Sprawozdania te ujawniają, że oprócz czterech punktów pomiaru hałasu ciągłego badano również poziomy hałasu w pięciu innych punktach zlokalizowanych na terenie lotniska precyzyjnie wskazanych w motywach zaskarżonego wyroku. Istotne jest również i to, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, działając w trybie przepisów p.o.ś, w celu sprawdzenia przestrzegania przepisów ochrony środowiska w zakresie emisji hałasu do środowiska przeprowadził kontrole w kwietniu i maju 2014 r. oraz maju i czerwcu 2015 r., które potwierdziły prawidłowość prowadzonych ciągłych pomiarów hałasu, wyznaczenia punktów pomiarowych oraz ich lokalizacji. W odniesieniu zaś do terenu na którym zamieszkuje skarżący (przy którym położona jest działka nr [...]) Wojewódzki Inspektora Ochrony Środowiska zlecił również przeprowadzenie badań. Na skutek pomiarów przeprowadzonych w dniach 17 – 29 kwietnia 2014 r. ujawniono brak przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu dla pory dziennej i nocnej we wskazanym punkcie pomiarowym. Ze sprawozdania z tych pomiarów wynika, że poziomy równoważnego dźwięku w poszczególnych dniach prowadzenia pomiarów wahały się od 39,7 dB do 45,8 dB w porze dziennej (przy dopuszczalnej wartości 60 dB) oraz od 35,7 dB do 39,7 dB w porze nocnej (przy wartości dopuszczalnej wynoszącej 50 dB). Nie bez znaczenia jest również i to, na co właściwie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że na zlecenie Urzędu Marszałkowskiego wykonano we wrześniu 2014 r. ekspertyzę dotyczącą obszaru ograniczonego użytkowania wokół portu lotniczego, której zadaniem było zweryfikowanie dokumentacji i materiałów archiwalnych, które posłużyły do sporządzenia analizy porealizacyjnej, pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami. We wnioskach tej ekspertyzy stwierdzono, że liczba i lokalizacja punktów pomiarowych jest zgodna z wymaganiami formalno-prawnymi, a w szczególności z obowiązującą metodyką referencyjną pomiarów ciągłych. Podkreślono, że metodyka referencyjna w zakresie pomiarów ciągłych w sposób preferencyjny określa jedynie część wymagań co do lokalizacji punktów pomiarowych, natomiast część wymagań określa w sposób pozwalający na pewną dowolność interpretacji. Stwierdzono, że punkty pomiarowe zlokalizowane są na odpowiednich wysokościach i nie są przesłonięte otaczającą je zabudową w nadmierny sposób niezgodny z wymaganiami metody. Liczba punktów pomiarowych jest adekwatna do stopnia złożoności rodzajów operacji lotniczych. Wyjaśniono przy tym, że Port Lotniczy posiada wyłącznie jedną drogę startową, a co za tym idzie na każdy kierunek przypadają 2 punkty monitoringowe zlokalizowane w punktach, których położenie jest uzasadnione wstępnymi obliczeniami przebiegu izolinii o wartości poziomów dopuszczalnych. Wskazano również, że zastosowane narzędzia obliczeniowe były właściwe przy analizie powyższych kwestii. Tym samym, wskazana wyżej ekspertyza pozwoliła uznać, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, iż lokalizacja punktów pomiarowych oraz zastosowana metodyka pomiarowa doprowadziły do uzyskania wiarygodnych danych w zakresie oceny zasięgu hałasu lotniczego. Właściwie również zaznaczył Sąd pierwszej instancji, iż bez znaczenia dla określenia granic obszaru ograniczonego użytkowania związanego z działalnością lotniska ma oddziaływanie akustyczne pochodzące z innych źródeł. W tym zakresie właściwie zlokalizowano punkty pomiarowe odpowiadające wymogom Załącznika Nr 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2011 r. Poza tym kwestia oddziaływań skumulowanych rozbudowanej części przedmiotowego lotniska była przedmiotem postępowania ocenowego zakończonego ostateczną i prawomocną decyzją środowiskową z dnia [...] stycznia 2009 r. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenie przez Sąd pierwszej instancji regulacji art. 129 ust. 4 p.o.ś. w zw. z art. 90 § 1 ustawy o samorządzie województwa w zw. z regulacjami Księgi Trzeciej Tytułu VI Kodeksu cywilnego, regulacji art. 129 § 2 oraz § 4 oraz art. 136 § 2. Przede wszystkim, sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną uchwałę w oparciu o zarzuty skargi w żaden sposób nie naruszył ww. norm, albowiem nie miały one zastosowania w tej sprawie. Kwestia przyznania stosownego odszkodowania w trybie art. 129 p.o.ś. pozostaje poza zakresem orzekania sądów administracyjnych. W zaskarżonym wyroku, Sąd pierwszej instancji informacyjnie jedynie zaznaczył, że przyjęcie braku naruszenia interesu prawnego skarżącego postanowieniami zaskarżonej uchwały nie pozbawia go całkowicie ochrony prawnej przed oddziaływaniem Portu Lotniczego na nieruchomość stanowiącą jego własność. Wyjaśniono, iż poza reżimem odpowiedzialności ukształtowanym w art. 129 p.o.ś. nierozerwalnie związanym z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania równolegle funkcjonuje reżim odpowiedzialności cywilnej uregulowany w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, Księga Trzecia, Tytuł VI, w ramach którego skarżący może domagać się realizacji ewentualnych roszczeń o naprawienie szkody spowodowanej oddziaływaniem lotniska na jego nieruchomość, na zasadach ogólnych odpowiedzialności deliktowej. Dochodzeniu tego rodzaju roszczeń nie stoi na przeszkodzie brak objęcia działki skarżącego granicami obszaru ograniczonego użytkowania. Przy tym skarżący zachowuje roszczenie o zaniechanie immisji (hałasu) przekraczającego standard ochrony środowiska (art. 222 § 2 k.c. w związku z art. 144 k.c.), gdyby doszło do takiego przekroczenia. Niemniej jednak takie sformułowanie nie oznacza, że doszło do naruszenia wskazanego wyżej art. 129 ust. 4 p.o.ś. i przepisów powołanych w związku z tą normą. Nie posiadają usprawiedliwionych podstaw również przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 106 § 3 w zw. z art. 141 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim w tym zakresie zarzucono, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił dokumentów (dowodów) w postaci pism urzędowych określonych szczegółowo w pkt a-r pisma skarżącego z dnia 28 czerwca 2017 r. i przedłożonych wraz z przedmiotowym pismem do akt sprawy II SA/Gd 310/17. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że norma art. 106 § 3 p.p.s.a., która pozwala na przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości, nie została naruszona w tej sprawie, albowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób jednoznaczny wynika, że Sąd pierwszej instancji na wniosek skarżącego przeprowadził dowody z dokumentów przedstawionych przy piśmie procesowym z dnia 28 czerwca 2017 r., jak i pozostałych złożonych do akt sprawy. Przede wszystkim Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że dokonując szczegółowego badania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, w świetle zarzutów sformułowanych w skardze oraz w kolejnych pismach procesowych skarżącego - z dnia 10 stycznia 2017 r. i z dnia 28 czerwca 2017 r., również w kontekście przedkładanych dokumentów, w tym złożonych przed rozprawą w dniu 19 lipca 2017 r., doszedł do przekonania, że uchwała Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] pozostaje w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym. Tym samym, w tych okolicznościach sprawy, nie można skutecznie powoływać się na naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. powiązanego wadliwe z art. 141 § 3 p.p.s.a., który dotyczy odmowy sporządzenia uzasadnienia. Na stronie 23 petitum skargi kasacyjnej przedstawiono również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. dot. uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Stąd też należało odnieść się również i do tego zarzutu. Natomiast motywy zamieszczone w kwestionowanym wyroku dotyczące braku naruszenia zaskarżonym aktem interesu prawnego skarżącego lub jego uprawnienia w kontekście wskazywanych naruszeń prawa związanych z utworzeniem przedmiotowego obszaru są w pełni podzielane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Prawidłowo, w okolicznościach tej sprawy, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że nie doszło w żadnym wypadku do naruszenie prawa przy tworzeniu obszaru ograniczonego użytkowania, która to wadliwość mogłoby uzasadniać naruszenie interesu prawnego skarżącego. Czyniony zarzut wobec zaskarżonego wyroku dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest zatem usprawiedliwiony. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż kasacyjny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może usprawiedliwiać uchylenie zaskarżonego wyroku (ewentualnie postanowienia) jedynie wówczas, gdy orzeczenie to nie poddaje się kontroli instancyjnej, czy to z powodu istotnych braków w wywodzie prawnym sądu, czy też istotnych nieprawidłowości w przedstawieniu stanu faktycznego kontrolowanej sprawy. Za naruszające art. 141 § 4 p.p.s.a. zostanie uznane uzasadnienie niepozwalające poznać i zrozumieć motywów, jakimi kierował się sąd podejmując określonej treści rozstrzygnięcie – patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt II GSK 36/16, publikowany w zbiorze LEX nr 2390436. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku poddaje się kontroli. Stanowisko Sądu pierwszej instancji jest przedstawione w sposób jasny. Zostały wskazane motywy, którymi kierował się ten Sąd przy wydawaniu przedmiotowego wyroku. Czym innym jest natomiast trafność przyjętej podstawy orzeczenia. Na gruncie podstawy kasacyjnej opartej na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 998/07; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2786/14, publikowane CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie, skutecznie bowiem nie podważyły stanowiska Sądu pierwszej instancji, że interes prawny jak i uprawnienie wnoszącego skargę na przedmiotową uchwałę z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...], o której mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, którym w tym wypadku jest norma art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa. Dlatego też, przy takiej konkluzji, po dokonanej kontroli przez Sąd pierwszej instancji, prawidłowym rozstrzygnięciem jakie powinno zapaść w rozpoznawanej sprawie winno być postanowienie o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., czego jednakże nie uczyniono. Wadliwość zaś samego rozstrzygnięcia należało skorygować poprzez zastosowanie art. 189 p.p.s.a. o czym już na wstępie informowano i dlatego też wobec zaistnienia przesłanki pozwalającej na odrzucenie skargi, uczynił to Naczelny Sąd Administracyjny uchylając najpierw zaskarżony wyrok. Z tych powodów, na podstawie art. 189 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji