I OSK 2713/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 20 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Po 338/17 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 lipca 2017 roku sygn. akt II SA/Po 338/17 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." oddalił skargę A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości. Na mocy tej decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147) dalej jako u.g.n., zezwolono A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], zapisanej w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S., księdze wieczystej nr [...] jako własność A. K. w celu wykonania prac polegających na założeniu i przeprowadzeniu na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV P.-W. na linię dwutorową. Wskazano, że powierzchnia zajęta przez pas ograniczenia będzie wynosić 427,2 m2, długość projektowanej trasy linii to 31,6 m (po osi linii), a szerokość pasa ograniczenia 13,8 m. Powołano się na art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2016, poz. 2147 ze zm.) dalej zwanej "u.g.n.". Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył A. K., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie jego zmianę przez uwzględnienie skargi, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i oddalenie wniosku inwestora. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 141 § 1 i 4 w zw. z art. 106 § 3 i art. 113 § 1 p.p.s.a. przez: - brak podjęcia niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego i zamknięcie rozprawy mimo braku dostatecznego wyjaśnienia sprawy oraz niewłaściwe uzasadnienie wyroku, a w konsekwencji brak jednoznacznego stanowiska co do przyjętego stanu faktycznego dotyczącego zaistnienia ważnego interesu inwestora, ważnego interesu gospodarczego państwa, interesu społecznego, - dowolne uznanie, że budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny nie w oparciu o analizę okoliczności niniejszej sprawy, ale tylko i wyłącznie ze względu na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w dniu 6 lipca 2016 r. za sygn. akt I OSK 1648/15 i w dniu 25 października 2013 r. za sygn. akt I OSK 2967/12 w innych sprawach dotyczących budowy lub przebudowy sieci elektroenergetycznej, podczas gdy wyżej wymienione okoliczności powinny być każdorazowo badane w odniesieniu do konkretnej sprawy/inwestycji, - brak przeprowadzenia z urzędu dowodów na okoliczność, że Farma Wiatrowa [...] nie powstanie, a tym samym po stronie A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. nie istnieje ważny interes gospodarczy w realizacji inwestycji, - uznanie, że linia jest wyeksploatowana i w złym stanie technicznym, podczas gdy jedynie w 2007 i 2008 r. były konieczne tylko trzy naprawy, mimo że linia jest niezwykle długa, - dowolne uznanie, że zły stan techniczny linii stwarza niebezpieczeństwo niespodziewanych wyłączeń, co powoduje przerwy w dostawie energii, a tym samym olbrzymie straty ekonomiczne i społeczne oraz osłabienie bezpieczeństwa energetycznego mieszkańców, a brak dostępu do linii zablokuje możliwość jej modernizacji, a tym samym spółka nie będzie w stanie zapewnić dostaw energii, co jest niezgodne z prawdą, bowiem spółka ma możliwość remontu linii i nic nie stoi na przeszkodzie, aby dokonała inwentaryzacji stanu poszczególnych elementów i dokonała naprawy jedynie tych w gorszym stanie, - nie wiadomo, jakimi przesłankami kierował się Sąd, uznając, że w sprawie występuje przesłanka zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, - nie wiadomo jakimi przesłankami (oprócz błędnego uznania, że odmowa wydania decyzji uniemożliwiłaby inwestorowi wystąpienie o pozwolenie na budowę w celu realizacji inwestycji), kierowały się organy i Sąd, uznając, że zwłoka w jej zajęciu uniemożliwiłaby realizację celu publicznego, - przez błędne i niezgodne z prawdą, a także dowolne - bez oparcia się o żadne dowody - ustalenie, że zwłoka w zajęciu nieruchomości uniemożliwiłaby realizację celu publicznego; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 i art. 77 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy wskazanych przepisów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organy nie zebrały i nie rozważyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, także przekroczyły zasadę swobodnej oceny dowodów przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, dokonały ustaleń faktycznych sprzecznie z dowodami przedłożonymi w sprawie co doprowadziło do błędnego ustalenia, że wydanie decyzji jest uzasadnione ważnym interesem gospodarczym, jest niezbędne dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony; 3. art. 2, art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016, poz. 1066 ze zm.), art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) i art. 151 p.p.s.a. przez to, że w wyniku błędnych ustaleń/naruszenia przepisów wskazanych w punktach 1 i 2 zarzutów skargi kasacyjnej, Sąd uchylił się od sprawowania wymiaru sprawiedliwości i obowiązku kontroli administracji publicznej, a w konsekwencji nie rozpoznał sprawy i nie zastosował przewidzianych ustawą środków, tj. oddalił skargę zamiast uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać odwołanie do ponownego rozpoznania. Ponadto podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 k.p.a. przez niewłaściwe uznanie, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada hipotetycznemu przewidzianemu w art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 k.p.a., w szczególności, że każda budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny; 2. art. 124 ust. 1a u.g.n przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że odmowa wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości uniemożliwiłaby inwestorowi wystąpienie o pozwolenie na budowę w celu realizacji inwestycji z uwagi na brak tytułu prawnego do nieruchomości, co z kolei uniemożliwi zrealizowanie inwestycji, podczas gdy to wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. (a nie art. 124 ust. 1a tej ustawy) decyzja daje podmiotowi zainteresowanemu realizacją zaplanowanego przedsięwzięcia prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła o jej oddalenie, podzielając stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że rozpoznając skargę kasacyjną – po myśli art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." – Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie można Sądowi zarzucić, że nie zrealizował niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Tymi elementami są: a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do Sądu administracyjnego, b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko Sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku, jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom autorki skargi kasacyjnej, Sąd wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia i dlaczego przyjął że zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1a u.g.n. Stanowiska Sądu nie sposób uznać za nieuzasadnione. To, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu co do oceny przyjętego przez organy administracji stanu faktycznego i z argumentacją Sądu, nie świadczy o naruszeniu wymogów co do uzasadnienia wyroku wskazanych w art. 141 § 4 p.p.s.a. i jego naruszeniu. W skardze kasacyjnej nie uzasadniono naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. Sąd stosownie do zawartego w tym przepisie uprawnienia, uznając, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona, zamknął rozprawę nienaruszając tej regulacji. Nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 i art. 77 § 1 k.p.a. Sąd na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie doszedł do słusznego przekonania, że organy nie naruszyły wskazanych przepisów, bowiem zebrały i rozważyły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, a ich ustalenia faktyczne oparte są na dowodach przedłożonych w sprawie przez inwestora, co doprowadziło organy do trafnego ustalenia, że wydanie decyzji jest uzasadnione ważnym interesem gospodarczym inwestora, jest niezbędne dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami i ze względu na interes społeczny. W aktach sprawy, obejmującej również sprawę o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, znajduje się obszerna dokumentacja związana z rozległą inwestycją celu publicznego, planowaną na odcinku ponad 28 kilometrów, w tym na nieruchomości skarżącego. Zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie był zobowiązany do omawiania wszystkich znajdujących się w aktach dokumentów. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej z akt sprawy wynika, że około 50 letnia linia energetyczna jest już zużyta i wymaga częstych napraw. Doświadczenie życiowe wskazuje, że już sam wiek czyni konieczną wymianę tej linii na nową. Przedłożone w sprawie dokumenty napraw tej linii są, jak wskazywał inwestor, tylko przykładowymi. Zbędnym było także ustalanie okoliczności dotyczących realizacji inwestycji pn. "Farma wiatrowa [...]", skoro inwestor we wniosku nie twierdził, że jest to jedyna przyczyna przebudowy linii. Realizacja tej inwestycji liniowej wiąże się bowiem z wykonaniem tego zamierzenia na znacznym obszarze dla określonej całej wspólnoty państwowej i samorządowej. Budowa sieci ma zapewnić stały dopływ energii do licznych podmiotów i przedsiębiorstw na dużym obszarze, na co zasadnie wskazywały zarówno organy jak i Sąd pierwszej instancji. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie naruszył również art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. Także zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się niezasadne. Zgodnie z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 108 k.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Należy tu zaznaczyć, że Sąd pierwszej instancji nie przyjął, że "każda budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny. Sąd ten stwierdził tylko, że "na gruncie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny". Po czym przytoczył obszernie orzecznictwo w tym zakresie, którego poglądy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela. Następnie Sąd pierwszej instancji odniósł to stanowisko do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy (strona 16 i 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Podkreślić za Sądem pierwszej instancji trzeba, że realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędne dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Mamy tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji (zob. wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., I OSK 3417/15). Przedstawione stanowisko prezentowane jest jednolicie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi przy tym wątpliwości składu orzekającego w niniejszej sprawie, że wiedza powszechna co do stanu technicznego szeregu urządzeń elektroenergetycznych w kraju, a także wiedza powszechna co do zakresu zapotrzebowania na energię elektryczną w każdej dziedzinie naszego życia w pełni uprawnia do stwierdzenia, że inwestycja mająca na celu poprawienie tego stanu rzeczy wypełnia przesłankę interesu społecznego oraz stanowi o ważnym interesie gospodarczym. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że przed dniem wydania zaskarżonej decyzji Wojewody tj. [...] stycznia 2017 r., wydano decyzję, o której mowa w art. 124 ust 1 u.g.n. Ponadto, jak to ustaliły organy w toku postępowania administracyjnego, w tym w toku postępowania odwoławczego, przedmiotowa linia 110 kV P. – W. jest już linią mocno wyeksploatowaną i w złym stanie technicznym, co stwarza niebezpieczeństwo występowania niespodziewanych wyłączeń linii. Niewątpliwie przerwy w dostawie energii powodują olbrzymie straty ekonomiczne, społeczne oraz osłabienie bezpieczeństwa energetycznego mieszkańców regionu. Konsekwentnie, brak uzyskania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie opisanej powyżej nieruchomości blokuje możliwość przebudowy linii do chwili uprawomocnienia się decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Tym samym przedsiębiorstwo przesyłowe nie będzie w stanie zapewnić dostaw energii na wymaganym poziomie dla przedmiotowego terenu. Zasadnie organy przyjęły zatem, że zabezpieczeniu interesu społecznego będzie służyło wyeliminowanie sytuacji zagrożenia ciągłości dostaw energii. Linie energetyczne wielkiej mocy do których zaliczyć trzeba linię 110 kV P. – W., mają istotne znaczenie dla bezpieczeństwa energetycznego regionu. Jak najszybsza przebudowa tej linii jest wystarczającą podstawą do uznania, że jej przebudowa wyczerpuje przesłankę zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przez ciężkimi stratami. Stan techniczny wyeksploatowanej linii energetycznej wymaga jej przebudowy również ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Powyższe okoliczności wypełniają przesłanki przewidziane przepisem art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. W skardze kasacyjnej zarzucono również, że Sąd niezasadnie uznał, że "odmowa wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości uniemożliwiłaby inwestorowi wystąpienie o pozwolenie na budowę w celu realizacji inwestycji z uwagi na brak tytułu prawnego do nieruchomości, co z kolei uniemożliwi zrealizowanie inwestycji, podczas gdy to wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. (a nie art. 124 ust. 1a tej ustawy) decyzja daje podmiotowi zainteresowanemu realizacją zaplanowanego przedsięwzięcia prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Jednakże Sąd pierwszej instancji stwierdził jedynie, że "brak uzyskania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie opisanej powyżej nieruchomości zablokuje możliwość modernizacji linii". Skarżący ma rację o tyle tylko, że Sąd nie dodał, iż blokada ta nastąpi do czasu uprawomocnienia się decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (art. 124 ust. 1 u.g.n.), a to w szczególności z uwagi na obligatoryjne wstrzymanie wykonania tej decyzji sytuacji wniesienia na nią skargi do sądu administracyjnego. Zatem skarga na decyzję wydaną w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. uniemożliwia czasowo złożenie wniosku o pozwolenie na budowę ze względu na brak tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością dla celów budowlanych. Z tej przyczyny, w sytuacjach określonych w art. 124 ust. 1a u.g.n., zachodzi możliwość uzyskania takiego tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością do zrealizowania inwestycji w drodze uzyskania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n., do czasu jej uprawomocnienia, to jest do czasu gdy stanie się wykonalna. W niniejszej sprawie Wojewoda postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. wstrzymał z urzędu wykonanie ostatecznej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Przyjęcie stanowiska skarżącego w tym zakresie czyniłoby regulację zawartą w art. 124 ust. 1a u.g.n. zbędną. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów art. 2, art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) i art. 151 p.p.s.a., bowiem dokonał prawidłowej kontroli administracji publicznej i prawidłowo zastosował przewidziany ustawą środek tj. oddalił skargę, zamiast jak to żądał skarżący, uchylić zaskarżoną decyzję. W konsekwencji braku usprawiedliwionych podstaw w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.