III SA/Wa 1991/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić L. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Skarżąca – L. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r., w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie. Zaskarżonego postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z ww. kategorii postanowień, tj. nie należy do postanowień kończących postępowanie oraz do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia ma charakter incydentalny, gdyż dotyczy kwestii wpadkowej, powstałej w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Na zaskarżone postanowienie nie służy również zażalenie. Wprawdzie art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przewiduje zażalenie na postanowienie wydane w trybie art. 61 p.p.s.a., to jednak przepis ten odnosi się wyłącznie do postanowień wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny. Za niezaskarżalnością omawianego rozstrzygnięcia przemawia ponadto treść przepisu art. 61 § 3 zdanie 2. p.p.s.a., który przyznaje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia organu prawo do wystąpienia do sądu z wnioskiem o odmienne rozstrzygnięcie kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym zakresie wymaga podkreślenia, że postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie, wyłącznie w przypadku zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu z tych względów uzasadnione jest stanowisko, że na postanowienie organu podatkowego o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wydane w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienia WSA w Łodzi z 28 września 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 846/10, WSA w Rzeszowie z 10 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 49/16; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.