II SAB/Kr 136/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 lipca 2017r. sprawy ze skargi S.W. na bezczynność Wójta Gminy L. w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 2 marca 2017 r. L stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy L. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Wójta Gminy L. do wydania aktu lub dokonania czynności; III. zasądza od Wójta Gminy L. na rzecz skarżącego S.W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 2.03.2017 r. S. W. złożył do Wójta Gminy wniosek o udostępnienie informacji czy dla nieruchomości - działek nr [...] i [...] w miejscowości Ś., Gmina Lisia G. została wydana decyzja o warunkach zabudowy oraz o jej udostępnienie w formie kserokopii wraz z załącznikami, tj. przesłanie pocztą na adres wskazany we wniosku. W piśmie z 16.03.2017 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 24.03.2017 r.) Wójt Gminy poinformował, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną i wezwał S. W. do wykazania w terminie 7 dni przesłanki potwierdzającej "szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego". W piśmie złożonym w dniu 28.03.2017 r. S. W. ustosunkował się do wezwania, argumentując, że żądana informacja ma charakter informacji prostej. Ponadto podniósł, że występując z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej kierował się również szczególnym interesem publicznym, ponieważ jako członek wspólnoty mieszkańców i właścicieli działek znajdujących się w Ś. może domniemywać, że właściciel dz. nr [...] i [...] w Ś. narusza interes publiczny wspólnoty poprzez naruszanie kierunków zagospodarowania przestrzennego zawartych w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy L. G. ( Uchwała Nr [...] Rady Gminy Lisia G. z 7.02.2013 r.). Na chwilę obecną na dz. nr [...] i [...] w Ś. wykonany jest utwardzony parking i parkują na nim samochody ciężarowe, które emitują spaliny i hałas co raczej nie przyczynia się do podnoszenia standardów życia, a wręcz przeciwnie stanowi uciążliwość dla lokalnych mieszkańców i wpływa na zanieczyszczenie środowiska, biorąc pod uwagę, że w pobliżu dz. nr [...] i [...] w Ś. znajduje się sama zabudowa mieszkaniowa, a w tym m.in. Rodzinny Dom Dziecka. Nie posiadając informacji czy dla ww. działek została wydana decyzja o warunkach zabudowy, skarżący nie może jednoznacznie stwierdzić czy wykonywane inwestycje lub planowane na przedmiotowym obszarze inwestycje nie naruszają lub nie naruszą interesu publicznego mieszkańców sołectwa Ś.. W dniu 26.04.2017 r. S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy w udostępnieniu żądanej informacji publicznej, domagając się zobowiązania Wójta Gminy do udzielenia żądanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 2.03.2017 r. w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, orzeczenia, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy wydana przez gminę L. G., jest dokumentem w którego posiadaniu gmina pozostaje, a gmina jest zobowiązana prawnie do prowadzenia rejestru decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art 67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, więc nie stanowi większej trudności i nie wymaga dodatkowych sił i środków ustalenie czy dla danej nieruchomości została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Mając na uwadze ochronę danych osobowych skarżący wskazał, że jest świadomy, że wydanie takiej informacji wymaga anonimizacji. Konieczność ochrony danych osobowych nie zwalnia organu z udostępniania informacji publicznej. Organ winien wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych, co w praktyce oznacza udostępnienie dokumentów odpowiednio zanonimizowanych (po zanonimizowaniu danych dotyczących i odnoszących się do osób prywatnych). Konieczność dokonania anonimizacji nie może być utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Przeprowadzenie niezbędnych czynności anonimizacji decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi o wytworzeniu informacji przetworzonej. Jako właściciel działki znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie z dz. [...] i [...] w miejscowości Ś. skarżący wykazał również, iż jego działanie jest przejawem szczególnego interesu publicznego mającego na celu ochronę ładu przestrzennego, kształtowania lokalnej zabudowy w nawiązaniu do obowiązującej tradycji na tym terenie, z uwzględnieniem potrzeb rozwoju i podnoszenia standardów życia i przeciwdziałania powstawaniu zagrożeń dla środowiska i jakości życia mieszkańców wywołanych ekspansją działalności produkcyjnej. Do dnia złożenia skargi, organ administracji publicznej - Wójt Gminy nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej, zatem pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie z ostrożności procesowej o jej oddalenie w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wskazał, że skarga powinna zostać odrzucona z uwagi na niewyczerpanie trybu przed wniesieniem skargi. W dalszej części skargi wskazał, że w dniu 26.04.2017 r. wydał decyzję odmowną, odwołując się do potrzeby ochrony prywatności osoby fizycznej. Zdaniem organu, zawnioskowane akta administracyjne sprawy nie są dokumentem urzędowym i z tego powodu żądanie kopii wydanej decyzji jest bezzasadne. W zaistniałej sytuacji organ uznał, że skarżący nie wykazał "szczególnie istotnego znaczenia dla interesu publicznego". Organ podniósł, że zestawienie daty wydania decyzji i wniesienia skargi wskazując, że organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi. Ponadto wydanie decyzji uzasadnia umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Z ostrożności procesowej nadmienił, że w razie uznania, że pozostawał w bezczynności, bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a to ze względu na rozpoznanie sprawy przed wniesieniem skargi do sądu oraz przed przesłaniem skargi do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność, gdyż skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., sygn. akt I OSK 601/05). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z § 1a art. 149 jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. z 2016 r. poz. 1764).), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W dniu 2.03.2017 r. S. W. złożył do Wójta Gminy wniosek o udostępnienie informacji czy dla nieruchomości - działek nr [...] i [...] w miejscowości Ś., Gmina L. G. została wydana decyzja o warunkach zabudowy oraz o jej udostępnienie w formie kserokopii wydanej decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami. Nie ulega wątpliwości, że decyzja administracyjna jest dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej, stanowi zatem informację publiczną i podlega udostępnieniu zarówno co do treści jak i postaci (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21.02.2017 r., sygn. akt I OSK 2610/15). Powyższe nie wyłącza możliwości wydania decyzji odmownej z uwagi na stwierdzenie przez organ przesłanek określonych w art. 5 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W myśl art. 13 ust. 2 ustawy jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przyjmuje się, że termin czternastodniowy jest również obowiązujący w przypadku załatwienia wniosku w drodze decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 ustawy). W niniejszej sprawie organ, uznając, że przedmiotem żądania skarżącego jest informacja przetworzona wezwał skarżącego w piśmie z 16.03.2017 r. do wykazania w jakim zakresie udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odpowiedź skarżącego wpłynęła do organu w dniu 28.03.2017 r. i od tej daty biegł 14- dniowy termin do udostępnienia informacji publicznej, bądź wydania decyzji odmownej. Tymczasem w niniejszej sprawie organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej dopiero w dniu 26.04.2017 r. W świetle powyższych okoliczności należy stwierdzić, że w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, co czyni wniesioną skargę zasadną. Z daty widniejącej na decyzji odmownej wynika co prawda, że decyzja została wydana w tym samym dniu w którym zarejestrowano wpływ skargi, jednak należy pamiętać, że decyzja administracyjna zaczyna funkcjonować w obrocie prawnym od momentu jej skutecznego doręczenia. Przesądza o tym art. 110 kpa stanowiący, że organ administracji publicznej jest związany decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Moment skutecznego doręczenia decyzji stronie ma zatem dwojakie znaczenie dla dalszego przebiegu postępowania administracyjnego. Po pierwsze, z tą chwilą decyzja zaczyna wiązać organ, który ją wydał i jednocześnie dopiero od tego momentu może zostać zaskarżona we właściwy sposób. Tym samym decyzja administracyjna, chociaż podpisana przez organ, który ją wydał, nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych przed jej doręczeniem lub ogłoszeniem stronie. Decyzja została wysłana do skarżącego w dniu 27.04.2017 r. (http://emonitoring.poczta-polska.pl), a doręczona mu w dniu 2.05.2017 r. W tym miejscu trzeba podkreślić, że poza zakresem niniejszej sprawy jest badanie prawidłowości decyzji o odmowie udzielenie informacji publicznej. Sąd rozpoznając skargę na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej bada jedynie, czy wniosek został rozpoznany w całości. W dacie wydawania wyroku bezczynność wójta w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca. W tej sytuacji postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) musiało zostać umorzone jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Należy zaznaczyć, że żądanie skarżącego dotyczyło podania, czy została wydana decyzja o warunkach zabudowy, a dopiero w razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie przesłania jej kserokopii. Chociaż organ nie wyartykułował tego wprost, to wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia kopii wydanej decyzji o warunkach zabudowy dla działek nr [...] i [...] przesądza o tym, że decyzja taka została wydana. W związku z powyższym sąd nie uznał za celowe zobowiązania organu do udostępnienia informacji w zakresie pierwszej części wniosku skarżącego. W razie stwierdzenia stanu bezczynności w dacie wniesienia skargi art. 149 § 2 p.p.s.a. nakazuje sądowi dokonać oceny, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie sąd uznał, że zaistniała bezczynność nie miała charakteru rażąco naruszającej prawo. Opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wniosek było nieznaczne, ponadto z racji zbieżności dat nie sposób ustalić, czy dopiero wniesienie skargi stanowiło bezpośredni asumpt sporządzenia w tym samym dniu decyzji odmownej. Wobec powyższego na podstawie art. 149 § 2 w pkt I wyroku orzeczono o braku rażącego naruszenia prawa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając 100 zł, które skarżący zobowiązany był uiścić tytułem wpisu od skargi.