I SA/Gl 446/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej określane też "SKO" lub "Kolegium"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 17, art. 18, art. 33 § 1 pkt 1, pkt 4, pkt 7 i pkt 10 oraz art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), dalej "u.p.e.a." lub "ustawa egzekucyjna" utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie uwzględnienia zarzutów wniesionych przez S. P. (dalej określanego zamiennie: "strona skarżąca" lub "zobowiązany") w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora [...] Zarządu Ulic i Mostów w T., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta obejmujących należności z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie bez uiszczenia opłaty za parkowanie samochodów o nr rej. [...] i [...] w strefie płatnego parkowania. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium przedstawiło następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta T. odmówił uwzględnienia zarzutów. Jak wskazało SKO, organ egzekucyjny skierował zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 30 sierpnia 2016 r. do A. SA. Zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu w dniu 2 września 2016 r. W złożonych zarzutach, zobowiązany działając przez pełnomocnika będącego adwokatem wskazał na brak zdarzenia będącego podstawą do naliczenia opłaty dodatkowej, brak prawidłowego doręczenia upomnienia oraz wady tytułu wykonawczego w postaci braku określenia firmy zobowiązanego, brak należytego pouczenia o przysługujących zarzutach oraz zarzut błędnego określenia osoby zobowiązanej. Pełnomocnik wniósł o: 1. wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów; 2. przesłuchania świadków na okoliczność nieistnienia obowiązku; 3. umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Prezydent Miasta T. - po zawieszeniu postępowania egzekucyjnego - wydał w dniu [...] r. postanowienie odmawiające uznania zarzutów za zasadne. W zażaleniu na w/w postanowienie zobowiązany zgłosił zarzuty: - naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności i niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy; - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego; - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez przyjęcie błędnej wykładni zawartego w nim zwrotu "korzystający z dróg publicznych". SKO odnosząc się do w/w zarzutów zacytowało treść art. 27 § 1 pkt 9, art. 33 § 1 pkt 1 - 7, 9 i 10, art. 34 § 1 u.p.e.a. oraz wskazało, że w związku z tym, że w strefie płatnego parkowania Miasta T. zostały zaparkowane samochody o numerach rejestracyjnych [...] i [...] a kierujący pojazdami nie uiścili opłaty parkingowej zostały wystawione zawiadomienia o obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Zgodnie z informacją uzyskaną z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz pisma spółki B. z siedzibą w W. z dnia 4 marca 2015 r., ustalono, że samochody stanowią własność S. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą C. w T., przy ul. [...]. Kolegium podniosło, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wynika bezpośrednio z przepisów prawa (art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p.) i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której stanowi art. 13 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 tej ustawy, za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3 u.d.p.). Za nieuiszczenie takiej opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i ust. 2 u.d.p.). Kolegium zaakcentowało, że istotą istnienia obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej jest fakt pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji prawne znaczenia dla powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma sam fakt zajmowania przez pojazd miejsca w płatnej strefie. Sama opłata nie jest karą lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej, w miejscu w którym za takie parkowanie pobiera się opłaty. Z tego też względu SKO uznało, że organ I instancji zasadnie przyjął, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 33 § 1 u.p.e.a. Odwołując się do poglądów judykatury i doktryny, Kolegium podniosło, że co do zasady zobowiązanym do uiszczenia opłaty za korzystanie z drogi jest osoba, która faktycznie z niej korzysta, a więc osoba korzystająca z samochodu w chwili parkowania. Wskazało, że z domniemania faktycznego wynika, że to właściciel samochodu jest korzystającym z drogi. Jeżeli jednak w danym dniu nie korzysta z samochodu to posiada wiedzę, komu samochód został udostępniony. Jak wskazał organ dla obalenia domniemania faktycznego nie jest wystarczające udowodnienie, że nie korzystał z niego właściciel, ale wykazanie kto konkretnie korzystał z samochodu. W tym kontekście organ wskazał, że pomimo wezwania skierowanego do właściciela z dnia 4 października 2016 r. do złożenia wyjaśnień, zobowiązany nie złożył żadnych wyjaśnień, a to uzasadniło uznanie go za osobę zobowiązaną do uiszczenia opłaty dodatkowej. Z tych też względów za niezasadne uznało SKO zarzuty dotyczące: - naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności i niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy; - naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego; - naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.p. poprzez przyjęcie błędnej wykładni zawartego w nim zwrotu "korzystający z dróg publicznych". Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. SKO wskazało, że Dyrektor [...] Zarządu Ulic i Mostów działając z upoważnienia Prezydenta upomnieniami z dnia15 marca 2013 r. i z dnia 24 lutego 2015 r., o numerach odpowiednio [...] oraz [...] wezwał zobowiązanego do uregulowania opłat dodatkowych wraz z kosztami upomnień pod rygorem wszczęcia egzekucji administracyjnej. Upomnienia te zostały doręczono w dniach 19 marca 2013 r. i 31 marca 2015 r. w drodze doręczenia zastępczego, po dwukrotnym awizowaniu przesyłki. Za nieuzasadnione uznało też SKO zarzuty dotyczące wad tytułów wykonawczych wskazując, że w przypadku osób fizycznych jako zobowiązanego podaje się imię i nazwisko osoby i jej adres zamieszkania, a nie dane dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej. Za prawidłowe uznało SKO pouczenie o prawie złożenia zarzutów oraz podstawę prawną dochodzonego obowiązku poprzez wskazanie w części E tytułów wykonawczych art. 13 f u.d.p., rodzaju egzekwowanej należności (opłaty dodatkowej za parkowanie) pieniężnej, identyfikacji prawnej obowiązku. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zobowiązany reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem zarzucił organom naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności i niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego; - art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek; -art. 13 ust. 1 u.d.p. poprzez przyjęcie błędnej wykładni zawartego w nim zwrotu "korzystający z dróg publicznych", skutkującą przyjęciem, iż w zaistniałym stanie faktycznym zobowiązanym do uregulowania opłaty dodatkowej jest skarżący oraz pominiecie jego stanowiska, mającego na celu uwolnienie się od odpowiedzialności administracyjnej. Z jak to nazwał pełnomocnik, z ostrożności procesowej podtrzymał dotychczasowe zarzuty zgłaszane w trakcie postępowania, uznając, że winny być one poddane ocenie Sądu. Pełnomocnik wniósł o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. SKO, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły m.in. przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 599 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.) przy czym zgodnie z art. 18 tej ustawy - jeżeli dalsze jej przepisy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w przypadku, gdy jakaś kwestia nie jest uregulowana w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym, przepis ten pozwala na zastosowanie przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm. - dalej k.p.a.). Postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego postanowienia, zainicjowane zostało wniesionymi przez skarżącego zarzutami na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności taksatywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. W niniejszej sprawie zarzuty zostały oparte zostały na punktach: 1 - nieistnienie obowiązku, 4 -błąd co do osoby zobowiązanego oraz 7 - brak doręczenia upomnienia. Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 460, z późn. zm. - dalej u.d.p.). Zgodnie z treścią tego przepisu, za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, pobiera się opłatę dodatkową. Obowiązek uiszczenia takiej opłaty jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Inaczej rzecz ujmując, obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty wynika z przepisów prawa i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej i który to fakt nie jest sporny pomiędzy stronami. Jako bezsporny uznać należy również fakt parkowania samochodów o nr rejestracyjnych [...] i [...] na terenie strefy płatnego parkowania w datach wskazanych w wystawionych tytułach wykonawczych, bez uprzedniego uiszczenia opłaty dodatkowej. Poza sporem jest także okoliczność, że skarżący jest właścicielem w/w pojazdów, co wynika z informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz pisma spółki B.z dnia 4 marca 2015 r. (dokumenty a aktach sprawy). Wprawdzie skarżący podał, że to nie on był zobowiązanym do uiszczenia opłaty dodatkowej, jednakże na wezwanie z dnia 4 października 2016 r. dotyczące wskazania osób, które kierowały pojazdami nie udzielił odpowiedzi. Z art. 28 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym i przepis ten stanowi zasadę postępowania egzekucyjnego sprowadzającą się do przyjęcia, że zarzuty mają na celu ochronę uczestników postępowania egzekucyjnego w zakresie prawidłowości samego postępowania egzekucyjnego (nie służą one weryfikacji ostatecznych decyzji, czy postanowień, stanowiących podstawę tytułu wykonawczego). W związku z tym, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej wynika wprost z ustawy, możliwość dochodzenia swych racji oraz obrony swoich interesów przez zobowiązanego powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, co następuje poprzez zgłoszenie zarzutu. Pomimo zatem ogólnej zasady wyrażonej w art. 29 § 1 u.p.e.a. należy przyjąć, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności (co do zasadności tego obowiązku). Organ egzekucyjny jest zobowiązany po wniesieniu zarzutu do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów k.p.a. W sytuacji bowiem kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, jest to jedyna możliwość obrony swoich praw przez dłużnika (tak też: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 107/12 (Legalis). Ponieważ strona nie mogła bronić swoich praw na wcześniejszym etapie, organ rozstrzygający sprawę w związku z wniesieniem zarzutu, musi w istocie przeprowadzić pełne postępowanie wyjaśniające i stosować wszystkie zasady postępowania wynikające z przepisów k.p.a. W niniejszej sprawie zasady te w ocenie Sądu nie zostały naruszone. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, który stanowi podstawę orzekania przez Sąd. Pierwszy ze zgłoszony zarzutów oparty został na art. 33 § 1 u.p.e.a. i dotyczył nieistnienia obowiązku. W ocenie pełnomocnika upływ okresu czasu uniemożliwił skarżącemu wskazania "potencjalnych użytkowników" pojazdów, co nie stanowiło zawinionego działania. Należy zatem ponownie wskazać, że parkowanie w strefie płatnego parkowania rodzi z mocy prawa obowiązek poniesienia opłaty parkingowej. Nieuregulowanie jej z kolei po otrzymaniu upomnienia/wezwania do zapłaty stanowi podstawę dochodzenia opłaty dodatkowej w drodze egzekucji administracyjnej. Nie ma prawnego znaczenia dla sprawy zawinione bądź nie zawinione działanie właściciela pojazdu w braku podania faktycznego użytkownika pojazdu. W tym przedmiocie orzecznictwo jest ugruntowane, czego przykładem mogą być poglądy zawarte w: - w wyroku NSA z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1679/15, w którym stwierdzono, że "Skoro korzystającym z pojazdu samochodowego, a tym samym z drogi publicznej, jest z reguły jego właściciel (współwłaściciel), to w razie stwierdzenia braku wniesienia opłaty parkingowej, we właścicielu pojazdu należy upatrywać zobowiązanego do uiszczenia opłaty dodatkowej, chyba że ten skutecznie wykaże, że wyzbył się władztwa fizycznego nad pojazdem na rzecz innej osoby, czy to na skutek własnego oświadczenia woli, czy wbrew własnej woli"; - w wyroku NSA z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1678/15, stwierdzającym, że "Ani organ egzekucyjny, ani też Sąd I instancji nie jest zobowiązany do prowadzenia postępowania wyjaśniającego dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej i nieuiszczającej opłaty za postój w strefie płatnego parkowania, gdyż to na właścicielu pojazdu spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne. Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich jej danych tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie od niej należnych prawnie opłat, a powinno to nastąpić w odpowiednim czasie, fazie i etapie postępowania"; - w wyroku z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1682/15, w którym wyrażono pogląd, że "1. W sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu. Skoro korzystającym z pojazdu samochodowego, a tym samym z drogi publicznej, jest z reguły jego właściciel (współwłaściciel), to w razie stwierdzenia braku wniesienia opłaty parkingowej, we właścicielu pojazdu należy upatrywać zobowiązanego do uiszczenia opłaty dodatkowej, chyba że ten skutecznie wykaże, że wyzbył się władztwa fizycznego nad pojazdem na rzecz innej osoby, czy to na skutek własnego oświadczenia woli, czy wbrew własnej woli"; - wyroku NSA z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1681/15, w którym stwierdzono, że: "1. Wierzyciel ma prawo domniemywać, iż korzystającym z drogi publicznej jest z reguły właściciel pojazdu i, w związku z tym, to na nim spoczywa obowiązek ponoszenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. 2. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to na nim spoczywa ciężar obalenia domniemanie, iż nie był "korzystającym" z pojazdu stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p". Nie ma też racji pełnomocnik wywodząc o braku podstaw do obciążenia skarżącego opłatą dodatkową, z tego powodu, że ustawa o drogach publicznych nie określa/nie definiuje "korzystającego". Powyżej zacytowane wyroki w sposób nie budzący wątpliwości przesądzają, że co do zasady "korzystającym" z drogi publicznej jest właściciel pojazdu. Nie można też zgodzić się z pełnomocnikiem, że obowiązek objęty postępowaniem egzekucyjnym nie istnieje, skoro powstał on z mocy samego prawa. Wskazać w tym miejscu można na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2015 r. (II GSK 1219/14), w którym wskazano, że stosownie do treści art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (art. 13f ust. 2 u.d.p.). Użycie słowa: "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa. Drugim zarzutem skarżącego, opartym na punkcie art. 33 § 1 pkt 4 i 10 u.p.e.a., był błąd co do osoby zobowiązanego. Pełnomocnik w tym przedmiocie akcentował głównie, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i to na firmę winien być wystawiony tytuł wykonawczy oraz, że samochodami poruszają się różni pracownicy. Jak wynika z definicji pojęcia "zobowiązany" zawartej w art. 1a pkt 20 u.p.e.a., ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym - rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Z przytoczonego przepisu w sposób bezsprzeczny wynika, iż zobowiązanym jest osoba, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zastrzec należy, że wobec zdefiniowania na gruncie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pojęcia "zobowiązany", przepisy tej ustawy, w których pojęcie to występuje należy interpretować z uwzględnieniem przypisanego temu pojęciu znaczenia. Ostatni z zarzutów podniesionych przez skarżącego, dotyczył braku doręczenia upomnienia, czyli został oparty na punkcie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. W ocenie jednak Sądu i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżącemu doręczono bowiem upomnienia, z tym, że jedno w trybie doręczenia zastępczego. Kwestię takiego doręczenia reguluje art. 44 k.p.a., który, jak zostało to wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia, ma odpowiednie zastosowanie w sprawie. Jak wynika z § 1 pkt 1 tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. W myśl § 2, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W § 3 zostało natomiast wskazane, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Jednocześnie ustawodawca przesądza w § 4, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt upomnienia o numerach [...] z dnia 15 marca 2013 r. i [...] r. z dnia 24 lutego 2015 r. zostały doręczone skarżącemu odpowiednio w dniach: 19 marca 2013 r. i 31 marca 2015 r. Druga z przesyłek została doręczona w trybie zastępczym, po dwukrotnym awizowaniu w dniu 17 marca 2015 r. i 25 marca 2015 r. Wobec powyższego i ten zarzut skarżącego, nie zasługiwał na uznanie. Zarzuty skargi okazały się niezasadne, zaś Sąd, biorąc pod uwagę art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie dopatrzył się naruszeń w działaniach organu, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Z tych też powodów, działając na podstawie art. 151 wyżej wskazanej ustawy, skarga została oddalona.