II GSK 3610/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 87/17 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Spółki A na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2017 r. o sygn. akt VI SA/Wa 87/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej WSA bądź Sądem I instancji) oddalił skargę Spółki A (zwana dalej Spółką) na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (zwany dalej GIF) z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Powyższe orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniach [...] maja 2014 r. Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Łodzi - Kierownik Delegatury w Sieradzu, przeprowadził kontrolę planową w aptece ogólnodostępnej w [...], ul. [...], sporządzając protokół "Niezgodności stwierdzone w czasie kontroli". Decyzją z dnia [...] października 2016 r. GIF, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 115 pkt 4 w związku z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, 2, 8 i 9, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 96 ust. 1 oraz art. 37ap ust. 1 pkt 2 w związku z art. 101 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. nr 45, poz. 271, ze zm.), zwanej dalej u.p.f., po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2015 r., w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. (zmienione w dniu [...] grudnia 2014 r. decyzją nr [...]) udzielonego Spółce na prowadzenie apteki w [...] przy ul. [...]. Szczegółowo opisano przebieg postępowania w sprawie przed organem I instancji, podkreślając że A sp. jawna (aktualnie ww. Spółka) dokonywała sprzedaży produktów leczniczych do podmiotów nieuprawnionych - do hurtowni farmaceutycznej: [...] Analiza faktury np. nr [...] pozwoliła bowiem na ustalenie, że ww. spółka jawna, za pośrednictwem apteki położonej w [...] przy ul. [...] dokonywała sprzedaży takich produktów leczniczych jak: [...], [...], [...], [...], które najczęściej występują w tzw. "odwróconym łańcuchu dostaw" i należą do leków ratujących życie i zdrowie człowieka. Podobne produkty lecznicze, które były przedmiotem obrotu pomiędzy stroną postępowania a hurtownią farmaceutyczną [...] znajdowały się na fakturach o nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 roku oraz na fakturze o nr [...] z dnia [...] listopada2012 roku. Tymczasem produkty lecznicze o określonej kategorii dostępności, wydawane z przepisu lekarza - Rp, mogą być wydawane z apteki wyłącznie na podstawie recepty lub zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych. Bez znaczenia pozostaje, z którego miejsca - apteki lub punktu aptecznego - nastąpiła sprzedaż produktów leczniczych. Taka sprzedaż przez aptekę produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych narusza art. 72 ust. 3 oraz 88 ust. 5 pkt 5 u.p.f. Skoro zaś przedsiębiorca prowadzący aptekę ogólnodostępną prowadził działalność objętą zezwoleniem z naruszeniem przepisów regulujących prowadzenie apteki ogólnodostępnej to nie daje on rękojmi należytego prowadzenia apteki i tym samym przestał spełniać jeden z warunków wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie apteki. Tym samym wystąpiła obligatoryjna przesłanka uzasadniająca cofnięcie zezwolenia określona w art. 37ap ust. 1 pkt 2 u.p.f. Zdaniem organu strona nie udowodniła faktu nieprawdziwości przekazanej przez Komendę Powiatową Policji w [...] faktury VAT [...], na której jako sprzedawca widnieje spółka A spółka jawna (ul. [...]) apteka w [...] przy ul. [...], nie zaś punkt apteczny w [...] Ponadto faktura przedłożona przez stronę (stanowiąca załącznik nr 12 do protokołu kontroli) nie jest tożsama z fakturą przekazaną do organu I instancji przez organy ścigania. Strona przekazała fakturę z innym terminem płatności dla nabywcy, nie ma na niej informacji oryginał/kopia i jest podpisana przez administratora systemu. Na kopii faktury przekazanej przez policję wskazane są dane, świadczące o tym, że jest to dokument który był przedmiotem kontroli dokonanej przez Urząd Skarbowy w hurtowni farmaceutycznej [...] (widnieje pieczątka "za zgodność z oryginałem") ponadto w miejscu osoby upoważnionej do wystawienia faktury znajduje się pieczątka K. B. W skardze złożonej do WSA Spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania WSA, oddalając skargę, wskazał że organy obu instancji słusznie przyjęły, iż skarżąca przestała spełniać przesłankę rękojmi należytego prowadzenia apteki, gdyż postępowanie tego przedsiębiorcy naruszało przepisy regulujące prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W uzasadnieniu przytoczono przepisy art. 65 ust. 1, art. 72 ust. 1, 3, art. 68 ust. 1, art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 88 u.p.f. Sąd I instancji podkreślił, że z zestawienia art. 80 ust. 1 pkt 3 i art. 101 pkt 3 u.p.f. wynika, że prowadzenie przez jeden podmiot jednocześnie apteki ogólnodostępnej i hurtowni jest niemożliwe, bowiem prowadzenie jednej z tych działalności stanowi przeszkodę do uzyskania zezwolenia na prowadzenie drugiej. W myśl art. 96 ust. 1 u.p.f. produkty lecznicze i wyroby medyczne wydawane są z apteki ogólnodostępnej przez farmaceutę lub technika farmaceutycznego w ramach jego uprawnień zawodowych: na podstawie recepty, a bez recepty na podstawie zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów. Z kolei decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia wydawana w trybie art. 37ap ust. 1 art. 101 pkt 4 p.f. ma charakter związany. Odpowiedzialność na gruncie art. 37 ap ust. 1 pkt 2 p.f. jest odpowiedzialnością przedsiębiorcy, który uzyskał zezwolenie, nie zaś odpowiedzialnością osób wykonujących różne funkcje związane z prowadzeniem apteki ogólnodostępnej. WSA powołał się na orzecznictwo co do rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu, stwierdzając że osoba prowadząca wadliwie aptekę nie daje gwarancji prowadzenia apteki zgodnie z przepisami prawa. W niniejszej sprawie ustalenia oparto na wynikach przeprowadzonej kontroli, która stwierdziła uchybienia dotyczące prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej polegające na sprzedaży do hurtowni farmaceutycznych produktów leczniczych. Z apteki były wydawane produkty lecznicze podlegające wydawaniu na receptę. W tym zakresie Sąd I instancji powołał się na protokół kontroli oraz regulację art. 76 § 1 K.p.a. Natomiast skarżąca nie wykazała, że faktury zostały wadliwie wystawione bądź też nie dotyczą prowadzonej przez nią działalności. WSA uznał, że pominięcie przez organ wniosków dowodowych strony nie było uchybieniem skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. W świetle ustaleń poczynionych w sprawie nieprzestrzeganie przepisów prawa przez przedsiębiorcę w zakresie obrotu produktami farmaceutycznymi było ewidentnie i uzasadniało postawienie tezy o utracie rękojmi należytego prowadzenia apteki, co z kolei stanowiło przesłankę do cofnięcia zezwolenia. Odnośnie zarzutów co do postępowania dowodowego odniesiono się do art. 78 § 1 k.p.a. Co się zaś tyczy zarzutu, że tzw. "odwrócony łańcuch dostaw" dotyczył innej należącej do niej apteki, WSA stwierdził, że przesłanka rękojmi ma charakter przedmiotowy. Za niezasadne uznano również zarzuty pozbawienia skarżącej możliwości obrony swoich praw (art. 10 K.p.a.). Skargę kasacyjną wywiodła Spółka, podnosząc zarzuty naruszenia: I. przepisów postępowania polegające na: 1. niezastosowaniu art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz nieprawidłowym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., co przejawiało się w braku należytego rozpoznania zarzutów sformułowanych w skardze oraz braku rozpoznania przez Sąd sprawy w granicach skargi, a nadto skutkowało bezprawnym przyjęciem przez Sąd, że: a) odmowa zwrócenia się do [...] o udzielenie informacji z jakim podmiotem (apteką czy punktem aptecznym) Spółka kontaktowała się w zakresie sprzedaży produktów leczniczych była zasadna, mimo tego że wniosek skarżącej nie miał wpływu na przewlekłość postępowania i był istotny dla udowodnienia twierdzeń skarżącej, co to tego, iż apteka objęta postępowaniem nie prowadziła bezprawnej sprzedaży; b) skarżąca nie udowodniła, że transakcja sprzedaży na rzecz podmiotu nieuprawnionego nastąpiła nie z apteki, a z punktu aptecznego, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy prowadzi do wniosku, że apteka nie prowadziła takiej sprzedaży; c) nie jest konieczne dokonanie jakichkolwiek ustaleń w zakresie rękojmi osób fizycznych działających w imieniu pozwanej, podczas gdy uzasadnienie dot. utraty rękojmi odniesiono wyłącznie do cech przynależnych osobom fizycznym; d) po stronie organów inspekcji farmaceutycznej istnieje całkowita dowolność w zakresie ustalenia braku rękojmi, w przypadku stwierdzenia naruszenia, w tym możliwość zignorowania jego skali oraz podjętych działań naprawczych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało nieuwzględnieniem skargi, mimo że decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1 oraz 78 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 u.p.f.; 2. naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie przejawiające się w nienależytym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, bez odniesienia się do zarzutów skargi oraz bez przedstawienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i dokonanej oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego - co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem wskazuje na brak prawidłowego i całościowego rozpatrzenia sprawy, a tym samym skutkowało nieuwzględnieniem skargi na decyzję organu II instancji; II. prawa materialnego, w postaci: 1. art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 u.p.f. - poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że: a) rękojmi należytego prowadzenia apteki nie bada się odrębnie w odniesieniu do każdej apteki i punktu aptecznego prowadzonych przez dany podmiot; b) skarżąca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej przy ul. [...] w [...], pomimo niezwłocznego podjęcia działań naprawczych w celu sanowania zarzuconego jej uchybienia. W obszernym uzasadnieniu, którego streszczenie zawiera www. petium skargi kasacyjnej, Spółka rozwinęła zarzuty skargi, wskazując że Sąd I instancji nie rozpoznał należycie zarzutów stawianych przez skarżącą, na co wskazuje brak rozważań WSA w zakresie naruszenia art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 78 § 1 i 2 K.p.a. oraz zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Pozostałe zarzuty zostały natomiast rozpoznane jedynie pobieżnie i omówione bardzo lakonicznie, z pominięciem istoty przedstawionego w skardze problemu. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie w całości ww. wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, jak również o zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania. Obecny na rozprawie kasacyjnej radca prawny GIF wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. Skoro zatem nie zachodzi wyjątek od przewidzianej art. 183 § 1 p.p.s.a. zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadza się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane w zarzutach postawionych Sądowi I instancji. Rozpoznając sprawę w tych granicach skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna. Podstawy, na których ją oparto, nie znajdują bowiem usprawiedliwienia. Z uwagi na podniesienie w skardze kasacyjnej zarówno argumentacji dotyczącej naruszenia przepisów prawa materialnego – przez błędną wykładnię art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 u.p.f. (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) jak i przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), należy rozpoznać je łącznie. Z zasady prawdy obiektywnej należy bowiem wywieść, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.) oraz wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) wymaga przede wszystkim rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym zaś decyduje zaś norma prawa materialnego. Mając na względzie powyższe należy podkreślić, że w myśl art. 37ap ust. 1 pkt 2 u.p.f., organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy podmiot przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Z kolei stosownie do art. 101 pkt 4 u.p.f. wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Tym samym w u.p.f. racjonalny ustawodawca przewidział wymóg rękojmi należytego prowadzenia apteki przez cały czas wykonywania tego rodzaju szczególnej – regulowanej – działalności, nie zaś jedynie na etapie wydawania stosownego zezwolenia. Analizując treść cyt. przepisów nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że stwierdzenie zaprzestania spełniania przez przedsiębiorcę warunków określonych przepisami prawa – w tym wymogu rękojmi należytego prowadzenia apteki – skutkuje cofnięciem zezwolenia. W tym kontekście nie mogły odnieść skutku podnoszone przez Spółkę zarzuty naruszenia art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 u.p.f. poprzez ich błędną wykładnię. Nietrafna okazała się bowiem argumentacja, że rękojmię należytego prowadzenia apteki należy badać odrębnie w odniesieniu do każdej apteki i punktu aptecznego prowadzonych przez dany podmiot. Ponadto podkreślenia wymaga, że Spółka nie udowodniła faktu nieprawdziwości przekazanej przez Komendę Powiatową Policji w [...] faktury VAT, na której jako sprzedawca widnieje spółka A spółka jawna (ul. [...]) apteka w [...] przy ul. [...], nie zaś punkt apteczny w [...]. Zważywszy na omówiony przez organy obu instancji materiał dowodowy, zgromadzony w aktach sprawy (do którego odniósł się również WSA), nie sposób również podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie o podjęciu niezwłocznych działań naprawczych, które miały "sanować" stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości, przemawiając – jej zdaniem – za brakiem wyłączenia rękojmi należytego prowadzenia apteki. Brak zarazem podstaw by – jak wskazuje Spółka – zarzucić organom obu instancji dowolność w zakresie podjętych w niniejszej sprawie decyzji, objętych następnie pozytywną kontrolą legalności przez WSA. Sąd I instancji prawidłowo odwołał się do ustaleń zawartych w protokole kontroli, trafnie podkreślając, że jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy, w jego zakresie działania, a zatem stanowi dowód tego, co zostało w tym protokole urzędowo stwierdzone. Jak wynika bowiem z ustaleń organu I instancji, dokonanych na podstawie skontrolowanych faktur A spółka jawna, za pośrednictwem apteki położonej w [...] przy ul. [...] sprzedawała posiadane produkty lecznicze takie jak: [...], [...], [...], [...] (które należą do leków ratujących życie i zdrowie człowieka) do hurtowni farmaceutycznej [...] – a zatem do podmiotu nieuprawnionego. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 65 ust. 1 u.p.f. obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Przepis art. 68 ust. 1 stanowi, że obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest w aptekach ogólnodostępnych. Z kolei art. 72 ust. 1 u.p.f. wprowadza zasadę, że obrót hurtowy - zdefiniowany w ust. 3 tego przepisu - mogą prowadzić wyłącznie hurtownie farmaceutyczne, a podjęcie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej (art. 74 ust. 1) wymaga uzyskania zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.f. apteka jest placówką ochrony zdrowia publicznego, w której osoby uprawnione świadczą w szczególności określone prawem usługi farmaceutyczne. Przepis art. 87 ust. 2 pkt 1 u.p.f. stanowi, że apteki ogólnodostępne przeznaczone są do zaopatrywania ludności w produkty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wyroby medyczne i inne artykuły, o których mowa w art. 86 ust. 8. W myśl art. 96 ust. 1 u.p.f. produkty lecznicze i wyroby medyczne wydawane są z apteki ogólnodostępnej przez farmaceutę lub technika farmaceutycznego w ramach jego uprawnień zawodowych na podstawie recepty, bez recepty, na podstawie zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z art. 88 ust. 5 pkt 1 do zadań kierownika apteki należy organizacja pracy w aptece, polegająca między innymi na przyjmowaniu, wydawaniu, przechowywaniu i identyfikacji produktów leczniczych i wyrobów medycznych, prawidłowym sporządzaniu leków recepturowych i leków aptecznych oraz udzielaniu informacji o lekach. W rezultacie, działanie Spółki – jako naruszające wymogi art. 72 ust. 3 oraz 88 ust. 5 pkt 5 u.p.f. – wyczerpało znamiona "odwróconego łańcuchu dostaw", co skutkowało utratą wymaganej rękojmi należytego prowadzenia apteki i w konsekwencji obligowało organy do podjęcia decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Należy przy tym podkreślić że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Spółka nie wykazała, że faktury zostały wadliwie wystawione bądź też nie dotyczą prowadzonej przezeń działalności – wobec czego Sąd I instancji trafnie uznał, że pominięcie przez organy wniosków dowodowych strony nie było uchybieniem skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. Dla wydania takiego orzeczenia przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przewiduje bowiem wymóg naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z czym – w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej – nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W toku prowadzonego przez organy postępowania nie doszło bowiem do wskazanego naruszenia powoływanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 i 2 K.p.a. W konsekwencji, stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd I instancji na etapie wyrokowania jako prawidłowy dawał podstawy do oddalenia skargi – zwłaszcza w kontekście omówionej wyżej prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Stanowisko WSA, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu spełniającym wszystkie wymogi z art. 141 § 4 p.p.s.a. W niniejszej sprawie analiza pisemnych motywów rozstrzygnięcia uzasadnia stwierdzenie, że wskazano i wyjaśniono podstawę prawną zaskarżonego wyroku w stopniu umożliwiającym jego instancyjną kontrolę. Brak jest więc podstaw do uznania, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie spełnia prawem określonych wymogów i to w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy kwestionowania poglądów i ocen, które doprowadziły Sąd I instancji do wydanego orzeczenia. Podobnie, naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a. – zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – skarżąca kasacyjnie nie może skutecznie podważać należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że przepis ten mógłby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną jedynie w sytuacji, gdyby WSA (nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną) nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2018 r. II GSK 3348/16). Zarzut taki nie został jednak podniesiony w skardze kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku – na podstawie art. 184 p.p.s.a. Zawarte w pkt 2 wyroku orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), wobec czego zasądzono od skarżącej Spółki na rzecz GIF zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (360 zł).