II SA/Łd 785/24

Dnia 11 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 20 sierpnia 2024 roku nr 247/2024 znak: GPB-III.7721.154.2024 RK w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego oddala skargę. dc Zaskarżoną decyzją z 20 sierpnia 2024 r. nr 247/2024, znak: GPB-III.7721.154.2024 RK Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołania B.Z., utrzymał w mocy decyzję Starosty Bełchatowskiego z 23 kwietnia 2024 r. nr 330.2024, znak: AB.6741.6.2024.EB w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego. Wspomniana wyżej decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: 5 lutego 2024 r. P. S.A. (dalej w skrócie "P. S.A."), reprezentowana przez pełnomocnika A.J., wystąpiła do Starosty Bełchatowskiego z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego w miejscowości C., na działce nr ew. [...], w gminie S. We wniosku wskazano, że rozbiórka dotyczy budynku gospodarczego wchodzącego w skład wykupionego przez P. S.A. gospodarstwa dla potrzeb prowadzenia działalności górniczej przez Oddział K. (dalej w skrócie "K."). Do wniosku dołączono m.in. zgodę właściciela obiektu budowalnego, szkic usytuowania z zaznaczoną lokalizacją budynku gospodarczego oraz opis techniczny rozbiórki budynku. Po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania, 27 lutego 2024 r. B.Z., zapoznała się z aktami sprawy i wniosła uwagi do planowanej inwestycji, w zakresie dotyczącym nieaktualnej ze stanem faktycznym mapki geodezyjnej, z uwagi na istniejący na tym terenie kanał odprowadzający do osadników wodę wypompowywaną z wykopu Odkrywki S. Pismem z 28 lutego 2024 r. organ pierwszej instancji poinformował inwestora o uwagach wniesionych przez stronę postępowania, na które pełnomocnik inwestora odpowiedział pismem z 20 marca 2024 r. Do kolejnych pism B.Z., które wpłynęły do Starostwa Powiatowego w B. 4 i 7 marca 2024 r., załączono dokumentację fotograficzną. W pismach tych strona podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Stanowczo podkreśliła, że nie wyraża zgody na zajęcie przez inwestora terenu pod inwestycję polegającą na rozbiórce budynku gospodarczego graniczącego z jej działką, wniosła o przeprowadzenie wizji lokalnej. Strona zarzuciła również, że inwestor zmieniając mapę z lokalizacją inwestycji wprowadził w błąd organ posługując się nieaktualnymi dokumentami, w celu uzyskania korzystnej decyzji, co nosi znamiona przestępstwa. Ponadto, pismem z 7 marca 2024 r. B.Z. wniosła o osobisty nadzór Starosty nad przedmiotową sprawą oraz ponownie podniosła kwestię załączonej do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę, mapy odbiegającej od stanu faktycznego. Postanowieniem z 27 marca 2024 r. organ pierwszej instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę w zakresie aktualnego szkicu usytuowania obiektu budowlanego, zawierającego wszystkie istniejące na działce obiekty w tym kanał wraz z nasypem. 10 kwietnia 2024 r. pełnomocnik inwestora przedłożył mapę zasadniczą w skali 1:1000 z zaznaczonym do rozbiórki budynkiem gospodarczym. Decyzją z 23 kwietnia 2024 r. Starosta Bełchatowski, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 682 z późn.zm. - dalej w skrócie "Pr. bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 572 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a.") udzielił P. S.A. z siedzibą w B. pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ew. [...], w obrębie C., w gminie S.. W odwołaniu od powyższej decyzji B.Z. wniosła o jej uchylenie, ponieważ organ pierwszej instancji rozpatrując sprawę nie wziął pod uwagę wszystkich zarzutów zawartych w piśmie z 23 kwietnia 2024 r. Odwołująca podniosła wobec pracowników organu zarzut nierzetelności i nieuczciwości, z uwagi na nieuwzględnienie jej wniosku o przeprowadzenie wizji lokalnej na miejscu, celem ustalenia stanu faktycznego sprawy w tym braku dostępu do przedmiotu postępowania od strony południowej (kanał nasypowy) oraz od strony północnej i zachodniej (granica z działką nr ew. [...]), bez ingerencji w nieruchomość odwołującej. Ponadto strona podniosła zarzut posługiwania się przez inwestora trzema różnymi mapkami oraz niewskazanie, na podstawie której mapki została wydana decyzja w sprawie, a także brak zobowiązania inwestora do złożenia dokumentacji fotograficznej budynku i jego usytuowania względem istniejącej inwestycji K. oraz nieruchomości sąsiednich, brak wezwania inwestora do sprecyzowania jakiego sprzętu specjalistycznego i jakich maszyn budowalnych użyje do rozbiórki i uporządkowania terenu po rozbiórce (w związku z brakiem ingerencji we własność odwołującej). Organ nie wziął również pod uwagę kłamliwych deklaracji inwestora o możliwości przeprowadzenia rozbiórki budynku stojącego w granicy nieruchomości należącej do strony, bez ingerencji w jej nieruchomość mimo, że w odpowiedzi inwestora z 20 marca 2024 r. na zarzuty strony sam inwestor przyznał, że "warunki techniczne sprawiają, że taka ingerencja jest możliwa" i zadeklarował, że "Oddział K. jest w stanie zadośćuczynić za powstałe szkody w formie ustalonej w porozumieniu z właścicielem i po spisaniu umowy". Do chwili obecnej inwestor w żaden sposób nie zwrócił się do odwołującej w tej sprawie, czym naruszył dobrosąsiedzkie warunki współżycia. Jednocześnie odwołująca stwierdziła, że teren działki nr [...] i działki siedliskowej od 30 lat zarezerwowany jest na potrzeby Odkrywki S., co uniemożliwia jej rozwój i jakiekolwiek inwestycje z powodu braku wyłączenia tego terenu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołaną na wstępie decyzją z 20 sierpnia 2024 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji odwołał się do brzmienia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., art. 28, art. 31 ust. 1 pkt 1, art. 30b ust. 3 Pr. bud., a następnie stwierdził, że z przedłożonych dokumentów wynika, że zamiarem inwestora jest rozbiórka istniejącego budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr ew. [...], w miejscowości C., który z uwagi na zły stan techniczny (zawalony częściowo dach) stwarza potencjalne zagrożenie dla ludzi. Według mapy zasadniczej sporny budynek ścianą północną usytuowany jest przy granicy z działką nr ew. [...], stanowiącą współwłasność B.Z. Wobec faktu, że budynek będący przedmiotem rozbiórki usytuowany jest w granicy działki jego rozbiórka musi być poprzedzona uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Z informacji z rejestru gruntów sporządzonej na dzień 15 lutego 2024 r. wynika, że właścicielem nieruchomości nr ew. [...], położonej w obrębie [...] C., w jednostce ewidencyjnej S., powiat bełchatowski, jest P. S.A. Ponadto, z informacji o budynkach znajdujących się na rzeczonej działce wynika, że przedmiotowy budynek o powierzchni zabudowy wnoszącej 98 m2, ilości kondygnacji - dwie, został sklasyfikowany jako budynek niemieszkalny. Według Wojewody Łódzkiego materiał dowodowy zgromadzony na etapie postępowania organów obu instancji jest wystarczający do oceny przedmiotowej sprawy, co stanowi o wywiązaniu się inwestora z obowiązków wynikających z art. 30b ust. 3 Pr. bud. Zdaniem organu odwoławczego, stanowisko zawarte w decyzji Starosty Bełchatowskiego z 23 kwietnia 2024 r. jest zasadne i należało utrzymać w mocy wydane pozwolenie na rozbiórkę. Wojewoda stwierdził również, że 9 lipca 2024 r. wpłynęło pismo, w którym strona podtrzymała wszystkie zarzuty zawarte zarówno w odwołaniu, jak i w składanych w toku postępowania pismach. B.Z. wniosła o uwzględnienie 13 zdjęć załączonych do akt sprawy na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji wizji lokalnej podkreślił, że kompetencje i zadania organów administracji architektoniczno-budowlanej oraz nadzoru budowlanego ściśle określają przepisy Prawa budowlanego, w tym art. 81 i art. 81a Pr. bud. oraz art. 75 § 1 k.p.a. Przedłożony szkic sytuacyjny został opracowany na aktualnej mapie zasadniczej zawierającej naniesienia obiektów budowlanych, w tym m.in. kanału na nasypie ziemnym. Ponadto, w aktach sprawy znajdują się zdjęcia załączone przez B. Z. przedstawiające usytuowanie przedmiotowego budynku. Powyższe oznacza, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla potwierdzenia usytuowania budynku gospodarczego podlegającego rozbiórce względem granic sąsiednich, jak i względem innych obiektów, w tym ww. kanału. Wojewoda ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego posługiwania się trzema mapami przedstawionymi przez inwestora wskazał, że organ pierwszej instancji w toku postępowania wyjaśniającego wezwał inwestora do przedłożenia aktualnego szkicu (rysunku) uwzględniającego wszystkie istniejące obiekty budowlane na działce nr ew. [...]. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik inwestora przedłożył mapę zasadniczą w skali 1:1000. Z akt sprawy wynika, że załączona przez pełnomocnika inwestora mapa zasadnicza stanowi załącznik do zaskarżonej decyzji z 23 kwietnia 2024 r. Zdaniem Wojewody Łódzkiego, inwestor wywiązał się z obowiązku, o którym stanowi art. 30b ust. 3 pkt 3 Pr. bud. tj. na etapie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji przedłożył szkic sytuacyjny w postaci aktualnej mapy zasadniczej (z naniesionymi wszystkimi obiektami budowlanymi, w tym widoczny kanał z nasypem), na której wskazano usytuowanie obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce. W kwestii zarzutu dotyczącego ingerencji w działkę strony w oparciu o zaznaczoną na szkicu złożonym przy wniosku o pozwolenie na rozbiórkę, linię opisaną jako "granica zajęcia terenu" Wojewoda stwierdził, że jak wynika z uchwały nr X/66/03 Rady Gminy S. z dnia 4 sierpnia 2003 r. w sprawie zmiany fragmentów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy S. wynikającej z założeń techniczno-ekonomicznych budowy "Odkrywki S." (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 15 września 2003 r. nr 254, poz. 2267 - dalej "m.p.z.p.") linia koloru czerwonego określa zakres obszaru/strefy ochronnej ustalonej dla strefy funkcjonalnej obsługi technologicznej, zwanej w skrócie "SFOT". Zgodnie z zapisami § 10 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p., tereny oznaczone jako SFOT przeznaczone są dla strefy funkcjonalnej obsługi technologicznej pod urządzenia towarzyszące, w tym pod trasy taśmociągów przenośników nakładowych i węglowych. Z akt sprawy nie wynika aby linia opisana jako "granica zajęcia terenu" oznaczała granicę zajęcia terenu niezbędnego do potrzeb wykonania rozbiórki budynku gospodarczego. Ponadto, z wyjaśnień inwestora wynika, że roboty budowlane związane z rozbiórką będą prowadzone "przy pomocy specjalistycznego sprzętu (nie koniecznie ciężkiego jak koparka) adekwatnego do zamierzonego przez wykonawcę braku ingerencji w działkę sąsiednią". Dodatkowo, jak wynika z pisma pełnomocnika inwestora z 25 czerwca 2024 r., "P. S.A. O/K. zamierza przeprowadzić rozbiórkę budynku będącego przedmiotem decyzji w granicach działki, na której jest on posadowiony, bez ingerencji w nieruchomości sąsiednie". Natomiast w piśmie pełnomocnika inwestora z 20 marca 2024 r., na które powołuje się strona w zakresie ingerencji w jej nieruchomość, wskazano jedynie, iż "w przypadku niezamierzonych, ale wynikających z warunków technicznych rozbiórki szkód na nieruchomości sąsiadującej (np. spadającego gruzu i innych pozostałości rozbiórkowych) Oddział K. jest w stanie zadośćuczynić za powstałe szkody w formie ustalonej w porozumieniu z właścicielem i po spisaniu stosownej umowy". Powyższe świadczy o braku zamiaru ingerencji, czy zajęcia terenu nieruchomości odwołującej na potrzeby planowanej rozbiórki. Wojewoda odnosząc się następnie do zarzutów dotyczących pozbawienia możliwości rozwoju i inwestycji strony wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjmowany jest przez radę gminy w formie uchwały, która zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p., stanowi akt prawa miejscowego. Ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej i właścicieli nieruchomości nimi objętych. Instrumentem pozwalającym na ewentualne zaskarżenie planu miejscowego przez podmioty prywatne jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 609 - dalej w skrócie "u.s.g."), który przewiduje prawo do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W kwestii zarzutu dotyczącego wybudowanego kanału na nasypie ziemnym, znajdującego się "tuż przy budynku gospodarczym - obiekcie planowanym do rozbiórki", który zdaniem strony wybudowany został z rażącym naruszeniem prawa budowlanego, tj. zbyt blisko budynku, organ podkreślił, że kanał nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Jednakże w przypadku wydania przez organ architektoniczno-budowlany decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w tym Prawa budowlanego, zastosowanie mają przepisy K.p.a., które regulują tryby nadzwyczajne umożliwiające ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji rażąco naruszających prawo. Natomiast w zakresie zarzutu dotyczącego "pozbawienia" strony i 4 innych siedlisk jakichkolwiek możliwości inwestycji i rozwoju organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Przedmiotem postępowania i orzekania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej nie może być prowadzona przez gminę polityka zagospodarowania przestrzennego. Z kolei, w zakresie braku wymiany odwołującej i mieszkańcom miejscowości C. rur azbestowych doprowadzających wodę do domów oraz braku podłączenia szamb do sieci kanalizacyjnej, jaką wybudowano w C., organ podkreślił, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. obejmują one w szczególności sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B.Z. stwierdziła, że organy obu instancji działały sprzecznie z prawem, tolerując błędy i zaniedbania w toku postępowania. Zdaniem skarżącej, organ powinien wezwać inwestora do uzyskania zgody skarżącej na realizację inwestycji i ustalenia warunków zadośćuczynienia. Brak takiej zgody - według strony - oznacza, że inwestor będzie mógł siłowo, nie pytając jej o zgodę, wkroczyć na teren jej nieruchomości ciężkim sprzętem budowlanym. Tymczasem inwestor okłamuje organ, że nie będzie ingerował w nieruchomość skarżącej. Ponadto, skarżąca ponownie podniosła zarzut wybudowania kanału na nasypie ziemnym z rażącym naruszeniem Prawa budowlanego, zbyt blisko budynku objętego nakazem rozbiórki, co uniemożliwia dostęp do niego od strony południowej. Do skargi załączyła pismo zatytułowane "Skarga" z 16 września 2024 r. skierowane do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę nie uprawnia inwestora do ingerencji w nieruchomość skarżącej, czy korzystania z nieruchomości bez jej zgody. W sytuacji, gdy na etapie realizacji inwestycji zaistnieje konieczność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, a skarżąca nie wyrazi na to zgody, zastosowanie może mieć art. 47 Pr. bud. Organ stwierdził również, że wybudowanie kanału na nasypie ziemnym nie stanowi przedmiotu spornego postępowania. W piśmie z 10 marca 2025 r. skarżąca powtórzyła dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Jej zdaniem, inwestor kłamie, ponieważ nie jest możliwa rozbiórka budynku bez ingerencji we własność skarżącej. W toku postępowania załączył nieaktualne i niezgodne ze stanem faktycznym mapki. Inwestor łamie zasady dobrego sąsiedztwa. Skarżąca ponownie podniosła zarzut realizacji kanału na nasypie ziemnym z rażącym naruszeniem prawa, co jej zdaniem, winien dostrzec i ocenić WSA w Łodzi. Kolejny raz ponowiła również zarzut nieprzeprowadzenia wizji lokalnej w terenie. Jej zdaniem, inwestor dąży do siłowego wtargnięcia na teren jej nieruchomości. W związku z powyższym skarżąca wniosła o pozytywne rozpatrzenie sprawy oraz złożyła wniosek o sądowy zakaz jakiejkolwiek ingerencji inwestora w jej nieruchomość. W piśmie z 11 marca 2025 r. B.Z. wniosła o rozpatrzenie sprawy bez jej udziału, zwolnienie od kosztów sądowych zastępstwa procesowego Wojewody Łódzkiego i jeśli to możliwe o zwrot uiszczonego przezeń wpisu sądowego od skargi. Autorka pisma ponownie wniosła o sądowy zakaz jakiejkolwiek ingerencji inwestora w działkę nr [...] w C. i o pozytywne rozpatrzenie sprawy. Z kolei, w piśmie z 26 marca 2025 r. skarżąca opisała postępowanie K. w sprawie wniosku o wykup działek nr [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procesowymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd badając w świetle zakreślonych wyżej kryteriów legalność zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Bełchatowskiego stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do ich usunięcia z obrotu prawnego. W rozpatrywanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy organy prawidłowo udzieliły inwestorowi - P. S.A. z siedzibą w B. pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w obrębie C., gmina S.. W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 725 z późn.zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Definicja legalna robót budowlanych została zamieszczona w art. 3 pkt 7 Pr. bud., który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o robotach budowlanych należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Według art. 31 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, ale wymaga zgłoszenia rozbiórka budynków i budowli o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości. Z kolei, po myśli art. 30b Pr. bud. rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę (ust. 1). Decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę wydaje na wniosek organ administracji architektoniczno-budowlanej (ust. 2). Do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się: pkt 1 - zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię; pkt 2 - szkic usytuowania obiektu budowlanego; pkt 3 - opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; pkt 4 - opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; pkt 5 - pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów - nie dotyczy to uzgodnień i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; pkt 6 - projekt rozbiórki lub jego kopię - w zależności od potrzeb (ust. 3). Wniosek o pozwolenie na rozbiórkę, zgodnie z art. 30b ust. 4 Pr. bud., składa się w postaci papierowej albo formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem portalu e-Budownictwo. Z zebranego w sprawie kompletnego materiału dowodowego, prawidłowo ocenionego przez organy obu instancji wynika, że przedmiotem rozbiórki jest budynek gospodarczy znajdujący się na działce nr ew. [...], obręb C., gmina S., stanowiącej własność P. S.A. Stan techniczny budynku z uwagi na częściowo zawalony dach jest zły, stwarza on bowiem potencjalne zagrożenie dla ludzi. Jak wynika z mapy zasadniczej w skali 1:1000, przedłożonej przez inwestora w wykonaniu postanowienia organu pierwszej instancji z 27 marca 2024 r., sporny budynek gospodarczy ścianą północną usytuowany jest przy granicy z działką nr ew. [...], stanowiącą własność B.Z.. Wobec faktu, że budynek będący przedmiotem rozbiórki usytuowany jest w granicy z działką nr [...], inwestor przed wykonaniem rozbiórki zobligowany był uzyskać decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę. Do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę, którego treścią związany jest organ architektoniczno-budowlany, inwestor załączył wymagane art. 30b ust. 3 Pr. bud. dokumenty, a mianowicie: zgodę właściciela obiektu budowlanego; szkic usytuowania obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce w postaci wspomnianej wyżej aktualnej mapy zasadniczej w skali 1:1000, przedłożonej jak wspomniano w wykonaniu postanowienia organu pierwszej instancji z 27 marca 2024 r., z naniesionymi wszystkimi obiektami budowlanymi, w tym z uwidocznionym kanałem z nasypem i obiektem budowlanym podlegającym rozbiórce; opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Jak wynika z opisu zakresu i sposobu prowadzenia prac rozbiórkowych, roboty rozbiórkowe zostaną wykonane przez "R." Sp. z o.o. na zlecenie P. S.A. Oddział K. z siedzibą w R. Prowadzone one będą przy pomocy specjalistycznego sprzętu i polegać na zdjęciu pokrycia dachowego, wyburzeniu ścian, usunięciu fundamentów, wywiezieniu gruzu i uporządkowaniu terenu. Zgodnie z opisem zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia podczas prac rozbiórkowych, roboty rozbiórkowe przeprowadzone zostaną w granicach działki, której powierzchnia i kształt zapewniają możliwość ich wykonania, bez konieczności ingerencji w nieruchomości sąsiednie. Z powyższego jasno więc wynika, że inwestor ma zamiar przeprowadzić prace rozbiórkowe bez jakiejkolwiek celowej ingerencji w nieruchomość skarżącej, czy też mówiąc inaczej bez potrzeby zajęcia nieruchomości lub wejścia na teren tej nieruchomości celem wykonania rozbiórki spornego budynku gospodarczego. Zamiar przeprowadzenia rozbiórki budynku będącego przedmiotem decyzji w granicach działki, na której jest posadowiony, bez ingerencji w nieruchomości sąsiednie, został również jasno potwierdzony w piśmie pełnomocnika inwestora z 25 czerwca 2024 r., złożonym na etapie postępowania odwoławczego. Gołosłowne i niepoparte wiarygodnymi dowodami jest wobec tego stanowisko skarżącej jakoby inwestor miał rzekomo dążyć do siłowego wtargnięcia na teren jej nieruchomości. W ślad za organem odwoławczym należy stwierdzić, że decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę w żadnej mierze nie uprawnia inwestora do jakiejkolwiek ingerencji w nieruchomość skarżącej. Inwestor, legitymując się decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę, nie może więc, jak błędnie wywodzi skarżąca, korzystać z nieruchomości nr [...] bez jej zgody, nie może również siłowo wtargnąć na teren jej nieruchomości, celem wykonania prac rozbiórkowych. Do wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, którą inwestor zamierza zrealizować w granicach działki nr [...], bez konieczności ingerencji w nieruchomości sąsiednie, w tym w działkę nr [...], wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej, nie jest wymagana pisemna zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości. Trzeba bowiem widzieć oczywistą różnicę pomiędzy decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę budynku gospodarczego a decyzją o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, o której mowa w art. 47 Pr. bud. stanowiącym, że jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu (ust. 1). W razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ administracji architektoniczno-budowlanej określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości (ust. 2). Inwestor, po zakończeniu robót, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu - na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym (ust. 3). Jak trafnie argumentował organ odwoławczy tryb przewidziany w art. 47 Pr. bud. może wchodzić w rachubę, gdy na etapie realizacji inwestycji zaistnieje konieczność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, a skarżąca nie wyrazi na to zgody. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę budynku gospodarczego, które stanowi obecnie przedmiot sądowej kontroli jest postępowaniem odrębnym od postępowania toczącego się w trybie art. 47 Pr. bud. i na obecnym etapie postępowania nie można jednoznacznie stwierdzić, czy postępowanie w tym przedmiocie zostanie w ogóle wszczęte. Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę na pismo inwestora z 20 marca 2024 r., z którego wynika, że w przypadku niezamierzonych ale wynikających z warunków technicznych rozbiórki szkód na nieruchomości sąsiadującej (np. spadającego gruzu i innych pozostałości rozbiórkowych) Oddział K. jest w stanie zadośćuczynić za powstałe szkody w formie ustalonej w porozumieniu z właścicielem i po spisaniu stosownej umowy. Podsumowując, Sąd stwierdził, że w realiach rozpatrywanej sprawy spełnione zostały przesłanki uzasadniające udzielenie inwestorowi decyzji o zezwoleniu na rozbiórkę budynku gospodarczego, utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody Łódzkiego. Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej, w toku postępowania administracyjnego, poprzedzającego wydanie kontrolowanych decyzji, organy orzekające w sprawie nie naruszyły norm prawa procesowego - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 k.p.a. w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, co uzasadniałoby uchylenie decyzji jak i w stopniu rażącym, co stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Brak jest przy tym podstaw by zarzucać pracownikom organów nierzetelność i nieuczciwość z uwagi na nieprzeprowadzenie na wniosek skarżącej bądź z urzędu wizji lokalnej na miejscu, celem ustalenia stanu faktycznego sprawy, a konkretnie ferowanego przez skarżącą w toku całego postępowania braku dostępu do spornego budynku gospodarczego od strony południowej (kanał nasypowy) oraz od strony północnej i zachodniej (granica działki nr [...]), bez konieczności ingerencji w jej nieruchomość. Zdaniem Sądu, zgromadzony w toku postępowania wyjaśniającego materiał dowodowy, na który składają się między innymi dokumenty przedłożone przez inwestora, w tym mapa zasadnicza w skali 1:1000 zawierająca naniesienia wszystkich obiektów budowlanych znajdujących się na działce nr [...] oraz bogata dokumentacja fotograficzna przedłożona przez skarżącą były wystarczające do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy i wydania zaskarżonej decyzji, w tym do jednoznacznego potwierdzenia miejsca usytuowania budynku gospodarczego, który ma podlegać rozbiórce względem granic sąsiednich nieruchomości jak i względem innych występujących w terenie obiektów np. kanału nasypowego. Zbyteczne było tym samym przeprowadzenie wizji lokalnej jak również wzywanie inwestora do przedłożenia dokumentacji fotograficznej budynku celem zweryfikowania usytuowania spornego obiektu względem istniejących już inwestycji oraz nieruchomości sąsiednich. W sprawie nie zachodziła również potrzeba wzywania inwestora do określenia jakiego sprzętu specjalistycznego i maszyn budowlanych użyje do rozbiórki i uporządkowania terenu po rozbiórce. Jak wynika z wniosku o pozwolenie na rozbiórkę budynku gospodarczego, roboty będą prowadzone przy pomocy specjalistycznego sprzętu, nie koniecznie ciężkiego jak np. koparka, adekwatnego do zamierzonego przez wykonawcę braku ingerencji w działkę sąsiednią. Chybiony w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest również zarzut posługiwania się przez inwestora trzema różnymi mapkami celem uzyskania korzystnej dla siebie decyzji, co nosi znamiona przestępstwa. Przede wszystkim należy podkreślić, że w świetle art. 30b ust. 3 Pr. bud. inwestor winien dołączyć do wniosku o rozbiórkę szkic usytuowania obiektu budowlanego, który będzie podlegał rozbiórce, a nie mapę. W toku postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji, na mocy postanowienia z 27 marca 2024 r., na podstawie art. 35 ust. 3 Pr. bud., wezwał inwestora do przedłożenia aktualnego szkicu (rysunku) zawierającego wszystkie istniejące na działce obiekty. W odpowiedzi na wezwanie inwestor przedłożył mapę zasadniczą w skali 1:1000, na podstawie której organ wydał decyzję zezwalającą na rozbiórkę obiektu, wywiązując się tym samym z nałożonego nań postanowieniem obowiązku. Przedłożona mapa zasadnicza spełnia bowiem wymogi szkicu w rozumieniu art. 30b ust. 3 Pr. bud. Odnosząc się w następnej kolejności do czerwonej linii uwidocznionej na mapie cyfrowej przedłożonej przez inwestora określanej przez skarżącą mianem "granicy zajęcia terenu pod inwestycję wyznaczonej w połowie działki nr [...]" należy zwrócić uwagę, że owa czerwona linia, jak błędnie wywodzi skarżąca, nie stanowi granicy zajęcia terenu jej działki niezbędnego dla potrzeb wykonania rozbiórki budynku gospodarczego, lecz jak wyjaśnił inwestor w piśmie z 25 czerwca 2024 r. wyznacza jedynie granice terenu przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy S. do prowadzenia działalności przez K.. Zgodnie z uchwałą nr X/66/03 Rady Gminy S. z dnia 4 sierpnia 2003 r. w sprawie zmiany fragmentów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy S. wynikającej z założeń techniczno-ekonomicznych budowy "Odkrywki S." (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 15 września 2003 r. nr 254, poz. 2267 - dalej w skrócie "m.p.z.p.") linia koloru czerwonego określa zakres obszaru / strefy ochronnej ustalonej dla strefy funkcjonalnej obsługi technologicznej, w skrócie "SFOT". Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 4 m.p.z.p. tereny oznaczone w planie symbolem SFOT przeznacza się dla strefy funkcjonalnej obsługi technologicznej pod urządzenia towarzyszące w tym pod trasy taśmociągów przenośników nadkładowych i węglowych. Powierzchnia terenów SFOT łącznie z pasem ochronnym na obszarze gminy S. wynosi 242ha. Dodać w tym miejscu trzeba, że zagadnienia związane z zajęciem terenu działki nr [...] oraz działki siedliskowej w m.p.z.p. na potrzeby Odkrywki S. i brakiem możliwości rozwoju oraz inwestycji, pozostają poza zakresem rozważań i zainteresowania tutejszego Sądu. Zakresem sądowej kontroli w tej sprawie objęta jest wyłączenie decyzja zezwalająca na rozbiórkę spornego budynku gospodarczego i postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie. Instrumentem służącym do ewentualnego kwestionowania konkretnych postanowień w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który według art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 977 z późn.zm.) stanowi akt prawa miejscowego, jest skarga na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którą skarżąca może wywieść do tutejszego Sądu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 609). Poza zakresem sądowej kontroli pozostają również kwestie prawidłowości i zgodności z prawem wybudowania kanału na nasypie ziemnym, braku wymiany 60-letnich rur azbestowych doprowadzających wodę do domów, braku podłączenia szamb do kanalizacji. W tym zakresie Sąd podziela w całości klarowną i rzeczową argumentację przytoczoną w motywach zaskarżonej decyzji uznając za zbyteczne jej powielanie. Przedmiotem kontrolowanego postępowania nie jest również kwestia popełnienia przestępstwa budowlanego, na które powoływała się wielokrotnie w sowich pismach skarżąca, notarialnego wykupu działki rolnej nr [...] i leśnej nr [...], siłowego wyrębu lasu i kradzieży drewna. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) nie przewidują prawnej możliwości wydania przez tutejszy Sąd na wniosek skarżącej sądowego zakazu jakiejkolwiek ingerencji inwestora w nieruchomość skarżącej tj. działkę nr [...] w C. . Z tego też względu Sąd na rozprawie 11 kwietnia 2025 r. oddalił wnioski skarżącej w tym przedmiocie zawarte w pismach z 10 i 11 marca 2025 r. W toku postępowania, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. pozwala jedynie w drodze wyjątku przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w razie wystąpienia istotnych wątpliwości co do zgodności z prawem zaskarżonego aktu - a nie co do prawidłowości poczynionych w postępowaniu administracyjnym ustaleń faktycznych - przy czym nadal jest to uprawnieniem a nie obowiązkiem sądu. Celem postępowania dowodowego prowadzonego przed sądem administracyjnym nie jest zatem ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy w zastępstwie organu administracji publicznej. Na marginesie powyższych rozważań wyjaśnić również trzeba, że w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, tj. w pierwszej instancji, zgodnie z art. 200 p.p.s.a. zasadą jest, że zwrot kosztów postępowania może nastąpić wyłącznie od organu na rzecz strony skarżącej i to tylko w sytuacji, gdy skarga została uwzględniona lub umorzono postępowanie w wypadkach wymienionych w art. 201 p.p.s.a., co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Z tego względu nie jest możliwy zwrot na rzecz skarżącej wpisu sądowego od skargi, natomiast żądanie zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych zastępstwa procesowego Wojewody Łódzkiego jest zupełnie bezpodstawne. Zgodnie bowiem z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Lektura akt sprawy dowodzi więc, że zaskarżona decyzja Wojewody Łódzkiego i poprzedzająca ją decyzja Starosty Bełchatowskiego zostały wydane zgodnie z przepisami obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W motywach zaskarżonej decyzji, sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., organ odwoławczy jasno i rzeczowo ustosunkował się niemalże do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz w składanych w toku postępowania wyjaśniającego pismach. Co prawda, w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jednakże w jej uzasadnieniu, jako podstawę prawną utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co Sąd potraktował jako oczywistą omyłkę pisarską, pozostającą bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.