VII SA/Wa 2087/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, VII SA/Wa 2087/16 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...]lipca 2016r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołań A. K. oraz J. i R. B. od decyzji Wojewody [...]z dnia [...]marca 2016 r. stwierdzającej, na wniosek A. K., że decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]września 1977 r., udzielająca E. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego - lewego segmentu bliźniaka z garażem, na działce nr ew. [...]przy ul. [...] w [...]- została wydana z naruszeniem prawa, lecz odmawiającej stwierdzenia jej nieważności z uwagi na znaczny upływ czasu-utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]września 1977 r., udzielono E. B. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego- lewego segmentu bliźniaka z garażem przy ul. [...] w [...]na działce ew. nr [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji jako wydanej z pominięciem praw drugiej strony L. K., wystąpił w dniu [...]grudnia 2015r. A. K. swój interes prawny wywodząc z tytułu przysługującego mu prawa współwłasności działki nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w [...], co potwierdza księga wieczysta Nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy [...]w [...]. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]marca 2016 r. stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]września 1977 r., udzielająca E.B. pozwolenia na budowę - została wydana z naruszeniem prawa, lecz odmówił stwierdzenia jej nieważności z uwagi na znaczny upływ czasu. Analizując akta postępowania organy ustaliły, że mapy sytuacyjnej wynika, iż sporna inwestycja usytuowana została w granicy z działką wnioskodawcy, tym samym posiada on przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Organy wskazały, że zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm. według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Z kolei zgodnie z przepisem § 46 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony ŒŚrodowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48 z późn. zm. według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor jest obowiązany dołączyć dowód własności lub wieczystego użytkowania działki budowlanej. Z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, aby do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył dowód stwierdzający jego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednakże z aktu notarialnego z dnia [...]marca 1979 r., Repertorium [...], znajdującego się w aktach sprawy wynika, że własność nieruchomości nr ew. [...], położonej przy ul. [...]w [...], "wpisana jest w księdze wieczystej Kw nr [...]na rzecz E. B." Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nawet ewentualny brak przedłożenia dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...]) na cele budowlane - wobec znajdujących się w aktach dokumentów potwierdzających to prawo - nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organy wskazują jednak, że jak wynika z projektu budowlanego , ściana północno-wschodnia, zaprojektowana jako œściana wspólna, została usytuowana również na działce nr ew. [...], należącej do skarżącego. Z porównania ww. projektu konstrukcyjnego oraz projektu zagospodarowania terenu wynika, że w granicy między działkami nr ew. [...]i [...]usytuowano ośœ fundamentów oraz œściany o grubości od 45 cm (fundamenty) do 38 cm (œściana). Tym samym część obiektu została zaprojektowana na nieruchomości, co do której inwestor nie złożył wniosku o pozwolenie na budowę ani nie wykazał prawa do dysponowania na cele budowlane. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika również, aby takie prawo miał w dacie wydania kontrolowanej decyzji lub uzyskał je w okresie późniejszym. Organy obu instancji uznały , że inwestor nie wykazał prawa do dysponowania działką nr ew. [...]na cele realizacji spornej inwestycji. Tym samym w analizowanym przypadku doszło do naruszenia art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego w zw. § 46 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r., a więc przepisów, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaśœ samo naruszenie jest bezsprzeczne. Organy stwierdziły nadto, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne, bowiem udzielenie pozwolenia na budowę na działce, w stosunku do której inwestor nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane, wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Godzi bowiem w prawo własności, a więc najszersze prawo rzeczowe, którego ograniczenie dopuszczalne jest tylko wyjątkowo, w œściśle określonych przypadkach. Jednak w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji z uwagi na powyższe rażące naruszenie prawa, po upływie prawie 40 lat od jej wydania oraz w okolicznościach niniejszej sprawy - tj. w sytuacji, gdy osoby uprawnione do działki nr ew. [...]na taką formę i usytuowanie spornej inwestycji godziły się i której nie kwestionowały - pozostawałaby w opozycji do fundamentalnej zasady pewności obrotu, która powinna być tym silniej respektowana, im dłuższa jest w danej sferze życia perspektywa czasowa podejmowanych działań (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt K 27/00, OTK ZU 2001/2/29). Na poparcie swojego stanowiska organy przywołały wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (Dz. U. z 2015 r., poz. 702), w którym uznano za niezgodny z art. 2 ustawy zasadniczej, art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Stosownie do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, zaœ art. 8 Konstytucji RP wskazuje, że ustawa zasadnicza jest najważniejszym Ÿźródłem prawa w Rzeczypospolitej Polskiej i nakazuje stosowanie jej bezpośrednio, o ile Konstytucja nie stanowi inaczej. Powyższe oznacza, że organy administracji publicznej związane są bezpośrednio Konstytucją, a w konsekwencji mają obowiązek odmówić stosowania przepisów prawa, które stoją w sprzeczności z ustawą zasadniczą (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 107/10). Co prawda Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu ww. orzeczenia nie wyjaśnił co należy rozumieć pod pojęciem "znacznego upływu czasu" jednakże zważywszy, że orzeczenie dotyczy art. 156 § 2 k.p.a. który nie przewiduje dłuższego, aniżeli 10-letni, terminu dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji uzasadnionym wydaje się twierdzenie, że niedopuszczalnym jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło ponad 10 lat. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż inwestor do projektu budowlanego załączył mapę sytuacyjną w skali 1:500. Tym samym decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]września 1977 r., Nr [...], nie narusza w sposób rażący przepisów § 46 ust. 1 pkt 1 oraz § 47 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. Analiza akt niniejszej sprawy doprowadziła organ odwoławczy do stwierdzenia, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w [...], nie narusza w sposób rażący przepisów w art. 3 Prawa budowlanego i § 43 ust. I ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. w związku z postanowieniami planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego "[...]", zatwierdzonego uchwałą Prezydium [...]z dnia [...]lutego 1961 r., nr [...]. Organ nie stwierdził także aby kontrolowana decyzja naruszała rażąco przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez A. K. w toku postępowania organ wskazał, że ewentualne sfałszowanie pomiarów odległości między projektowanym budynkiem a istniejącym budynkiem na działce nr ew. [...], w sytuacji gdy organ wydający pozwolenie na budowę nie posiadał o tym fakcie wiedzy, może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania wskazaną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. To samo odnosi się zarzutu braku udziału w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją; bowiem w myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie zaśœ z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, przesłanka do wznowienia postępowania nie może być badana w postępowaniu nieważnościowym. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, iż że decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]września 1977 r., Nr [...], nie jest obarczona którąkolwiek z pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. K., domagając się jej uchylenia, zarzucając organowi naruszenie: -art. 109 § 1 k.p.a. oraz art. 110 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 156 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w stosunku do decyzji z 9 września 1977r. wyłączona został możliwość stwierdzenia jej nieważności , w tym błędne przyjęcie, iż w odniesieniu do skarżącego rozpoczął bieg terminu po upływie którego, nie stwierdza się nieważności decyzji, - art. 32 ust 1 w zw. z art. 2 Konstytucji w zw. z art. 6 oraz art. 8 k.p.a poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na znaczny upływ czasu w sytuacji, w której organ stwierdził nieważność tożsamej decyzji wydanej na rzecz skarżącego pomimo znacznego upływu czasu. W uzasadnieniu skargi podniesiono , iż pomimo ,że L. K. był strona postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę , nie doręczono mu decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]września 1977r., wbrew obowiązującym przepisom kpa, a więc decyzja ta nie wywołała skutków prawnych co czyni ją nieaktem. W konsekwencji wadliwe jest twierdzenie organu odwoławczego, iż zachodziła negatywna przesłanka do stwierdzenia jej nieważności, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Niezależnie od powyższego skarżący podnosi, iż organy nie wzięły pod uwagę skali i różnorodności naruszeń prawa jakiej dopuścili się inwestorzy, bowiem doszło nie tylko do zajęcia nieruchomości należącej do skarżącego ale również do przedłożenia zafałszowanej mapki sytuacyjnej. Jednocześnie skarżący wskazuje, iż inwestorzy doprowadzili do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę budynku bliźniaczego sąsiadującego z ich budynkiem. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona choć nie z przyczyn w niej wskazanych. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2016r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...]marca 2016 r. stwierdzającą, że decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]września 1977 r., udzielająca E. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego - lewego segmentu bliźniaka z garażem, na działce nr ew. [...]przy ul. [...] w [...]- została wydana z naruszeniem prawa, lecz odmawiająca stwierdzenia jej nieważności z uwagi na znaczny upływ czasu. W ocenie Sądu, obie decyzje wydane w sprawie oparte są na wadliwym zrozumieniu wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Wyrok ten nie uprawnia bowiem organu administracji publicznej do zastosowania art. 158 § 2 w zw. z 156 § 2 k.p.a., w sytuacji stwierdzenia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 tej ustawy, a więc – w innym zakresie niż wynika to z art. 156 § 2. Należy przy tym zaznaczyć, że choć GINB orzekając w sprawie wprost ww. przepisu art. 158 § 2 Kodeksu nie przywołał, to jednak orzekł w sposób w nim przewidziany, błędnie uznając, iż tak należy interpretować i stosować ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Rozwijając powyższe zważyć trzeba, iż zgodnie z art. 158 § 2 k.p.a., jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. W myśl art. 156 § 2 k.p.a., nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Zważyć nadto należy, iż wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r. w sprawie P 46/13, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przywołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, na co wskazał sam Trybunał w jego uzasadnieniu, ma charakter wyroku zakresowego dotyczącego pominięcia prawodawczego. Wyrok ten nie spowodował więc zmiany normatywnej, ale wskazał na konstytucyjny sposób rozwiązania powstałej kwestii. Jak zaznaczył Trybunał w ww. wyroku, "Stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., przewidującego ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy". Trybunał wskazał dalej na konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji, ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa. Trybunał nie przesądził przy tym, czy właściwym sposobem realizacji tego postulatu jest przewidziany aktualnie w art. 156 § 2 k.p.a. dziesięcioletni termin prekluzyjny, który ogranicza stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych obarczonych niektórymi innymi wadami. Wskazał, że "Ustawodawca dysponuje swobodą w wyborze instrumentów prawnych służących realizacji wskazanych przez Trybunał wartości konstytucyjnych". Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić w efekcie trzeba, iż GINB nie mógł orzec stosownie do treści art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 2, a to w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem obowiązany był kierować się obowiązującym porządkiem prawnym (do czego obliguje organ administracji publicznej art. 6 k.p.a.). Wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie wyeliminował zaś art. 156 § 2 k.p.a., ani nie rozszerzył jego stosowania do wszystkich przypadków określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że art. 158 § 2 k.p.a., zastosowany przez organ w niniejszej sprawie, odnosi się nadal wyłączne do przypadków wymienionych w art. 156 § 2 k.p.a. (a wśród nich przepis ten nie wymienia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Stwierdzić zatem należy, że organ dokonał błędnej wykładni cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego i nieprawidłowo -wobec poczynionych ustaleń, wskazujących na wystąpienie w sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa- zastosował w sprawie normę określoną w art. 158 § 2 k.p.a. Przy czym, z powyższego nie wynika jeszcze, że wskazany wyrok TK nie powinien być uwzględniony w niniejszej sprawie. Niemniej uwzględnienie wskazanego wyroku Trybunału winno nastąpić nie tyle poprzez (całkowicie nieuprawnione) zastosowanie ww. art. 158 § 2 Kodeksu (wobec stwierdzenia wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa), co w kontekście oceny samego naruszenia i dokonania jego kwalifikacji. Wprawdzie wyrok TK dotyczył art. 156 § 2 k.p.a., ale (biorąc pod uwagę jego uzasadnienie), stwierdzenie niekonstytucyjności ww. przepisu, rzutuje -zdaniem Sądu- na sposób dokonywania interpretacji art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. W takim też zakresie wskazany wyrok winien znaleźć zastosowanie. W konsekwencji, orzekając ponowne w sprawie, Wojewoda [...] (jako organ właściwy niespornie do załatwienia żądania skarżącego, dotyczącego unieważnienia pozwolenia na budowę), winien raz jeszcze ocenić charakter stwierdzonego w sprawie naruszenia, przy czym - upływ czasu, o którym mowa w orzeczeniu Trybunał Konstytucyjnego, uwzględnić przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych tego naruszenia. Winien przy tym zważyć, że nie każde naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, iż niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Jednocześnie organ przeanalizuje sprawę stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę sąsiedniego budynku bliźniaczego w kontekście naruszenia art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, i obowiązująca zasadą równości wobec prawa. Z tych też przyczyn Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydana z naruszeniem art. 158 § 2 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie. Sąd uznał nadto, że z uwagi na stwierdzone w sprawie naruszenie (związane z błędną interpretacją ww. wyroku TK), przedwczesnym jest przesądzenie, iż naruszenie prawa, do którego niewątpliwie przy wydawaniu badanej z dnia [...]września 1977 r. doszło, ma charakter kwalifikowany. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi , należy uznać je za chybione. Nie ulega wątpliwości, iż pomimo nie doręczenia decyzji z dnia [...]września 1977r. L. K., z chwilą doręczenia jej inwestorom weszła ona do obrotu prawnego i wywoła skutki prawne i od tej chwili należy liczyć okres jej obowiązywania. Należy także podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż zarzut braku udziału strony w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją, należy rozważać wyłącznie w kontekście zaistnienia przesłanki wznowieniowej o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przy czym przesłanka do wznowienia postępowania nie może być badana w postępowaniu nieważnościowym. Również podnoszona kwestia sfałszowanie mapki sytuacyjnej odzwierciedlającej pomiary odległości między projektowanym budynkiem a istniejącym budynkiem na działce nr ew. [...], może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania wskazaną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), orzekł, jak w sentencji.