II GSK 2353/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] sp. z o.o. sp. k. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 257/17 w sprawie ze skargi [A.] sp. z o.o. sp. k. w R. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [A.] sp. z o.o. sp. k. w R. na rzecz Zarządu Województwa Podkarpackiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 25 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 257/17, oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w R. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w sprawie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "Wzrost konkurencyjności [A.] Spółka z o.o. spółka komandytowa poprzez wprowadzenie nowych usług logistycznych". [A.] Sp. z o.o. Sp. k. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie, że ocena projektu spółki została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Podkarpackiego. Ewentualnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: - poprzez błędną wykładnię art. 13 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że wniosek nie spełnia kryteriów poprawności formalnej, określonych w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych RPP WP na lata 2014-2020, stanowiących Załącznik nr 1 do uchwały Zarządu Województwa Podkarpackiego nr 76/1709/15 z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie przyjęcia Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych RPO WP na lata 2014-2020 w wersji przyjętej uchwałą nr 103/2270/15 z dnia 14 października 2015 r. oraz w § 5 ust. 1 Regulaminu konkursu, tj. dotyczy inwestycji związanej z sektorem transportu a nie z infrastrukturą magazynową; - przez błędną jego wykładnię, tj. art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1460, dalej: ustawa wdrożeniowa) oraz art. 125 ust 3 lit. a tiret (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.) wyrażające się brakiem zapewnienia wnioskodawcom przejrzystych i rzetelnych reguł obowiązujących przy wyborze projektów do dofinansowania; - poprzez błędną wykładnię art. 37 ustawy wdrożeniowej poprzez błędne uznanie, że złożony przez skarżącą projekt dotyczy działalności gospodarczej prowadzonej w sektorze transportu i infrastruktury z nim związanej; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie w sposób dowolny, z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, że projekt skarżącej dotyczący sektora transportu, a nie usług związanych z magazynowaniem towarów. Pełnomocnik Zarządu Województwa Podkarpackiego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wniósł pismo procesowe z [...] sierpnia 2017 r. ustosunkowujące się do skargi kasacyjnej skarżącej, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie nie wystąpiła. Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zrzutu naruszenia przepisów postępowania wypada wskazać, że stosownie do art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 p.p.s.a. wnosząca skargę kasacyjną była zobowiązana do wskazania konkretnego przepisu procesowego, który jej zdaniem został naruszony oraz do wykazania na czym to naruszenie polega oraz że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiony przez stronę zarzut nie odpowiada tym wymogom – nie został wskazany żaden przepis postępowania, a co za tym idzie strona nie wykazała, że organ w sposób dowolny (z naruszeniem reguł) ustalił charakter usług objętych projektem. Naczelny Sąd Administracyjny (związany granicami skargi kasacyjnej) nie był natomiast uprawniony do uzupełnienia wskazanej przez stronę podstawy kasacyjnej ewentualnie do poszukiwania nowej, a jedynie do rozpoznania zarzutu o treści nadanej przez samą stronę. Podsumowując, za nieskuteczny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a więc mylne zrozumienie wskazanych w podstawie kasacyjnej norm prawa, należy zauważyć, że również nie odpowiada on w pełni wymogom ustawowym – autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 13 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 oraz w części art. 34 ustawy wdrożeniowej bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej, a niezależnie od tego treść omawianego zarzutu de facto odwołuje się do ustaleń faktycznych. Wnosząca skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie art. 13 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz art. 125 ust. 3 lit. a) tiret (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013, podniosła nieuzasadnione przyjęcie przez organ (z naruszeniem reguły przejrzystości i rzetelności obowiązujących przy wyborze projektu), co następnie zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, że wniosek o dofinansowanie projektu ze środków unijnych nie spełnia kryteriów poprawności formalnej z uwagi na to, że dotyczy działalności gospodarczej w sektorze transportu i infrastruktury z nim związanej. Stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie. Sposób sformułowania zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz towarzysząca mu argumentacja wskazuje, że za pośrednictwem tego zarzutu autor skargi kasacyjnej próbuje kolejny raz podważyć ustalenia faktyczne, które doprowadziły do wydania negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu, co nie jest dopuszczalnym zabiegiem. Ocena, czy doszło do naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, który nie podlega zakwestionowaniu. Mimo niespełnienia ustawowych wymogów Naczelny Sąd Administracyjny kierując się uchwałą z 26 października 2009 r. tego sądu (sygn. akt I OPS 10/09; opubl. w ONSAiWSA z 2010 r. Nr 1, poz. 1) rozpoznał zarzut naruszenia prawa materialnego, rozumiejąc przytoczoną przez autora skargi kasacyjnej podstawę kasacyjną jako wskazanie przepisów, które – zdaniem autora – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny. W stanie sprawy organ uznał (odwołując się do treści wniosku – pkt B.1; biznesplanu – pkt A.1, A.3, A.4 oraz zał. nr 3 – Karta informacyjna przedsięwzięcia ... – pkt 2 i 3), że projekt należy zaliczyć do przedsięwzięcia realizowanego w sektorze infrastruktury związanej z transportem, koniecznej i używanej do dostarczania usług transportowych, wymienionych w art. 2 ust. 45 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Wskazał, że wnioskodawca w ramach projektu zamierza wybudować i wyposażyć halę magazynową wysokiego składowania, w celu świadczenia kompleksowej usługi magazynowania stanowiącej jeden z elementów łańcucha dostaw towarów, realizowanej w ramach szerokiego procesu logistycznego. Co oznacza, że zakładane przedsięwzięcie jest inwestycją w infrastrukturę logistyczno-magazynową ściśle związaną z sektorem transportu, konieczną i używaną do dostarczenia usług transportowych. Stanowisko organu ma oparcie w przepisach prawa. W myśl art. 13 (b) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 regionalna pomoc inwestycyjna i operacyjna nie obejmuje pomocy przeznaczonej dla sektora transportu i na związaną z nim infrastrukturę oraz dla sektora wytwarzania i dystrybucji energii oraz na związaną z nim infrastrukturę, z wyjątkiem regionalnej pomocy inwestycyjnej w regionach najbardziej oddalonych i programów regionalnej pomocy operacyjnej. W myśl art. 2 pkt 45 tego rozporządzenia "transport" należy rozumieć jako transport pasażerski powietrzny, morski, drogowy lub kolejowy i wodny śródlądowy lub towarowy transport zarobkowy; zaś w ścisłym rozumieniu przez "sektor transportu" należy rozumieć następujące rodzaje działalności zgodnie z klasyfikacją NACE Rev. 2: a) NACE 49: transport lądowy oraz transport rurociągowy, z wyjątkiem NACE 49.32 działalność taksówek osobowych, 49.42 działalność usługowa związana z przeprowadzkami, 49.5 transport rurociągowy; b) NACE 50: transport wodny; c) NACE 51: transport lotniczy, z wyjątkiem NACE 51.22 transport kosmiczny. Przedstawiona powyżej definicja "transportu" nie obejmuje definicji "infrastruktury związanej z transportem", niemniej jednak wykładając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, a także kierując się dokumentacją związaną z RPO WP oraz Szczegółowym Opisem Priorytetów tego Programu, należy dojść do wniosku, że objęte projektem usługi, tj.: usługa udostępniania systemowej informacji o procesie przygotowania oraz fotodokumentacji palety, a także usługa udostępniania systemowej informacji o procesie przygotowania oraz fotodokumentacji paczki nie wchodzi w zakres pozycji PKD 52.10.B, jak wskazał wnioskodawca, a więc usługi magazynowej, lecz jest związana z szeroko pojmowaną usługą logistyczną. Jaka słusznie zauważył organ, o przynależności określonego przedsięwzięcia do danego sektora (np. magazynowego czy transportowego) nie decyduje jedynie wskazanie w projekcie kodu PKD czy NACE, ale przede wszystkim jego zakres rzeczowy oraz cel, który jest oceniany na podstawie opisów projektu zawartych w całej dokumentacji aplikacyjnej, z uwzględnieniem rodzaju i charakteru założonych wydatków. W okolicznościach sprawy z opisu wniosku jak i biznesplanu wynika, że projektowane przez stronę usługi będą wspierały usługę transportu przesyłek, a nie jak twierdzi strona będą należały wyłącznie do usługi magazynowej (s. 8-12 uchwały nr [...] Zarządu Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2017 r. w sprawie rozpatrzenia protestu). Zaprojektowane przez stronę usługi będą bowiem obejmowały szereg działań polegających na planowaniu, realizowaniu i kontrolowaniu sprawnego i efektywnego ekonomicznie przepływu przesyłek (palet i paczek) oraz odpowiedniej informacji z punktu pochodzenia do punktu konsumpcji w celu zaspokojenia wymagań klienta, w tym magazynowanie i transport, co jest charakterystyczne dla usług logistycznych. Z powyższych względów Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wniosek został przez organ oceniony prawidłowo (skoro nie spełnia kryterium dopuszczającego specyficznego "Pomoc publiczna/pomoc de minimis"), co pozwoliło na oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać naruszenie przez organ zasady przejrzystości i rzetelności w procesowaniu nad wnioskiem. Podniesiona w ramach tego zarzutu argumentacja stanowi w istocie polemikę z zajętym przez sąd I instancji stanowiskiem, co nie mieści się w pojęciu "błędnej wykładni prawa materialnego". Odnosi się wrażenie, że strona za pomocą tego zarzutu kolejny raz próbuje podważyć dokonane przez organ ustalenia co do charakteru objętych projektem usług, co należy jednak do sfery faktów, a nie wykładni prawa. Dodatkowo, niejako na marginesie, należy wskazać, że sformułowane w tym przepisie zasady mają zagwarantować, aby instytucje zarządzające tworzyły mechanizmy procedowania nad wyborem projektów (przez określenie kryteriów kwalifikowania projektów oraz ich oceny), takie, który zagwarantują jasny i precyzyjny dostęp dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów). Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015, poz. 1804 ze zm.).