II SA/Sz 333/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] II. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego M. W. kwotę [...] złotych zawierającą kwotę należnego podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu. 1. W dniu 10 sierpnia 2016 r. K. M. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), dokonała w urzędzie pracy rejestracji i uzyskała z tym dniem status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. 2. W dniu 20 października 2016 r. Skarżąca złożyła prośbę o ponowne przeanalizowanie okresu uprawniającego do zasiłku przedkładając dodatkowe dokumenty. 3. W dniu 14 listopada 2016 r. Prezydent Miasta S. decyzją nr [...] orzekł wobec Pani K. M. o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 20 października 2016 r. Organ I instancji odmówił przyznania Skarżącej prawa do zasiłku z powodu braku okresu warunkującego nabycie tego świadczenia na podstawie przepisu art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że strona przepracowała ponad 365 dni, jednakże do okresu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku można było zaliczyć jedynie 80 dni, gdyż w pozostałym okresie Skarżąca uzyskiwała wynagrodzenie niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Organ ustalił tym samym, że strona nie spełnia przesłanek do nabycia prawa do zasiłku. 2. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie zarzucając Organowi I instancji naruszenie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 6 ust. 1, art. 2 i 4 i art. 8 ust. 1 ustawy o wynagrodzeniu. Podniosła, że odmówiono jej przyznania prawa do zasiłku, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP, zaliczono jej tylko 80 dni pracy, w których jej wynagrodzenie brutto stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W ocenie Skarżącej Organ nie dokonał ustaleń, czy kwota osiągniętego wynagrodzenia w stosunku do niepełnego wymiaru czasu pracy spełnia wymóg minimalnego wynagrodzenia brutto wymaganego ustawą. Wyjaśnia, że w stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość wynagrodzenia winna być ustalona według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o wynagrodzeniu za pracę i liczby godzin przepracowanych w danym miesiącu przez pracownika. Powołuje się na zasadę równości stron wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Mając na uwadze niespójność tych przepisów nie zgadza się z odmową przyznania jej prawa do zasiłku. 3. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Z., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) oraz 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.p.z."), orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Organu I instancji W uzasadnieniu Organ II instancji wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z., prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: - był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (lit. a), - świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2 (lit. c). Kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015 r. wynosiła 1750 zł (Dz. U. z 2014 r. poz. 1220), a w 2016 r. wynosiła 1850 zł (Dz. U. z 2015 r. poz. 1385). Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie Skarżąca dokonała rejestracji w urzędzie pracy w dniu 10 sierpnia 2016 r., zatem okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania dotyczy przedziału czasowego od dnia 9 lutego 2015 r. do dnia 9 sierpnia 2016 r. Skarżąca była w tym czasie zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy w Bursie [...] w S. w okresie od 16 sierpnia 2010 r. do 31 lipca 2016 r. oraz wykonywała pracę na podstawie umów zleceń w firmach: Spółce A. w okresie od 24 czerwca 2015 r. do 3 lipca 2015 r. oraz Spółce B. w okresie od 25 czerwca 2015 r. do 3 lipca 2015 r. Organ podkreślił, że z analizy dostarczonych przez stronę dokumentów wynika, że w okresie od 9 lutego 2015 r. (początkowej daty okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania) do 9 sierpnia 2016 r. można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku zatrudnienie w Bursie [...] w S. w okresach: od 9 lutego do 28 lutego 2015 r., od 1 lutego 2016 r. do 29 lutego 2016 r. i od 1 lipca 2016 r. do 31 lipca 2016 r., co daje łącznie 80 dni. W pozostałych miesiącach tego zatrudnienia, na co zwrócił uwagę Organ, wynagrodzenie Skarżącej było niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Natomiast okresy wykonywania pracy na podstawie umów zleceń także nie zostały zaliczone do okresu uprawniającego do zasiłku, ponieważ otrzymywane wynagrodzenia za pracę w firmach: Spółce A. i Spółce B. były niższe od najniższego wynagrodzenia w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, ponadto od wynagrodzenia w firmie Spółce A. opłacane były jedynie składki na ubezpieczenia zdrowotne. Organ odwoławczy zaznaczył, że sam fakt zatrudnienia przez co najmniej 365 dni nie oznacza, że są spełnione przesłanki do nabycia zasiłku. Zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z., okres zatrudnienia podlega zaliczeniu do okresu 365 dni tj. okresu warunkującego nabycie zasiłku tylko wtedy, gdy osiągane wynagrodzenie wynosiło co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Ustawową definicję minimalnego wynagrodzenia za pracę zawiera art. 2 ust. 1 pkt 12a u.p.z., który stanowi, że minimalne wynagrodzenie za pracę oznacza kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2015 r. poz. 2008). Jak wskazano wyżej kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015 r. wynosiła 1750 zł, a w 2016 r. wynosi 1850 zł. W związku z tym organy zatrudnienia uznały, że strona przepracowała 365 dni, lecz osiągane przez nią wynagrodzenie w kwocie minimalnego wynagrodzenia strona udokumentowała jedynie za okres 80 dni. Dodatkowo Organ wskazał, że celem regulacji wprowadzającej wymóg uzyskiwania wynagrodzenia w określonej wysokości, nie było umożliwienie nabycia prawa do zasiłku osobom, które uzyskują wynagrodzenie proporcjonalne do wymiaru czasu pracy, liczone na podstawie art. 8 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Prowadziłoby to do sytuacji, w której każde wynagrodzenie zatrudnionych przez pracodawcę stosującego się do powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy, w tym także zatrudnienie w minimalnym wymiarze czasu pracy uprawniałoby do zasiłku, gdyż byłoby ono pochodną umownie przyjętego wymiaru czasu pracy i dokonanego wyliczenia. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zawiera więc własną definicję minimalnego wynagrodzenia za pracę, czyli kwotę przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy. Przepis art. 71 u.p.z. ma więc charakter przepisu ograniczającego, którego celem jest wyeliminowanie z kręgu osób uprawnionych do zasiłku dla bezrobotnych tych zatrudnionych, którzy nie mogą wylegitymować się uzyskaniem wynagrodzenia w wysokości (a nie proporcjonalnej wysokości), odpowiadającej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę. Niedopuszczalne jest tym samym wprowadzanie innej wykładni pojęcia minimalnego wynagrodzenia za pracę. Takie samo stanowisko podziela Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1330/10 oraz z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1799/12. Organ odwoławczy wskazał także, że Konstytucja RP, na którą strona powołuje się w odwołaniu, istotnie zapewnia ochronę praw obywateli, również prawa do zabezpieczenia społecznego obywateli pozostających bez pracy nie z własnej woli i nie mających innych środków utrzymania. Jednakże, zgodnie z art. 67 ust. 2 Konstytucji RP - zakres i formy takiego zabezpieczenia określa ustawa, w tym przypadku jest to ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Natomiast przepis art. 71 tej ustawy jest przepisem bezwzględnie obowiązującym i nie stwarza możliwości uznaniowego uprawnienia strony do zasiłku dla bezrobotnych. W przypadku niespełnienia warunków określonych w tym przepisie, brak jest podstaw do przyznania prawa do zasiłku.  4. W skardze Skarżąca podniosła, że pracowała na 3/4 etatu od dnia 15.08.2010 r. do 30.07.2016 r. na umowę o pracę na czas nieokreślony, dlatego też zarejestrowała się w PUP dnia 10.08.2016 r. Wskazała, że ma [...] lata z wykształcenia jest [...], że jest od 6 miesięcy bez dochodów, a w zakładzie pracy przepracowała w sumie 6 lat (łącznie 21 lat). Uwypukliła, że po tak długim okresie pracy Państwo nie potrafi zapewnić swojemu obywatelowi godnych środków na życie odmawiając zasiłku i chowając się za ustawami. Wskazała, że Konstytucja mówi o równym traktowaniu jednak coraz częściej można zauważyć brak przestrzegania jej. Prawo konstytucyjne jest przysłonięte wybraną ustawą bezwzględną nawet w stosunku do istniejących art. 6 ust. 1 art. 2 i 4 art 8 ust. 1. Pomoc którą ewentualnie może otrzymać to jest opieka społeczna od której otrzymuje [...] zł. 5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, jednak z innych powodów, niż w niej wskazane. 6. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z. prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio i poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: - był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (lit. a), - świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2 (lit. c). 7. Odnosząc się do argumentu Skarżącej przywoływanego w skardze wskazać należy, iż ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 6, poz. 33) wprowadzono do tej ustawy definicję pojęcia "minimalne wynagrodzenie za pracę". Zgodnie z jej przepisem art. 40 ustawa nowelizacyjna weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, co nastąpiło 17 stycznia 2009 r., zatem obowiązywała w stanie faktycznym tej sprawy. Jak głosi art. 2 ust. 1 pkt 12a ustawy w tym brzmieniu "Ilekroć w ustawie jest mowa o: minimalnym wynagrodzeniu za pracę – oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłoszoną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 169, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz 2005 r. Nr 157, poz. 1314)". Owa definicja ma więc rangę definicji ustawowej. W orzecznictwie przyjęto, iż określenie "minimalnego wynagrodzenia za pracę" odnoszącego się do zatrudnienia "[...] w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy [...]" wyłącza dopuszczalność innego ustalania treści tego pojęcia, w szczególności wyprowadzenia go w wyniku dokonania wykładni, która podważyłaby obecną regulację ustawową (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1330/10, publ. CBOSA), i ten pogląd należy podzielić. Również art. 8 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę nie pozwala na podważenie mocy obowiązującej definicji ustawowej przyjętej w art. 2 ust. 1 pkt 12a i innego jej rozumienia. Pozwala bowiem na ustalenie treści pojęcia minimalnego wynagrodzenia wszystkich pracowników, podczas gdy wspomniany art. 8 ustawy z 10 października 2002 r. tylko pracowników zatrudnionych w niepełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy, tj. nie na pełen etat (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 115/12, CBOSA). Celem regulacji, jak z resztą słusznie wskazywał Organ, wprowadzającej wymóg uzyskiwania wynagrodzenia w określonej wysokości nie było stworzenie możliwości uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobom, które uzyskują wynagrodzenie proporcjonalne do wymiaru czasu pracy, liczone na zasadzie art. 8 przywołanej ustawy. W praktyce bowiem każde wynagrodzenie osób zatrudnionych przez pracodawcę stosującego się do powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy, w tym także zatrudnienie w minimalnym wymiarze czasu pracy, rodziłoby uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż byłoby ono pochodną umownie przyjętego wymiaru czasu pracy i wyliczenia dokonanego na tej podstawie. Zatem odmienny pogląd Skarżącej wyrażony w tej sprawie jest błędny. Przy czym definicję tę należy odnieść do uregulowania zawartego w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, skoro tym pojęciem przepis ten się posługuje. Tu zaś istotne jest również to, czy bezrobotna była zatrudniona w określonym w nim okresie i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105. 8. Przepis art. 104a stanowi, że "Pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników powracających z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego w okresie 36 miesięcy począwszy od pierwszego miesiąca po powrocie z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego." Zastanowić się więc należy, co wynika z art. 104a u.p.z., w kontekście zastrzeżenia zawartego w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.z. Ten ostatni przepis prawo do zasiłku przyznaje (z zastrzeżeniem art. 75) wówczas, gdy bezrobotny 1. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i; 2. osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105. Odesłanie między innymi do art. 104a u.p.z. odnosi się do drugiego warunku. 9. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2016 r. (sygn. akt I OSK 2787/14), i tę argumentacje podziela Sąd orzekający w sprawie, wynika z tego, że warunek przyznania prawa do zasiłku w postaci osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę ma znaczenie wtedy, gdy od wypłacanego wynagrodzenia istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy ("od którego istnieje obowiązek ..."). Jeśli takiego obowiązku nie ma, to przeszkodą do przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku, na gruncie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.z., nie może być wysokość wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wysokość wynagrodzenia ma znaczenie jedynie w kontekście wysokości składek na Fundusz Pracy, z którego finansowane są zasiłki (zob. art. 108 ust. 1 pkt 26 u.p.z.). Jeśli zatem nie ma obowiązku odprowadzania składek na Fundusz Pracy, to wysokość osiąganego wynagrodzenia, w kontekście prawa do zasiłku, nie ma znaczenia. W przeciwnym razie zwrot "z zastrzeżeniem art. 104a-105" nie miałby żadnego zastosowania, bo cóż oznaczałoby – w kontekście prawa do zasiłku – odesłanie do przepisu określającego, od kogo nie pobiera się składek na Fundusz Pracy. W takiej sytuacji nie można oprzeć się jedynie na bezpośrednim rozumieniu przepisu (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.) i uznać, że w każdym przypadku, oprócz odpowiedniego okresu zatrudnienia, konieczne jest także spełnienie warunku odpowiedniej wysokości wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, nawet w sytuacji, gdy nie istniał obowiązek odprowadzania składek. 10. W doktrynie wskazuje się, że koncepcja rozumienia bezpośredniego przepisów prawnych (J. Wróblewski, Wykładnia prawa a poglądy na strukturę normy prawnej, PiP 1/60/118), jest nieadekwatna (J. Woleński, Logiczne problemy wykładni prawa, Kraków 1972 s. 72-73). Z wyróżnieniem rozumienia bezpośredniego i jego braku, łączono paremię clara non sunt interpretanda (J. Wróblewski, Rozumienie prawa i jego wykładnia, Ossolineum 1990 s. 55-59). W orzecznictwie Sądu Najwyższego w okresie 1990-2000 odstąpiono od takiego rozumienia zasady clara non sunt interpretanda, nadając jej znaczenie właściwe dla paremii interpretatio cessat in claris, a Sąd Najwyższy w tym okresie, w przytłaczającej większości przypadków, nawet w sytuacji uzyskania jednoznaczności językowej przepisu, poddawał go również wykładni systemowej i funkcjonalnej - zwykle po to, by sprawdzić, czy jednoznaczność uzyskana nie prowadzi do sprzeczności w systemie prawa (np. z normami hierarchicznie wyższymi albo z zasadami prawa), bądź czy nie burzy powszechnie akceptowanych społecznie wartości (A. Municzewski, Reguły interpretacyjne w działalności orzeczniczej Sądu Najwyższego, Szczecin 2004 s. 103-104, 151-152, 217). Takie stanowisko odnośnie interpretacji przepisów prawa administracyjnego prezentują E. Smoktunowicz, Orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego - k.p.a., Białystok 1994 s. 18-51; J. P. Tarno, Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego, W-wa 1999 s. 52-53). 11. Ponieważ w powyższym zakresie brak jest ustaleń Organów, ich zadaniem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie zatem weryfikacja, czy od wynagrodzenia Skarżącej w okresie niezbędnym do uzyskania prawa do zasiłku istniał obowiązek odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Jeśli nie, to Organ zastosuje art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.z. w takim rozumieniu, jakie zostało przedstawione wyżej. 12. Podsumowując stwierdzić należy, że dostrzeżone nieprawidłowości przy wydaniu zarówno zaskarżonej, jak też poprzedzającej ją decyzji, obligują Sąd do wyeliminowania tych aktów z obrotu prawnego. Przy ponownym prowadzeniu postępowania organy winny uwzględnić ocenę prawną i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 13. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a.