II SAB/Go 41/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza S. do załatwienia wniosku skarżącego J. K. z dnia [...] r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt wraz z prawomocnym wyrokiem, II. stwierdza, iż Burmistrz S. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza S. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J.K. w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. wystąpił do Burmistrza z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, obejmującej zawiadomienie na podstawie art. 21 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego ( t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1749 ze zm. – określanej dalej jako k.p.k.), które dotyczyło zastępcy Burmistrza R.S., domagając się przesłania zeskanowanych dokumentów na adres e-mail: [...]. Burmistrz – powziąwszy wątpliwość, czy wnioskowany dokument stanowi informację publiczną - pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. przekazał wniosek J.K. do Prokuratury Rejonowej z prośbą o jego rozpoznanie, o czym poinformował wnioskodawcę. Prokurator Rejonowy w dniu 14 kwietnia 2017 r. zwrócił Burmistrzowi opisany na wstępie wniosek J.K., wskazując, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 1764 ze zm. – określana dalej jako u.d.i.p.) nie przewiduje trybu przekazywania innym organom wniosków o dostęp do informacji publicznej, a organ do którego został skierowany wniosek jest zobowiązany do udzielenia odpowiedzi podmiotowi wnoszącemu stosownej odpowiedzi z zachowaniem terminu, formy i trybu określonych przez przepisy powyższej ustawy. Dnia 20 kwietnia 2017 r. J.K. został poinformowany przez Burmistrza o zwrocie jego wniosku przez Prokuratora Rejonowego. Jednocześnie organ wskazał, iż jego wniosek zostanie rozpoznany do dnia 5 maja 2017 r., podkreślając, iż powodem przedłużenia udzielenia wnioskowanej informacji jest konieczność dokonania analizy zagadnienia prawnego, czy wnioskowany dokument stanowi informację publiczną. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Burmistrz poinformował J.K., iż jego wniosek nie stanowi wniosku o informację publiczną, gdyż nie dotyczy sfery realizacji zadań publicznych realizowanych przez organy gminy, a w konsekwencji nie jest zobowiązany ani do udostępnienia żądanej informacji, ani też do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji. W dniu 15 maja 2017r. J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie żądanego w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. udostępnienia informacji, zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. 1993, nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie informacji publicznej. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że dokumenty podlegające udostępnieniu na podstawie Konstytucji RP i u.d.i.p. należy uznać nie tylko dokumenty wytworzone przez administrację publiczną, ale wszystkie związane z działalnością podmiotu zobowiązanego, jeżeli są one wykorzystywane w realizacji zadań publicznych podlegają udostępnieniu niezależnie od tego, kto dane dokumenty wytworzył. Ponadto skarżący podkreślił, iż żądana przez niego informacja odpowiada definicji informacji publicznej, będącą oficjalnym pismem sporządzonym przez funkcjonariusza publicznego i skierowana do innego organu w związku z wykonywanymi przez niego zadaniami publicznymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Odnosząc się do zarzutów organ nie podzielił stanowiska skarżącego oraz stwierdził, że w danych okolicznościach faktycznych i prawnych nie był w bezczynności. Z uwagi bowiem na sporządzenie dokumentu przez Prokuratora Rejonowego na etapie postępowania przygotowawczego w indywidualnej sprawie, organ uznał za zasadne wypowiedzenie się prokuratora w tym zakresie. Burmistrz wskazał również, iż przedmiotowy dokument - zawiadomienie prokuratury - wpłynął do organu w dniu 20 marca 2017 r., a skarżący już w dniu 28 marca 2017 r. wniósł o jego udostępnienie. Zdaniem organu skarżący musiał mieć styczność z zawiadomieniem, gdyż we wniosku o udostępnienie informacji publicznej podał dokładną podstawę prawną tego dokumentu. Organ nadmienił również, że publiczne informacje o tej sprawie pojawiły się dopiero w dniu 29 kwietnia 2017r. w artykule prasowym w Gazecie [...]. Podkreślił także, że dołożył należytej staranności, by wyjaśnić wszelkie aspekty sprawy w taki sposób, aby z jednej strony nie ograniczyć prawa obywatela do informacji publicznej, a z drugiej nie naruszyć dóbr osobistych pracownika. O każdej czynności podejmowanej przez organ skarżący był informowany na bieżąco, więc miał pełną wiedzę o postępach w rozpoznaniu swojego wniosku. W momencie pojawienia się wątpliwości czy zawiadomienie prokuratorskie stanowi informację publiczną, organ podjął decyzję o analizie dokumentu biorąc pod uwagę fakt, iż przedmiotowe zawiadomienie dotyczyło informacji o przedstawieniu zarzutów R.S., a nie zastępcy Burmistrza, o co wnosił skarżący. Jednocześnie z pisma prokuratora wynikało, że zarzuty w sprawie nie dotyczą obecnie sprawowanej przez R.S. funkcji. Organ zwrócił również uwagę, iż "nie milczał", nie unikał bowiem rozpatrzenia wniosku, a jedynie analizował jego zawartość merytoryczną i przy dołożeniu należytej staranności uznał, że w tym konkretnym przypadku nie ma do czynienia z informacją publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369. - określanej dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4 a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ( art. 149 § 2 p.p.s.a.). Niniejsza skarga dotyczy bezczynności Burmistrza w przedmiocie rozpoznania wniosku J.K. z dnia [...] marca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Tryb i zasady rozpoznawania tego rodzaju wniosków określa u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa (por. wyroki NSA z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 678/11, z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, z dnia 03 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2603/13 oraz postanowienia NSA z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 462/10 i z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 262/08). Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. ( por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109 ). Na gruncie u.d.i.p. przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Natomiast stanowisko organu o odmowie udzielenia informacji winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów k.p.a. Jeżeli jednak żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych terminów. Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, iż dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. Przy czym stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty określone w ust. 1 i 2 tego artykułu są zobowiązane do udzielenia informacji, jeśli są w jej posiadaniu. W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację (lub podjął inne ustawą określone czynności) we wskazanym ustawą terminie (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Niewątpliwie z punktu widzenia podmiotowego Burmistrz jako organ jednostki samorządu terytorialnego stanowi organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji RP). Istota sporu w niniejszej sprowadzała się do kwestii, czy żądane przez skarżącego pismo Prokuratora Rejonowego z dnia [...] marca 2017 r., w którym na podstawie art. 21 § 2 k.p.k. zawiadamiał on Burmistrza o wydaniu w dniu [...] marca 2017 r. postanowienia o przedstawieniu zarzutów podejrzanemu R.S. o czyn z art. 231 § 1 kk. w zw. z art. 18 § 3 k.k., art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 i 12 k.k., informując, iż zarzuty w powyższej sprawie nie dotyczą obecnie sprawowanej funkcji zastępcy Burmistrza, stanowi informację publiczną. Analizując wniosek skarżącego z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Mając na uwadze powyższe rozumienie pojęcia informacja publiczna Sąd uznał, iż żądany przez skarżącego dokument stanowił informację publiczną. Przemawiają za tym następujące argumenty. Po pierwsze, w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Dokumentem urzędowym – zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. - jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Niewątpliwie zawiadomienie o wszczęciu postępowania przeciwko funkcjonariuszowi publicznemu stanowi dokument urzędowy w rozumieniu powyższych przepisów. Jest bowiem oświadczeniem wiedzy, utrwalonym w formie pisemnej, przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 3 Kodeksu karnego, tj. Prokuratora Rejonowego, w ramach jego kompetencji, wynikającej wprost z art. 21 § 2 k.p.k., skierowanym do przełożonego funkcjonariusza publicznego wobec którego wszczęto postępowanie tj. Burmistrza. Przy czym podkreślenia wymaga, iż z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika zasada, że do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Oznacza to, iż adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy ją samodzielnie wytworzył, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Po drugie, istotne jest to, iż powyższe zawiadomienie było obligatoryjne w świetle art. 21 § 2 k.p.k., a to w związku ze szczególnym przymiotem osoby podejrzanej, która jako zastępca Burmistrza jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 4 Kodeksu karnego, a w konsekwencji również adresat tego zawiadomienia (organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego) jest organem władzy publicznej, który powinien dysponować wiedzą o toczących się postępowaniach karnych przeciwko zatrudnionym w organie pracownikom. Oznacza to, iż sporne zawiadomienie pozostaje zarówno w związku z pełnioną funkcją przez zastępcę Burmistrza, jak i również uprawnieniami organu władzy publicznej jakim jest Burmistrz. Po trzecie, treść tego zawiadomienia dotyczyła wszczęcia postępowania karnego przeciwko zastępcy Burmistrza nie o przestępstwo o charakterze pospolitym, lecz przestępstwo stypizowane w rozdziału XXIX części szczególnej Kodeksu karnego zatytułowanego "Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego" tj. przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. - nadużycia uprawnień, które może popełnić jedynie funkcjonariusz publiczny, a ponadto wypełniającego znamiona przestępstwa z art. 271 § 1 k.k. (poświadczenie nieprawdy), do którego znamion podmiotowych należy również bycie funkcjonariuszem publicznym. Zachodziło więc podejrzenie popełnia czynu zabronionego w związku z wykonywaniem określonych kompetencji przez inny organ władzy publicznej, w którym funkcjonariuszem publicznym był zastępca Burmistrza. Przy czym bez znaczenia dla uznania, iż powyższe zawiadomienie jest informacją publiczną jest fakt, iż dotyczy postawienia zarzutu popełnienia przestępstwa przez zastępcę Burmistrza, które nie pozostaje w związku z wykonywaniem przez niego funkcji w Urzędzie Miejskim, skoro do udostępniania informacji publicznej zobowiązany jest każdy podmiot określony w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., o ile posiada taką informację (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Po rozstrzygnięciu, iż żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej i wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można poddać ocenie, czy Burmistrz dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku ( art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom (art. 15 ust. 1 u.d.i.p.). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). W myśl natomiast art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Niewątpliwie organ w niniejszej sprawie nie udostępnił informacji publicznej w zakreślonym przez art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie. W sposób nieuprawniony próbował bowiem przekazać wniosek skarżącego innemu podmiotowi, mimo, iż nie upoważniają do tego żadne przepisy u.d.i.p. Niedopuszczalne było również stosowanie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 – określanego dalej jako k.p.a.). Postępowanie o udostępnienie informacji publicznej nie jest postępowaniem wskazanym w rozdziale 1 k.p.a., określającym zakres obowiązywania k.p.a.. Przepisy k.p.a. można tym samym stosować tylko wtedy, gdy tak stanowi u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 16 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się od momentu wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji bądź umorzenia postępowania o jej udostępnienie, a nie od chwili wpłynięcia wniosku. Oznacza to, iż adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej musi za każdym razem dokonać weryfikacji posiadanej informacji, zwłaszcza jeżeli jest to informacja przekazana przez inne podmioty. Przede wszystkim musi ustalić, czy dana informacja, która znajduje się w jego posiadaniu i której żąda wnioskodawca, jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a jeśli odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, powinien ustalić, czy może być udostępniona ze względu na dane podlegające ochronie na podstawie przepisów innych ustaw (por. I. Kamińska, M. Rozbicka- Ostrowska, Komentarz do u.d.i.p., WK 2016, t. 6 do art. 4). Nieuzasadnione było również przedłużenia terminu do udostępnienia informacji wskazane w piśmie organu z dnia [...] kwietnia 2017 r. na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. z powodu konieczności przeprowadzenia analizy zagadnienia prawnego, czy żądana informacja jest informacją publiczną. Dla tego rodzaju analiz wystarczający jest termin 14 – dniowy określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Ostatecznie organ w niniejszej sprawie po 37 dniach od wpływu wniosku skarżącego błędnie uznał w piśmie z dnia [...] maja 2017 r., iż żądana w tym wniosku informacja nie jest informacją publiczną. Przy czym wadliwe stanowisko w tym zakresie nie uwalnia organu od przypisania mu bezczynności. Składającemu bowiem wniosek o dostęp do informacji publicznej nie przysługuje skarga na tego rodzaju pismo, jak to z dnia [...]maja 2017 r., lecz skarga na bezczynność. Zadaniem sądu administracyjnego przy rozpoznaniu takiej skargi jest przesądzenie, czy żądana informacja jest informacją publiczną (por. wyroki NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 916/12, LEX nr 1394107 oraz sygn. akt I OSK 903/12, LEX nr 1394107). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał - stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - iż Burmistrz rozpoznając wniosek skarżącego z dnia 28 marca 2017 r. dopuścił się bezczynności (pkt II wyroku) i na postawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał tenże organ do załatwienia powyższego wniosku – w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt I wyroku). Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa ( pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. akt II OSK 468/13 , wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, iż bezczynność była wynikiem dokonania błędnej oceny prawnej co do charakteru żądanej informacji i możliwości przekazania wniosku innemu organowi. Nie było to zatem celowym działaniem, nie nosiło cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt III wyroku). Koszty te sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 100 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).