II SA/Wa 232/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego – oddala skargę – W dniu [...] września 2014 r. A.G. złożyła do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. wniosek o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, wyjaśniając, że będąc żołnierzem zawodowym nie nabyła lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Wojskowej Agencji Mieszkaniowej ani też jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Wskazała, że w 2001 r. jej były mąż A.N. nabył lokal mieszkalny w K. przy ulicy [...] od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z uwzględnieniem ulg wynikających z art. 58 oraz art. 59 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 ze zm.). Podała, że była stroną tej umowy jako żona na zasadach wspólności ustawowej, a w 2007 r. została powołana do zawodowej służby wojskowej. W 2011 r. orzeczono rozwód, a jej były mąż zatrzymał mieszkanie, które nabył od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. z uwzględnieniem przysługujących ulg. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...], po rozpoznaniu wyżej wymienionego wniosku, na podstawie art. 21 ust. 1, ust. 2, ust. 3 oraz ust. 6 pkt 3 w związku z art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), odmówił A.G., pełniącej zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej [...] w K., wypłaty świadczenia mieszkaniowego, wskazując na utratę przez stronę prawa do zakwaterowania z powodu nabycia lokalu mieszkalnego od Agencji z zastosowaniem przysługujących kupującym ulg i bonifikat. Od powyższej decyzji A.G. złożyła odwołanie zarzucając naruszenie art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 ustawy z dnia14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 21 ust. 6 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 6 i 7, art. 21 ust. 1, 2, 6, a także art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 powołanej ustawy, żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. Stosownie do treści ust. 2 tego przepisu prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: 1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, 2) przydziału miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej, 3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W myśl zaś art. 21 ust. 6 pkt 3 tej ustawy, żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji lub jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Zaznaczył, że skorzystanie przez żołnierza zawodowego z uprawnienia określonego w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej powoduje utratę uprawnień do kwatery lub innego lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej i to niezależnie od posiadanego stopnia wojskowego, miejsca pełnienia służy, czy nawet zbycia lokalu mieszkalnego zakupionego z bonifikatą. Powyższy przepis nie precyzuje żadnych innych okoliczności, w których doszło do nabycia lokalu mieszkalnego, tj. czas nabycia, czy sposobu nabycia, a jedynym kryterium jest fakt nabycia lokalu mieszkalnego przez żołnierza lub jego małżonka. Brak w zapisach ustawy jakichkolwiek innych kryteriów poza wskazaniem, iż nabycie lokalu dotyczy wnioskującego lub jego małżonka, implikuje zakaz stosowania w tym zakresie odmiennej wykładni. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że A.G. wraz z ówczesnym mężem – A.N. wspólnie nabyli na własność nieruchomość lokalową nr [...] położoną w K. przy ulicy [...] na podstawie umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] września 2001 r. ze Skarbem Państwa Wojskową Agencją Mieszkaniową Oddział Rejonowy w K. z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia, a w małżeństwie obowiązywał ustrój wspólności majątkowej. Powyższy lokal został przydzielony byłemu mężowi, jako żołnierzowi zawodowemu, decyzją przydziału osobnej kwatery stałej nr [...]. Natomiast jak wynika z treści księgi wieczystej [...] dla tej nieruchomości w dniu [...] marca 2011 r. zawarto umowę o podziale majątku wspólnego. Zdaniem Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej skoro A.G. wraz z ówczesnym małżonkiem, w trakcie trwania ich małżeństwa, nabyli lokal mieszkalny od Agencji z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia to organ I instancji prawidłowo odmówił stronie wypłaty przedmiotowego świadczenia, bowiem prowadziłoby to do nieuzasadnionego uprzywilejowania sytuacji prawnej żołnierzy, którzy otrzymali pomoc na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych. Wskazał, że przedmiotowe mieszkanie, małżonkowie nabyli za kwotę [...] zł. Tak niska cena mieszkania musi być traktowana jako wyjątkowe uprawnienie, które żołnierz (lub jego małżonek) może wykorzystać tylko raz. Jeżeli z tego uprawnienia skorzystał żołnierz (choćby przed rozwiązaniem związku małżeńskiego oraz w sytuacji, gdy wnioskodawczyni wówczas nie pełniła zawodowej służby wojskowej), to wyczerpana została przesłanka negatywna z art. 21 ust. 6 pkt 3 powołanej ustawy. Dla spełnienia przesłanek z art. 21 ust. 1 i art. 21 ust. 6 ustawy nie ma również znaczenia, jak strona po rozwodzie zadysponowała wraz z byłym mężem zakupionym lokalem mieszkalnym, tj. czy nadal w nim zamieszkują, czy go sprzedali, wynajęli czy dokonali jego podziału. Nie zmienia to faktu, że okoliczność nabycia na własność lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia wypełnia znamiona przesłanki negatywnej do wypłaty stronie świadczenia mieszkaniowego i nie ustaje ona również po rozwiązaniu małżeństwa. Znaczenie ma tylko fakt, czy nabyła ona lokal z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia bez względu, czy w całości czy też do udziału ½. Zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego także są niezasadne, gdyż strona w trakcie prowadzonego postępowania była informowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie, ale wnioskodawczyni z tego prawa nie skorzystała. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.G. wniosła o uchylenie decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: • przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w wyniku czego doszło do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego, • przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez niewłaściwą wykładnię, polegającą na nieuwzględnieniu zmiany aktu prawnego. Skarżąca podała, że lokal mieszkalny nr [...] położony w K. przy ulicy [...] nabyła wraz ówczesnym mężem w dniu [...] września 2001 r. W dacie kupna obowiązywała ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), która nie zawierała w treści ograniczenia prawa do zakwaterowania oraz wypłaty świadczenia mieszkaniowego dla osób posiadających lokal, którzy nabyli go od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Powyższą konstrukcję wprowadził dopiero w styczniu 2010 r. przepis art. 21 ust. 6 ustawy. W ocenie wnoszącej skargę nie można interpretować tego zapisu na jej niekorzyść, tym bardziej, że stan nabycia lokalu powstał przed jego wprowadzeniem i nie powinien powodować negatywnych dla strony konsekwencji. Podkreśliła, że organy odmawiając przyznania świadczenia mieszkaniowego nie uwzględniły okoliczności samotnego wychowywania syna, które wiąże się ze znacznym pogorszeniem jej sytuacji materialnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. skarżąca podtrzymała skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 21 ust. 1, ust. 2, ust. 3 oraz ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy, żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej, albo za jego zgodą w innej miejscowości. Stosownie zaś do treści ust. 2 tego artykułu, prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: 1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; 2) przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej; 3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Świadczenie mieszkaniowe, jako jedna z form zakwaterowania, zostało wprowadzone do ustawy w dniu 1 lipca 2010 r. na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143). Ustawodawca określił również przesłanki negatywne, których spełnienie wyłącza dopuszczalność realizacji prawa żołnierza zawodowego do zakwaterowania, tj. realizacji tego prawa w formie przydziału kwatery oraz w formie zastępczej, w tym wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W świetle art. 21 ust. 6 powołanej wyżej ustawy, żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10: 1) otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r.; 2) otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą albo zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r.; 3) nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia; 4) otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 ze zm.); 5) nabył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego od Agencji. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że A.G. w dniu [...] września 2001 r., przed datą powołania do zawodowej służby wojskowej, nabyła wraz z ówczesnym mężem A.N., na podstawie umowy sprzedaży, od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego w K. lokal mieszkalny nr [...] położony w K. przy ulicy [...] z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. W małżeństwie obowiązywał ustrój wspólności majątkowej. Powyższy lokal został przydzielony byłemu mężowi, jako żołnierzowi zawodowemu, decyzją przydziału osobnej kwatery stałej nr [...]. Natomiast jak wynika z treści księgi wieczystej [...] dla tej nieruchomości w dniu [...] marca 2011 r. zawarto umowę o podziale majątku wspólnego. W ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka negatywna wypłaty A.G. świadczenia mieszkaniowego określona w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem skarżąca nabyła uprzednio od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy w K. lokal mieszkalny z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia, o czym zaświadcza akt notarialny Rep. [...] Nr [...] z dnia [...] września 2001 r. Powołany przepis nie odnosi się do kwestii czasu, w jakim miało miejsce nabycie lokalu mieszkalnego (przed zwarciem związku małżeńskiego, po jego zawarciu, czy też przed wstąpieniem do zawodowej służby wojskowej lub w trakcie jej pełnienia) od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Na potrzeby stosowania ww. przepisu istotne znaczenie ma odpowiedź na pytanie, czy osoba posiadająca obecnie status żołnierza zawodowego (lub jej małżonek) kiedykolwiek wcześniej skorzystała z jednej z form pomocy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, o której mowa w art. 21 ust. 6 powołanej ustawy. Jeżeli, jak w rozpoznawanej sprawie, odpowiedź ta jest twierdząca, to osobie, która skorzystała z preferencyjnych zasad wykupu lokalu od jednostki samorządu terytorialnego, nie przysługuje uprawnienie podstawowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 tej ustawy. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowane na gruncie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w odniesieniu do stanów faktycznych, w których organy WAM podejmowały rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego na rzecz wnioskodawcy - żołnierza zawodowego, którego małżonek nabył lokal mieszkalny w sposób wskazany w powołanym przepisie. Tego rodzaju okoliczność, tj. nabycie przez małżonka lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji lub jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia - bez względu na datę nabycia takiego lokalu, małżeński ustrój majątkowy między małżonkami w dacie nabycia lokalu, okoliczność czy lokal ten pozostaje nadal własnością małżonka, czy też nie, a także bez względu na okoliczność, czy małżonek w dacie nabycia lokalu pozostawał w związku małżeńskim z wnioskodawcą, czy też nie - traktowana była jako przeszkoda w uznaniu, że żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania, w tym także do wypłaty świadczenia mieszkaniowego, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3038/12 (dostępny pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), "(...) ratio legis art. 21 ustawy jest zakwaterowanie żołnierza i jego rodziny w jeden ze sposobów przewidzianych w tym przepisie, a takie wyjątkowe prawo, jak zakup mieszkania z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia, rodzina żołnierza może wykorzystać tylko jeden raz. Tak ogólne sformułowanie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy (...) pozwala przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było szerokie ujęcie omawianego wyłączenia, obejmujące przypadki, gdy żołnierzowi lub jego małżonkowi kiedykolwiek udzielono pomocy ze środków publicznych na cele mieszkalne tam wskazane. Oczywistym jest też, że podobnie jak w pozostałych przypadkach wymienionych w art. 21 ust. 6 ustawy, w których żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, wskazane zdarzenia dotyczyć mogą zdarzeń zaistniałych w przeszłości, przed datą wprowadzenia zmiany ustawy, która obowiązuje od dnia 1 lipca 2010 r.". Zauważyć przy tym należy, że w stanie faktycznym sprawy, w której zapadł powołany wyżej wyrok, lokal mieszkalny został nabyty przez małżonkę przed powołaniem żołnierza do zawodowej służby wojskowej oraz przed wejściem w życie ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wprowadzającej instytucję świadczenia mieszkaniowego. Lokal ten w dacie złożenia wniosku o wypłatę świadczenia mieszkaniowego nie był też w posiadaniu żołnierza zawodowego, ani jego małżonki, a ponadto został nabyty do majątku osobistego małżonki w związku z zawartą umową rozdzielności majątkowej. Analogiczne - jak wyżej zacytowane - stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 1139/12 (dostępny pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym podkreślono, że "ustawa w żaden sposób nie określa momentu, w którym prawo to (do lokalu mieszkalnego - przyp. Sądu) zostało zrealizowane, jeśli więc jeden z małżonków zrealizował swoje prawo do lokalu przed zawarciem małżeństwa, to drugi, z chwilą zawarcia związku małżeńskiego, nie ma prawa do świadczeń określonych w ustawie o zakwaterowaniu. Stanowiska odwrotnego - że w analizowanej sytuacji przysługiwałoby świadczenie mieszkaniowe za brak lokalu - nie sposób zaakceptować (...). Prowadziłoby to do nieuzasadnionego uprzywilejowania sytuacji prawnej żołnierzy, których małżonek przed zawarciem małżeństwa otrzymał pomoc na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych.". Podobny pogląd zaprezentowany został w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2013 r. o sygn. akt: I OSK 2506/12 oraz I OSK 2497/12 (dostępne pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu stanowisko zaprezentowane w powołanych wyżej orzeczeniach odnośnie zastosowania art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pozwalają na przyjęcie, że przesłanka negatywna realizacji prawa do zakwaterowania (wypłaty świadczenia mieszkaniowego) wystąpi również w sytuacji, gdy osoba będąca żołnierzem w dacie złożenia wniosku o wypłatę tego świadczenia, przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej, nabyła lokal mieszkalny w określonych w tym przepisie warunkach. Ustawodawca bowiem ograniczając prawo żołnierza zawodowego do zakwaterowania w przypadku, gdy nabył on (jego małżonek) lokal mieszkalny z bonifikatą, w sposób zamierzony objął tą przesłanką wszelkie stany faktyczne, niezależnie od daty nabycia lokalu. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy do nabycia lokalu doszło przed powołaniem żołnierza do zawodowej służby wojskowej, czy w trakcie jej pełnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2014 r. , sygn. akt II SA/Wa 1841/13, dostępny pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że o tym jak wyjątkowo dogodne jest uprawnienie o zakupie mieszkania z pomniejszeniem w cenie nabycia świadczy także fakt, że mieszkanie o powierzchni [...] m2 położony przy ulicy [...] m [...] w K. małżonkowie nabyli za kwotę [...] zł. Tak niska cena mieszkania musi być traktowana jako wyjątkowe uprawnienie, które żołnierz (lub jego małżonek) może wykorzystać tylko raz. Powyższej oceny nie może zmienić podnoszona przez skarżącą okoliczność, że w dacie nabycia lokalu ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie zawierała w treści ograniczenia prawa do zakwaterowania oraz wypłaty świadczenia mieszkaniowego dla osób posiadających lokal, którzy nabyli go od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że powyższa ustawa w brzmieniu z daty kupna lokalu zawierała inne ograniczenia właściwe dla tych form zakwaterowania jakie wówczas obowiązywały, a świadczenie mieszkaniowe (jako nowa forma) zaczęło obowiązywać od dnia 1 lipca 2010 r. i ustawodawca mając na uwadze fakt, że sprzedaż lokali przez Agencję trwa od początku jej powstania uwzględnił dotychczasowe nabycia nie tylko przez żołnierzy ale inne osoby odstępując od ustanowienia czasowych kryteriów nabycia tych lokali. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca nie mogła skutecznie nabyć uprawnienia do wypłaty świadczenia mieszkaniowego z dniem powołania do zawodowej służby wojskowej skoro skorzystała z jednej z form pomocy mieszkaniowej, wymienionych w art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższego nie zmienia również fakt, jak słusznie podniósł organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że skarżąca po rozwodzie zadysponowała wraz z byłym mężem zakupionym lokalem mieszkalnym. Nieuzasadnione są również podnoszone w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego, a w szczególności art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził żadnych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu, a skarżąca nie wskazała w czym konkretnie upatruje naruszenia przez organ każdego ze wskazanych wyżej przepisów postępowania, co utrudnia konkretne ustosunkowanie się do tego zarzutu. Należy także podkreślić, że nieuprawnione jest stwierdzenie A.G., że organy administracji odmawiając przyznania świadczenia mieszkaniowego przyczyniły się do znacznego pogorszenia się jej sytuacji materialnej, ponieważ przedmiotowe świadczenie nie stanowi dodatku do uposażenia lecz ma pomóc w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, które zostało już wcześniej uwzględnione. . Reasumując, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja znajduje potwierdzenie w obowiązujących przepisach prawa materialnego i nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d tej ustawy, jest ona zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, a z akt sądowych sprawy nie wynika, aby w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie poniosła koszty postępowania, o których mowa w art. 205 § 1 powołanej ustawy.