I SA/Wr 399/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA - Marta Semiczek,, Asesor WSA - Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca), Protokolant specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A sp. jawna z siedzibą w M. na interpretację indywidualną Wójta Gminy Z. z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę w całości. W złożonym w dniu 13.12.2016 r. wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego A sp. jawna z siedzibą w M. (dalej: wnioskodawca, strona lub skarżąca) podała, że jest właścicielem trzech turbin wiatrowych położonych w J. Wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961 ze zm.), dalej: "u.i.e.w.", spółka powzięła wątpliwość dotyczącą zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości posiadanych elektrowni wiatrowych. Ustawa wprowadziła bowiem definicję elektorowi wiatrowej. Zgodnie z nią cały wiatrak wraz z urządzeniami technicznymi jest budowlą. Spółka do końca 2016 r. deklarowała natomiast do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowle tzw. części budowlane posiadanych elektrowni wiatrowych, tj. fundamenty i maszt. W tym zakresie spółka zadała pytanie, czy zobowiązana jest opłacać wyższy podatek od nieruchomości od elektrowni wiatrowej, biorąc pod uwagę podstawę prawną jaką jest wejście w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W uzupełnieniu do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej spółka przedstawiła stanowisko, zgodnie z którym powinna płacić podatek od nieruchomości od elektrowni wiatrowej na dotychczasowym poziomie. Interpretacją indywidualną z [...].01.2017 r. Wójt Gminy Z. stwierdził, że stanowisko spółki wyrażone we wniosku o interpretację jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wprowadzona z dniem 16 lipca 2016 r. nowelizacja ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), dalej: "u.p.b.", spowodowała wykreślenie elektrowni wiatrowych z katalogu zawartego w art. 3 pkt 3 u.p.b., definiującego budowlę. Tym niemniej jednak w załączniku do ww. ustawy w kategorii XXIX wymieniono z nazwy elektrownie wiatrowe jako obiekty budowlane. Zgodnie natomiast z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13.09.2011 r., sygn. akt P33/09 "o kwalifikacji określonych obiektów jako budowli, oprócz definicji sformułowanej w art. 3 pkt 3 u.p.b., mogą przesądzać również inne przepisy rozważanej ustawy, w szczególności art. 29 ust. 1 i 2, oraz załącznik do niej określający kategorie obiektów budowlanych...". W związku z powyższym organ stwierdził, że nie powinno budzić wątpliwości, że elektronie wiatrowe w myśl powołanych przepisów, jako obiekty budowlane, które nie są budynkami oraz obiektami tzw. małej architektury na potrzeby podatku od nieruchomości są klasyfikowane jako budowla. Aby precyzyjnie jednak określić przedmiot opodatkowania, jakim są elektrownie wiatrowe klasyfikowane jako budowle, organ odniósł się do u.i.e.w., która w art. 2 pkt 1 stanowi, że na elektrownie wiatrową składają się zarówno części budowlane jak i urządzenia techniczne, którymi są "wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu ". Taki stan rzeczy, powoduje, że od 1 stycznia 2017 r., opodatkowanie elektrowni wiatrowych następować będzie od wartości wyższych niż do tej pory (nie tylko części budowlane), która to wartość powinna być ustalana w oparciu o art. 4 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.), dalej: "u.p.o.l." Po bezskutecznym wezwaniu organu interpretacyjnego do usunięcia naruszenia prawa, spółka wniosła skargę, w której zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane" (dalej: "u.p.b."), poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż od 1 stycznia 2017 r. cała elektrownia wiatrowa stanowi budowlę, a co za tym idzie, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również elementy techniczne (zdefiniowane poniżej), podczas gdy opodatkowaniu tym podatkiem od 1 stycznia 2017 r. podlega wyłącznie fundament oraz posadowiona na nim wieża elektrowni wiatrowej; - art. 2 pkt 1 u.i.e.w. w zw. z art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 2 pkt 1 u.i.e.w. jako rzekomo zawierającego definicję elektrowni wiatrowej na potrzeby opodatkowania podatkiem do nieruchomości elektrowni wiatrowej (a tym samym, również na potrzeby u.p.o.l.), które doprowadziło do niezgodnego z zasadami konstytucyjnymi oraz nieprzewidzianego przez ustawodawcę i ustawę podatkową rozszerzenia - ze skutkiem od 1 stycznia 2017 r. - obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości na elementy techniczne elektrowni wiatrowej, podczas gdy na gruncie u.p.o.l. elektrownia wiatrowa stanowi urządzenie techniczne i jedynie jej części budowlane, tj. fundament oraz posadowiona na nim wieża, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co w konsekwencji prowadziłoby także do naruszenia art. 32 Konstytucji RP, statuującego konstytucyjną zasadę równości, ze względu na brak opodatkowania elementów j technicznych po stronie posiadaczy innej infrastruktury służącej wytwarzaniu energii elektrycznej, w tym także z odnawialnych źródeł energii; - art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej: "o.p.") poprzez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania - odmowę zastosowania - rozstrzygnięcie wątpliwości co do interpretacji przepisów u.p.o.l. w związku z przepisami Prawa Budowlanego oraz u.i.e.w. na niekorzyść podatnika i błędne uznanie, ż wejście w życie przepisów u.i.e.w. sprawiło, że od 1 stycznia 2017 - opodatkowaniu podlegają także elementy techniczne elektrowni wiatrowej, co prowadzi do przyjęcia jednoznacznie niekorzystnego dla spółki rozstrzygnięcia; -art. 291 ust. 1 w zw. z art. 107 ust. 1 i 3 oraz art. 108 ust. 3 zdanie 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: TFUE), poprzez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania - odmowę zastosowania - i dokonanie takiej interpretacji przepisów u.p.o.l., która rozbieżności dotyczących znaczenia tych przepisów nadaje im - z wyraźnym naruszeniem nakazu prounijnej wykładni przepisów krajowych - znaczenie skutkujące natychmiastowym udzieleniem przez Polskę, z dniem rozpoczęcia ewentualnego poboru podatku od nieruchomości w zakresie wynikającym z przedmiotowych przepisów u.p.o.l., bezprawnej pomocy publicznej (tj. przyznanej bez uprzedniej notyfikacji tej pomocy Komisji Europejskiej) w sytuacji, gdy w przypadku odmiennej interpretacji u.p.o.l., wyraźnie postulowanej przez skarżącą we wniosku o interpretację, taka bezprawna pomoc nie byłaby udzielona. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji wraz z zasądzeniem na jej rzecz kosztów postępowania , w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skargi jej autor odnosząc się do cytowanego przez organ podatkowy fragmentu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13.04.2011r., sygn. P 33/093, wskazał, że został on błędnie zinterpretowane i użyty w niewłaściwym kontekście. We wspomnianym fragmencie, TK legitymizuje jedynie możliwość korzystania z innych ustaw w zakresie, w jakim nie dotyczy to wprost przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Z. wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2017 r. strona skarżąca, podtrzymując zarzuty i argumentację dotyczącą wpływu ustawy z 20.05.2016 r. na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych, przedłożyła rozwinięcie tej argumentacji oraz odniosła się do argumentów strony przeciwnej zawartych w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Spór interpretacyjny w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. za budowlę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 t.j.) – dalej w skrócie: u.p.o.l. należy uważać wyłącznie elementy budowlane elektrowni wiatrowej, tj. fundament i wieżę, czy także urządzenie techniczne wchodzące w skład elektrowni wiatrowej. Zdaniem skarżącej spółki, od 1 stycznia 2017r., tak jak dotychczas, za budowlę należy uważać wyłącznie elementy budowlane elektrowni wiatrowej, czyli fundament oraz wieżę i wobec powyższego spółka powinna płacić podatek od nieruchomości od elektrowni wiatrowej na dotychczasowym poziomie. Według spółki u.i.z.e.w. nie daje jednoznacznych podstaw do modyfikacji zasad opodatkowania elektrowni wiatrowych. Ustawa ta nie jest ustawą podatkową ani ustawą, do której odsyła ustawa podatkowa. Nie powinno się zatem stosować znajdujących się w niej definicji legalnych do określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W ocenie zaś Wójta, na skutek zmian ustawowych wprowadzonych u.i.z.e.w., podatkiem od nieruchomości od 1 stycznia 2017 r. objęta została całość turbiny wiatrowej jako budowli, składającej się z fundamentu, wieży i elementów technicznych. W tym miejscu Sąd chciałby wskazać, że w kwestii opodatkowania elektrowni wiatrowych po 01.01.2017r. jest jednolicie rozstrzygana przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne (zob. m.in. wyroki: z 8.03.2017 r., sygn. akt I SA/Go 56/17, z 26.04.2017r., sygn. akt I SA/Łd 165/17, z 17.05.2017 r., sygn. akt I SA/Sz 181/17, z 16.05.2017 r., sygn.. akt I SA/Bd 381/17, z 01.06.2017 r., sygn. akt I SA/Rz 236/17, z 29.06.2017 r., sygn. akt I SA/Bk 193/17 z 13.07.2017 r., sygn. akt I SA/Sz 409/17, z 6.07.2017 r., sygn. akt I SA/Sz 422/17, z 12.07.2017 r., sygn. akt I SA/Wr 49/17 i I SA/Wr 52/17. Sąd w obecny składzie, z uwagi na analogiczne zarzuty, ich uzasadnienie oraz przedmiot wniosku o interpretację w pełni akceptuje argumentację zawartą ww. wyrokach i do niej się odwołuje. Wskazać na wstępie należy, że o kwalifikacji określonych obiektów jako budowli, oprócz definicji sformułowanej w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 t.j.) - dalej w skrócie: u.p.b. mogą przesądzić również inne przepisy ustawy Prawo budowlane oraz załącznik do niej określający kategorie obiektów budowlanych. Ponadto o zakwalifikowaniu określonego obiektu jako budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego może współdecydować treść innych regulacji prawnych. Przepisy te nierzadko precyzują znaczenie wyrażeń występujących w prawie budowlanym lub wyrażenia te wprost definiują. Takie stanowisko wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13.09.2011r., sygn. akt P33/09, stwierdzając, że nie można wykluczyć sytuacji, w której przepisy odrębne w stosunku do ustawy Prawo budowlane precyzują bądź definiują wyrażania występujące w prawie budowlanym albo nawet wprost stanowią, iż dany obiekt jest albo nie jest budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Wprawdzie wyrażone przez TK stanowisko dotyczyło opodatkowania podatkiem od nieruchomości podziemnych wyrobisk górniczych i problemów z tym związanych na tle regulacji wynikającej z art. 58 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, niemniej konkluzje zawarte w tym orzeczeniu można odnieść także do problemu opodatkowania tymże podatkiem elektrowni wiatrowych. Celem wprowadzenia do u.i.z.e.w. definicji zawartej w art. 2 pkt 1 było wyróżnienie szczególnej grupy budowli, podlegających zmodyfikowanemu w porównaniu z innymi budowlami reżimowi prawnemu. Zgodnie bowiem z art. 8 u.i.z.e.w. w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy Prawo budowlane. Przy dokonywaniu interpretacji przepisów podatkowych, w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nie sposób było więc pominąć przepisów innych niż ustawa Prawo budowlane ustaw - w tym ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, skoro wymieniona ustawa określa warunki i tryb lokalizacji i budowy tych obiektów (art. 1 ust. 1), ale też jej przepisy dokonują zmiany prawa budowlanego (art. 9). Za takim podejściem interpretacyjnym przemawia znajdujące się w art. 2 pkt 1 u.i.z.e.w. jednoznacznie odwołanie do art. 3 pkt 3 u.p.b. Ustawodawca, przez wyrażenie "w rozumieniu przepisów praw budowlanego", nakazuje uwzględnić w całości definicję wyrażenia "budowla", przypisując dodatkową kwalifikację wszystkim budowlą w ujęciu u.p.b., które odznaczając się pewnymi cechami szczególnymi. We wskazanym przepisie zdefiniowano elektrownię wiatrową jako budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składającą się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Zwrócić także należy uwagę na dodanie pkt 5b w art. 82 ust. 3 u.p.b., w którym to przepisie użyto zwrotu "elektrowni wiatrowych", odsyłając w zakresie jego rozumienia do definicji zawartej w art. 2 pkt 1 u.i.z.e.w. Przyjdzie dalej zauważyć, że na podstawie art. 9 pkt 1 tej ustawy nowe brzmienie otrzymał art. 3 ust. 3 u.p.b. Z nawiasu określającego urządzenia techniczne wykreślono elektrownie wiatrowe. Oznacza to wyeliminowanie elektrowni wiatrowych z katalogu urządzeń technicznych, których jedynie części budowlane stanowią budowle. Jednocześnie w załączniku do Prawa budowlanego w tabeli w nowym brzmieniu wiersza "Kategoria XXIX", obok dotychczas wpisanych obiektów w postaci wolnostojących kominów i masztów, zamieszczono także elektrownie wiatrowe, sytuując je pod względem klasyfikacji budowli, jak należy uznać, wśród podobnych obiektów budowlanych. Zdaniem Sądu wskazanie elektrowni wiatrowych jako kategorii obiektu budowlanego w załączniku do ustawy Prawo budowlane ma istotne znaczenie przy kwalifikowaniu tych obiektów na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wobec powyższego użyte w prawie budowlanym pojęcie "elektrownia wiatrowa" należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 1 u.i.z.e.w. Sformułowane na potrzeby prawa budowlanego definicje takie jak "obiekt budowlany" czy "budowla" wiążą niewątpliwie przy wykładni przepisów u.p.o.l., wobec dokonanego w tej ustawie odesłania do przepisów prawa budowlanego. W aktualnym stanie prawnym nie powinno też być wątpliwości, że określona na potrzeby u.i.z.e.w. definicja takiego obiektu budowlanego wiąże w procesie wykładni prawa budowlanego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, że opisane wyżej powiązanie ustawy podatkowej z prawem budowlanym, a także oczywisty związek ustawy Prawo budowlane z ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, czyni dopuszczalnym dokonywanie interpretacji przepisów w zakresie opodatkowania elektrowni wiatrowych podatkiem od nieruchomości również na podstawie regulacji wynikającej z tej ostatniej ustawy. Wobec tego za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżącej spółki wydania zaskarżonej interpretacji na podstawie wymienionej ustawy, mimo że nie odsyła do niej u.p.o.l. Wyjaśnienie kwestii opodatkowania elektrowni wiatrowych w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. wymaga więc uwzględnienia w procesie wykładni prawa trzech aktów normatywnych, tj. u.p.o.l., u.p.b. oraz u.i.z.e.w. W świetle powyższego, zmiana polegająca na wykreśleniu elektrowni wiatrowych z art. 3 pkt 3 u.p.b. ma znaczenie normatywne i nie można zgodzić się ze Spółką, że wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowej stanowią budowlę. Nadto, skoro w poprzednio obowiązującym stanie prawnym przyjmowano, że to ówczesne brzmienie art. 3 pkt 3 (z elektrowniami wiatrowymi wymienionymi w nawiasie exspressis verbis) daje podstawę do opodatkowania jedynie części budowlanych elektrowni wiatrowych, to zmiana tego przepisu dokonana ustawą o inwestycjach (wykreślenie elektrowni wiatrowych) nie może być pozbawiona jakiegokolwiek znaczenia. W tych okolicznościach pozostanie przy stanowisku Skarżącej przeczyłoby zasadzie racjonalnego ustawodawcy oraz braku logiki w dokonaniu zmian. Jednocześnie uczynić należy zastrzeżenie, że na prawidłowość takiego rozumowania nie miała przesądzającego wpływu regulacja wynikająca z treści art. 17 u.i.z.e.w., zgodnie z którą od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2016 r. podatek od nieruchomości dotyczący elektrowni wiatrowej ustala się i pobiera się zgodnie z przepisami obowiązującymi przed wejściem w życie ustawy. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 2 pkt 1 u.i.z.e.w. w związku z art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP, co jest konsekwencją przyjęcia stanowiska, że dokonanie prawidłowej wykładni przepisów w zakresie opodatkowania elektrowni wiatrowych wymagało uwzględnienia przepisów u.i.z.e.w., co też uczynił prawidłowo organ w zaskarżonej interpretacji. Zdaniem Sądu, chybiony jest również zarzut naruszenia przepisu art. 2a O.p. nakazującego tłumaczyć na korzyść podatnika niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. W ocenie Sądu, kwestia opodatkowania elektrowni wiatrowych w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., nie wywołuje tak zasadniczych wątpliwości jakie upatruje Skarżąca spółka, jeżeli uwzględni się wszystkie metody wykładni (językową oraz systemową zewnętrzną, mającą znaczenie w sprawie). Należy zauważyć, że zasada in dubio pro tributario znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. W przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika. Jeśli jednak wynik przeprowadzonej wykładni daje jasność, co do treści normy prawnej, to nie ma podstaw do zastosowania art. 2a O.p. Same różnice w interpretacji treści normy prawnej prezentowane przez podatników, obecne w literaturze przedmiotu, czy nawet obserwowane pomiędzy organami podatkowymi wydającymi odmienne interpretacje podatkowe, nie świadczą o istnieniu niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów. Zauważyć choćby należy, że w tej kwestii jednolitą wykładnię prezentują sądy administracyjne. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 291 ust. 1 w związku z art. 107 ust. 1 i 3 oraz art. 108 ust. 3 zd. 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Przepisy te zakazują przyznawania wszelkiej pomocy przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu jego zasobów, która zakłóci lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Z przepisów tych wynika, że ewentualna pomoc jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym, w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Zakaz ten dotyczy zatem pomocy indywidualnym przedsiębiorcom bądź konkretnej branży, która miałaby skutki w sferze transgranicznej. Omawianych przepisów nie sposób jednak interpretować jako pomoc udzielaną indywidualnym przedsiębiorcom bądź protekcję konkretnej branży, która mogłaby zaburzyć konkurencyjność w ujęciu transgranicznym. Twierdzenie skarżącej spółki, że ustawa ta faworyzuje producentów energii elektrycznej w innej elektrowni dot. innej technologii OZE, tj. wodnej nie daje się wywieść z treści wskazanych w skardze przepisów. Natomiast szczegółowa analiza problemu bezprawnej pomocy publicznej wykracza znacznie poza zakres kognicji sądu administracyjnego. Dodatkowo wskazać należy na oczekiwania skarżącej spółki dalece wykraczające poza kompetencje organu rozpatrującego wniosek o indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego. Nie sposób bowiem oczekiwać, aby organ rozpatrujący wniosek podatnika, dotyczący ściśle obowiązujących go zasad opodatkowania, skupiał się na odmowie zastosowania przepisów kwestionowanych w skardze z uwagi na fakt, że z dniem ewentualnego poboru podatku od nieruchomości w zakresie wynikającym z przepisów u.i.z.e.w. dojdzie do przyznania pomocy publicznej bez uprzedniej notyfikacji tej pomocy Komisji Europejskiej. W tym zakresie problematyka całości zmian dokonanych ustawą o inwestycjach znacząco wykracza poza kompetencje organu podatkowego w sprawie o wydanie indywidualnej interpretacji. Można w tym miejscu jedynie podkreślić, że podatek od nieruchomości nie podlega harmonizacji w ramach Unii Europejskiej. Nie można też wskazać międzynarodowych, powszechnie uznawanych standardów konstrukcji systemów opodatkowania nieruchomości (por. K.A. Firlej, Ch. Firlej, Porównanie systemów opodatkowania nieruchomości Unii Europejskiej, Progress in Economic Sciences Nr 1 (2014). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną.