IV SA/Wa 1768/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na uchwałę Krajowej Rady Komorniczej w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie złożenia wniosku o wszczęcie dochodzenia postanawia: odrzucić skargę. Uchwałą z dnia [...] grudnia 2016 r. Rada Izby Komorniczej w [...] postanowiła złożyć wniosek do Rzecznika Dyscyplinarnego przy Krajowej Radzie Komorniczej w [...] o wszczęcie dochodzenia w sprawie rażącego naruszenia art. 8 ust. 8 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1138 ze zm.; dalej u.k.s.e.) oraz o wszczęcie wobec Komornika Sądowego T. S. dochodzenia w sprawie rażącego naruszenia § 14 ust. 1 i § 15 Kodeksu Etyki Zawodowej. Od powyższej uchwały T. S. wniósł odwołanie do Krajowej Rady Komorniczej w [...], która uchwałą z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. Pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. T. S. – Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę, zarzucając naruszenie przepisów ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów Kodeksu Etyki Zawodowej Komornika Sądowego. W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Komornicza w [...] wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy, wskazać należy, że normy kształtujące podstawy systemu sądownictwa zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. zakładają określenie właściwości sądów administracyjnych przez ustawodawcę w sposób pozytywny. Zgodnie z art. 175 ust. 1 ustawy zasadniczej, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne. Ustrój i właściwość sądów oraz postępowanie przed nimi określają ustawy (art. 176 ust. 2). Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów (art. 177). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej (art. 184). Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Z kolei art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Krajowej Rady Komorniczej w [...] w przedmiocie złożenia do Rzecznika Dyscyplinarnego przy Krajowej Radzie Komorniczej wniosku o wszczęcie dochodzenia. Stosownie do treści art. 75ga ust. 1 u.k.s.e., Rzecznik Dyscyplinarny wszczyna dochodzenie z urzędu albo na wniosek podmiotu, o którym mowa w art. 74 ust. 1 u.k.s.e., tj. na wniosek Ministra Sprawiedliwości, prezesów sądów, sędziów-wizytatorów, organów samorządu komorniczego oraz komorników-wizytatorów. Do uprawnionych organów samorządu komorniczego należy zaliczyć: Prezesa Krajowej Rady Komorniczej, Krajowy Zjazd Komorników, Krajową Komisję Rewizyjną, walne zgromadzenie komorników izby komorniczej, radę izby komorniczej oraz komisję rewizyjną. Organy samorządu są ciałami kolegialnymi, wobec czego decyzja w sprawie złożenia wniosku ma formę uchwały. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 16 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 1152/05 (ONSA i WSA 2006 nr 3, poz. 73, str. 86) oraz z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 124/13 (Legalis nr 920022), uchwała Rady Izby Komorniczej podjęta na podstawie art. 74 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, której przedmiotem jest wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko komornikowi, nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Uchwała rady izby komorniczej, zawierająca wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec komornika, wynika ze sprawowania funkcji nadzorczych. Komornik m.in. w zakresie przestrzegania powagi i godności zawodu jest podporządkowany radzie izby komorniczej, a akty podejmowane wobec niego w ramach wykonywania funkcji nadzorczych nie mają charakteru zewnętrznego. Są one wydawane w ramach działania organów danej korporacji zawodowej i dotyczą tylko jej członków. Uwzględniając powyższe rozważania, należy stwierdzić, że uchwała rady izby komorniczej formułująca wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec komornika stanowi akt wewnętrzny, podjęty w ramach działania danej korporacji zawodowej. Omawiana uchwała nie dotyczy także uprawnień lub obowiązków, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i to nie tylko z uwagi na jej wewnętrzny charakter, ale także z uwagi na brak jej przełożenia na sferę stosunków prawnych komornika. Nie powoduje ona bowiem automatycznie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Pozostaje zatem bez wpływu na jego uprawnienia czy obowiązki. Złożenie takiego wniosku umożliwia komisji dyscyplinarnej jedynie rozpoczęcie procedury. Reasumując, złożenie wniosku do Rzecznika Dyscyplinarnego przez Radę Izby Komorniczej jest wynikiem uprawnienia wynikającego z ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Uchwały samorządu zawodowego w zakresie kierowania wniosków dyscyplinarnych nie należą do kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, określonych w art. 3 p.p.s.a. Z opisanych względów, przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i winna zostać odrzucona. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, przy czym odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.