II SA/Go 359/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę. 1. Dnia 24 czerwca 2015 r. Gmina złożyła wniosek o rejestrację pojazdu ratowniczo-gaśniczego marki [...]. Do wniosku załączono: oświadczenie z dnia [...] października 2014 r. o danych i informacjach o pojeździe niezbędnych do rejestracji i ewidencji pojazdów, fakturę nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., świadectwo zgodności WE dla pojazdów niekompletnych z dnia [...] października 2014 r., świadectwo wytwórcy nr [...] z dnia [...] maja 2015 i ocenę techniczną nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego, upoważnienie do rejestracji pojazdu z dnia [...] czerwca 2015 r., a także kartę pojazdu serii [...] oraz opłatę za czasową rejestrację pojazdu. 2. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Starosta dokonał rejestracji czasowej pojazdu i nadał tablice rejestracyjne czasowe o wyróżniku [...] oraz wydał czasowe pozwolenie serii [...] w celu dokonania badań technicznych przedmiotowego pojazdu. Po przedłożeniu przez stronę: zaświadczenia o przeprowadzeniu badania technicznego waz z opisem zmian dokonanych w pojeździe, świadectwa dopuszczenia nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., pozwolenia czasowego serii [...], tablic rejestracyjnych czasowych o wyróżniku [...] oraz opłaty za rejestrację pojazdu ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Starosta orzekł o rejestracji przedmiotowego pojazdu, nadając tablice rejestracyjne o wyróżniku [...] oraz wydając dowód rejestracyjny serii [...]. 3. 14 grudnia 2016. do Starosty wpłynęło pismo Zastępcy Prokuratura Rejonowego sygn. [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. informujące o prowadzonym postępowaniu przygotowawczym w sprawie o czyny z art. 231 § 1 kk i inne – a związane z zakupem samochodów specjalnych pożarniczych na potrzeby OSP oraz o uzyskaniu w tym postępowaniu opinii rzeczoznawcy samochodowego nr [...] z dnia [...] 2016 r., wykonanej po przeprowadzeniu badań pojazdu użytkowanego przez OSP marki [...] nr rej. [...]. Prokurator wskazał, że z przekazanej w załączeniu opinii wynika, że przedmiotowy pojazd nie spełnia wymaganych warunków technicznych, a jego użytkowanie zaraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. W trakcie badania przeprowadzonego przez rzeczoznawcę samochodowego ujawniono, że rzeczywista masa całkowita przedmiotowego pojazdu, użytkowanego przez Ochotniczą Straż Pożarną obciążonego pięcioma strażakami z wyposażeniem indywidualnym oraz wyposażeniem niezbędnym do czynności ratowniczo - gaśniczych przekracza o 240 kg dopuszczalną masę całkowitą pojazdu deklarowaną przez producenta dla danego pojazdu, a przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej będzie skutkowało obniżoną sprawnością układu hamulcowego, układu kierowniczego oraz przyczyni się do intensywniejszego zużycia podstawowych zespołów pojazdu i zwiększenia zużycia paliwa. Ponadto wg opinii rzeczoznawcy oznaczenie zawarte na tabliczce znamionowej producenta nie odpowiada parametrom pojazdu - pojazd nie posiada zabudowanego zbiornika na wodę o pojemności 1000 l. Z wyżej wymienionej opinii wynika, że dalsze użytkowanie przedmiotowego pojazdu stwarza niebezpieczeństwo dla użytkujących pojazd osób oraz innych uczestników ruchu drogowego. Prokurator wniósł jednocześnie o udzielenie mu informacji o podjętych czynnościach. 4. Postanowieniem z [...] grudnia 2016r. nr [...] Starosta wznowił, na podstawie art. 149 § 1 i 145 § 1 pkt 5 Kpa, postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2015 r., zważywszy na ujawnienie się nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji o rejestracji, a nieznanych organowi który wydał decyzję, co stanowi o spełnieniu przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Organ jednocześnie - zgodnie z art. 10 § 1 - Kpa poinformował stronę, iż przed wydaniem decyzji przysługuje jej prawo wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zebranych w sprawie oraz wniesienia swoich dowodów. Strona z tej możliwości nie skorzystała i nie wniosła nowych dowodów do akt sprawy. 5. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] Starosta orzekł o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie rejestracji pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] nr VIN: [...] na rzecz Gminy i o odmowie rejestracji powyższego pojazdu. W uzasadnieniu , po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, wskazał iż w oparciu o przesłaną przez Prokuratora opinię rzeczoznawcy samochodowego ustalone zostało, iż dokumenty wymienione w art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o mchu drogowym, przedłożone do rejestracji przedmiotowego pojazdu i stanowiące podstawę wydania decyzji o rejestracji pojazdu przez Starostę przedstawiały niezgodny z rzeczywistością stan faktyczny, skutkiem czego było wydanie decyzji o rejestracji pojazdu na podstawie wadliwych dokumentów. Mając to na uwadze jak i fakt, iż przedmiotowy pojazd nie spełnia warunków dopuszczających pojazd do ruchu zawartych w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zagrażając bezpieczeństwu osób nim jadących oraz innych uczestników ruchu, uznał, iż nie zostały spełnione warunki podjęcia pozytywnej decyzji o rejestracji pojazdu, co stosownie do przepisu art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa uzasadniało uchylenie decyzji o rejestracji pojazdu i o odmowie jego zarejestrowania. 6. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Gminy radca pracy J.K. wniósł o: - uchylnie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, - zawieszenie przedmiotowego postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 Kpa do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejo-nową pod sygnaturą [...], - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów wnioskowanych w treści uzasadnienia odowłania. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik Gminy zarzucił naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 oraz w zw. z art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i 2 oraz 80 Kpa, polegające na błędnym ich zastosowaniu i nieuzasadnionym przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nadto na wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału oraz błędnych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, jak również brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji spowodowało naruszenie art. 66 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu odwołania zarzucał, że organ I instancji oparł swe rozstrzygnięcie jedynie na domniemaniu zaistnienia nieprawidłowości w przedłożonych do rejestracji dokumentach, gdyż nie zostały one wykazane w stopniu mogącym skutkować rozstrzygnięciem w trybie wznowienia postępowania. W takiej sytuacji nie można przyjąć, iż dokumenty wymagane zgodnie z art. 72 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym do rejestracji, w oparciu o które dokonano tej czynności w odniesieniu do pojazdu Gminy były rzeczywiście wadliwe. Stwierdzenia organu I instancji sugerują podejrzenie popełnienia przestępstwa, co wzmacnia pismo Prokuratury i co z powyższych względów uzasadnia żądanie zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego, gdyż dopiero wówczas wiarygodne będą podstawy do wznowienia postępowania, zatem aktualnie rak podstaw do odmowy rejestracji pojazdu. Wskazując, iż zarzuty przedstawione przez rzeczoznawcę samochodowego na tym etapie nie zostały uwiarygodnione wywodził, iż stronie skarżącej nie były one dotychczas znane, ale z chwilą zaznajomienia się z nimi podjęte zostały niezwłocznie czynności dla ich weryfikacji m.in. z udziałem dostawcy pojazdu oraz niezależnych instytucji techniczno-certyfikujących. W tym zakresie jako dowód wskazał "dokumentacje wyjaśniającą i weryfikującą zarzuty w stosunku do stanu technicznego przedmiotowego pojazdu". Zdaniem pełnomocnika na podstawie tej dokumentacji, pomimo trwania procesu weryfikacji wskazanych zarzutów w stosunku do pojazdu i jego wyposażenia, widoczne są rozbieżności co do ustaleń rzeczoznawców samochodowych oraz dokumentów pojazdu. Wywodził, że organ oparł się tylko na otrzymanej opinii, nie dokonując jakichkolwiek własnych ustaleń, tym samym naruszył wskazane w zarzutach przepisy prawa procesowego. Pełnomocnik gminy do odwołania dołączył plik 17 pism, potwierdzonych za zgodność z oryginałem. 7. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1, 145 § 1 5 i 151 § 1 pkt 2 Kpa, utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że z akt niniejszej sprawy wynika, że organ I instancji po rozpatrzeniu wniosku Gminy w dniu [...] lipca 2015 r. dokonał rejestracji samochodu marki [...]. Na skutek wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa organ I instancji wydał postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie rejestracji samochodu marki [...], a postępowanie to zostało wszczęte w związku z wystąpieniem prokuratora z dnia z [...] grudnia 2016 r. SKO stwierdziło, iż przekazana przez Prokuratora opinia rzeczoznawcy samochodowego mgr inż. K.B. stwierdza m.in., iż badany pojazd wyposażony w tabliczkę znamionową o treści "Świadectwo dopuszczenia Nr [...]" nie spełnia warunku pojemności zbiornika na wodę, a ponadto dalsze jego użytkowanie stwarza niebezpieczeństwo dla użytkujących pojazd osób, jak też innych uczestników ruchu drogowego, bowiem masa rzeczywista badanego pojazdu użytkowanego przez OSP marki [...] obciążonego pięcioma strażakami z wyposażeniem indywidualnym oraz wyposażeniem niezbędnym do czynności ratowniczo-gaśniczych przekracza o 240 kg dopuszczalną masę całkowitą pojazdu deklarowaną przez producenta. Kolegium wskazało, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w nadzwyczajnym trybie administracyjnym, jakim jest tryb wznowienia postępowania. Podstawę prawną wznowienia postępowania przez organ I instancji stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Powyższy przepis wymaga spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej: nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, przy czym nie były znane organowi, który decyzję wydał. Analizując dokumenty w sprawie postępowania wznowieniowego, prowadzonego przez organ I instancji rejestrujący przedmiotowy pojazd SKO uznało, iż Starosta prawidłowo ustalił, iż w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1pkt 5 Kpa). Po uzyskaniu przez decyzję rejestracyjną przymiotu ostateczności okazało się bowiem, na podstawie opinii rzeczoznawcy samochodowego m.in., że świadectwo homologacji (dane do celów rejestracji) oraz świadectwa homologacji dla pojazdów niekompletnych określa, że pojazd może holować przyczepę o masie 3000 kg, natomiast na tabliczce znamionowej pojazdu, producent określił, iż maksymalna dopuszczalna masa zespołu pojazdów wynosi 6500 kg. W obu tych dokumentach występuje sprzeczność z zapisami na tabliczce znamionowej, a ma to znaczenie przy identyfikacji pojazdu na podstawie zapisów na tabliczce znamionowej. Ponadto tabliczka znamionowa o treści "Świadectwo Dopuszczenia Nr [...]" nie spełnia warunku pojemności zbiornika na wodę, a ponadto dalsze jego użytkowanie stwarza niebezpieczeństwo dla użytkujących pojazd osób, jak też innych uczestników ruchu drogowego, bowiem masa rzeczywista badanego pojazdu użytkowanego przez OSP marki [...] obciążonego pięcioma strażakami z wyposażeniem indywidualnym oraz wyposażeniem niezbędnym do czynności ratowniczo-gaśniczych przekracza o 240 kg dopuszczalną masę całkowitą pojazdu deklarowaną przez producenta. Zdaniem rzeczoznawcy, przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu jest niedozwolone i może być przyczyną zagrożenia w ruchu drogowym dla kierującego pojazdem przeciążonym jak i dla innych uczestników ruchu drogowego. Tym samym dokumenty załączone przy rejestracji przez stronę skarżącą nie odzwierciedlały rzeczywistych cech pojazdu, jako że nie przedstawiały rzeczywistych okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego zarejestrowania samochodu. W takim stanie rzeczy ostateczna decyzja administracyjna o rejestracji pojazdu samochodowego na podstawie takich dowodów nie mogła pozostać w zbiorze zgodnych z prawem, indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej. W ocenie organu odwoławczego postępowanie wznowieniowe przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy zarówno pod względem formalno-prawnym jak też w sposób zasadny pod względem merytorycznym. SKO podkreśliło, że dokumenty rejestracyjne muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez organy i osoby do tego powołane, lecz także powinny być zgodne ze stanem faktycznym i odpowiadać rzeczywistemu stanowi rzeczy, co w niniejszej sprawie nie zaistniało. Zatem rejestracja przedmiotowego pojazdu nastąpiła na podstawie dokumentów cechujących się wadliwością. Trafnie zatem Starosta wywiódł, że dokumenty nie odzwierciedlające rzeczywistych cech pojazdu nie mogą stanowić podstawy do zarejestrowania samochodu wobec niespełnienia warunku prawnego ujętego w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruch drogowym. Ustalenie wadliwości dokumentów, które mają być podstawą do zarejestrowania pojazdu powoduje, że organ właściwy w sprawie rejestracji samochodu nie może wydać pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, skoro takie dowody nie spełniają warunków wymaganych przy złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu. W tej sytuacji koniecznym stało się uchylenie decyzji ostatecznej decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu oraz orzeczenie o odmowie jego rejestracji Odnosząc się do zarzutów oraz argumentów odwołania uznało je za niezasadne. Ustalenia poczynione przez organ I instancji nie mają charakteru dowolności, lecz znajdują uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z przepisami prawa materialnego tj. art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu 7, 9, i 77 § 1 i 2 i art. 80 Kpa. W przypadku decyzji związanych, do których z całą pewnością zaliczyć należy orzeczenia w przedmiocie rejestracji pojazdów, organ nie dysponuje "luzem decyzyjnym". Ustawodawca nie pozostawił w tym przypadku sposobu rozstrzygania w sprawie uznaniu organu administracji publicznej. Wskazanie w art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym dokumentów, które są niezbędne dla dokonania rejestracji pojazdu oznacza, że postępowanie to ma cechy postępowania sformalizowanego i organ dokonujący rejestracji pojazdu zobowiązany jest wymagać dokumentów wymienionych w tym przepisie. Oznacza to również, że organ dokonujący rejestracji pojazdu nie może czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte wymaganymi dokumentami. Odnosząc się do wniosku strony o zawieszenie przedmiotowego postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 Kpa do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową pod sygn. [...] SKO wyjaśniło, iż stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 Kpa organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem Kolegium przepis art. 97 Kpa wymaga zależności bezpośredniej, ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, jako instytucji tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie spraw. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa wyraźnie podstaw prawnych zależności. Judykatura przyjmuje, że przesądza o niej treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych. Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jawi się, jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W sytuacji, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Powszechnie w doktrynie przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym (prejudykatem), będzie kwestia prawna, której uprzednie rozstrzygnięcie warunkuje rozpatrzenie sprawy. Zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy, bowiem od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwie jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego, jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania. Zagadnienie wstępne nie istnieje dopóki ustalenie stanu sprawy, jego subsumcja i określenie sankcji są aktualnie możliwe. 8. W skardze na decyzję Kolegium pełnomocnik Gminy radca prawny A.K. zarzuciła jej : 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa poprzez błędne ich zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydal decyzję; b) art.7, art.9, art.77 § 1 i § 2 oraz art. 80 Kpa - poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego, tj. brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a w konsekwencji skutkowało naruszeniem art.66 ust.1 oraz art. 72 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ), c) art. 15, art. 107, art. 138 Kpa - poprzez poprzestanie przez organ administracji jedynie na ocenie zasadności rozstrzygnięcia organu I instancji, bez pełnego, ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 66 ust.1oraz art. 72 ust.1 Prd poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że pojazd nie spełnia ustawowych przesłanek dokonania jego rejestracji, w przepisach tych określonych. W oparciu o podniesione zarzuty wniosła o: 1). uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2017 r., 2) zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, na podstawie art. 200 Ppsa; 3) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ administracji, na podstawie art.61 § 2 pkt 1, bądź przez Sąd, na podstawie art.63 § 3 Ppsa.; 4) dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodu z opinii technicznej nr [...] z dnia [...] marca 2017r. oraz ekspertyzy nr [...] z dnia [...] lutego 2017r. na okoliczność wadliwości postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie przez organy obu instancji w zakresie spełnienia przez pojazd warunków technicznych rejestracji oraz na okoliczność, że kwestia spełnienia przez pojazd warunków technicznych rejestracji jest sporna ( art. 106 § 3 Ppsa ) . W motywach skargi wywodziła, iż decyzje organów obu instancji zostały uzasadnione tym, że przedstawione do rejestracji dokumenty wymienione w art. 72 ust.1 Prd, stanowiące podstawę wydania decyzji, przedstawiały niezgodny z rzeczywistością stan rzeczy, wskutek czego należy uznać, że nie zostały wypełnione przesłanki podjęcia pozytywnej decyzji o rejestracji. Odnosząc się i analizując, pod kątem przesłanek do jej zaistnienia, wskazaną przez organy podstawę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa podkreślała ,że przez "nową okoliczność istotną dla sprawy" w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Zdaniem pełnomocnika Gminy, analiza sprawy wskazuje, że organy administracji publicznej miały w niniejszej sprawie problem z prawidłowym przeprowadzeniem postępowania dowodowego i oceną zebranego w sprawie materiału, a także z właściwym określeniem zaistnienia przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Zgodnie z art. 72 ust.1 Prd rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie wymienionych w tym przepisie dokumentów, m.in. zaświadczenia technicznego. Dokumenty wymagane do rejestracji przedmiotowego pojazdu, które stały się podstawą wydania decyzji w sprawie to zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wraz z opisem zmian dokonanych w pojeździe, świadectwo dopuszczenia nr [...] z dnia [...] maja 2015r., pozwolenie czasowe serii [...], tablice rejestracyjne czasowe o wyróżniku [...] oraz dowód opłaty za rejestrację pojazdu. W ocenie pełnomocnika skaranej organy bezpodstawnie uznały za "nową okoliczność faktyczną" lub "nowy dowód", istniejący w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nie znany organowi wydającemu decyzję, rzekome nieprawidłowości techniczne w pojeździe podniesione w opinii rzeczoznawcy samochodowego nr [...], stworzonej na potrzeby postępowania przygotowawczego, prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową pod sygn. [...]. Okoliczność prowadzenia przez organy ścigania postępowania związanego z prawidłowością zakupu pojazdu przez Gminę nie była Staroście znana w dniu wydania decyzji, lecz została organowi przedstawiona pismem prokuratury z dnia [...] grudnia 2016 r. Dla sprawy istotne może być jedynie, czy opinia wskazująca na nieprawidłowości techniczne w pojeździe istniała w dacie wydania decyzji o rejestracji pojazdu. Decyzja ostateczna o rejestracji pojazdu wydana została przez Starostę dnia [...] lipca 2015r., a opinia rzeczoznawcy w postępowaniu karnym przygotowawczym sporządzona została dnia [...] października 2016 r. Z całą pewnością opinii tej nie można zatem uznać za dowód istniejący w dacie orzekania przez organ I instancji, a ujawniony mu po wydaniu decyzji. W konsekwencji oznacza to, że Starosta dopuścił się błędu w ocenie tej podstawowej z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego określonych w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Jednakże nawet gdyby założyć hipotetycznie, że opinia rzeczoznawcy sporządzona w toku karnego postępowania przygotowawczego istniała w dacie orzekania przez organ I-instancji, to opinia ta wskazuje jedynie na domniemanie pewnych faktów ( tj. nieprawidłowości technicznych w pojeździe), a co najwyżej może być uznana za jeden z ewentualnych dowodów na fakty, które wskazuje. Z pewnością opinia taka nie może być zaś uznana za kategoryczny dowód faktów, wiążący organ administracyjny w czynionych przez niego ustaleniach faktycznych. Postępowanie karne w sprawie o sygn. akt [...] pozostaje w toku, a wnioski przedmiotowej opinii mogą zostać zmienione lub podważone inną, kolejną opinią lub innymi środkami dowodowymi. Pełnomocnik podkreślał obowiązek organu w zakresie samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy na podstawie swobodnej oceny całości samodzielnie zebranego materiału dowodowego. Tymczasem zarówno Starosta jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze bezkrytycznie dały wiarę opinii z postępowania karnego, uznały ją za wiążącą dla siebie i stwierdziły, że opinia ta podważa obraz stanu faktycznego wynikający z pozostałych dokumentów zebranych w sprawie, a przedłożonych przez Gminę. Taka ocena przez organ administracji dokumentu zewnętrznego miałaby uzasadnienie np. w sytuacji wydania przez Sąd wyroku skazującego za przestępstwo, który wiązałby organ administracji w zakresie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyrokowania. Domniemanie nieprawidłowości technicznych w przedmiotowym pojeździe, które pojawiło w trwającym postępowaniu karnym, istotnie stanowi nową okoliczność faktyczną, jednak nie istniała ona w dniu wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu. Mimo, że domniemanie to potwierdzone zostało opinią rzeczoznawcy, strona postępowania administracyjnego ma prawo kwestionować jej zasadność za pomocą wszelkich środków dowodowych. Uprawnienie to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Również organ administracji właściwy do prowadzenia postępowania wznowieniowego może powziąć wątpliwość co do prawidłowości sporządzenia lub treści opinii biegłego wydanej w trakcie postępowania karnego, bowiem z jednej strony dysponuje wiedzą specjalistyczną konieczną do realizacji ustawowych kompetencji, z drugiej zaś art. 7 Kpa zobowiązuje go do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ekspertyza z postępowania karnego ma jedynie charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 Kpa, co potwierdza wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2010 r. w sprawie VII SA/Wa 2007/09. Ponadto organy przy rozpoznawaniu sprawy powinny mieć na względzie nie tylko interes społeczny, lecz także brać pod uwagę interes indywidualny strony, która działała w dobrej wierze, czyli w niniejszej sprawie Gminy. Nabywca samochodu, który działał w dobrej wierze, powinien mieć zapewnioną możliwość przeprowadzenia przeciwdowodu wobec opinii biegłego czy to w postępowaniu karnym, czy też nadzwyczajnym administracyjnym ( vide: glosa Wojciecha Tarasa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 2007 r., I OSK 418/06). W takiej sytuacji zasadne jest przeprowadzenie dowodu z opinii technicznej nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. oraz ekspertyzę nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. W ocenie pełnomocnika ekspertyzy te nie są spójne we wnioskach o prawidłowości technicznej pojazdu i w kwestii spełniania przez pojazd warunków Specyfikacji Indywidualnych Warunków Zamówienia z postępowania przetargowego Gminy. Już bez badania prawidłowości merytorycznej obu opinii, sam fakt istnienia różniących się w treści ekspertyz dowodzi ponad wszelką wątpliwość, że opinia rzeczoznawcy przeprowadzona w postępowaniu karnym stwarza tylko domniemanie istnienia nieprawidłowości technicznych w pojeździe, a okoliczność ich istnienia jest kwestią sporną. Wobec tego, uznanie przez organy wniosków opinii rzeczoznawcy z postępowania karnego za wiążące stanowi uchylenie się przez organy od ciążącego na nich obowiązku samodzielnego i dokładnego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, na okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego. Ponadto, w ocenie pełnomocnika Gminy organ odwoławczy przy rozpatrywaniu sprawy naruszył zasady postępowania administracyjnego określone w art. 15, art. 107 i art. 138 Kpa, ograniczając prowadzone przez siebie postępowanie jedynie do oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu. 9. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 10. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji. 11. Na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r. Sąd przeprowadził wnioskowany w skardze dowód w trybie art. 106 § 3 Ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. 12. Stosownie do zasad wyrażonych w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ) i w art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej jako: Ppsa ), sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. 13. Przedmiotem kontroli sądowej pozostawała w niniejszej sprawie decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Starosty o uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2015 r. o rejestracji, stanowiącego własność Gminy, pojazdu marki [...] o numerze rej. [...] nr VIN: [...] i o odmowie rejestracji tego pojazdu. 15. Zgodnie z przepisem art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 Kpa wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W okolicznościach kontrolowanej sprawy Sąd uznał, że organy zasadnie przyjęły za podstawę wznowienia postępowania z urzędu przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa bowiem stan faktyczny zaistniały w rozpoznawanej sprawy wyczerpywał przesłankę określoną w tym przepisie. Zgodnie z jego dyspozycją, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W okolicznościach sprawy doszło bowiem do ujawnienia nowych okoliczności, o znaczeniu istotnym dla sprawy rejestracji pojazdu Gminy, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych Staroście w dacie wydawania decyzji o rejestracji pojazdu. 16. Stosownie do zapisu art. 72 ust. 1 ustawy z dnia Prawo o ruchu drogowym (aktualnie tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1260) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania kontrolowanych decyzji oraz decyzji ostatecznej, rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie wskazanych w tym przepisie dokumentów, w tym m.in. : pkt 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; pkt 3) świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane; pkt 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego. Gmina wraz z wnioskiem o dokonanie rejestracji pojazdu marki [...] złożyła wymagane art. 72 ust. 1 Prd dokumenty, w tym m.in. oświadczenie o danych i informacjach o pojeździe niezbędnych do rejestracji i ewidencji pojazdów z dnia [...] października 2014 r., świadectwo zgodności WE dla pojazdów niekompletnych z dnia [...] października 2014 r., świadectwo wytwórcy nr [...] z dnia [...] maja 2015 i ocenę techniczną nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., kartę pojazdu serii [...], zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego waz z opisem zmian dokonanych w pojeździe, świadectwo dopuszczenia nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. W dokumentach tych wskazano m.in. że dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi 4600 kg. W związku z tym, iż dokumenty złożone do wniosku o rejestrację wskazanego pojazdu nie zostały przez organ zakwestionowane, wydana została decyzja o jego rejestracji. Po uzyskaniu przez decyzję o rejestracji waloru ostateczności Prokurator Rejonowy przekazał organowi rejestrującemu uzyskaną w toku postępowania przygotowawczego na zlecenie urzędu prokuratorskiego, opinię biegłego - rzeczoznawcy samochodowego K.B. nr [...] z dnia [...] października 2016 r. Zakres tej opinii i jej ustalenia odnoszą się do zakresu udzielonego zlecenia wynikającego z postanowienia prokuratora ( strona 1 i 2 opinii ) Biegły zobowiązany nim został po pierwsze do wykonania szczegółowych badań pojazdu oraz m.in. do ustalenia jakie są rzeczywiste parametry techniczne pojazdu i jaki jest ich wpływ na bezpieczeństwo poruszania się tym pojazdem w ruchu drogowym. 17. Z poczynionych przez biegłego – rzeczoznawcę ustaleń jednoznacznie wynika, że w rzeczywistości parametry techniczne pojazdu, w tym – co najistotniejsze w niniejszej sprawie – te podlegające wpisowi do ewidencji prowadzonej przez organ rejestrujący i ujawnieniu w dowodzie rejestracyjnym, są inne od wskazanych w dokumentach przedłożonych wraz z wnioskiem o rejestrację. W szczególności rzeczoznawca stwierdził, iż rzeczywista masa całkowita pojazdu ( co oznacza zgodnie z pkt 55 art. 2 Prd masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim rzeczy i osób ) przekracza o 240 kg maksymalną całkowitą masę pojazdu ( czyli zgodnie z pkt 61 art. 2 Prd największą masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem określoną przez producenta pojazdu) czyli w odniesieniu do pojazdu [...] wskazaną w dokumentach producenta pojazdu na 4 600 kg i w takiej wielkości wpisaną do dowodu rejestracyjnego pojazdu w rubryce F2 ( dopuszczalna masa całkowita pojazdu (w kg). W rubryce tej, zgodnie z instrukcją w sprawie rejestracji pojazdów ( załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 1088 ) wpisuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, będącą największą, określoną w przepisach o warunkach technicznych masą pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze, wyrażoną w kg). Ustalenie w sprawie przekroczenia omawianego parametru technicznego pojazdu nastąpiło po jego zważeniu w dniu [...] września 2016 r. w obecności funkcjonariuszy Policji i przedstawicieli Straży Pożarnej z użyciem najazdowej wagi elektronicznej z ważnym dokumentem jej legalizacji. Jednocześnie biegły poczynił zastrzeżenie, iż pojazd w czasie ważenia nie był obciążony dodatkowymi elementami wyposażenia (niezbędnymi do wykonywania prac ratowniczo- strażackich jak węże i narzędzia strażackie, motopompy pożarnicze i inne co jeszcze zwiększałoby jego masę ( np. masa pompy pożarniczej wynosi w zależności od modelu wynosi 150-170 kg ). Wskazał też jednoznacznie na istotne zagrożenia związane z tym faktem dla bezpieczeństwa użytkowników pojazdu i innych uczestników ruchu drogowego ( szczegółowo opisanych na k- 20 opinii ). 18. Opisany przypadek odpowiada sytuacji określonej w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Przepis ten wymaga bowiem spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, nadto te okoliczności czy też dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili podejmowania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Ujawnienie, iż dane techniczne pojazdu – podlegające ewidencji i rejestracji- są inne niż wskazane w dokumentach przedłożonych z wnioskiem o rejestrację stanowi nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu przez nabywcę, nieznaną organowi administracji, który wydał decyzję o zarejestrowaniu na podstawie art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a potwierdzoną późniejszą opinią biegłego. Wbrew wywodom skargi nie chodzi tu o opinię rzeczoznawcy jako nowy dowód. Zauważyć przy tym należy, iż w postanowieniu wszczynającym postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania Starosta sprecyzował podstawę wznowienia właśnie jako wyjście na jaw istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji o rejestracji pojazdu, a nieznanych organowi rejestrującemu. Pisemną opinię biegłego – rzeczoznawcy samochodowego należy traktować bowiem jako środek, który posłużył utrwaleniu wyników badań przeprowadzonych przez biegłego, będących z kolei źródłem ujawnienia tych okoliczności faktycznych, istniejących wcześniej ( bo związanych z zabudową pojazdu niekompletnego do celów ratowniczo-gaśniczych, dokonaną przed rejestracją) i nieznanych organowi w momencie rejestracji. W wyniku badania rzeczoznawcy, przeprowadzonego po rejestracji, a obejmującego m.in. jego oględziny i ważenie z obciążeniem wyposażeniem ratowniczo – gaśniczym ( niepełnym ) i pełnym stanem osobowym, okazało się m.in., że rzeczywista masa całkowita pojazdu po zabudowie co najmniej o 240 kg przekracza dopuszczalną masę całkowitą, wskazaną w dokumentach przedłożonych do rejestracji. Ujawnione w wyniku tych badań dodatkowo skutki jakie przekroczenie to wywiera dla bezpieczeństwa ruchu drogowego – jego uczestników i użytkowników pojazdu, powoduje, iż stan techniczny pojazdu nie spełnia wymogów art. 66 Prd. Opinia wskazuje też na inne rozbieżności ( gdyż jej przedmiot to porównanie stanu rzeczywistego pojazdu i jego wyposażenia ze specyfikacją zamówienia Gminy), ale nie wszystkie mają znaczenie z punktu widzenia przedmiotu postępowania – rejestracji pojazdu. Zważywszy na źródło pozyskania opinii przez organy orzekające, (od Prokuratora ), podmiot ją sporządzający ( powołany przez Prokuratora – biegły rzeczoznawca samochodowy ), a także jej treść oraz uzasadnienie, wydanie jej po szczegółowych badaniach pojazdu z udziałem także przedstawicieli użytkownika – Straży Pożarnej, w tym po ważeniu, sposobie utrwalenia tych ustaleń ( zdjęcia ) należało uznać, iż stanowiła ona wystarczającą podstawę do przyjęcia, że rzeczywiste dane zarejestrowanego pojazdu pozostają inne niż wskazane w dokumentach w oparciu o które dokonano jego rejestracji. Zasadnie organy przyjęły, że wyniki tych badań utrwalone w opinii stanowiły uzasadniały uznanie, iż zaistniała podstawa wznowienia postępowania. 19. W takich okolicznościach sprawy zarzuty i wywody skargi w zakresie kwestionującym istnienie podstawy wznowienia z pkt 5 § 1 art. 145 Kpa okazały się bezpodstawne. O ile bowiem zgodzić się należy, że opinia rzeczoznawcy nie może być oceniania jako nowy dowód w rozumieniu tego przepisu ( bo nie istniała w dacie wydawania decyzji o rejestracji ), to skarżąca nie podnosi argumentów co do niemożności uznania jej za źródło ujawniające nowe istotne okoliczności, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi. Skarżąca na poparcie swego stanowiska przytoczyła wyrok WSA Warszawie z dnia 5 lutego 2010 r. Jednakże wnikliwa analiza jego uzasadnienia wręcz potwierdza prawidłowość decyzji organów co do tego, iż uzyskanie w postępowaniu karnym opinii wskazującej na to, że dokumenty w oparciu o które dokonano rejestracji okazały się niezgodne z rzeczywistym stanem technicznym pojazdu w dacie jego rejestracji, stanowi podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Analogiczne stanowisko wyraził też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 1998 r. w sprawie II SA 32/98 ( vide: lex nr 41680 ). W ocenie Sądu, uzyskana opinia rzeczoznawcy nie tylko uprawniała do przyjęcia zaistnienia podstawy wznowienia, ale też do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy we wznowionym postępowaniu, skutkiem czego zasadnie uchylono dotychczasową decyzję o rejestracji jak i odmówiono rejestracji pojazdu. Zdaniem Sądu, w oparciu o tę opinię sprawa została bowiem dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia merytorycznego - w przedmiocie rejestracji pojazdu we wznowionym postępowaniu. Zważywszy na omówiony już powyżej charakter tej opinii nie było potrzeby do podejmowania z urzędu przez organy dalszych czynności procesowych zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Natomiast nie było żadnych przeszkód by to Gmina jako strona postępowania podjęła działania procesowe poddające w wątpliwość prawidłowość sporządzenia lub treść opinii rzeczoznawcy, wydanej w toku postępowania karnego. Zgodzić się należy z pełnomocnikiem Gminy, że właściciel zarejestrowanego pojazdu powinien mieć zapewnioną możliwość przeprowadzenia przeciwdowodu wobec opinii biegłego czy to w postępowaniu karnym, czy też nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym W okolicznościach niniejszej sprawy zauważyć należy, iż z postanowienia o wznowieniu postępowania wynikało jednoznacznie dlaczego Starosta wszczął postępowanie nadzwyczajne, zostały też w nim wskazane zasadnicze ustalenia opinii rzeczoznawcy. Gmina, mimo zapewnienia jej praw procesowych z art. 10 Kpa, w toku postępowania przed organem I instancji nie podjęła jakiejkolwiek aktywności procesowej. Na etapie postępowania odwoławczego Gmina dołączyła do odwołania, sporządzanego w jej imieniu przez profesjonalnego pełnomocnika, plik dokumentów określając je jako "dokumentację wyjaśniającą i weryfikującą zarzuty w stosunku do stanu technicznego pojazdu". Wprawdzie SKO nie odniosło się do nich szczegółowo, ale już na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem abstrahować od tego jakie to były dokumenty. Bez jakichkolwiek wątpliwości można stwierdzić, że nie mogą być one uznane za przeciwdowody przeciwko ekspertyzie rzeczoznawcy sporządzonej w postępowaniu karnym. Załączone do odwołania dokumenty obejmowały bowiem: korespondencję między Burmistrzem Gminy a Centrum Naukowo-Badawczym Ochrony Przeciwpożarowej z [...] listopada 2016 r. dotyczącą zakresu ewentualnej kontroli świadectwa dopuszczenia, pismo Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej do Prokuratury Rejonowej o wycofaniu przez Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej z podziału bojowego lekkiego samochodu ratowniczo-gaśniczego, użytkowanego przez OSP z zakazem jego dalszego dysponowania i wprowadzania do podziału bojowego, a to w związku z przesłaną Komendantowi Wojewódzkiemu PSP opinią rzeczoznawcy samochodowego, pismo zastępcy dyrektora Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej do OSP w kwestii możliwości kontroli prawidłowości świadectwa dopuszczenia zgodnie z § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie wykazu wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia i życia oraz mienia, a także zasad wydawania dopuszczenia tych wyrobów do użytkowania ( Dz. U. z 2007 r. ,nr 143, poz.1002 ze zm. ), pismo Sekretarza Gminy z dnia [...] grudnia 2016 r. do dostawcy pojazdu – firmy F sp. z o.o., informujące o opinii rzeczoznawcy oraz odpowiedź dostawcy pojazdu z dnia [...] stycznia 2017 r. wraz z kopią jego pisma do Centrum Naukowo- Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej. 19. Kolejną próbę podważenia ekspertyzy skarżąca podjęła w skardze, przedkładając opinię techniczną nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. autorstwa rzeczoznawcy samochodowego J.K., wykonaną na zlecenie Gminy oraz ekspertyzę nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., wykonaną przez rzeczoznawcę M.S. na zlecenie firmy F spółka z o.o. - dostawcy pojazdu, wywodząc, że ekspertyzy te nie są spójne we wnioskach o prawidłowości technicznej pojazdu i w kwestii spełniania przez pojazd warunków Specyfikacji Indywidualnych Warunków Zamówienia z postępowania przetargowego Gminy. Zdaniem pełnomocnika sam fakt istnienia różniących się w treści ekspertyz dowodzi ponad wszelką wątpliwość, że opinia rzeczoznawcy przeprowadzona w postępowaniu karnym stwarza tylko domniemanie istnienia nieprawidłowości technicznych w pojeździe, a okoliczność ich istnienia jest kwestią sporną. Wobec tego, uznanie przez organy wniosków opinii rzeczoznawcy z postępowania karnego za wiążące stanowi uchylenie się przez organy od ciążącego na nich obowiązku samodzielnego i dokładnego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, na okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego. W odniesieniu do tych wywodów stwierdzić należy, że opinie te powstały po wydaniu decyzji SKO, a ocena legalności dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu prawnego i faktycznego z daty wydania zaskarżonego aktu. Nadto przewidziany przepisem art. 106 § 3 Ppsa zakres postępowania dowodowego nie dopuszczał przeprowadzenia dowodu na okoliczności wskazane w tezie dowodowej ( pkt 4 wniosków skargi ). Mając na uwadze zlecenie tych opinii jeszcze w toku postępowania administracyjnego, a uzyskanie ich już po jego zakończeniu Sąd przeprowadził wnioskowane dowody, ale w zakresie dopuszczalnym wskazanym przepisem tj. w celu wyjaśnienia wątpliwości co do prawidłowości ustaleń organów odnośnie rzeczywistych danych technicznych pojazdu podlegających ewidencji i ujawnieniu w dowodzie rejestracyjnym, przyznając przedłożonym ekspertyzom walor dokumentów prywatnych, a nie opinii biegłego ( który to dowód nie jest dopuszczalny w procedurze sądowoadministracyjnej ). W rezultacie jego przeprowadzenia stwierdzić należy, że w żaden sposób treść tych opinii nie podważa prawidłowości ustaleń organów co do tego, iż w zakresie danych podlegających ewidencji i rejestracji rzeczywiste pojazdu są odmienne o zawartych w dokumentach w szczególności w zakresie przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej. Opinia techniczna nr [...] jak i ekspertyza nr [...] wręcz potwierdzają te ustalenia. W opiniach tych odnotowano, iż obecni przy oględzinach pojazdu - przedstawiciel sprzedawcy i OSP (dysponent pojazdu Gminy) nie kwestionują ustaleń poczynionych w tym zakresie przez rzeczoznawcę samochodowego w opinii wykonanej na zlecenie Prokuratury. W opinii technicznej nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. jej autor wręcz stwierdza, że przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej w badanym pojeździe jest jeszcze większe, niż to wynika z opinii rzeczoznawcy powołanego przez prokuraturę, co wiąże się z koniecznością zastosowania rezerwy masy jak i uwzględnieniem jeszcze innego wyposażenia pojazdu w sprzęt ratowniczo-gaśniczy. 20. Za prawidłowe uznać też należało stanowisko SKO co do braku podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na postępowanie karne, którego wynik w okolicznościach sprawy nie może być traktowany jako zagadnienie wstępne ze względu na brak kwestii prejudycjalnej w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Jedyne uchybienie w tym zakresie polega na braku rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy zawieszenia w odrębnym akcie - postanowieniu. Zważywszy jednak na okoliczność iż na postanowienie o odmowie zawieszenia nie służy zażalenie ( a tym samym i odrębna skarga do WSA), to uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z powołanych przyczyn skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu ( art. 151 Ppsa ).