VII SA/Wa 1439/17

Dnia 24 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2017 r. nr: [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia robót budowlanych postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] stycznia 2017 r. Nr [...] Strona skarżąca w skardze na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2017 r. nr: [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia robót budowlanych - zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przeprowadzenie robót przy budynku dawnej dyspozytorni położonym na terenie stacji [...] spowoduje wyrządzenie skarżącej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w postaci poniesienia przez skarżącą kosztów tych robót w sytuacji kiedy konieczność ta byłaby niezasadna lub nałożona na inny podmiot. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie, a to z kilku powodów. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro strona podnosi, że trudne do odwrócenia skutki miałyby polegać na poniesieniu kosztów, należałoby wykazać w jakiej sytuacji i kondycji finansowej znajduje się spółka. Po drugie, zawarcie w skardze wniosku dotyczącego jedynie decyzji organu I instancji bez objęcia wnioskiem zaskarżonej decyzji nie podlega rozpoznaniu. Co do zasady wnioskiem o wstrzymanie wykonania należy objąć zaskarżoną decyzję a dopiero kolejno decyzje ją poprzedzające. Konkludując, we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie strona skarżąca nie uzasadniła w stopniu dostatecznym wniosku o wstrzymanie wykonania, czyli nie przekonała o jego słuszności, a co za tym idzie nie wskazała przekonywujących argumentów, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że wykonanie tej decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Tak skonstruowany wniosek uniemożliwia dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie strona wnioskująca nie objęła wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniach z dnia 24 września 2014 r. w sprawach o sygn. akt II OZ 957/14 i II OZ 958/14, zgodnie z którym wykazanie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, zaś Sąd nie może domyślać się jego intencji ani też orzekać na podstawie całokształtu akt. Jednocześnie wskazać trzeba, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada skargi ani legalności zaskarżonego aktu, a jedynie kryteria umożliwiające wstrzymanie wykonania wnioskowanego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.