II SA/Rz 443/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Krystyna Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ul. J. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala- Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] wydana w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 1 ust. 1, art. 2, art.17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015 r., poz.1659) i art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 – dalej "u.p.z.p"). Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. (uzupełnionego [...] lipca 2016 r.) Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w P. – reprezentowana przez zarządcę nieruchomości zwróciła się o ustalenie warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...], obejmującą wykonanie balkonów w tym budynku, na terenie działek nr 3162/4, 3162/17 w P. Po rozpoznaniu ww. wniosku Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy na wyżej opisaną inwestycję. W uzasadnieniu organ wskazał na sprzeciw części mieszkańców odnośnie planowanej inwestycji. Podał, że w toku postępowania przeprowadzono analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, której ocena wykazała, że nie został spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. a mianowicie wynikająca z tego przepisu zasada "dobrego sąsiedztwa", gwarantująca zachowanie ładu przestrzennego (określonego art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Organ wyjaśnił, że we wniosku inicjującym podano, że planuje się realizację balkonów nie dla wszystkich mieszkań w budynku wielorodzinnym nr [...] przy ul. [...]. Inwestycja realizowana będzie dla 51 mieszkań przy 60 istniejących, przy czym wnioskodawca nie wskazał miejsc w których nie będą zamontowane balkony. Organ uznał, biorąc pod uwagę pisma stron jakie wpłynęły w sprawie, że lokale mieszkalne które, nie są objęte wnioskiem dotyczą osób które zgłosiły zastrzeżenia. Jednak stan ilościowy balkonów nie objętych wnioskiem: 9 nie pokrywa się z liczbą wynikającą z wniesionych zastrzeżeń: 8. Burmistrz wskazał także, że przeprowadzona analiza wykazała, że w ramach elewacji powstaną luki z miejscami bez balkonów, które w sposób rażący wpłyną na ogólną estetykę budynku. Wykazany niesymetryczny układ planowanych balkonów na elewacji budynku zakłóci ład przestrzenny i wprowadzi chaos urbanistyczny. Nadto organ wskazał, że budynek przeznaczony pod planowaną inwestycję zlokalizowany jest w ścisłym centrum miasta P., gdzie należy ze szczególną starannością dbać o wizerunek otoczenia. Wydając pozytywną decyzję o warunkach zabudowy doszłoby do zakłócenia istniejącego ładu przestrzennego. Odwołanie od tej decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w P. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie jej zmianę poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego a mianowicie: - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wykonanie balkonów w budynku przy ul. [...] w P. spowoduje naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa, podczas gdy nie przeprowadzono na tę okoliczność żadnego dowodu. W ocenie odwołującej planowana inwestycja nie będzie wpływała negatywnie na otoczenie, gdyż w okolicy znajdują się inne bloki które posiadają balkony; - art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że realizacja zamierzonej inwestycji naruszy ład przestrzenny, podczas gdy w okolicy znajdują się inne budynki z balkonami, a okoliczność, że w budynku przy ul. [...] w P. nie mają zostać wykonane balkony w każdym z mieszkań, nie ma znaczenia, wobec braku dowodu na okoliczność, że zaburzy to walory estetyczne budynku. Inwestycja nie wprowadzi chaosu urbanistycznego, a firmy wykonujące prace dbają o to, by budynki nie straciły estetycznego wyglądu zewnętrznego; - art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 i art 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez pominięcie tej normy i wydanie decyzji odmownej mimo, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami; - art. 60 ust. 4 u.p.z.p. poprzez pominięcie tego przepisu i wydanie decyzji odmownej bez zatwierdzenia jej projektu przez osobę uprawnioną, o której mowa w art. 5 u.p.z.p. albo osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Strona odwołująca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa procesowego a mianowicie art. 10 § 1 w zw. z art. 78 i 81 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z materiałem, zgromadzonym w aktach sprawy przed wydaniem decyzji i naruszenie prawa strony do brania czynnego udziału w postępowaniu; art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokonanie dowolnej oceny zebranych dowodów, w szczególności pominięcie faktu, że Wspólnota przyjęła uchwałę w sprawie budowy balkonów, która nie została zaskarżona i oparcie decyzji wyłącznie na stanowisku 8 osób które zgłosiły sprzeciw co do realizacji przedmiotowej inwestycji, co w konsekwencji doprowadziło do wydania odmownej decyzji; art 8, art. 9, art. 10 i art. 11 K.p.a. poprzez pominięcie tych przepisów i zasad z nich wynikających; art. 107 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego dotyczącego wydanego rozstrzygnięcia. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu powołując się na ogólne zasady prowadzenia postępowania administracyjnego oraz art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. SKO podtrzymało w całości stanowisko organu I instancji. Podkreśliło, że przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego wnioskowanego do zabudowy terenu oraz w nawiązaniu do funkcji zabudowy i aktualnego zagospodarowania występującego w obszarze analizowanym, wykazała, że planowane do realizacji przedsięwzięcie inwestycyjne nie spełnia łącznie wszystkich warunków zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w szczególności pkt 1) tego przepisu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, a dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego organ uznał je za chybione. Wyjaśnił, że załącznik do decyzji w postaci analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jednoznacznie przeczy zarzucanym uchybieniom. Jako niezasadny organ uznał zarzut dotyczący braku przygotowania projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy przez osobę o której mowa w art. 5 u.p.z.p SKO podało, że w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. nie wskazano takiego wymogu w odniesieniu do decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Dołączona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, wyjaśnia wszelkie wątpliwości związane z zasadą dobrego sąsiedztwa oraz pojęciem ładu przestrzennego. Organ nie stwierdził także stawianych zarzutów a dotyczących prowadzonego postępowania. Organ I instancji zapewnił uczestnikom postępowania czyny udział w postępowaniu na każdym jego etapie, przed wydaniem decyzji dał możliwość wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Okoliczność podjęcia przez uchwałę Wspólnoty w sprawie budowy balkonów oraz zgłoszone zastrzeżenia stron (w formie braku zgody) nie mają wpływu na rozstrzygnięcie organu. Planowane wykonanie 51 balkonów przy 60 mieszkaniach, w ocenie organu rzutuje na uznanie naruszenia warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym: zasady dobrego sąsiedztwa i ładu przestrzennego. Końcowo SKO wskazało, że balkony przy budynkach mieszkalnych wielorodzinnych istniejące w terenie analizowanym i w sąsiedztwie, usytuowane są w sposób symetryczny, tworzą jedną, spójną całość, nie występują budynki posiadające wyrywkowe usytuowanie balkonów na elewacji. Wydanie pozytywnej decyzji zakłóciłoby istniejący ład przestrzenny. Skargę na opisaną wyżej decyzję złożyła Wspólnota Mieszkaniowa ul. J. [...] w P., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Strona skarżąca zawnioskowała nadto o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § P.p.s.a. dowodu z wizualizacji planowanej inwestycji oraz fotografii przedstawiających istniejącą już zabudowę na okoliczność, że planowana inwestycja nie zakłóci istniejącego ładu przestrzennego, jak i nie naruszy zasady dobrego sąsiedztwa. Kwestionowanej decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego a mianowicie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 – zwane dalej "rozporządzeniem") poprzez jego błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że wykonanie inwestycji nie spełnia warunków zawartych w tym przepisie, podczas gdy zarówno funkcja zabudowy jak i parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu pozostaną bez zmian. Projektowana inwestycja uwzględnia walory architektoniczne, krajobrazowe i ekonomiczne przestrzeni, tworzy harmonijną całość, uwzględnia uwarunkowania funkcjonalne, jak i społeczno-gospodarcze, kompozycyjno-estetyczne, w pełni dopasowuje się do istniejącej zabudowy. Skarżąca zarzuciła także błędne przyjęcie, że projektowana inwestycja nie wpisuje się w istniejącą w sąsiedztwie zabudowę. Wykazała, że wbrew twierdzeniom organu stanowi ona kontynuację w zakresie funkcji zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Podtrzymano zarzut odwołania a dotyczący naruszenia art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że realizacja zamierzonej inwestycji naruszy ład przestrzenny, podczas gdy inwestycja w pełni dopasowuje się do istniejącej zabudowy i w żaden sposób od niej nie odbiega. Zarzucono także naruszenie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że zmiana zagospodarowania polegająca na budowie balkonów nie może uzyskać pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i nie jest możliwe stwierdzenie (na podstawie "skąpo" zebranego materiału dowodowego), że projektowana zabudowa rażąco odbiega od istniejącej zabudowy. Wskazano także na naruszenie § 9 pkt 1 i 2 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i niedołączenie do decyzji części graficznej, stanowiącej obligatoryjny załącznik decyzji. Strona skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie; art. 7 w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokonanie dowolnej oceny zebranych dowodów oraz nieustalenie w jaki sposób w ocenie organu miałoby dojść do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa oraz brak uzasadnienia, na czym w ocenie organu miałoby polegać naruszenie zharmonizowanej przestrzeni publicznej; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania którym dowodom organ II instancji dał wiarę a którym odmówił mocy dowodowej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie a art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu administracyjnym ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ), zwanej dalej "Ppsa" sądy administracyjne badają, czy kwestionowany akt ( tu decyzja ) nie narusza prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu z przyczyn określonych w art. 156 Kpa lub w innych przepisach. Przy czym, jak wynika z przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 Ppsa sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołanej podstawy prawnej. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji, tj. w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw wykazała, iż nie naruszyła ona prawa i dlatego skarga, zgodnie z art. 151 Ppsa, podlegała oddaleniu. Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, jakoby organy naruszyły przepisy o postępowaniu administracyjnym, tj. art. 7,80, 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, jak i przytoczona w niej argumentacja mająca wspierać tenże zarzut. Przypomnieć w związku z tym należy, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa jednoznacznie stanowi, że warunkiem uwzględnienia skargi z tergo powodu jest ustalenie, iż stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszenia prawa procesowego na treść decyzji ( postanowienia ), a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego, materialnego lub procesowego ( zob. T.Woś, H. Knysiak – Molczyk "Postępowanie sądowo – administracyjne", Wyd. Prawnicze Lexis , W-wa 2004, s.305 ). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w cyt. wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do wznowienia, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy ani też by nie były w toku postępowania respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 Kpa ( legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli ). Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z zachowaniem wymogów określonych w art. 75 i nast. Kpa, co pozwoliło organom na ocenę zebranego materiału dowodowego zgodnej z regułami art. 77 § 1 i 80 Kpa i w konsekwencji na prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, bowiem utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji jest konsekwencją stwierdzenia, że decyzja ta jest prawidłowa. Innymi słowy, utrzymanie w mocy decyzji jest możliwe jedynie wówczas, gdy ocena organu drugiej instancji – jak to miało miejsce w sprawie niniejszej – jest co do istoty sprawy taka sama, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( dalej upzp ) oraz aktu wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( DzU. Nr 164, poz. 1588 ze zm. ), zwanego dalej "rozporządzeniem". Wykładnia przepisów powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji i ich zastosowanie w niespornym stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy ocenić należało jako prawidłowe. W szczególności Sąd nie podziela podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w związku z § 3 rozporządzenia. Otóż zgodnie z art. 59 ust. 1 upzp zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję taką, co do zasady, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi ( art. 60 ust. 1 upzp ). Natomiast według art. 56 i 64 ust. 1 upzp nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. W razie zatem spełnienia ustawowych warunków strona wnioskująca ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści, zaś ewentualna odmowa przez organ prowadzący postępowanie ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na wyraźnej sprzeczności z przepisami nakładającymi expressis verbis jakieś ograniczenie. Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1-5, tj. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności zabudowy ( pkt 1 ), teren ma dostęp do drogi publicznej ( 2 ), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego ( pkt 3 ), teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele rolnicze i leśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ( pkt 4 ), decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi ( pkt 5 ). Natomiast sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określa powołane wcześniej rozporządzenia ( z dnia 26.08.2003 r. ). W toku postępowania sporne było to, czy ocena organów, że nie zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp – co uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...], obejmującej wykonanie balkonów w tym budynku usytuowanym na działkach nr 3162/4, 3162/7 w P. – była uzasadniona. W ocenie Sądu, pogląd organów orzekających w sprawie niniejszej zasługuje na akceptację. Wyrażona we wspomnianym wyżej art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp zasada dobrego sąsiedztwa oznacza, że planowana inwestycja nie może odbiegać od inwestycji, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż ratio legis art. 61 ust. 1 upzp jest ochrona "ładu przestrzennego", określonego w art. 2 ust. 1 ustawy jako ukształtowanie przestrzeni, która tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne (zob. wyrok NSA z dnia 17.04.2007 r., II OSK 646/06, Baza NSA ). Innymi słowy, zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym ( zagospodarowanie terenu ) i architektonicznym ( ukształtowanie wzniesionych obiektów ). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej ( kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu )i architektonicznej ( gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych ) zabudowy już istniejącej ( zob. wyrok NSA z dnia 20.03.2012 r., II OSK 10/11, Baza NSA ). Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia wymagania "ładu przestrzennego" winno zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym inwestycja jest planowana. Analiza akt sprawy niniejszej wykazuje, że określenie obszaru analizowanego w oparciu o kryterium trzykrotnej szerokości frontu działki było prawidłowe jako uwzględniające zasadę "dobrego sąsiedztwa". Należy podzielić stanowisko organów obu instancji, iż wskazana we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ilość planowanych balkonów ( 51 balkonów przy 60 mieszkaniach ) daje podstawę do uznania naruszenia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Niesporne bowiem jest, że balkony w budynkach wielorodzinnych położonych w obszarze analizowanym usytuowane są w sposób symetryczny, tworzą spójną całość i nie występują na tym terenie budynki z balkonami usytuowanymi "wyrywkowo" ( a więc asymetrycznie ). Trafnie przy tym wyakcentowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przedmiotowy budynek przeznaczony pod planowaną inwestycję ( rozbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego obejmująca wykonanie balkonów ) znajduje się w ścisłym centrum miasta P. i też z tego względu szczególnie starannie należy dbać o wizerunek otoczenia. Bez wątpienia wydanie wnioskodawcy pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy oznaczałoby zakłócenie istniejącego ładu przestrzennego. Z tych względów i na podstawie art. 151 Ppsa orzeczono jak w sentencji.