VII SA/Wa 2799/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka ( spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego [...] z siedzibą w [...] kwotę 357 zł. (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 97 § 1 ust. 4 oraz art. 101 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. - zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze z odwołania [...], Oddział w Polsce, od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] Spółka Europejska Oddział w Polsce pozwolenia na budowę samoobsługowej dwustanowiskowej myjni samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą przyłącza: wodociągowe, kanalizacji deszczowej, sanitarnej, gazowej oraz instalacji elektrycznej na istniejącej stacji paliw [...] na działkach nr ewid. [...],[...], [...],[...],[...], [...] obręb [...] położonych przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda [...] wskazał, że w związku z wnioskiem [...], Oddział w Polsce z dnia [...] września 2012 r., decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012r., odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn.: budowa samoobsługowej, dwustanowiskowej myjni samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą przyłącz; wodociągowy, kanalizacji deszczowej, sanitarnej, gazowej oraz instalacji elektrycznej na istniejącej stacji paliw [...] przy ul. [...] w [...] - na dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego od ww. decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku wniesienia skargi na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1218/13, uchylił zaskarżone orzeczenie. W związku z powyższym organ odwoławczy, mając na uwadze wskazania ww. orzeczenia Sądu, przystąpił do ponownej analizy sprawy i ustalił, na bazie informacji pozyskanych od inwestora ([...], Oddział w Polsce) oraz użytkownika wieczystego jednej z działek inwestycji ([...] Sp. z o.o.), że istnieje spór o wydanie nieruchomości i skuteczność wypowiedzenia umowy z dnia 11 sierpnia 1995 r. Z pisma pełnomocnika [...] SE Oddział w Polsce z dnia [...] czerwca 2014 r. wynika, że powyższa kwestia nie jest rozstrzygnięta i jest na etapie wyznaczenia superarbitra przez arbitrów wskazanych przez strony, wobec czego żadne merytoryczne rozstrzygnięcie przed sądem polubownym nie zapadło. Mając powyższe na uwadze Wojewoda [...] podkreślił, że w niniejszej sprawie kluczową kwestią jest ustalenie posiadania przez inwestora (będącego dzierżawcą kilku z nieruchomości planowanych do zabudowy) prawa do dysponowania nieruchomościami inwestycji na cele budowlane. Organ prowadzący postępowanie mimo zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, nie jest w stanie rozstrzygnąć we własnym zakresie kwestii, czy inwestor posiada legitymację do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji podał, iż z treści uzasadnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1218/13, zapadłego w niniejszej sprawie, wynika iż: "W dalszym przebiegu postępowania organ winien rozważyć konieczność zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest spór o charakterze cywilnoprawnym, obejmujący między innymi prawo zabudowy przedmiotowej nieruchomości (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.)". Wojewoda [...] stwierdził, że w niniejszej sprawie istnieje nierozstrzygnięte zagadnienie wstępne, uniemożliwiające zakończenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Z tego też względu uznał za uzasadnione zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie z odwołania [...] SE, Oddział w Polsce, od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Po rozpatrzeniu zażalenia [...] SE Spółka Europejska Oddział w Polsce na ww. postanowienie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1218/13 przesądził o tym, że występujący w sprawie spór o charakterze cywilnoprawnym pomiędzy inwestorem tj. [...] SE Spółka Europejska Oddział w Polsce, a [...] z o.o. w [...] dotyczący prawa do dysponowania nieruchomością (tj. działka nr ewid. [...]) na cele budowlane nie mógł zostać rozstrzygnięty samodzielnie przez organ odwoławczy. Jednocześnie Sąd zasugerował możliwość zawieszenia postępowania w omawianej sprawie do czasu rozstrzygnięcia ww. zagadnienia wstępnego przez sąd. O)rgan odwoławczy podał, że z akt sprawy spór pomiędzy inwestorem tj. [...] SE Spółka Europejska Oddział w Polsce a [...] z o.o. w [...] dotyczący prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie został jeszcze zakończony. W szczególności brak jest wyroku sądu polubownego. Natomiast orzeczenia Sądu Okręgowego w Krakowie, Sądu Apelacyjnego w Krakowie i Sądu Najwyższego z lat 2011-2012 dotyczące pozwu o wydanie nieruchomości zostały ocenione przez WSA w Krakowie jako nie mające charakteru merytorycznego. Podobnie należy ocenić orzeczenia Sądu Apelacyjnego i Sądu Najwyższego z 2014 roku. Zdaniem organu odwoławczego skoro istniejący spór o charakterze cywilnoprawnym, będący zgodnie ze stanowiskiem Sądu zagadnieniem wstępnym, o jakim mowa w ww. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie został rozstrzygnięty, zasadnym jest zawieszenie postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Dalej, organ odwoławczy powołał przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Podkreślił, że powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego organ administracji zobowiązany jest rozpatrzyć sprawę ponownie stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustosunkowując się do zarzutu skarżącej Spółki dotyczącego niezbadania przez organ wojewódzki zgromadzonej dokumentacji dotyczącej prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają kompetencji do rozstrzygania takiego sporu w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Przedmiotem uprawnionym do rozstrzygnięcia takiego sporu jest sąd. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego przewlekłego prowadzenia przez Wojewodę [...] postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012 r. związanego z próbami ustalenia przez organ wojewódzki, czy w sprawie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania wskazał, że nie ma on wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane wyżej postanowienie wniosła [...] SE, Oddział w Polsce wnosząc na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a o jego uchylenie i przekazanie organowi II instancji akt do wydania decyzji w sprawie lub na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a o jego uchylenie i przekazanie organowi odwoławczemu akt sprawy ze wskazaniami co do dalszego procedowania. Strona skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania odwoławczego w sytuacji braku spełnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wydanie przez organ II instancji postanowienia o zawieszeniu postępowania, w szczególności zaś wobec braku istnienia nierozstrzygniętego zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., 2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 oraz art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników (skarżącej) do władzy publicznej, a to na skutek podejmowania czynności procesowych (w szczególności przez organ I i II instancji) w sposób wyjątkowo opieszały; 3) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez przewlekłe prowadzenie przez organ II instancji postępowania odwoławczego w sprawie odwołania od decyzji o wydanie pozwolenia na budowę i nieinformowanie strony skarżącej o przyczynach zwłoki, przy jednoczesnym niewskazywaniu nowego terminu załatwienia sprawy względnie: 4. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 100 § 3 k.p.a. w zw. z art. 100 § 2 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez niezałatwienie sprawy i nierozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez organ II instancji we własnym zakresie w sytuacji, w której zawieszenie postępowania może spowodować niepowetowaną szkodę dla inwestora. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie brak jest zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Podała, że w toku sprawy przedstawiła oświadczenie o dysponowaniu prawem do nieruchomości na cele budowlane. Przedłożyła również do akt sprawy prawomocne orzeczenia Sądu Okręgowego w Krakowie, Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz Sądu Najwyższego, z których wynika, że przed tymi sądami właściciel nieruchomości nie wykazał, że wypowiedzenie umowy dzierżawy, stanowiącej tytuł inwestora do władania przedmiotową nieruchomością, było skuteczne. Tym samym w ocenie skarżącej wykazała, że zastrzeżenia uczestnika postępowania - właściciela nieruchomości - co do prawa skarżącej do dysponowania nieruchomością na cele budowlane są bezpodstawne. Skarżąca podkreśliła, że sam brak zgody właściciela nieruchomości na realizację zamierzenia budowlanego dzierżawcy, w sytuacji, w której ten właściciel zawarł z dzierżawcą (inwestorem) umowę dzierżawy na czas określony z datą pewną, nie stanowi bowiem podstawy do uznania przez organ administracji publicznej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, że inwestorowi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie przysługuje (co wobec treści wiążącej inwestora z uczestnikiem - właścicielem nieruchomości - umowy dzierżawy jest oczywiste). Zdaniem strony skarżącej wskazanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zawarte w treści wyroku z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt: II SA/Kr 1218/13, dotyczące kwestii rozważenia konieczności zawieszenia postępowania przez organ II instancji, w żadnej mierze nie przesądza o tym, że występujący w sprawie spór o charakterze cywilnoprawnym nosi cechy zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.. Skarżąca podkreśliła, że Sąd w treści uzasadnienia tego wyroku nie nakazał organowi II instancji zawieszenia postępowania. Wskazał jedynie, że taka możliwość należy rozważyć. W treści zaś zaskarżonego postanowienia brak śladów rozważań organu odwoławczego, dotyczących tej kwestii. Organ odwoławczy bowiem ograniczył swoje "rozważania" do wywiedzenia błędnego wniosku, zgodnie z którym ze wskazanego orzeczenia WSA w Krakowie wynikać miałoby, że istniejący w sprawie spór o charakterze cywilnoprawnym jest zagadnieniem wstępnym, zaś skoro tak, to postępowanie należy zawiesić, gdyż organ zgodnie z dyspozycją art. 153 k.p.a. związany jest wskazaniami Sądu Wojewódzkiego. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie ze wskazaniami Sądu organ winien przede wszystkim we własnym zakresie przeanalizować dokumenty dołączone do odwołania. Wydając postanowienie o zawieszeniu postępowania organ II instancji w żadnej mierze nie przyczynił się do zrealizowania powyższego wskazania Sądu, zaś organ odwoławczy błąd ten powtórzył. Gdyby organ odwoławczy podjął działania w tym kierunku, zdaniem skarżącej niewątpliwie doszedłby do przekonania, że skarżąca prawem do nieruchomości na cele budowlane dysponuje. Sama analiza materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie w pełni wystarcza do stwierdzenia czy skarżącej przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czy też nie. Nadto skarżąca podniosła, że zarówno organ I jak i II instancji opieszale prowadził postępowanie w niniejszej sprawie, nie dochował obowiązku informowania strony postępowania o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie przewidzianym w art. 35 § 1 i n. k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do obrazy przepisów art. 36 § 1 i § 2 k.p.a.. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji/ postanowienia z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ) – zwanej dalej p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ wadliwie przyjął, że występuje w sprawie zagadnienie wstępne, które uzasadniałoby zawieszenie postępowania. Treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przewiduje obligatoryjne zawieszenie postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez zagadnienie wstępne należy rozumieć zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji (W. Dawidowicz: Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989, s. 127-128). Zagadnienie wstępne dotyczy zatem sytuacji, w której rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, bez rozstrzygnięcia którego w ogóle nie jest możliwe wydanie decyzji w postępowaniu głównym. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego." Zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek - 1) postępowanie administracyjne jest w toku, 2) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a ponadto 3) zagadnienie to nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Wynika z tego, że obok ustalenia, że postępowanie jest w toku, i że zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte, organ jest obowiązany ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. Chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej od uprzedniego rozpatrzenia zagadnienia wstępnego. Dyspozycja art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wymaga zależności bezpośredniej, ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, która tamuje bieg i wstrzymuje ciągłość postępowania. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa wyraźnie podstaw prawnych tej zależności. Przesądza o niej treść przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy błędnie zinterpretował wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1218/13 i przyjął, że występujący w sprawie spór o charakterze cywilnoprawnym nosi cechy zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., czym naruszył przepis art. 153 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, WSA w Krakowie nie przesądził o tym, że występujący w sprawie spór o charakterze cywilnoprawnym nosi cechy zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd zasugerował jedynie, że taką możliwość należy rozważyć. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak jest poczynienia rozważań w powyższych zakresie. Niezasadne jest stanowisko organu odwoławczego wskazujące na związanie w tym zakresie powołanym wyżej wyrokiem Sądu. Organ nie uwzględnił w pełnym zakresie oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 2013 r. Należy powtórzyć za WSA w Krakowie: "Podkreślenia wymaga, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest niezbędne do wydania inwestorowi pozwolenia na budowę. Jeżeli domniemanie posiadania takiego prawa, wynikające ze złożonego przez inwestora oświadczenia, zostanie obalone, to organ prowadzący postępowanie musi odmówić wydania pozwolenia na budowę - chyba, że inwestor w inny sposób wykaże, że prawo takie mu przysługuje. W istocie więc to na inwestorze spoczywa ciężar wykazania, że przysługuje mu prawo zabudowy. Z tego względu wadliwe pod względem logicznym było zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie o "wątpliwościach co do słuszności tezy o braku dysponowania przez inwestora legitymacją do prawa zabudowy", czy też stwierdzenie, że treść dołączonych do odwołania dokumentów "nie wskazuje na definitywny brak prawa zabudowy spornych nieruchomości". Organ rozstrzygający sprawę administracyjną w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę nie musi bowiem udowodnić definitywnego braku prawa do dysponowania nieruchomością przez inwestora. To inwestor powinien wykazać, że prawem takim dysponuje. Jeżeli zaś istnieją wątpliwości co do tej okoliczności, a organ prowadzący postępowanie mimo zgromadzenia pełnego materiału dowodowego nie jest w stanie rozstrzygnąć tej kwestii we własnym zakresie, to nie może wydać inwestorowi pozwolenia na budowę. Taki też pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 18 maja 2011 r., sygn. II SA/Gd 167/11 (LEX nr 992894), gdzie stwierdzono, że "W sytuacji zakwestionowania przez uczestnika postępowania będącego współwłaścicielem nieruchomości prawa inwestora do dysponowania jego nieruchomością na cele budowlane, inwestor składający oświadczenie winien udowodnić istnienie takiego prawa". W niniejszej sprawie inwestor nie wykazał, że prawo do dysponowania nieruchomością mu przysługuje, a więc wydanie mu pozwolenia na budowę nie jest dopuszczalne." W związku z powyższym należy uznać, że zaskarżone postanowienie jak i je poprzedzające zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni powyższe, oraz wytyczne w całości zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1218/13 i w oparciu o zgromadzony i aktualny stan sprawy podejmie rozstrzygnięcie w sprawie. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 i art. 200 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.