I OSK 2896/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej O. Spółka z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2457/16 w sprawie ze skargi O. Spółka z o.o. w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2457/16 oddalił skargę O. sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła O. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego M. W.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: - na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.r.d.", poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pojazd M., nr rej. [...] nie jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego podczas, gdy skarżąca korzysta z tego pojazdu w celu transportu chorych w ramach pomocy medycznej hospicjum oraz transportu krwi i innych materiałów w celu ratowania zdrowia i życia ludzkiego; - na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 §1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 §1 P.p.s.a. w związku z art. art. 7, 77, 80, 84, 85, 86, 107 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), powoływanej dalej jako "K.p.a.", polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, w konsekwencji niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w zaskarżonej decyzji naruszył wskazane przepisy postępowania, a w szczególności: - nie przeprowadził dowodu z przesłuchania strony (członków zarządu skarżącej Spółki), świadków, w tym pracowników Spółki (lekarzy, ratowników, kierowcy pojazdu) na okoliczność wykorzystywania pojazdu przy świadczeniu usług polegających na ratowaniu życia i zdrowia ludzkiego, w tym na okoliczność prowadzenia hospicjum i przewożenia osób chorych w celu ratowania zdrowia i życia ludzkiego, - nie przeprowadził oględzin pojazdu M. i nie zasięgnął opinii biegłego odpowiedniej specjalności na okoliczność ustalenia czy pojazd spełnia warunki techniczne do wykorzystywania go w celu ratowania życia lub zdrowia ludzkiego, - nie dokonał ustaleń dotyczących liczby pojazdów uprzywilejowanych, natężenia ruchu i ciągów komunikacyjnych na terenie miasta W. lub województwa mazowieckiego, które to okoliczności miały istotny wpływ na treść wydanego wyroku i oddalenie skargi; 2) art. 145 §1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 §1 w związku z art. 151 P.p.s.a w związku z art. art. 7, 8, 9, 77 §1, 84 i 107 §3 K.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, pomimo że decyzja została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, gdyż organ naruszył wskazane przepisy w ten sposób, że: - nie zażądał szczegółowych wyjaśnień A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w przedmiocie charakteru, częstotliwości i okoliczności usług świadczonych na rzecz skarżącej Spółki, - nie przeprowadził dowodu z opinii odpowiednich biegłych z zakresu medycyny, ratownictwa na okoliczność ustalenia, czy skarżąca Spółka wykorzystuje pojazd w związku z ratowaniem zdrowia lub życia – choć wyjaśnienie sprawy wymagało wiadomości specjalnych; 3) art. 3 §1 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w związku z art. 141 §4 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom, polegające na wybiórczym przedstawieniu stanu sprawy i nieodniesieniu się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w tym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań członków zarządu Spółki. Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Na podstawie art. 176 §1 pkt 3 P.p.s.a. strona zrzekła się rozprawy. Zgodnie z art. 203 pkt 1 P.p.s.a. wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 §1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 §2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Zgodnie z art. 182 §2 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie przesłanki te zaistniały. Ocenę naruszenia przepisów powołanych w skardze kasacyjnej poprzedzić należy przypomnieniem treści żądania skarżącej spółki. Otóż O. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosku z [...] czerwca 2016 r. wniosła o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego marki M., nr rejestracyjny [...], nr nadwozia: [...]. W uzasadnieniu wniosku podano, że w siedzibie podmiotu znajduje się całodobowe stanowisko do przyjmowania zleceń i wyjazdów na ratunek zdrowia i życia pacjentów. Ponadto pojazd objęty wnioskiem wykorzystywany jest do transportu krwi. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] lipca 2016 r. nr [...] odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym ww. pojazdu samochodowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ decyzją z [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. Organ uznał, że przedmiotowy pojazd nie służy bezpośrednio do ratowania zdrowia i życia ludzkiego, tym samym nie wyczerpuje przesłanek z art. 53 ust. 1 pkt 12 P.r.d. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki uznając, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, że skarga jest bezzasadna. Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych. W takiej sytuacji rozpatrzeniu w pierwszej kolejności, co do zasady, podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Jednakże zakres postępowania dowodowego wynika z przesłanek ukształtowanych przez prawo materialne. Dlatego też obydwa zarzuty kasacyjne w niniejszej sprawie pozostają ze sobą w związku. Autor skargi kasacyjnej jako formę naruszenia prawa materialnego - art. 53 ust. 1 pkt 12 P.r.d. wskazuje błędną wykładnię argumentując, że naruszenie Sądu pierwszej instancji polega na przyjęciu, że pojazd M. nr rej. [...] nie jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Błędna wykładnia polega na mylnym zrozumieniu treści przepisu. Okoliczności powołane przez skarżącą kasacyjnie Spółkę wskazują raczej na wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w art. 53 ust. 1 pkt 12 P.r.d. Ta forma naruszenia prawa materialnego polega zaś na jego niewłaściwym zastosowaniu. Błędne przypisanie zarzutu do niewłaściwej podstawy kasacyjnej co do zasady nie dezawuuje całkowicie takiego zarzutu, jeśli sposób jego sformułowania pozwala na merytoryczną ocenę w ramach właściwej podstawy kasacyjnej. Zarzut podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., poddaje się kontroli merytorycznej. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 P.r.d. pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1 – 11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego – na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Przepis ten wskazuje, że zezwolenia są wydawane w ramach uznania administracyjnego przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie, a więc jeżeli pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Omawiany przepis uzasadnia wydanie zezwolenia na używanie pojazdów jako uprzywilejowanych w przypadkach bezpośrednich działań faktycznych związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Należy podkreślić, że z użyciem sformułowania ratowanie łączy się element nagłości, związany z wystąpieniem nieprzewidzianych zdarzeń zagrażających życiu lub zdrowiu, w sposób wymagający podjęcia natychmiastowego, nie cierpiącego zwłoki działania. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro rozstrzygnięcie będące przedmiotem skargi zawiera elementy uznania administracyjnego, to kontrola sądu polega jedynie na tym, czy tego rodzaju decyzja nie posiada cech dowolności, a więc czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy obywateli - art. 7 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 1998 r. sygn. akt II SA 1081/98, LEX nr 41419). W sprawie nie zostały przekroczone granice swobodnego uznania, a decyzja odpowiada kryterium racjonalności w ramach swobody podjętej decyzji. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, że organ wnikliwie z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego opisanych w art. 7, art. 77 §1 i art. 107 §3 K.p.a. przeprowadził postępowanie, wskazał przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję i swoje stanowisko przekonująco uzasadnił. Zebrał istotny materiał dowodowy, w oparciu o który dokonał prawidłowego rozpoznania wniosku z rozważeniem interesu wnioskodawców i interesu społecznego. Błędny jest zatem zarzut strony skarżącej, że organ wydając decyzję oparł się na niepełnym materiale dowodowym i bez dostatecznego rozważenia zebranych dowodów w sprawie. Podobnie zarzut naruszenia art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów z przekroczeniem granic swobodnej oceny oraz z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej jest bezpodstawny. Okoliczności istotne z punktu widzenia zastosowania przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym zostały ustalone na podstawie materiału dowodowego niezakwestionowanego skutecznie przez skarżących. Nie jest trafna teza skarżącej kasacyjnie Spółki, że organ naruszył przepisy postępowania dowodowego poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze kasacyjnej, a które organ powinien był – w ocenie skarżącej kasacyjnie Spółki – przeprowadzić na potwierdzenie okoliczności, które świadczyłyby o spełnieniu przesłanek wynikających z art. 53 ust. 1 pkt 12 P.r.d. (przesłuchanie strony, świadków, oględziny pojazdu czy opinia biegłego z zakresu medycyny, ratownictwa). W świetle znowelizowanej dyspozycji art. 7 K.p.a., według której, z urzędu lub na wniosek stron organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie można całej inicjatywy dowodowej przerzucać na organ prowadzący postępowanie. W sytuacji, gdy wnioskodawca uważa określoną okoliczność za istotną, powinien współdziałać z organem w celu wyjaśnienia tej okoliczności. Jeśli zaś organ ustala daną okoliczność faktyczną istotną dla sprawy, na podstawie dowodu, na który się powołuje, podważenie tego ustalenia wymaga inicjatywy strony. Samo zaprzeczenie przez stronę prawdziwości tak dokonanych ustaleń i powołanie się na obowiązek działania organu z urzędu w trakcie postępowania wyjaśniającego, nie oznacza skutecznego zakwestionowania ustalenia organu. Podobnie nie został wykazany dowód przeciwny wobec stanowiska organu dotyczącego liczby pojazdów uprzywilejowanych, natężenia ruchu i stanu ciągów komunikacyjnych na terenie W. lub województwa mazowieckiego. Organ wywiązał się z obowiązku nałożonego dyspozycją art. 7 k.p.a. Brak konkretnej aktywności dowodowej skarżących w tym zakresie powoduje, że nie skorzystali oni z możliwości podważenia ustaleń organu, które to możliwości wynikają z art. 7 oraz art. 75 i nast. K.p.a. Tym samym nie można podzielić zasadności zarzutu naruszenia art. art. 7, 77 §1, 80, 84, 85 i 86 K.p.a. Bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 §1 P.p.s.a. Skarżący nie wskazali ani w opisie naruszenia, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakie naruszenia, niezależne od zarzutów skargi, Sąd pierwszej instancji powinien był dostrzec. Nawiązanie w uzasadnieniu tego zarzutu do wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji poglądu o obowiązku wskazania przez skarżących dowodów przeciwnych, w razie kwestionowania ustaleń organów, nie narusza art. 134 §1 P.p.s.a. Jak wynika z powyższych uwag, jest to pogląd uprawniony w nawiązaniu do treści art. 7 K.p.a. W tej sytuacji prawidłowo Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu administracyjnego, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że proponowany pojazd do uprzywilejowania w ruchu drogowym wykorzystywany jest stale w akcjach związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Nie noszą takich cech transporty pacjenta, transporty sanitarne wykonywane przez wnioskodawcę w ramach świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, ani nawet transport krwi. Nie jest bowiem działaniem w akcji przewożenie karetką krwi z punktu krwiodawstwa do banku krwiodawstwa, lecz może nim być, gdy na tę krew oczekuje pacjent na stole operacyjnym (w. Kotowski, Komentarz do art. 53 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, stan prawny na 11 maja 2011 r. System Informacji Prawnej LEX). Takich okoliczności jednak wnioskująca Spółka nie wykazała. Zasadnie też Sąd Wojewódzki zaaprobował ocenę organu co do zakresu działalności gospodarczej skarżącej spółki (Dział 3, Rubryka 1 Krajowego Rejestru Sądowego), zakresu działalności leczniczej przewidzianej w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., a także treści księgi rejestrowej (nr [...]) prowadzonej przez Rejestr Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą (karta 4 załącznika do wniosku o wydanie zezwolenia na użytkowanie pojazdu samochodowego jako uprzywilejowanego w ruchu drogowym). Uzasadniony jest wniosek, że z powyższych dokumentów i źródeł wynika jednoznacznie, że skarżąca spółka prowadzi działalność leczniczą w zakresie przede wszystkim świadczeń ambulatoryjnych, działań diagnostyczno-zabiegowych, a także w zakresie poradnictwa zdrowotnego, pielęgniarstwa rodzinnego, rehabilitacji oraz długoterminowej opieki pielęgnacyjnej świadczonej w domu pacjenta (hospicjum). W tym stanie rzeczy, stwierdzenie przez organ, że objęty wnioskiem pojazd samochodowy nie jest używany stale w celu ratowania życia lub zdrowia ludzkiego, jest w pełni uzasadnione. Należy zgodzić się też z oceną Sądu pierwszej instancji, że organ administracyjny odpowiednio wyważył interes skarżącego i interes społeczny polegający na dążeniu do zapewnienia ochrony bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla wszystkich uczestników ruchu. Należy zauważyć, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie spraw rozpatrywanych na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym jest spójne i uznaje uzasadnioną odmowę uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów za zgodną z prawem i intencją ustawodawcy zmierzającą do ścisłego zawężenia kategorii pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sens uprzywilejowania w ruchu niektórych pojazdów polega na ułatwieniu możliwie szybkiego dotarcia do określonego miejsca pojazdom bezpośrednio biorącym udział w akcjach ratowniczych, z ratowaniem życia lub mienia albo w celu zmniejszenia skutków katastrofy. Skuteczność tego rozwiązania jest zachowana dopóty, dopóki liczba pojazdów uprzywilejowanych jest ograniczona do niezbędnego minimum. Im bowiem więcej jest takich pojazdów, tym mniejsze są faktyczne ułatwienia jazdy. To dlatego właśnie zgoda na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym nie podlegających przepisom o ratownictwie medycznym i nie podlegającym pozostałym przepisom art. 53 ust. 1 P.r.d., nie jest automatyczna, lecz zależy od konkretnej, szczegółowo uzależnionej kontekstowo decyzji ministra. Oznacza to, że w sprawie prawidłowo został zastosowany art. 53 ust. 1 pkt 12 P.r.d. Nie zostały też naruszone zasady postępowania administracyjnego określone w art. 8 i art. 9 K.p.a. Brak zaufania obywateli do organów państwa jest z reguły skutkiem naruszenia prawa przez organy państwowe, zwłaszcza zaś niektórych wartości w nim wyrażonych, takich jak równość i sprawiedliwość. Jak stanowi zaś art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Podkreślić należy, że zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej. W żadnej mierze nie można wymagać od organu, by w ramach obowiązków z art. 9 K.p.a. zastępował stronę w jej aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania. Realizacja przez organ administracji publicznej obowiązku informowania stron, o którym mowa w art. 9 k.p.a., polega jedynie na ogólnym ukierunkowaniu strony co do przepisów prawa znajdujących zastosowanie w jej sprawie. Naruszenia art. 3 §1 P.p.s.a. w związku z art. 145 §1 pkt lit. c i art. 141 §4 P.p.s.a. skarżąca kasacyjnie upatruje w wybiórczym przedstawieniu stanu sprawy, braku odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skarżącej i nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań członków zarządu skarżącej. Zgodnie z art. 141 §4 P.p.s.a. prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. Sporządzone według tych wymogów uzasadnienie wyroku ma w przyszłości umożliwić stronie oraz sądowi odwoławczemu prześledzenie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także zapoznanie się z procesem myślowym, który doprowadził sąd pierwszej instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Z tego też względu art. 141 §4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku pomija wymienione w tym przepisie elementy lub też, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 §4 P.p.s.a. W przywołanej już uchwale składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. przyjęto, że przepis art. 141 §4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nadto w uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że inna jest sytuacja, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje jaki stan faktyczny sprawy został przez sąd przyjęty i dlaczego. Wówczas przepis art. 141 §4 P.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Bez odniesienia się bowiem do art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji, który formalnie z nałożonego na niego obowiązku się wywiązał, ale w ocenie strony przyjęte ustalenia są merytorycznie błędne. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera treść pozwalającą na prześledzenie procesu myślowego przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji i dokonanie kontroli instancyjnej. Rozważania Sądu są logiczne i konsekwentne, a ponadto znajdują oparcie w aktach administracyjnych sprawy. Z przyczyn wyżej wskazanych zarzut naruszenia art. 141 §4 P.p.s.a., którym skarżący usiłuje podważać ocenę Sądu akceptującego prawidłowość działań organów w tym zakresie, jako chybiony nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Skoro rozstrzygnięcie będące przedmiotem skargi zawiera elementy uznania administracyjnego, to kontrola sądu polega jedynie na tym, czy tego rodzaju decyzja nie posiada cech dowolności, a więc czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy obywateli (art. 7 K.p.a.). Takiej kontroli, ograniczonej tylko do legalności decyzji, a zatem zgodnie z art. 3 §1 P.p.s.a., dokonał Sąd pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. Z uwagi na datę wszczęcia postępowania sądowego w tej sprawie, uzasadnienie niniejszego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wymogami art. 193 zdanie drugie P.p.s.a.