VII SA/Wa 2457/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym oddala skargę 1. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], po rozpoznaniu wniosku spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwanej dalej również "skarżącą" o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej własną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w której odmówił wydania zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu samochodowego w ruchu drogowym. 2. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego marki [...], nr rejestracyjny [...], nr nadwozia: [...] . W uzasadnieniu wniosku podano, że w siedzibie podmiotu znajduje się całodobowe stanowisko do przyjmowania zleceń i wyjazdów na ratunek zdrowia i życia pacjentów wnioskodawczyni. Ponadto pojazd objęty wnioskiem wykorzystywany jest do transportu krwi. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, zwany dalej "Ministrem", decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym ww. pojazdu samochodowego. Organ wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), zwanej dalej "p.r.d.", oraz art. 104 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.". Organ stwierdził, że przedmiotowy pojazd nie służy bezpośrednio do ratowania zdrowia i życia ludzkiego. Nie każdy transport sanitarny związany jest z koniecznością korzystania z pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. Zakres świadczeń zdrowotnych udzielanych przez wnioskodawczynię daje podstawy do stwierdzenia, że nie są to świadczenia wymagające korzystania z pojazdu uprzywilejowanego. Świadczenia te, tj. ambulatoryjna opieka specjalistyczna, udzielane są w poradni ewentualnie w miejscu zamieszkania pacjenta. W przypadku tego rodzaju świadczeń, jak i świadczeń z podstawowej opieki zdrowotnej w sytuacji pogorszenia stanu zdrowia pacjenta powodującego bezpośrednie zagrożenie życia transport do szpitala odbywa się przy udziale zespołu ratownictwa medycznego. Dodatkowo, pojazd proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym nie posiada specjalistycznego wyposażenia. 3. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra z dnia [...] lipca 2016 r. W uzasadnieniu wniosku, skarżąca zarzuciła organowi przekroczenie granic uznania administracyjnego w przypadku zastosowania art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d., wskazując, że decyzja oderwana została od racjonalnych kryteriów. Zdaniem skarżącej organ dokonał nielogicznej argumentacji, przyjmując, że zgoda na możliwość uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu może zostać wydana tylko w przypadku stałego i bezpośredniego wykorzystywania pojazdu w związku z ratowaniem życia i zdrowia. Zakwestionowano stwierdzenie organu, że w przypadku nagłego pogorszenia stanu zdrowia pacjenta wzywany jest zespół ratownictwa medycznego, uznając, że takie twierdzenie nie znajduje żadnych podstaw faktycznych. Odnosząc się do wykonywanego transportu krwi, skarżąca uznała, że organ pominął postanowienia umowy zawartej z laboratorium, zgodnie, z którą strona transportuje materiały chorych w stanie zagrożenia zdrowia i życia osobiście. Wskazano, że w ramach wykonywanych świadczeń zdrowotnych do podjęcia nagłej terapii konieczny jest szybki transport do laboratorium materiałów o niestabilnych parametrach. 4. Po ponownej analizie materiału dowodowego Minister decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. Organ wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Według organu, zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 1999 r., sygn. akt II SA 547/99, brzmienia art. 53 ust 1 pkt 9 (obecnie pkt 12) p.r.d. wskazuje, że zezwolenia są wydawane w ramach uznania administracyjnego przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie, a więc jeżeli pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Każde zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych w istotny sposób wpływałoby na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak również ograniczałoby możliwość właściwego korzystania z uprzywilejowania tym pojazdom, które obligatoryjnie są do tego przewidziane. Ponadto, w innych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego sprecyzowano kryteria uprzywilejowania pojazdów w ruchu drogowym na podstawie wspomnianego przepisu. Stwierdzono m.in., że "możliwość uprzywilejowania pojazdów (wydanie stosownego zezwolenia) dotyczy jedynie przypadków bezpośrednich, faktycznych działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie działań hipotetycznych, które mogą wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości" (patrz: powołany wyrok z dnia 24 maja 1999 r., sygn. II SA 547/99). W świetle powyższego, określenie "stałe i bezpośrednie wykorzystywanie pojazdu w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego" nie jest dobrowolną interpretacją przez organ art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. i nie jest niedopuszczalną wykładnią rozszerzającą, stawiającą dodatkowe - nieznane ustawie - warunki do uznania pojazdów za uprzywilejowane w ruchu drogowym. Z nadesłanego materiału dowodowego nie wynika, aby pojazdem proponowanym do uprzywilejowania w ruchu drogowym faktycznie byli i mieli być przewożeni pacjenci w stanie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Skarżąca podnosi, że ww. pojazd wykorzystywany jest do potrzebujących w "stanie nagłego pogorszenia zdrowotnego i stanów zagrożenia życia:, w rozumieniu ustalonym przez art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 757 z późn. zm.). Szczegółowa analiza zebranego materiału dowodowego oraz przepisów prawa w tym zakresie nie potwierdza jednak faktycznego wykonywania przez wnioskodawczynię usług z zakresu ratownictwa medycznego. W odniesieniu do argumentów wynikających z przedłożonych przez skarżącą umów o świadczenie usług transportu materiałów medycznych Minister stwierdził, że nie uzależnia wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów od postanowień takich umów. Skarżąca zawarła bowiem umowę z laboratorium zobowiązując się do podstawienia pojazdu. Zobowiązanie takie nie może mieć wpływu na stanowisko organu w przedmiocie wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym, bowiem organ bada wyłacznie, czy dany pojazd jest wykorzystywany w związku z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Podobnie wnioskodawczyni nie udziela świadczeń zdrowotnych, do realizacji których konieczne jest dostarczenie krwi "na cito", np. zabiegi operacyjne. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieznajomości przepisów dotyczących podmiotów leczniczych, organ wskazał, że definicję transportu sanitarnego zawiera ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 581 z późn. zm.), a nie jak błędnie przytacza strona ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 618 z późn. zm.). Organ stwierdził też, że stosownie do art. 5 pkt 38 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, transport sanitarny jest świadczeniem towarzyszącym. 5. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca pismem z dnia [...] października 2016 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym nieprzeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, dowolność działania organu i brak wyważenia między interesem społecznym a uzasadnionym interesem obywateli; 2) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 53 ust. 1 pkt. 12 p.r.d., poprzez przyjęcie, że pojazd samochodowy objęty wnioskiem nie jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, podczas gdy w rzeczywistości pojazd ten jest używany w takich celach. Skarżąca podkreśliła, że ubiega się o wydanie zezwolenia tylko dla jednego samochodu, który jest pojazdem sanitarnym. Argument organu o negatywnych skutkach zezwolenia na uprzywilejowanie kolejnego pojazdu mechanicznego jest bezzasadny. Przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia organ przekroczył zatem granice swobodnego uznania, a decyzja nie odpowiada kryterium racjonalności w ramach swobody podjętej decyzji. 6. W odpowiedzi z dnia [...] października 2016 r. na złożoną skargę Minister podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. 7. W dniu [...] sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej przesłał do Sądu dodatkowe pismo wyrażające stanowisko związane z odpowiedzią Ministra na skargę. W piśmie podkreślono, że w przypadku decyzji o charakterze uznaniowym organ jest zobowiązany do zbadania stanu faktycznego w sposób najbardziej wszechstronny, polegający m.in. na wyjściu poza typowe okoliczności podobnych sytuacji. Szczególną rolę w takich decyzjach odgrywa też kryterium zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 8. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Oznacza to, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli jednocześnie naruszenie to miało, a w pewnym zakresie - jeśli mogło - mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 9. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga jest bezzasadna. Zdaniem Sądu, organ rozstrzygając o wnioskach skarżącej prawidłowo zinterpretował i zastosował art. 53 ust. 1 p.r.d., w tym w szczególności pkt 12 wskazanego przepisu. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki przepis ten nie zapewnia organowi pełnej swobody decyzyjnej (dyskrecjonalnej władzy) w przypadkach jego stosowania. Należy bowiem pamiętać, że pojęcie swobodnego uznania w odniesieniu do prawa administracyjnego obejmuje dwa typy istotnych okoliczności interpretacyjnych (vide: M. Jaśkowska, Uznanie administracyjne a inne formy władzy dyskrecjonalnej administracji publicznej, w: System Prawa Administracyjnego. Tom 1. Instytucje prawa administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2010, s. 213 i nast.). Przede wszystkim, nieunikniona dyskrecjonalność władzy organu może wynikać z samej natury języka, za pomocą którego komunikujemy się. Jest to tzw. otwartość językowa prawa (open texture), bądź "otwartość semantyczna" (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt II CNP 119/08, LEX nr 494015). Polega ona na tym, że określony przepis prawa może być interpretowany równocześnie na kilka sposobów, z których żadna wykładnia nie jest oczywiście ani lepsza, ani gorsza od innych możliwych interpretacji. Taka otwartość językowa prawa wynika albo z wieloznaczności słów użytych w tym przepisie, albo z możliwości nadania im różnych znaczeń ze względu na kontekst faktyczny, do którego się odnoszą. Możność wyboru różnych interpretacji przepisu wynika zatem z natury języka. Natomiast drugi rodzaj swobodnego uznania organu administracji jest konsekwencją świadomej decyzji ustawodawcy o wprowadzeniu do przepisu wyrażeń ocennych, czasem nieostrych (w sensie zakresu znaczeniowego). Są to tzw. klauzule generalne, które zapewniają organowi swobodę w podejmowaniu decyzji. Są one też niekiedy traktowane jako celowe przepisy odsyłające do pozaprawnych kryteriów ważnych dla podjęcia decyzji władczej (vide: M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, wydanie 5., Warszawa 2010, s. 132). W świetle powyższych ustaleń nauki prawa i orzecznictwa sądów polskich, kluczowy dla rozpatrywanej sprawy art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. należy uznać za przyznający ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych stosunkowo ograniczoną swobodę podejmowania decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym. Zarzut skarżącej, że w przypadku zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji organ zbyt dowolnie korzystał z przyznanego mu swobodnego uznania, jest nietrafny. W przepisie prawnym, który stanowi podstawę dla wydania obu decyzji nie występuje ani naturalna nieostrość językowa (otwartość semantyczna), ani też wyrażenie ocenne o charakterze klauzuli generalnej. Przeciwnie, należy zauważyć, że art. 53 ust. 1 p.r.d. zawiera zamkniętą listę podmiotów, których pojazdy mogą być uznane za uprzywilejowane. Obejmuje to jednostki ochrony przeciwpożarowej, zespoły ratownictwa medycznego, Policji, a także inne służby oraz podmioty wykonujące funkcje publiczne (art. 53 ust. 1 pkt 1-11 p.r.d.). Oprócz powyższego, w omawianym przepisie zawarty jest punkt 12 przewidujący, że uprzywilejowanie w ruchu drogowym może dotyczyć również pojazdu samochodowego jednostki nie wymienionej w pkt 1-11, jeśli pojazd taki jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. W tym przypadku, wymagane jest wszakże zezwolenie ministra właściwego do spraw wewnętrznych, a więc indywidualna i konkretna w swej treści decyzja . 10. Wykładnia systemowa oraz funkcjonalna powyższych przepisów prowadzi zatem do kilku istotnych wniosków. Po pierwsze, art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. ma charakter przepis ścisłego (iuris stricti). Z jednej bowiem strony dopuszcza udzielenie statusu pojazdu uprzywilejowanego pojazdom należącym jednostek nie wymienionych w punktach 1-11, przez co rozszerza zakres zastosowania art. 53 p.r.d. Z drugiej jednak strony, w takim przypadku wymagane jest indywidualne zezwolenie ministra. Jednocześnie, przedstawione uregulowanie przewiduje jasny warunek konieczny udzielenia przedmiotowej zgody przez organ administracji. Niezbędne jest wykazanie, że pojazd "jest używany w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego". Z przedstawionego kontekstu językowego i pozajęzykowego wynika, że w przypadku pojazdów służb medycznych lub sanitarnych uprzywilejowanie jest dopuszczalne niezależnie, a więc dodatkowo, pomocniczo w stosunku do jednostek ratownictwa medycznego, działającego na podstawie odrębnych przepisów. To dlatego właśnie zgoda na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym nie podlegających przepisom o ratownictwie medycznym i nie podlegającym pozostałym przepisom art. 53 ust. 1 p.r.d., nie jest automatyczna, lecz zależy od konkretnej, szczegółowo uzależnionej kontekstowo decyzji ministra. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, minister nie dysponuje tu swobodą rozstrzygania komu udzielić mawianego przywileju, a komu nie, lecz musi stwierdzić, że pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Brzmienie powoływanego przepisu wyraźnie wskazuje, że przesłanką udzielenia zgody jest faktyczne, aktualne, a nie potencjalne używanie pojazdu we wskazanym celu. 11. Kontekst systemowy i funkcjonalny art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d., jako przepisu uzupełniającego listę podmiotów mogących korzystać z uprzywilejowania pojazdów, wskazuje ponadto, że minister ma obowiązek w postępowaniu o udzielenia zezwolenia dla jednostki nie wymienionej w punktach 1-11 wziąć pod uwagę okoliczność występowania już obecnie wielu podmiotów, które z mocy ustawy (a nie indywidualnej decyzji) upoważnione są do posługiwania się pojazdami uprzywilejowanymi. Oznacza to, że organ administracji rozstrzygający o wyrażeniu zgody na uprzywilejowanie pojazdu ma obowiązek oprzeć swoją decyzję na bacznej analizie faktycznej, obejmującej przede wszystkim liczbę pojazdów korzystających z uprzywilejowania, natężenie ruchu na danym obszarze, stan ciągów komunikacyjnych itp. 12. Sąd stwierdza również, że argumentem na rzecz skargi złożonej przez skarżącą spółkę nie mogą być powołane przez skarżącą orzeczenia sądów administracyjnych. Analiza orzecznictwa dokonana samodzielnie przez Sąd wskazuje bowiem, że art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. był przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych. Badanie tego orzecznictwa wskazuje jednak na znaczną rozbieżność zarówno w odniesieniu interpretacji powołanego przepisu i zawartego w nim warunku używania pojazdu w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, jak i interpretacją kontekstów faktycznych istotnych dla podjęcia przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych decyzji o zezwoleniu na uprzywilejowanie pojazdu samochodowego w ruchu drogowym. Dodatkowo, w znaczącej liczbie orzeczeń zapadłych w tym zakresie skargi podmiotów zainteresowanych na decyzje odmowne Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji były przez sądy oddalane. Często podkreślano również, że wykorzystywanie pojazdów w akcjach związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego musi mieć charakter stały i bezpośredni oraz nie może dotyczyć sytuacji potencjalnego zagrożenia (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2652/11, powoływany notabene zarówno przez skarżącą, jak i przez organ). W takiej sytuacji, Sąd kierował się przede wszystkim dokonaną samodzielnie wykładnią prawa, jak i własną oceną stanowiska organu z uwzględnieniem kontekstu faktycznego zaskarżonej decyzji. 13. W świetle analizy przepisów znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, należy stwierdzić, że Minister prawidłowo je zastosował. Nie mamy do czynienia ani z przekroczeniem zakresu swobodnego uznania administracyjnego, ani z wadliwą, na przykład rozszerzającą wykładnią powołanego przepisu, ani też błędną oceną okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Nie można zatem podzielić opinii skarżącej spółki, że Minister wydając zaskarżoną decyzję naruszył obowiązki wynikające z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Naruszenie tych przepisów można byłoby stwierdzić, gdyby skarżąca spółka w trybie przepisów o dostępie do informacji publicznej wystąpiła do Departamentu Koncesji i Pozwoleń Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o podanie liczby pojazdów uprzywilejowanych obsługujących podmioty działające na terenie Miasta [...] lub województwa mazowieckiego, a jednocześnie na podstawie uzyskanych danych mogła wykazać, że liczba pojazdów uprzywilejowanych, wykorzystywanych w zakresie służb medycznych jest zbyt mała, jak na potrzeby społeczne. Dopiero wówczas, spółka skarżąca mogłaby wykazać, że decyzja Ministra została wydana bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W przeciwnym jednak przypadku, a więc w rozpatrywanej sprawie, podniesione zarzuty są bezpodstawne. 14. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie znajduje również podstaw do przyjęcia, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do błędnej wykładni art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. Sąd zwraca przy tym uwagę, że ocena, czy pojazd samochodowy objęty wnioskiem jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, odnosi się do badania sfery faktycznej, a nie ściśle rozumianej wykładni przepisów. W opinii Sądu i zgodnie z przedstawionymi wyżej kryteriami interpretacji organ całkowicie prawidłowo dokonał wykładni właściwych przepisów prawa. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo również ocenił zakres działalności gospodarczej skarżącej spółki (Dział 3, Rubryka 1 Krajowego Rejestru Sądowego), zakres działalności leczniczej przewidzianej w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., a także treść księgi rejestrowej (nr [...]) prowadzonej przez Rejestr Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą (karta 4 załącznika do wniosku o wydanie zezwolenia na użytkowanie pojazdu samochodowego jako uprzywilejowanego w ruchu drogowym). Z powyższych dokumentów i źródeł wynika jednoznacznie, że skarżąca spółka prowadzi działalność leczniczą w zakresie przede wszystkim świadczeń ambulatoryjnych, działań diagnostyczno-zabiegowych, a także w zakresie poradnictwa zdrowotnego, pielęgniarstwa rodzinnego, rehabilitacji oraz długoterminowej opieki pielęgnacyjnej świadczonej w domu pacjenta (hospicjum). W tym stanie rzeczy, stwierdzenie przez organ, że objęty wnioskiem pojazd samochodowy nie jest używany stale w celu ratowania życia lub zdrowia ludzkiego, jest w pełni uzasadnione. 15. W przedstawionym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.