VII SA/Wa 2390/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd ( spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp z.o.o. z siedzibą w J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego [...] Sp z.o.o. z siedzibą w J.kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2016 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z parkingiem, przebudową zjazdu z ul. [...] i infrastrukturą towarzyszącą (instalacją zewnętrzną zasilania reklamy i oświetlenia, odwodnienia deszczowego wraz z rozsączaniem do gruntu, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, gazowej) na części działki nr ew. [...] i części działki nr ew. [...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w O.. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że w związku z wnioskiem [...] Sp. z o.o. z [...] maja 2014 r. Starosta [...] postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 35 ust 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.), nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedstawionym do wniosku opracowaniu projektowym. Następnie, Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z parkingiem na części działki nr ew. [...] i części działki nr ew. [...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w O.. Kolejno, Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedstawionym do wniosku opracowaniu projektowym na podstawie art. 35 ust 3 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o., uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków występujących w projekcie budowlanym. Po analizie akt sprawy organ I instancji stwierdził, ze inwestor nie wywiązał się z obowiązków nałożonych ww. postanowieniem. W związku z tym po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], na podstawie art. 82 ust. 2 ustawy Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę omawianego budynku handlowo-usługowego z parkingiem przy ul. [...] w O.. Odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, wniosła [...] Sp. z o.o. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja Starosty [...] została poprzedzona postanowieniem tego organu z dnia [...] lipca 2015 r., którym organ nałożył na inwestora w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i braków w przedłożonym projekcie budowlanym. Wojewoda [...] powołując się na treść art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane wskazał, że Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu architektoniczno-budowlanego o część opisową i rysunkową zastosowanej ekokraty na projektowanym parkingu ze wskazaniem zgodności projektowanych rozwiązań z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w zakresie powierzchni biologicznie czynnej zdefiniowanej uchwałą nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] czerwca 2002 r. Inwestor nie przedstawił dokumentu z którego wynikałoby, że zastosowana w projekcie ekokrata nie jest powierzchnią ażurową, zaś pojęcie powierzchni biologicznie czynnej zawarte w § 8 ust 9 ppkt a) uchwały nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] czerwca 2002 r., za powierzchnię biologicznie czynną nie uznaje m.in. powierzchni ażurowych. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że inwestor obowiązku nałożonego postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nie wykonał, czyli nie doprowadził do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu. Dlatego organ odwoławczy uznał, że zasadnie organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. złożył inwestor [...] Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie merytorycznie sprawy przez organ odwoławczy w tym nie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w postaci naruszenia § 3 pkt 22 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 8 ust 9 lit. a) uchwały nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez niezastosowanie § 3 pkt 22 ww. Rozporządzenia przy kwalifikowaniu terenu inwestycji jako biologicznie czynnego i zastosowanie mniej korzystnej kwalifikacji na podstawie definicji powierzchni biologicznie czynnej określonej w ww. uchwale. Ponadto, na wypadek nieuwzględnienia ww. zarzutów, organowi II instancji zarzucono wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem: -art. 35 ust 3 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r.; -§ 8 ust 9 lit a) uchwały nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] czerwca 2002 r. poprzez przyjęcie, że zastosowana ekokratka spowoduje powstanie nawierzchni ażurowej, która nie jest powierzchnią biologicznie czynną w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; -art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę wydania pozwolenia na budowę z powodu niezgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonej decyzji -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, a zaskarżone decyzje naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd w niniejszym postępowaniu badał decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2016 r. nr [...] odmawiającą [...] Sp. z o.o. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z parkingiem, przebudową zjazdu z ul. [...] i infrastrukturą towarzyszącą (instalacją zewnętrzną zasilania reklamy i oświetlenia, odwodnienia deszczowego wraz z rozsączaniem do gruntu, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, gazowej) na części działki nr ew. [...] i części działki nr ew. [...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w O.. Materialnoprawną podstawę decyzji administracyjnych zapadłych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.). Na gruncie przepisów tej ustawy organy architektoniczno - budowlane ustaliły, iż inwestor [...] Sp. z o.o. na części działki nr ew. [...] i części działki nr ew. [...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w O. chce zrealizować obiekt budowlany - budynek handlowo-usługowy z parkingiem, przebudową zjazdu z ul. [...] i infrastrukturą towarzyszącą (instalacją zewnętrzną zasilania reklamy i oświetlenia, odwodnienia deszczowego wraz z rozsączaniem do gruntu, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, gazowej). Podstawę odmowy zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego stanowiło ustalenie przez organ, iż projekt ten jest sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej wielkości powierzchni biologicznej czynnej i zastosowanej w projekcie ekokraty. Stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przepis ten zakreśla kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej, które przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwoleń na budowę mają prawo i obowiązek dokonywania pełnej kontroli, w zakres której wchodzi badanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy. A zatem, jednym z obowiązków organu jest ustalenie czy przedłożony projekt jest zgodny z obowiązującym dla terenu inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Takiej też analizy organ dokonał, uznając, iż w sprawie projekt budowlany jest niezgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu ocena ta jest nierzetelna, niepełna, a w konsekwencji co najmniej przedwczesna. W analizowanej sprawie poza sporem jest fakt, iż teren inwestycji jest objęty postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego O. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2002 r., Nr [...], poz. [...]). A zatem, działki inwestycyjne nr ew [...],[...],[...] z obr. [...] z cała pewnością leżą na obszarze objętym opisanym planem miejscowym. Stosownie do § 8 ust. 9 ppkt a w związku z § 14 ust. 1 ppkt e planu miejscowego pod pojęciem powierzchni biologicznie czynnej rozumie się te powierzchnie działki na gruncie rodzimym, które pozostają nie zabudowane powierzchniowo lub kubaturowo w głąb gruntu jak i na nim oraz nad nim; nie stanowiące nawierzchni dojazdów i dojść pieszych, pokryte stałą roślinnością. W szczególności za powierzchnię biologicznie czynną nie uznaje się: zieleni projektowanej na dachach i ścianach budynków oraz budowli naziemnych i podziemnych, nawierzchni żwirowych, grysowych i ażurowych. Z kolei, z załączonego do projektu przekroju wynika, że na miejscach postojowych oraz na placu do składowania śniegu zastosowano warstwę humusu gr 5 cm z całkowicie zagłębioną konstrukcją stabilizującą podłoże gruntowe [...] z polimerowych geosyntetyków komórkowych – ekokraty, [...]. Mając na uwadze treść § 9 ust. 7 uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącego, że ustala się obowiązek stosowania nawierzchni półprzepuszczalnych przy budowie ścieżek rowerowych, dojść i dojazdów, miejsc parkingowo-postojowych lokalizowanych w granicach działek budowlanych, takie rozwiązanie (jeżeli stanowić będzie nawierzchnię półprzepuszczalną) może być zastosowane, natomiast mając na uwadze pojęcie powierzchni biologicznie czynnej zawartej w § 8 ust. 9 ppkt a uchwały niedopuszczalne jest zaliczenie całej powierzchni przeznaczonej pod miejsca postojowe i plac składowania śniegu do powierzchni biologicznie czynnej. W opinii organu odwoławczego, który za organem I instancji powtórzył - samo zestawienie definicji powierzchni biologicznie czynnej zawartej w planie miejscowym wskazuje, że teren na którym zastosowano ekokratę nie może stanowić powierzchni biologicznie czynnej. Inwestor miał możliwość wskazania dokumentu, np. atestu zastosowanej w projekcie Ekokraty, z którego wynikałoby, że zastosowana ekokrata nie jest nawierzchnią ażurową (z planu wynika zakaz ich stosowania) i może stanowić w 100 % powierzchnię biologicznie czynną (z informacji uzyskanych ze stron internetowych producentów tych produktów wynika, że nie jest to możliwe). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia czy powierzchnia przeznaczona pod miejsca postojowe i plac składowania śniegu jako powierzchnie wykonane w systemie pokrytym ekokratą można zaliczyć do powierzchni biologicznej czynnej. W ocenie organów administracyjnych brak jest takiej możliwość. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Zatem przed dokonaniem oceny czy powierzchnię przeznaczoną pod miejsca postojowe i plac składowania śniegu można zaliczyć do powierzchni biologicznej czynnej w pierwszej kolejności należy ustalić czy system w jakim zostaną one wykonane zapewnia naturalną wegetację roślin. W znajdującym się w materiale dowodowym uzupełnionym projekcie budowlanym dokonano uzupełnienia opisu i rysunku (opis: pkt 7.1.16.a strona 30A, tom 2 projektu budowlanego i rysunek: AR-12, str. 70A, tom 2 projektu budowlanego). Analizy i omówienia powyższych uzupełnień żaden z organów nie dokonał. Jak wynika z uzupełnionego opisem projektu: zastosowanie przy urządzaniu miejsc postojowych kratki trawnikowej ekokraty jako elementu stabilizującego podłoże oraz wykonanie na niej nawierzchni trawiastej będącej powierzchnią biologicznie czynną w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wyklucza potraktowania tak zaprojekowanej powierzchni jako powierzchni biologicznie czynnej w rozumieniu ww. § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższe dopuszcza również orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym wskazuje się, że teren wyłożony kratką eko może być uznany za teren umożliwiający naturalną wegetację, jak wymaga tego warunek zawarty w definicji terenu biologicznie czynnego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 920/13 oraz wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II OSK 929/13 , publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Do przesądzenia kwestii naturalnej wegetacji roślin posadowionych na terenie wyłożonym ekokratą istotne jest więc ustalenie jak ten panel trawnikowy ma być umieszczony na gruncie. W ocenie Sądu tylko krata trawnikowa na odpowiednim gruncie może zapewnić naturalną wegetację roślin. O tym czy dany teren pokryty kratą trawnikową może być zaliczony do terenu biologicznie czynnego przesądza jedynie sposób urządzenia danej nawierzchni. (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/GD 528/12, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że organ mając wątpliwość czy projektowaną powierzchnię tak urządzonych miejsc postojowych i powierzchni do składowania śniegu można zaliczyć do powierzchni biologicznej czynnej winien w pierwszym rzędzie dokonać szczegółowej analizy uzupełnionego przez inwestora materiału dowodowego poprzez analizę sposobu posadowienia ekokraty na gruncie, tj. czy sposób posadowienia tej kraty będzie zapewniać naturalną wegetację. W przedmiotowej sprawie organy zaniedbały swoje obowiązki naruszając tym samym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Tymczasem z uzupełnionego w projekcie budowlanym opisu proponowanej do zastosowania ekokraty wynika, że ekokrata całkowicie zagłębiona w warstwie humusu i porośnięta trawą w żaden sposób nie klasyfikuje się do nawierzchni żwirowych, grysowych czy ażurowych wyłączonych spod pojęcia powierzchni biologicznie czynnej. Z powyższego wynika, że w kontrolowanej przez Sąd decyzji I i II instancji nastąpiło kilka naruszeń prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Sprawa nie została należycie wyjaśniona. Organ odwoławczy nie zauważył wadliwości decyzji I instancji, nie dokonał wystarczającej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w tym projektu budowlanego uzupełnionego przez inwestora o dodatkowy opis i rysunek ekokraty i sposobu jej zastosowania, nie skonfrontował go z pozostałym materiałem dowodowym oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a przyjął bezkrytycznie za podstawę swoich ustaleń. Uchybienie wymogowi prawidłowego wyjaśnienia sprawy, po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), co powinno było znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia (art. 107 § 3 k.p.a.), stanowiło w niniejszej sprawie o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ, mając na uwadze w szczególności zawarty w projekcie budowlanym schemat układania panelu trawnikowego Ekokraty zawartego w uzupełnieniu opisu na stronie 30A tom 2 projektu budowlanego, w powiązaniu z dołączonym rysunkiem znajdującym się na stronie 70A tomu 2 tego projektu - dokona oceny czy sposób wykonania miejsc postojowych i miejsca do składowania śniegu pozwala na zaliczenie tej powierzchni do powierzchni biologicznie czynnej, przy jednoczesnym uwzględnieniu, że projekt sporządził wykwalifikowany specjalista posiadający stosowne uprawnienia do jego sporządzenia. Ponownie prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie - z uwzględnieniem powyższych uwag - organy winny zatem przeanalizować uzupełniony projekt budowlany w kontekście zapisów uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przy jednoczesnym uwzględnieniu nadrzędności przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i zawartej tam definicji powierzchni biologicznie czynnej, dając wyraz swojej ocenie w należycie sporządzonym, w oparciu o art. 107 § 3 k.p.a. - uzasadnieniu. W przypadku ewentualnych dalszych wątpliwości organ winien zobowiązać inwestora do dostarczenia atestu Ekokraty czy dodatkowych opinii jej producenta, czego w niniejszym postepowaniu również zabrakło. Nadto, nadmienić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się zdecydowanie za długo (wniosek o pozwolenie na budowę opatrzony jest datą [...] maja 2014 r.) biorąc pod uwagę zarówno interesy inwestora, jak i właściciela gruntu wydzierżawiającego teren skarżącemu, a także w kontekście szeroko pojętego interesu społecznego, o czym wspomniała podczas rozprawy w dniu [...] sierpnia 2017 r. właścicielka gruntu domagająca się jak najszybszego zakończenia postępowania z uwagi na duże zainteresowanie okolicznych mieszkańców działalnością prowadzoną przez inwestora. Przy kolejnym rozpoznaniu sprawy, spoczywa zatem na organach nie tylko szczególna wnikliwość w wyjaśnieniu wszelkich okoliczności, ale także szybkość postępowania stosownie do zasady wyrażonej w art. 12 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, a także art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na postawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., czyli jak w pkt II wyroku.