II SA/Gd 528/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2012 r. na rozprawie w Gdańsku sprawy ze skargi I.S. na decyzję Wojewody z dnia 29 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 19 marca 2012 r., nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej I.S. kwotę 1000 zł (jeden tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia 29 czerwca 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty W. z dnia 19 marca 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami na działce nr [...], obręb [...] przy ulicy O. w R.. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w następujących istotnych dla sprawy okolicznościach faktycznych i prawnych: Z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji wystąpił R. K.. Do wniosku załączył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany, który w dalszym toku postępowania na żądanie organu ulegał zmianie w zakresie doprowadzenia go do zgodności z przepisami obowiązującego dla terenu działki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ostatecznie inwestor przedłożył poprawiony projekt budowlany budynku wielorodzinnego trzykondygnacyjnego. W projekcie tym na kondygnacji trzeciej (poddaszu) przewidziano pięć mieszkań w tym trzy z przynależnymi do nich antresolami wydzielonymi w tzw. górnej części poddasza. Zastrzeżenia co do zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla terenu inwestycji w toku prowadzonego postępowania zgłosili właściciele sąsiednich nieruchomości uznani przez organ I instancji za strony postępowania, w tym także i skarżąca. Wątpliwości stron dotyczyły głównie ilości kondygnacji projektowanego budynku oraz zachowania przez inwestora wymaganej przepisami prawa miejscowego powierzchni terenu biologicznie czynnego. Z akt sprawy wynika, że dla terenu inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] M. w R. – części północnej zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej R. z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 165, poz. 3373). Zgodnie z tym planem działka nr [...] (obręb 2) położona jest w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem 12MN,MW przewidzianej pod funkcję zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej. W rozdziale II uchwały zawierającym ustalenia szczegółowe dla tego terenu zawarto m. in. w § 8 punkcie 4 wymóg zachowania "minimum od 40 % obszaru działki jako powierzchni czynnej biologicznie". W dalszym punkcie 7 tego paragrafu przewidziano "dla budynków mieszkalnych obowiązuje wysokość zabudowy: maksymalnie do 12,5 m (...)", a w punkcie 8: "dla budynków mieszkalnych obowiązują maksymalnie trzy kondygnacje nadziemne, w tym poddasze użytkowe (...)". W przedłożonym projekcie wskazano, że projekt odpowiada wyżej opisanym warunkom planu zarówno w odniesieniu do ilości kondygnacji, albowiem planowany budynek mieszkalny wielorodzinny posiada trzy kondygnacje w tym poddasze z antresolą, jak i w odniesieniu do wymogu zachowania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, przy czym do powierzchni tej inwestor zaliczył również powierzchnię terenu parkingu zaprojektowanego z płyt ażurowych eko-fix. W tym zakresie organ I instancji w toku postępowania wyjaśniającego zobowiązywał inwestora do uzupełnienia projektu o kartę wzoru płyt ażurowych oraz opis sposobu ich posadowienia i czynności, które powinny być podejmowane w przyszłości aby zapewnić miejscom postojowym utwardzonym takimi płytami funkcję biologicznie czynną. Uznając spełnienie warunków zawartych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu swojej decyzji z 19 marca 2012 r. organ szczegółowo przedstawił tok postępowania i stwierdził, że projekt jest kompletny, zgodny z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, posiada wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia, a także wykonany jest przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli P. S., I. S., E. P. i B. G. – właściciele sąsiednich nieruchomości zarzucając niezgodność zatwierdzonego projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymaganej powierzchni biologicznie czynnej i dopuszczalnej ilości kondygnacji. W ocenie skarżących zaprojektowane antresole w rzeczywistości stanowią czwartą kondygnacją budynku, co nie odpowiada warunkom planu, a teren parkingu wyłożony płytami eko-fix nie powinien być zaliczony do powierzchni biologicznie czynnej. Utrzymując w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję organu I instancji Wojewoda w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wskazał na treść art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Przedstawił szczegółowo ustalenia wyżej przywołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] M. w R.-części północnej. Wyjaśnił, że dokonana w sprawie analiza projektu budowlanego wykazała spełnienie wymagań planu, jak również spełnienie wymogów wynikających z § 12 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 73, poz. 690). Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowym budynku trzecia kondygnacja mieszkalna posiada antresolę, której powierzchnia stanowi część mieszkań dwupoziomowych. Wskazując na definicję antresoli zawartą w § 3 pkt 19 w/w rozporządzenia stwierdził, że w projektowanym budynku powierzchnia antresoli nie jest zamknięta przegrodami budowlanymi od strony niższej kondygnacji mieszkań dwupoziomowych, a strop przedzielający ją od kondygnacji, z której jest wydzielona, ma powierzchnię mniejszą od powierzchni tej kondygnacji. Wysokość budynku nie przekracza dopuszczonej planem wartości 12,5 m. Wojewoda wskazał, że wobec tego, iż antresola znajduje się na poddaszu to przy obliczaniu jej powierzchni nie ma zastosowania definicja zawarta w § 3 pkt 23 przywołanego rozporządzenia odnosząca się do powierzchni wewnętrznej budynku. Sposobu liczenia powierzchni użytkowej poddasza należy zdaniem organu szukać w przepisach szczególnych regulujących sposób obliczania tej powierzchni. Te przepisy to przede wszystkim dwie, obowiązujące równolegle normy budowlane PN-70/B-02365 "Powierzchnia użytkowa budynków-Podział, określenia i zasady pomiaru" i PN-ISO 9836:1997 "Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie wskaźników kubaturowych i powierzchniowych" W zależności od przyjętej normy, wysokość kondygnacji uwzględniana w ramach powierzchni użytkowej określona będzie na różnym poziomie. Wymienione powyżej normy różnią się dość zasadniczo. Dalej organ wyjaśnił zasady związane ze stosowaniem obu przywołanych norm. Wskazał, że w przypadku zastosowania normy PN-70/B-02365 pomiar jest dokonywany metr nad podłogą, w stanie surowym (tzn. bez tynków i okładzin wykonywanych na miejscu), wnęki w ścianach o powierzchni powyżej 0,1 m2 dolicza się do powierzchni mieszkania, powierzchni zewnętrznych nie zamkniętych z wszystkich stron dostępnych z danego pomieszczenia (balkony, loggie, tarasy itp.) nie wlicza się do powierzchni pomieszczenia ani mieszkania lub lokalu użytkowego, zaś pomiarów i obliczeń powierzchni dokonuje się z dokładnością do 0,1 m2. W niniejszej sprawie szczególnie istotna jest regulacja mówiąca o sposobie obliczania powierzchni ze skośnym sufitem. Otóż- jak wyjaśnił organ- tego rodzaju pomieszczenia o wysokości powyżej 2,20 m liczy się w 100%, o wysokości od 1,40 m do 2,20 m liczy się w 50 %, natomiast o wysokości poniżej 1,40 m nie wlicza się do powierzchni mieszkania. Jeżeli natomiast chodzi o sposób obliczania powierzchni przy zastosowaniu normy PN-ISO 9836:1997, to pomiaru dokonuje się na poziomie podłogi i w stanie całkowicie wykończonym, wnęk w ścianach o powierzchni powyżej 0,1 m2 nie dolicza się do powierzchni mieszkania, powierzchnie niezamknięte ze wszystkich stron, dostępne z danego pomieszczenia (balkony, loggie i tarasy itp.) dolicza się do jego powierzchni (mieszkania, lokalu użytkowego), wykazując oddzielnie: powierzchnie nienakryte (balkony, tarasy), powierzchnie nakryte (loggie), natomiast pomiarów i obliczeń powierzchni dokonuje się z dokładnością do 0,01m2. W przypadku pomieszczenia ze skośnym sufitem powierzchnię pomieszczenia liczy się w całości, zgodnie z powierzchnią jego podłogi, ale dzieli się ją na dwie części: część o wysokości 1,90 m i więcej oraz część o wysokości poniżej 1,90 m, która może być zaliczona wyłącznie do powierzchni pomocniczej. Tak więc – jak stwierdził organ -przyjętą przez projektanta powierzchnię antresoli wyliczoną zgodnie z normą PN-70/B-02365 należy przyjąć za prawidłową (na rysunku rzut antresoli są wyrysowane linie wyznaczające wysokość h=1,40 m i h=2,20 m). Organ odwoławczy wyjaśnił, że orzekając w podobnej sprawie tut. Sąd w wyroku z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie II SA/Gd 284/11 stwierdził: "Wewnętrzny podział poddasza użytkowego antresolą (...) nie powoduje zwiększenia wysokości budynku. Sama antresola została bowiem umieszczona w obrębie istniejącej kondygnacji i nie może być uznana za dodatkową kondygnację. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do kwestionowania przyjętych przez projektantów rozwiązań architektonicznych, które nie są sprzeczne z obowiązującymi przepisami". Odnosząc się zaś do zastrzeżeń dotyczących powierzchni biologicznie czynnej do której inwestor zaliczył miejsca postojowe z kratki trawnikowej – płyt eko-fix organ wskazał na definicję zawartą w § 3 pkt 22 w/w rozporządzenia i wyjaśnił, że zgodnie z informacją producenta nawierzchnia trawnikowa wykonana z kratki trawnikowej eko-fix składa się w 89 % z powierzchni biologicznie czynnej. W projekcie zagospodarowania terenu zawarto wytyczne dotyczące tej nawierzchni oraz późniejszej jej pielęgnacji, mające zapewnić naturalną wegetację utworzonego trawnika, z uwzględnieniem eksploatacji miejsc postojowych. Organ stwierdził, że nie ma podstaw, aby kwestionować możliwość zaliczenia 89 % powierzchni miejsc postojowych wykonanych z kratki trawnikowej do powierzchni biologicznie czynnej. Z zestawienia bilansu terenu działki nr [...] zawartego na rysunku zagospodarowania terenu wynika, że powierzchnia biologicznie czynna z miejsc postojowych wynosi 10mx23m=230 m2 co stanowi 27 % całej powierzchni biologicznie czynnej i wynosi 204,7 m2. Podsumowując organ stwierdził, że zaprojektowany budynek spełnia wymogi zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jest zgodny z przepisami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i obowiązującymi Polskimi Normami. Projekt został opracowany przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi, posiada wszystkie niezbędne uzgodnienia i opinie. Skoro inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie było podstaw do podjęcia decyzji odmownej. W skardze domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji ewentualnie stwierdzenia jej nieważności zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. § 3 pkt 19 i pkt 22 rozporządzenia w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz naruszenie przepisów postępowania art. 7 i 77 kpa. Zdaniem skarżącej organ błędnie uznał, że zaprojektowane na powierzchni stropu poddasza pomieszczenia odpowiadają definicji antresoli. Wadliwie też przyjął, że powierzchnia wyłożona płytami ażurowymi spełnia wymóg powierzchni biologicznie czynnej. Na uzasadnienie swojego stanowiska w sprawie skarżąca odwołała się do tezy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie IV SA 2984/02 oraz stanowiska Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zawartego w odpowiedzi na interpelację poselską załączonego do skargi. W zakresie uchybienia przepisom postępowania skarżąca zarzuciła organowi niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a mianowicie w kwestii terenu biologicznie czynnego 1/ nie zwrócenie uwagi, że do umocnienia skarpy inwestor również zastosował płyty ażurowe innego rodzaju tj. płyty meba charakteryzujące się jedynie 60% "przepuszczalnością" (40% to materiał z którego wykonana jest taka płyta), co powinno zmniejszać odpowiednio wskazaną w projekcie powierzchnię biologicznie czynną, 2/ brak zbadania struktury podbudowy pod miejsca parkingowe, na których zastosowano płyty eko-fix. W kwestii przyjętej przez organ powierzchni zaprojektowanej "antresoli" skarżąca zarzuciła wadliwe posłużenie się normą PN-70/B-02365. Wyjaśniła, że norma ta obowiązywała jedynie do 1999 roku i utraciła status normy obowiązującej z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 1999 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm, ponieważ nie została włączona do wykazu obowiązujących Polskich Norm, stanowiącego załącznik do rozporządzenia. Zdaniem skarżącej pominięcie przez organ sprawdzenia prawidłowości wyliczeń dokonanych przez projektanta przy zastosowaniu obecnie obowiązującej normy ISO 9836:1997, czy też sprawdzeniu powierzchni stropu kondygnacji trzeciej stanowi o naruszeniu przepisów art. 7 i 77 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania R. K. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty Sąd podziela. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy przedłożony przez inwestora projekt odpowiada warunkom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu inwestycji. Organ uznał, że projekt spełnia wymogi w zakresie i dopuszczalnej planem ilości kondygnacji (maksymalnie trzy kondygnacje nadziemne, w tym poddasze użytkowe) i wymaganej powierzchni biologicznie czynnej (minimum od 40 % obszaru działki). W ocenie Sądu, zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt nie jest zgodny z planem w odniesieniu do ilości kondygnacji projektowanego budynku. Organy rozpatrujące sprawę niezasadnie przyjęły, że przewidziane w projekcie w górnej części poddasza antresole w istocie spełniają warunki przewidziane prawem dla tego typu pomieszczeń. Zgodnie z § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 73, poz. 690) zwanego dalej rozporządzeniem przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Jak wynika z projektu budowlanego (opisu technicznego do części architektonicznej str. 4-6 oraz rysunków rzutów poddasza i antresoli) na trzeciej kondygnacji (oznaczonej przez projektanta jako II piętro) przewidziano pięć mieszkań: M10, M11, M12, M13 i M15. Dwa z nich: mieszkania M10 i M12 o powierzchni odpowiednio 28,32 m2 i 27,67 m2 nie mają przynależnych do nich antresoli, jednak w całości usytuowane są pod tzw. stropem pośrednim oddzielającym je od antresoli przewidzianych dla innych mieszkań. Trzy mieszkania oznaczone jako M11, M14 i M15 posiadają przynależne do nich antresole znajdujące się nad stropem pośrednim pomieszczeń wchodzących w skład tych mieszkań i innych. Każda z tych antresoli teoretycznie (wedle projektanta i przyjętej przez organ normy budowlanej dotyczącej obliczania powierzchni - PN-70/B-02365) ma powierzchnię mniejszą od powierzchni pomieszczenia z którego jest wydzielona i nie jest zamknięta od strony wnętrza z którego jest wydzielona. Swoim obrysem jednak wykracza poza obrys pomieszczenia z którego jest wydzielona w taki sposób, że znajduje się nad stropem pośrednim również innych pomieszczeń, a nawet innych mieszkań. Porównanie rzutów poddasza i antresoli wskazuje, że: 1/ antresola przynależna do mieszkania M11 o wskazanej powierzchni 41,80 m2 wydzielona z pokoju z kuchnią o powierzchni 49,21 m2 znajduje się nie tylko nad stropem tego pokoju, ale również nad położonym niżej pomieszczeniem łazienki wchodzącym w skład mieszkania M11 i nad stropem innego mieszkania - M10, 2/ antresola przynależna do mieszkania M14 o wskazanej przez projektanta powierzchni 22,21 m2 wydzielona z pokoju z kuchnią o powierzchni 31,82 m2 obejmuje swoim obrysem nie tylko to pomieszczenie, ale również prawie w całości lokal poniższy oznaczony jako M12, 3/ antresola przynależna do mieszkania M15 o wyliczonej przez projektanta powierzchni 26,08 m2 wydzielona z pokoju z kuchnią o wierzchni 30,18 m2 swoim obrysem również przekracza to pomieszczenie i znajduje się nad stropem pozostałej części tego mieszkania, jak również położonej niżej klatki schodowej. Zdaniem Sądu niezależnie od prawidłowości wyliczenia powierzchni antresol przy zastosowaniu normy wskazanej przez projektanta i niezależnie od zagadnienia związanego z obowiązywaniem tej normy (dla przypomnienia i projektant i organ zastosowali normę PN-70/B-02365 umożliwiającą obliczanie powierzchni nie w poziomie podłogi, ale 1 metr nad podłogą i bez uwzględnienia powierzchni o wskazanych wysokościach pod skośnym sufitem ) to wskazane jako antresole pomieszczenia nie spełniają warunków podanych w definicji dla tego terminu. Zgodnie z cytowaną definicją, aby można było uznać dane pomieszczenie znajdujące się nad stropem pośrednim za antresolę powinno ono stanowić górną część tego pomieszczenia z którego jest wydzielone, a nie – jak w niniejszej sprawie- górną część innych pomieszczeń, a nawet innych lokali kondygnacji. Przy czym zastrzec należy, że w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z tzw. antresolą kondygnacji. Jak słusznie wskazano w wywodach skargi w definicji antresoli jest mowa o dwóch rodzajach antresoli tj. antresoli pomieszczenia i antresoli kondygnacji. Z antresolą kondygnacji mamy do czynienia wówczas gdy antresola jest wydzielona z tzw. jednoprzestrzennej ( bez przegród budowlanych) kondygnacji, co nie ma miejsca w tym przypadku (por. szersze wywody w tym zakresie przedstawione są w dostępnym na stronie https://cbois.nsa.gov.pl wyroku WSA w Lublinie z dnia 5 lipca 2012 r. o sygn. akt II SA/Lu 435/12). W rozpatrywanej sprawie chodzi o antresole wydzielone z wnętrz pomieszczeń położonych na trzeciej kondygnacji oznaczonych jako "pokój+kuchnia", a nie z wnętrza jednoprzestrzennej kondygnacji, czyli mamy do czynienia z tzw. antresolą pomieszczenia. Zatem zaprojektowane antresole wydzielone z pomieszczeń oznaczonych jako "pokój+kuchnia" nie powinny przekraczać ich obrysów tzn. powinny znajdować się bezpośrednio nad ich stropem pośrednim. Definicja zawarta w § 3 pkt 19 wskazuje, że antresola pomieszczenia to jego górna część oddzielona od dolnej stropem pośrednim. Podkreślenia wymaga, że chodzi o jedno pomieszczenie przedzielone w poziomie stropem pośrednim Wskazuje na to konieczność zachowania warunku zawartego w cytowanej definicji § 3 pkt 19 w zapisie znajdowania się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni (...) wnętrza z którego jest wydzielona. W istocie w zapisie tym zawarte są dwa wymogi, które powinny być spełnione jednocześnie: 1/ znajdowania się nad przedzielającym je stropem pośrednim i 2/ powierzchni mniejszej od powierzchni (...) wnętrza. Ten drugi wymóg mniejszej powierzchni antresoli od powierzchni pomieszczenia z którego jest wydzielona nie może być interpretowany w oderwaniu od wymogu znajdowania się antresoli nad przedzielającym je stropem pośrednim z wnętrza jej wydzielenia. Oznacza to, że w tej definicji używając określenia powierzchni mniejszej w istocie chodzi o powierzchnię tego stropu, a zatem na użytek pojęcia antresoli jej mniejsza powierzchnia powinna być odniesiona do powierzchni (a raczej obrysu) jej podłogi czyli stropu pośredniego i to nawet wówczas gdy antresola jest wydzielona w górnej części poddasza (ze skosami ). W rozpatrywanej sprawie zabieg projektanta wyliczenia powierzchni antresoli według przywołanej przez organ normy budowlanej spowodował, że pomieszczenia zaprojektowane jako antresole, które nie powinny wykraczać poza obrysy pomieszczeń oznaczonych jako "pokój+kuchnia" w istocie znajdują się również nad stropami innych pomieszczeń lokali M11, M14 i M15, a nawet nad stropami innych lokali (M10 i M12), co nie odpowiada warunkom zawartym w § 3 pkt 19 rozporządzenia. W rozpatrywanej sprawie nie zachodziła zatem konieczność rozstrzygania kwestii odnoszącej się do obowiązywania normy PN-70/B-02365 przywołanej przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie było bowiem i tak możliwości jej zastosowania na użytek pojęcia antresoli z wyżej wskazanych względów. Wobec tego, że pomieszczenia wydzielone nad lokalami II piętra (trzeciej nadziemnej kondygnacji) nie spełniały warunku antresoli należało uznać, że ich przestrzeń o wysokości przewidzianej dla kondygnacji stosownie do § 3 pkt 16 rozporządzenia stanowi samodzielną, odrębną czwartą kondygnację budynku. Tym samym zaprojektowany budynek nie odpowiadał wymogom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczającego dopuszczalną ilość kondygnacji do trzech kondygnacji nadziemnych z poddaszem użytkowym. Bez znaczenia przy tym jest, że zaprojektowana w przestrzeni poddasza użytkowego kondygnacja w istocie nie podwyższa wysokości budynku liczonej w metrach. Plan miejscowy określa bowiem dopuszczalną wysokość budynków odwołując się i do pojęcia kondygnacji i do wysokości wyrażonej w metrach, a to oznacza, że oba te warunki muszą być spełnione niezależnie. Odnosząc się do przywołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku tut. Sądu w sprawie II SA/Gd 284/11 wyjaśnić należy, że lektura uzasadnienia tego orzeczenia nie pozwala na zastosowanie cytowanej przez organ tezy w okolicznościach niniejszej sprawy. Podsumowując tą część rozważań Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego tj. § 3 pkt 19 przywołanego rozporządzenia, a w konsekwencji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118) i to w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy. Organ powinien był w toku sprawy zobowiązać inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnej ilości kondygnacji, a w przypadku upływu wyznaczonego dla tego celu terminu wydać decyzję odmowną (por. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Stanowisko Sądu w tym przedmiocie organy uwzględnią przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. W zakresie drugiej spornej między stronami kwestii dotyczącej możliwości uznania terenu parkingu za teren biologicznie czynny Sąd uznał, że organy obu instancji nie wyjaśniły dostatecznie w uzasadnieniu podjętych decyzji czy teren wyłożony kostką trawnikową eko-fix może być uznany za teren umożliwiający naturalną wegetację, jak wymaga tego warunek zawarty w definicji terenu biologicznie czynnego podanej w § 3 punkcie 22 rozporządzenia. W tym zakresie organ odwoławczy ograniczył się do podania definicji tego terminu i wyjaśnił, że zgodnie z informacją producenta nawierzchnia trawnikowa wykonana z kratki trawnikowej eko-fix składa się w 89 % z powierzchni biologicznie czynnej, a w projekcie zagospodarowania terenu zawarto wytyczne dotyczące realizacji nawierzchni z płyt eko-fix oraz późniejszej pielęgnacji, mające zapewnić naturalną wegetację utworzonego trawnika z uwzględnieniem eksploatacji miejsc postojowych. Zdaniem Sądu powyższe wyjaśnienie nie przesądza czy powierzchnia urządzonego z kraty trawnikowej parkingu jest czy nie jest terenem biologicznie czynnym. W tym zakresie rzeczywiście można postawić organom zarzut niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy tj. naruszenia przepisów art. 7 i 77 kpa. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia wymagało od organu odniesienia się do zawartego w projekcie zagospodarowania terenu opisu sposobu posadowienia kraty trawnikowej na gruncie. Organ winien zanalizować poszczególne czynności podane przez producenta kraty i ustalić, czy sposób urządzenia terenu parkingu zapewni tzw. naturalną wegetację roślin. Naruszenie w tym zakresie przepisów postępowania pozostawało jednak w ocenie Sądu bez wpływu na wynik sprawy. Jak wynika bowiem z opisu czynności wskazanego na projektu zagospodarowania terenu kratka trawnikowa eko-fix ma być umocowana na podbudowie z tłucznia, piasku i żwiru. Zdaniem Sądu te naturalne warstwy urządzonego terenu parkingu wskazują, że zapewnienia producenta kraty eko-fix o możliwości cyrkulacji wody gwarantują możliwość zachowania tego terenu w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin. Należy zastrzec, że powyższe stanowisko Sądu nie ma odniesienia generalnego czy ogólnego do wszystkich rodzajów krat trawnikowych. W każdym przypadku ich zastosowania organy – nie opierając się wyłącznie na zapewnieniach producentów- powinny zbadać, jaki jest sposób ich umocowania i posadowienia na gruncie i w jaki sposób ma być urządzony teren. Zdaniem Sądu, o tym czy dany teren pokryty kratą trawnikową może być zaliczony do terenu biologicznie czynnego przesądza jedynie sposób urządzenia danej nawierzchni. Pewną wskazówką może być okoliczność, że definicja terenu biologicznie czynnego umożliwia zaliczenie doń również 50% powierzchni tarasów i stropodachów z nawierzchnią(...) ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, nie mniej jednak niż 10 m2. terenu. Zatem betonowa powierzchnia tarasów czy stropodachów z urządzoną na niej nawierzchnią ziemną nie uniemożliwia uznania tych części budynków za teren biologicznie czynny z tym że w 50%. Z powyższego można wnioskować, że przykładowo "odcięcie" pewnej warstwy ziemi (zabetonowanie) na określonej głębokości bez możliwości takiego urządzenia pozostałej jej nawierzchni, które umożliwiałoby naturalną wegetację nie pozwalałoby na zaliczenie danego terenu do terenu biologicznie czynnego. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie – jeżeli chodzi o powierzchnię parkingu- taka sytuacja nie ma miejsca, a zatem słusznie organy uznały, że nie ma przeszkód do zaliczenia tego terenu do powierzchni biologicznie czynnej. Stanowiska Sądu w odniesieniu do możliwości zaliczenia terenu wyłożonego kratą trawnikową eko-fix do terenu biologicznie czynnego nie podważa ani przywołany w skardze wyrok WSA w Warszawie z 11 lutego 2004 r. w sprawie IV SA 2984/02 (odnosił się on do innego stanu prawnego, mianowicie do § 39 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie -Dz. U. z 1995 r., nr 10, poz. 46), ani stanowisko Ministerstwa zawarte w piśmie załączonym do skargi (k. 10). W piśmie tym zresztą wyraźnie jest mowa o sytuacji w której nawierzchnia wymaga wykonania warstw podbudowy "z różnej frakcji kruszyw oraz cementu". Podkreślić należy, że możliwość zaliczenia powierzchni wyłożonej określonym rodzajem kraty trawnikowej czy płyty ażurowej do powierzchni biologicznie czynnej jest uzależniona od rodzaju i warstw jej podbudowy, a organ w każdym przypadku powinien zbadać sposób umieszczenia takiej kraty czy płyty w gruncie celem ustalenia czy istnieją warunki dla naturalnej wegetacji roślin. W rozpatrywanej sprawie z projektu zagospodarowania terenu wynika, że do umocnienia skarp przewidziano użycie również innego rodzaju płyt ażurowych - meba. Teren ten także uznano za powierzchnię biologicznie czynną na co wskazuje oznaczenie kolorystyczne w opisie projektu. W tym zakresie brak jest w aktach sprawy jakiegokolwiek materiału dowodowego umożliwiającego Sądowi jednoznaczną ocenę. Kwestia ta wymagała również wyjaśnienia pod kątem sposobu urządzenia nawierzchni ziemnej. W tym zakresie więc naruszenie art. 7 i 77 kpa mogło mieć wpływ na wynik sprawy, skoro jak wynika z treści projektu inwestor zaplanował wielkość terenu biologicznie czynnego w minimalnej wartości określonej w planie, a zatem jakiekolwiek okoliczności skutkujące zmniejszeniem wielkości tego terenu mogły skutkować niezgodnością projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwiało podjęcie decyzji pozytywnej dla inwestora. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uchylił rozstrzygnięcia organów obu instancji. Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy. W skład zasadzonej wyrokiem kwoty wchodzi kwota uiszczonego przez skarżącą wpisu – 500 zł oraz kwota wynagrodzenia jej pełnomocnika również w wysokości 500 zł ustalona stosownie do obowiązujących w tym zakresie przepisów tj. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348).