IV SA/Wa 1866/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi H. K. i A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez H. K. i A. K. (dalej także jako skarżący) postanowieniem z dnia [...] maja 2017r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność zażaleń E. K., M. K. i M. K. oraz H. K. i A. K. na postanowienie Starosty [...] Nr [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], uzgadniające warunki zabudowy dla inwestycji dotyczącej budowy 44 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 1 budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] we wsi [...] (obręb [...]) wraz z urządzeniami budowlanymi służącymi do prawidłowego funkcjonowania budynków. Stan faktyczny sprawy jest następujący : Starosta [...] wskazanym postanowieniem z [...] kwietnia 2017r. nr [...] uzgodnił warunki zabudowy jako organ właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych dla inwestycji dotyczącej budowy 44 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 1 budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zażalenia na ww. postanowienie wnieśli: E. K., M. K. i M. K. oraz H. K. i A. K.. Kolegium rozpoznając te zażalenia podało następujące argumenty. Kolegium podało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017r, poz. 1073), dalej jako: "u.p.z.p.", w myśl którego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się po uzgodnieniu z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Inwestorem był [...] sp. k., co oznacza, że tylko ten podmiot był uprawniony do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty [...]. Dalej podano, że stosownie do przepisu art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W związku z art. 144 Kpa, przepis ten stosuje się odpowiednio również do zażaleń. Negatywna przesłanka dopuszczalności odwołania (zażalenia) obejmuje m.in. oczywisty brak po stronie określonego podmiotu legitymacji odwoławczej. W sprawie tej zażalenia wniosły osoby niebędące inwestorem ani pełnomocnikiem inwestora uzgadnianej przez organ pierwszej instancji w trybie art. 106 K.p.a. inwestycji. Okoliczność ta stanowi podmiotową przesłankę do stwierdzenia niedopuszczalności złożenia zażaleń. Skargę na powyższe postanowienie Kolegium wnieśli do WSA w Warszawie H. K. i A. K. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania sądowego. Zarzucili naruszenie art. 7 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i 2 k.p.a. poprzez ich zastosowanie oraz art. 53 ust. 5 u.p.z.p. W uzasadnieniu podnieśli, że złożone przez nich zażalenie było uzasadnione. Ponadto prawo do zażalenia wynika z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej je przewidującej. Powołali się na wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016r., sygn. akt II OSK 2351/14. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestia procesowa związana z badaniem legitymacji podmiotu wnoszącego zażalenie. Organ bowiem uznał, powołując normę prawa materialnego, że skarżący nie są uprawnieni do wniesienia zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego, wydane w oparciu o normę art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że decyzje lokalizacyjne (odpowiednio decyzje o warunkach zabudowy) wydaje się po uzgodnieniu m.in. z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Jednocześnie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przewiduje, że na takie postanowienie zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Jako bezsporne w sprawie należy uznać, że skarżący nie są inwestorami. Taka konstrukcja normy prawnej oznacza, że innym podmiotom (poza inwestorem) nie przysługuje prawo złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia. Brak natomiast legitymacji do zaskarżenia stanowi podstawę do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania (zażalenia) z przyczyn podmiotowych. Jak się przyjmuje w doktrynie niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych stwierdzoną w formie postanowienia należy odnieść do przypadków gdy z okoliczności sprawy wynika wprost ograniczenie podmiotowe, a zatem gdy tak stanowi expressis verbis prawo i nie zachodzi konieczność czynności wyjaśniających (vide komentarz do k.p.a., B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2016, str. 601). Takim przepisem w niniejszej sprawie jest art. 53 ust. 5 u.p.z.p., który wprost stanowi jakiemu podmiotowi przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Skoro skarżący nie są inwestorem, zasadne było stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego przez nich zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. Odnośnie zarzutów skargi dotyczących odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy to należy podnieść, że organ odwoławczy, rozpatrując kwestię dopuszczalności odwołania (zażalenia), nie jest uprawniony do merytorycznej oceny sprawy, w której wniesiono to odwołanie. Ocena taka jest możliwa dopiero po stwierdzeniu, że odwołanie jest dopuszczalne (zob. np. wyrok NSA z 27 maja 1998 r., I SA 1927/97, LEX nr 44511; wyrok NSA z 3 listopada 1998 r., I SA/Ka 361/97, LEX nr 34915). Podobnie sąd administracyjny, rozpoznając skargę na postanowienie o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania (zażalenia), nie jest uprawniony do oceny legalności decyzji wydanych wcześniej w tym samym postępowaniu administracyjnym, jak również nie może przywrócić stronie terminu do wniesienia odwołania (wyrok NSA z 17 marca 1992 r., SA/Wr 128/92, ONSA 1992, nr 1, poz. 24). Tym samym zarzuty te pozostają bez znaczenia dla przedmiotu niniejszej sprawy, jaką jest niedopuszczalność zażalenia. Na zakończenie Sąd stwierdza, że przytoczony w skardze wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016r., sygn. akt II OSK 2351/14 nie odnosi się do stanu faktycznego w tej sprawie. Otóż wyrok ów dotyczył postępowania nadzwyczajnego. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.