III SA/Wa 2982/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Honorata Łopianowska, Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2012 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy wydaną wobec H.M. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2012 r. Z akt sprawy wynika, że 26 czerwca 2008 r. Skarżąca złożyła zgłoszenie rejestracyjne VAT–R rezygnując ze zwolnienia przysługującego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej zwana: "u.p.t.u."). Następnie 3 sierpnia 2010 r. złożyła informację o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych VAT-Z, z zaznaczeniem daty zakończenia najmu z dniem 31 grudnia 2008 r. Jak ustalono mimo, że Skarżąca w latach 2009 - 2010 świadczyła usługi najmu oraz wystawiała faktury VAT na rzecz jednego z najemców, będąc zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług nie rozliczała się z organem podatkowym, tj. nie składała deklaracji VAT-7 i nie wpłacała należnego podatku. W tym zakresie wydane zostały decyzje przez organy I i II instancji. Analogiczna sytuacja miała miejsce w zakresie rozliczenia za styczeń - grudzień 2011 r. Dalej organ I instancji zauważył, że mimo złożenia informacji o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej Skarżąca nadal w 2012 r. świadczyła usługi najmu na rzecz A. s.c. Otrzymywała z tego tytułu wynagrodzenie. Przedmiotem najmu był budynek o powierzchni ok. 400 m2, usytuowany przy ul. [...] w W. z przeznaczeniem do prowadzenia przedszkola. W tej sytuacji organ ten stwierdził, że skoro Skarżąca zrezygnowała wcześniej ze zwolnienia przysługującego zgodnie z art. 113 ust. 1 u.p.t.u., stała się podatnikiem podatku od towarów i usług i powinna była wystawiać faktury VAT oraz rozliczać się składając deklaracje podatkowe. Dodał, iż obowiązek ten ciążył na niej bez względu na osiągnięty w 2012 r. obrót. W efekcie organ I instancji decyzją z [...] kwietnia 2016 r., określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2012 r. Przyjął, że opodatkowaniu tym podatkiem podlega wynikający z umowy najmu czynsz o wartości netto za każdy miesiąc 8.130 zł i VAT 1.870 zł. Jednocześnie organ I instancji nie stwierdził podstaw do uznania prawa do odliczenia podatku naliczonego z uwagi na nieprzedstawienie przez Skarżącą żadnych faktur VAT. Od tej decyzji Skarżąca odwołała się. Decyzją z [...] lipca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wnosząc skargę na tę decyzję Skarżąca podkreśliła, że działalności nie prowadzi od 1 stycznia 2009 r. Z kolei w 2012 r. wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła kwoty 150.000 zł., zatem podatek od towarów i usług nie powinien być naliczany zgodnie z art. 113 ust. 1 u.p.t.u. Wskazała też, że Wyrok WSA w Warszawie z 26 listopada 2014 r. jest nieprawomocny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Przedmiot sporu dotyczy prawidłowości określenia Skarżącej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. w związku ze świadczeniem usług najmu nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca w 2012 r. świadczyła usługi najmu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]: na podstawie umowy z dnia 4 maja 2009 r. z A.C. oraz z M.I. Na rzecz Najemcy – A.C. oraz z M.I. - faktur VAT nie wystawiała w 2012 r.. W kontrolowanym okresie nie prowadziła ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług i nie składała stosownych deklaracji podatkowych. Mając powyższe na uwadze, organy podatkowe zasadnie określiły Skarżącej zobowiązanie w podatku VAT w związku z tym, że Skarżąca w 2012 r. świadczyła usługi najmu. Okoliczność ta wynika w sposób oczywisty ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Niewątpliwie bowiem świadczenie usług najmu jest czynnością podlegającą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Prawidłowe były więc ustalenia organów podatkowych, że z tytułu świadczonych usług najmu Skarżąca jest podatnikiem tego podatku Ponadto Skarżąca już w 2008 r. zarejestrowała się jako podatnik VAT oraz zrezygnowała ze zwolnienia podmiotowego. Złożenie przez Skarżącą w dniu 3 sierpnia 2010 r. informacji o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych, z dniem 31 grudnia 2008r. – a więc wstecz – nie mgło wywołać oczekiwanego przez Skarżącą skutku. Po pierwsze nadal świadczyła usługi najmu, a więc wykonywała czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. A po drugie takie oświadczenie nie wywołuje skutku wstecz. Po trzecie, skarżąca nigdy nie zrezygnowała z bycia czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Istotą podatku VAT jest wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, a więc wymienionych w art. 5 ust. 1 u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w 2012 r.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w 2012 r.) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2). Z powyższego wynika, że podatkiem VAT objęte są czynności wymienione w art. 5 ust. 1 u.p.t.u., wykonywane przez podmiot działający w charakterze podatnika tego podatku. Z tego z kolei wynika, że do opodatkowania tym podatkiem nie jest konieczna rejestracja dla celów VAT w tym znaczeniu, że brak tej rejestracji nie zwalnia z opodatkowania tym podatkiem. Brak jest zresztą takiej regulacji prawnej. W związku z tym Sąd uznał stanowisko organów podatkowych zawarte w zaskarżonych decyzjach za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami w tym zakresie. Zasadnie zatem organy podatkowe opodatkowały podatkiem VAT obrót Skarżącej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (najem). Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgromadziły i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały jego rzetelnej oceny. Zdaniem Sądu ocena ta była zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i z wymaganiami wiedzy oraz znajdowała uzasadnienie w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie dostrzegając w sprawie naruszeń, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, że podziela ustalenia dokonane na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Podsumowując Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie organy podatkowe dopuściły się innych uchybień procesowych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego powołanych w podstawach prawnych decyzji organów podatkowych. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn.. akt I FSK 550/15 – oddalił skargę kasacyjną skarżącej dotyczącej wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1067/14 oddalającego skargę skarżącej na decyzję wymiarową w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącą poszczególnych miesięcy 2010 r. Na koniec Sąd zauważa, że skarżąca mając możliwość rezygnacji z bycia podatnikiem podatku od towarów i usług ze względu na wartość obrotów za poprzedni rok podatkowy (w 2011 i 2012 r. poniżej 150.000 zł) nie wykorzystuje tej możliwości zawartej w art. 113 ust. 11 u.p.t.u, zgodnie z którym podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1. Przy czym rezygnacji dokonuje się w sposób sformalizowany, informując o tym właściwy organ podatkowy na odpowiednim formularzu. Dopóki skarżąca nie zrezygnuje z bycia podatnikiem podatku od towarów i usług, dopóty organ będzie naliczał podatek z tytułu świadczonych usług wynajmu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji