II GSK 290/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 345/17 w sprawie ze skargi M. Spółki z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 345/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: Sąd I instancji), w wyniku rozpoznania skargi M. Sp. z o.o. w G. (dalej: M.), uchylił decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Bydgoszczy (dalej: Dyrektor NFZ) z dnia [...] sierpnia 2014 r., wydaną w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert, na zawieranie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że: Dyrektor NFZ, w dniu 1 kwietnia 2014r., ogłosił o konkurs ofert, w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne, w zakresie: program profilaktyki raka piersi – etap podstawowy – w pracowni mobilnej, w okresie obowiązywania umowy od 1 lipca 2014r. do 30 czerwca 2017r. W ogłoszeniu wartość zamówienia określono na kwotę nie większą niż 1.928.857,50zł., na okres rozliczeniowy od 1 lipca 2014r. do 31 grudnia 2014r. Oferty należało złożyć do dnia 15 kwietnia 2014r. W wyniku ogłoszenia konkursu złożono 8 ofert, w tym ofertę Skarżącej. Otwarcie ofert nastąpiło 22 kwietnia 2014 r. Komisja konkursowa w dniu 6 czerwca 2014r., dokonała wyboru dwóch ofert, które w rankingu końcowym uzyskały najwyższą liczbę punktów, tj. Centrum Onkologii w B., które uzyskało 78,94 punktów oraz L. Spółka z o.o. w W., które uzyskało 78,94 punktów. M. uzyskała 77,94 i nie została wybrana do zawarcia umowy, bowiem zwycięskie oferty, w całości zaspokajały zapotrzebowanie na świadczenie usług objętych konkursem. Po rozpatrzeniu odwołań: M., G. sp. z o.o. z siedzibą w G. i T. sp. j. z siedzibą w B., Dyrektor NFZ , decyzją z dnia [...] czerwca 2014r., oddalił powyższe odwołania. M. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, uwzględnienie odwołania i przeprowadzenie z jej udziałem postępowania w przedmiocie zawarcia umowy, o udzielenie świadczeń w trybie rokowań. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r. Dyrektor NFZ, po rozpatrzeniu wniosku M., o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] czerwca 2014r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2014r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z art. 142 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2014r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowych ze środków publicznych ( Dz.U. 2008 nr 164 poz. 1027 ze zm., dalej: ustawa o świadczeniach), komisja konkursowa stwierdziła prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę zgłoszonych ofert. W części niejawnej zaproszono oferentów na negocjacje, w wyniku których wybranym oferentom zaproponowano środki finansowe, proporcjonalnie do pozycji w rankingu, jednak w granicach kwoty przewidzianej na realizację kontraktów w danym konkursie. W wyniku dalszego postępowania komisja w dniu 6 czerwca 2014 r. wybrała dwóch oferentów, którzy uzyskali w rankingu końcowym najwyższą liczbę punktów, tj.: Centrum Onkologii (78,94 pkt) oraz L. sp. z o.o. (78,94 pkt). Organ wskazał, że M. uzyskując 77,94 punktów, nie znalazła się wśród wytypowanych oferentów, bowiem uzyskała mniejszą od zwycięzców liczbę punktów, których oferty w pełni zaspokajają zapotrzebowanie na świadczenia objęte konkursem. Organ podkreślił, iż konkurs i jego rozstrzygnięcie przebiegały zgodnie w obowiązującym prawem a złożone oferty były poddane komisyjnej ocenie według jednolitych dla wszystkich oferentów kryteriów. Podkreślił także, że postępowanie konkursowe nie naruszyło zasad równego traktowania podmiotów, a cały konkurs przebiegł zgodnie z obowiązującym zasadami, przy zachowaniu dbałości o interes prawny każdego z oferentów. M. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sąd rozpatrując skargę wskazał na toczące się również przed nim, odrębne postępowania ze skarg: - T. Sp.j. w B., na decyzję Dyrektora NFZ z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2014r. wydaną na skutek odwołania od rozstrzygnięcia komisji konkursowej, dotyczącego tego postępowania konkursowego (sygn. akt II SA/Bd 1178/14), - G. Sp. z o.o. w G., na decyzję Dyrektora NFZ z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2014r. wydaną na skutek jego odwołania od rozstrzygnięcia komisji konkursowej, dotyczącego tego postępowania konkursowego (sygn. akt II SA/Bd 1184/14). Wyrokiem wydanym w dniu 20 stycznia 2015 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1185/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Dyrektor NFZ z dnia [...] sierpnia 2014r., uznając, że kategoryczne brzmienie przepisu art. 138 § 1 k.p.a., nie pozwala organowi odwoławczemu wydać kilku decyzji, po rozpoznaniu kilku odwołań. W sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji przez kilka podmiotów, obowiązkiem organu jest bowiem, ich łączne rozpoznanie w jednym terminie, co do wszystkich zarzutów i wniosków oraz wydanie jednego rozstrzygnięcia. Na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie o sygn. akt II GSK 1294/15, uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę do rozpoznania Sądowi I instancji, W uzasadnieniu wskazał, że art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach jest szczególną regulacją procedury odwoławczej, który przewiduje tylko jeden skutek, uchylenie decyzji organu I instancji (kasacyjny) przez organ odwoławczy skutkuje obowiązkiem przeprowadzenia postępowania w trybie rokowań ze świadczeniodawcą, który złożył odwołanie. Ustawodawca posługuje się bowiem w art. 154 ust. 7 ustawy oświadczeniach, określeniem świadczeniodawca, który złożył wskazane odwołanie, w liczbie pojedynczej. Tym samym dopuszcza możliwość odrębnego postępowania i odrębnego rozpoznania każdego z kilku odwołań, a co za tym idzie, także wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonych w trybie art. 154 ust. 4 ustawy o świadczeniach. Wskazał przy tym, że postępowanie w trybie rokowań przeprowadza się z konkretnym podmiotem, którego odwołanie zostało uwzględnione, a nie ze wszystkim podmiotami, które zaskarżyły rozstrzygnięcie konkursu. Jest to postępowanie szczególne, które ma na celu prawidłowe wyłonienie najkorzystniejszej oferty na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i jest wzorowane na czynnościach poprzedzających zawarcie umowy cywilnoprawnej. Oznacza to, że w przypadku wydania w I instancji jednej decyzji na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy o świadczeniach nie ma przeszkód do odrębnego postępowania i odrębnego rozpoznania każdego z kilku (w niniejszej sprawie trzech) wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, w trybie art. 154 ust. 4 ustawy o świadczeniach Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę wyrokiem z 6 września 2017r., uchylił zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu nawiązał do wyroku z dnia 1 grudnia 2016r., Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchylającego wyrok Sądu I instancji, z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 1185/14 i przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazał, że jest związany, zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, wskazującą, że nie ma przeszkód do odrębnego postępowania i odrębnego rozpoznania każdego z kilku (w niniejszej sprawie trzech) wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 154 ust. 4 ustawy o świadczeniach. Podkreślił, że dokonywana przez organ administracyjny kontrola, o której mowa w art. 154 ustawy o świadczeniach, choć dotyczy sprawy zakończonej rozstrzygnięciem całego postępowania, w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, determinowana jest ona indywidualnym uszczerbkiem interesu prawnego świadczeniodawcy, który złożył środek odwoławczy, powiązanym z naruszenia zasad postępowania w sprawie zawarcia umowy, o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i możliwością zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w opartym na zasadzie konkurencji postępowaniu. Sąd I instancji ocenił, że organ dopuścił się, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a., na skutek niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz dokonania dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów M. Wskazał, iż weryfikacja, czy w sprawie w zakresie porównania i oceny ofert zachowano warunek równego traktowania świadczeniodawców, nie może ograniczyć się, do przedstawienia zasad punktacji (oceny) oraz porównania jedynie liczby punktów uzyskanych przez oferentów na różnych płaszczyznach oceny. Organ ma bowiem obowiązek swoją ocenę zindywidualizować i wyjaśnić przyczyny przyznania takiej a nie innej liczby punktów. Natomiast organ, w uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji wskazał wyłącznie na zastosowane w konkursie, zasady punktacji (oceny) i porównał jedynie ilość punktów przyznanych poszczególnym oferentom w ramach poszczególnych kryteriów porównawczej oceny. Nie skonfrontował tej oceny z samymi ofertami, w szczególności w zakresie objętym zarzutami M., nie ustalił w sposób samodzielny i indywidualny, czy przyznana ilość punktów oparta została na prawdziwych i poprawnych informacjach, a jedynie wskazał na tabelę zawierająca końcową ocenę ofert poszczególnych świadczeniodawców, nie konfrontując jej ustaleń z samymi ofertami. Oznacza to, że w sprawie nie przeprowadzono rzeczywistej, lecz jedynie pozorną kontrolę rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, która to kontrola nie pozwala rozstrzygnąć, czy w sprawie nie naruszono zasady równego traktowania świadczeniodawców biorących udział w konkursie. Podkreślił również, że M., ze względu na zakres zastrzeżenia informacji w ofercie zwycięzcy konkursu (L. Sp. z o.o.), nie mogła zweryfikować samodzielnie informacji objętych ofertą jak i prawidłowości oceny oferty zwycięzcy konkursu. Organ utajnił bowiem prawie całą jego ofertę z uwagi na dokonane przez świadczeniodawcę zastrzeżenie informacji w niej zawartych, jako stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy. Podkreślił, iż o zastrzeżeniu informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy decyduje sam świadczeniodawca, niemniej jednak, to zastrzeżenie dotyczyć może zgodnie art. 135 ust. 2 ustawy o świadczeniach, tylko informacji rzeczywiście stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy. To zaś powinno podlegać weryfikacji organu, a nie stanowić automatyczną i bezrefleksyjną konsekwencję dokonanego przez świadczeniodawcę zastrzeżenia. Organ powinien więc w sytuacji podniesienia zarzutu co do tych okoliczności, wnikliwie odnieść się do niego w uzasadnieniu decyzji, czego nie dokonał. Zaznaczył, że do akt postępowania administracyjnego przesłanych do Sądu, jak i do akt postępowania sądowoadministracyjnego, nie dołączono oferty zwycięzcy konkursu (L. Sp. z o.o.), której to ocena była kwestionowana przez M. Także zatem i Sąd I instancji nie miał możliwości skontrolowania przeprowadzonej w sprawie oceny tej oferty w kontekście poszanowania zasady równego traktowania świadczeniodawców. Natomiast organ mając na uwadze zarzuty M. powinien był w toku postępowania administracyjnego przeprowadzić z urzędu dowód chociażby z części materiałów wytworzonych w postępowaniu konkursowym, obejmujących materię stanowiącą przedmiot zarzutów, w szczególności dotyczącą sprawdzania wiarygodności informacji podanych w ofercie konkurenta i wartości punktowych za poszczególne kryteria oceny. Tymczasem w sprawie organ poprzestał jedynie na zanegowaniu zarzutów, posługując się ogólnikową i gołosłowną argumentacją, nie popartą żadnymi szczegółowymi wyjaśnieniami oraz własnymi ustaleniami. Uznając niewyjaśnienie w sprawie przez organ w sposób odpowiadający wymogom postępowania administracyjnego, wskazanych istotnych okoliczności sprawy, Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję, z uwagi na naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a., a w konsekwencji tego, przepisów ustawy o świadczeniach określonych w art. 134 ust. 1, art. 135 i art. 148 w zw. z art. 142 ust. 5 pkt 1 tej ustawy. Sąd nie podzielił zarzutu M. dotyczącego zakresu przeprowadzonych ze nią negocjacji. Z art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach wynika, że przeprowadzenie negocjacji, zarówno co do ceny świadczeń opieki zdrowotnej, jak ich liczby, pozostawione zostało uznaniu organu. Decyzja komisji w tym zakresie powinna jednak nastąpić z poszanowaniem zasady równości świadczeniodawców, albowiem tego wymaga obowiązująca w całym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, zasada równego traktowania wszystkich świadczeniodawców (art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach), co nie oznacza jednak, prowadzenia negocjacji, o których mowa w art. art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach,. ze wszystkimi świadczeniodawcami i w pełnym zakresie. Za nieskuteczne Sąd uznał również zarzuty M., dotyczące legalności części aktów, w oparciu o które przeprowadzono postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Dyrektor NFZ, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy ordynacja podatkowa jest: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. oraz przepisów art. 134 ust, 1, art. 135 i 148 w zw. z art. 142 ust. 5 pkt. 1 ustawy o świadczeniach, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że wydając decyzję organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie poczynił w zakresie objętym zarzutami Skarżącej samodzielnych ustaleń dotyczących przyznanych oferentom punktów za dane kryteria, nie skonfrontował zakwestionowanej oceny oferty z samą ofertą, oraz nie wyjaśnił w sposób zindywidualizowany przyczyn przyznania takiej a nie innej liczby punktów w ramach określonych kryteriów porównawczych, podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego. 2. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 135 ust. 2 pkt. 2 ustawy o świadczeniach, wskutek przyjęcia, że elementy oferty które mają wpływ na ocenę oferty nie podlegają pod jego dyspozycję i świadczeniodawca nie ma prawa ich zastrzec. Wobec powyższych zarzutów Dyrektor NFZ wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny. Nie zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. oraz przepisów art. 134 ust, 1, art. 135 i 148 w zw. z art. 142 ust. 5 pkt. 1 ustawy o świadczeniach. Uzasadnienie powyższych zarzutów w skardze kasacyjnej, sprowadza się faktycznie do stwierdzenia, iż organ dokonał oceny punktowej wszystkich ofert, opierając się na obiektywnych dla wszystkich oferentów kryteriach, a w przypadku potencjału jednego z oferentów, uzasadnienie zawiera rozważania w tym przedmiocie. Przepisy ustawy o świadczeniach nakładają obowiązek równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji - art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach. Równe traktowanie powiązane jest z dokonaną w sprawie oceną ofert świadczeniodawców oraz występujących relacji pomiędzy tymi ocenami, przy czym istotne znacznie ma porównanie i ocena oferty świadczeniodawcy, który złożył środek odwoławczy oraz świadczeniodawców, którzy zostali wybrani do udzielania świadczeń. Jeżeli więc przedmiotem kontroli, w postępowaniu administracyjnym, wszczętym na skutek złożenia odwołania, jest rozstrzygnięcie postępowania w sprawie zawarcia umowy, w którym na zasadzie konkurencji ofert dokonuje się wyboru oferty określonego świadczeniodawcy (świadczeniodawców) i jednocześnie wskazuje świadczeniodawców, którzy nie zostali zakwalifikowani do zawarcia takich umowy, to wymagane jest, przeprowadzenie oceny oraz porównania ofert świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu. Zadaniem organu administracyjnego dokonującego kontroli, w trybie określonym w przepisach art. 154 ustawy o świadczeniach, zgodności rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasady równego traktowania, jest więc nie tylko porównanie oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców, ale również skonfrontowanie tej oceny z samymi ofertami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu, Natomiast kontrola przeprowadzona przez organ nie zadośćuczyniła tym rygorom, zasadnie więc, Sąd I instancji podkreślił, wskazując na naruszenie w tym zakresie przepisów postępowania, że organ nie skonfrontował dokonanej oceny z samymi ofertami, w zakresie objętym zarzutami M., nie ustalił w sposób samodzielny i indywidualny, czy przyznana ilość punktów oparta została na prawdziwych i poprawnych informacjach, nie konfrontując ich z samymi ofertami. Sąd I instancji wskazał, iż M. podnosiła w ramach kontrolnego postępowania administracyjnego, zarzuty dotyczące potencjału jednego ze świadczeniodawców, którego oferta została wybrana oraz oceny prawidłowości przedstawionych przez niego certyfikatów, ze szczególnym uwzględnieniem weryfikacji, czy dany certyfikat odpowiada posiadanemu przez świadczeniodawcę sprzętowi. Organ ograniczył się natomiast do stwierdzenia, że komisja konkursowa zbadała w toku postępowania kwestie objęte ww. zarzutami i że nie znalazła podstaw do ich uwzględnienia. Również i w tym zakresie powody uchylenia zaskarżonej decyzji okazały się zasadne, bowiem organ nie zweryfikował zarzutów M. w tym zakresie, powołując się jedynie na ustalenia komisji konkursowej. Taki sposób kontroli nie można uznać za prawidłową weryfikację wskazanych przez M. zarzutów. Zasadnie więc uznano, iż organ nie wyjaśnił i nie ocenił powyższych kwestii, w sposób odpowiadający wymogom procedury administracyjnej. Nie zasadny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 135 ust. 2 pkt. 2 ustawy o świadczeniach, wskutek przyjęcia, że elementy oferty, które mają wpływ na ocenę oferty nie podlegają pod jego dyspozycję, a świadczeniodawca nie ma prawa ich zastrzec. Zauważyć należy, iż uzasadnienie powyższego zarzutu jest nader lakoniczne i sprowadza się do twierdzenia, iż świadczeniobiorca ma możliwość zastrzeżenia każdej dowolnie wskazanej, części swojej oferty. Zdaniem Dyrektora NFZ, przepis art. 135 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach nie określa bowiem, jakich części oferty może dotyczyć zastrzeżenie i które części są z tej regulacji wyłączone, a organ analizując zastrzeżenia dokonane przez oferenta nie dopatrzył się nadużycia tego prawa. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 135 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach, w sposób wskazany przez Dyrektora NFZ. Wskazał natomiast, że co do zasady informacje zawarte w ofertach powinny być ujawnione podmiotom konkurującym, a z zakresu jawności wyłączono jedynie informacje zastrzeżone przez świadczeniodawcę, stanowiącą tajemnicę przedsiębiorcy. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że zastrzeżenie informacji stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa winno zostać zweryfikowane przez organ. Nie można bowiem przyjmować bezkrytycznie zastrzeżenia informacji dokonywanych przez świadczeniobiorcę, gdyż mogło to by doprowadzić to do utajnienia niemal wszystkich informacji zawartych w ofercie, a to podważałoby zasadę jawności określoną w art. 135 ust. 1 ustawy o świadczeniach. Zastrzeżenie może więc dotyczyć tylko informacji rzeczywiście stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, co winno być zweryfikowane przez organ, a co nie znalazło odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji. Bezspornie, zastrzeżenie przez oferenta informacji w trybie art. 135 ustawy o świadczeniach wymaga weryfikacji co do zgodności z przesłankami zawartymi w tym przepisie. Organ natomiast w uzasadnieniu decyzji nie zawarł rozważań, co do zasadności poczynionego zastrzeżenia informacji zawartych w ofercie, a stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, co skutkuje uznaniem zarzutów Dyrektora NFZ za niezasadne. Mając na uwadze powyższe, decyzja organu nie mogła zostać uznana przez Sąd I instancji za prawidłową, wobec czego zasadnie uchylono zaskarżoną decyzję. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.